Psyche
alle pijlers
Misschien syndroom van Asperger?
woensdag 17 april 2013 om 16:56
Zojuist ben ik bij mijn huisarts geweest, waar ik voor mijn gevoel nogal vernederd ben.
Dit is mijn probleem:
Al vanaf mijn vroege jeugd worstel ik met sociale situaties. Eén-op-één-contact gaat aardig, maar in groepen gaat het mis. Ik hoor mensen die tegen me praten vaak gewoon niet, of ik begrijp grapjes niet, ik ben constant geconcentreerd bezig met dingen zeggen, non-verbale taal moet ik erg forceren, verbale taal gaat alleen schriftelijk goed en ik voel me door deze dingen nooit op mijn gemak. Zelfs als ik mijn best doe beginnen groepen mensen (mensen bij een vereniging, collega's) me uiteindelijk buiten te sluiten. Dat is zo rot. Ik heb nooit begrepen waarom, en pieker me er vaak suf over. Bij mijn laatste baan werd mijn contract niet verlengd omdat ik zo 'op mezelf' was. Nu heb ik moeite met werk vinden, voor een deel ongetwijfeld omdat ik sociaal zo zwak ben.
Voor mezelf heb ik verschillende verklaringen bedacht voor mijn sociale afwijking, maar geen ervan was bevredigend.
Nu heb ik het een en ander over het syndroom van Asperger gelezen. Ik herken me erg in de criteria die hiervoor worden gebruikt (naast de moeite met sociale situaties, dingen als bovengemiddeld intelligent, goed kunnen categoriseren en verbanden leggen, grote fantasiewereld, snel uitgeput raken door prikkels van buitenaf), maar niet in alle.
Hoe dan ook, ik wil hier graag over praten met een psycholoog.
Dus ik ben net bij mijn huisarts geweest, maar durfde niet letterlijk om een verwijzing te vragen. Wel heb ik mezelf blootgegeven en verteld waar ik al veertien jaar lang zoal mee worstel. Maar de huisarts is een wat oudere man en heeft niet zoveel op met 'etiketten' als Asperger. Hij heeft gezegd dat ik er nog maar een paar weken over moet nadenken of ik wel naar een psycholoog wil. Ik zei toen dat het me wel goed lijkt om met een psycholoog erover te praten en vast te stellen of ik objectief gezien voldoe aan de criteria, omdat het me een houvast kan geven. Toen zei hij lachend: 'Ja, het is altijd fijn om jezelf beter te leren kennen.'
Dat vond ik erg pijnlijk. Ik voel me nu echt klote. Ik had eindelijk het idee dat ik begrepen kon worden, dat er een verklaring was voor iets waar ik al meer dan de helft van mijn leven mee worstel.
Het is niet zomaar iets ongemakkelijks, of dat ik uit verveling maar eens een diagnose wil stellen bij mezelf. Het is iets waar ik me zwaar beperkt, machteloos en wanhopig door voel in mijn dagelijks leven.
Wat moet ik hier nu mee? Over een paar weken alsnog om een verwijzing vragen, en als hij die al geeft, schiet ik er dan überhaupt iets mee op of is het alleen maar geldklopperij? Ik heb echt het stomme idee dat de wereld me eindelijk accepteert als er maar een naam is voor mijn afwijking.
Misschien moet ik het maar gewoon accepteren, voor mezelf weten dat ik aan bepaalde criteria voor het syndroom voldoe, en het daarbij laten.
Wat denken anderen hierover?
Dit is mijn probleem:
Al vanaf mijn vroege jeugd worstel ik met sociale situaties. Eén-op-één-contact gaat aardig, maar in groepen gaat het mis. Ik hoor mensen die tegen me praten vaak gewoon niet, of ik begrijp grapjes niet, ik ben constant geconcentreerd bezig met dingen zeggen, non-verbale taal moet ik erg forceren, verbale taal gaat alleen schriftelijk goed en ik voel me door deze dingen nooit op mijn gemak. Zelfs als ik mijn best doe beginnen groepen mensen (mensen bij een vereniging, collega's) me uiteindelijk buiten te sluiten. Dat is zo rot. Ik heb nooit begrepen waarom, en pieker me er vaak suf over. Bij mijn laatste baan werd mijn contract niet verlengd omdat ik zo 'op mezelf' was. Nu heb ik moeite met werk vinden, voor een deel ongetwijfeld omdat ik sociaal zo zwak ben.
Voor mezelf heb ik verschillende verklaringen bedacht voor mijn sociale afwijking, maar geen ervan was bevredigend.
Nu heb ik het een en ander over het syndroom van Asperger gelezen. Ik herken me erg in de criteria die hiervoor worden gebruikt (naast de moeite met sociale situaties, dingen als bovengemiddeld intelligent, goed kunnen categoriseren en verbanden leggen, grote fantasiewereld, snel uitgeput raken door prikkels van buitenaf), maar niet in alle.
Hoe dan ook, ik wil hier graag over praten met een psycholoog.
Dus ik ben net bij mijn huisarts geweest, maar durfde niet letterlijk om een verwijzing te vragen. Wel heb ik mezelf blootgegeven en verteld waar ik al veertien jaar lang zoal mee worstel. Maar de huisarts is een wat oudere man en heeft niet zoveel op met 'etiketten' als Asperger. Hij heeft gezegd dat ik er nog maar een paar weken over moet nadenken of ik wel naar een psycholoog wil. Ik zei toen dat het me wel goed lijkt om met een psycholoog erover te praten en vast te stellen of ik objectief gezien voldoe aan de criteria, omdat het me een houvast kan geven. Toen zei hij lachend: 'Ja, het is altijd fijn om jezelf beter te leren kennen.'
Dat vond ik erg pijnlijk. Ik voel me nu echt klote. Ik had eindelijk het idee dat ik begrepen kon worden, dat er een verklaring was voor iets waar ik al meer dan de helft van mijn leven mee worstel.
Het is niet zomaar iets ongemakkelijks, of dat ik uit verveling maar eens een diagnose wil stellen bij mezelf. Het is iets waar ik me zwaar beperkt, machteloos en wanhopig door voel in mijn dagelijks leven.
Wat moet ik hier nu mee? Over een paar weken alsnog om een verwijzing vragen, en als hij die al geeft, schiet ik er dan überhaupt iets mee op of is het alleen maar geldklopperij? Ik heb echt het stomme idee dat de wereld me eindelijk accepteert als er maar een naam is voor mijn afwijking.
Misschien moet ik het maar gewoon accepteren, voor mezelf weten dat ik aan bepaalde criteria voor het syndroom voldoe, en het daarbij laten.
Wat denken anderen hierover?
woensdag 17 april 2013 om 17:00
Kun je niet gewoon zelf een afspraak maken met een psycholoog?
Daar heb je toch niet perse een verwijzing voor nodig? ik heb geen verstand van de vergoedingen, maar wellicht kan die psych je na een eerste consult wel officieel doorverwijzen als dat nodig is voor je verzekering? Als er tegenwoordig uberhaupt nog wat vergoed wordt?
Er reageren straks vast wel mensen die dit precies weten.
Daar heb je toch niet perse een verwijzing voor nodig? ik heb geen verstand van de vergoedingen, maar wellicht kan die psych je na een eerste consult wel officieel doorverwijzen als dat nodig is voor je verzekering? Als er tegenwoordig uberhaupt nog wat vergoed wordt?
Er reageren straks vast wel mensen die dit precies weten.
.
woensdag 17 april 2013 om 17:06
woensdag 17 april 2013 om 17:09
Wat Impala zegt, vraag het GGZ wat je moet doen. Daar loop ik nu ook, omdat ik ook denk dat ik lichte Asperger heb ( dacht ook even dat het mijn topic was, de titel is bijna identiek ) en ik ben nu in traject bij de GGZ, maar wel op doktersverwijzing.
Misschien kan je een second opinion vragen bij een andere huisarts.
Misschien kan je een second opinion vragen bij een andere huisarts.
woensdag 17 april 2013 om 17:14
Als je echt, echt, echt! wilt weten of je mogelijk een Autisme spectrum stoornis hebt is het handig om iig een verwijzing richting gespecialiseerde organisaties te vragen.
Helaas weten nog niet alle/vele psychologen hier het 1 en ander van af ivm onderzoek.
Zo heb je enkele gespecialiseerde centra's in Nederland. Het Leo Kannerhuis is 1 van de bekendste. En zo is er ook nog 1 in Leiden (waar ik even de naam van kwijt ben)
SARR in Rotterdam.
Sterkte.
Helaas weten nog niet alle/vele psychologen hier het 1 en ander van af ivm onderzoek.
Zo heb je enkele gespecialiseerde centra's in Nederland. Het Leo Kannerhuis is 1 van de bekendste. En zo is er ook nog 1 in Leiden (waar ik even de naam van kwijt ben)
SARR in Rotterdam.
Sterkte.
woensdag 17 april 2013 om 17:22
@ TanteJos: nee, misschien bedoelde hij het inderdaad niet zo rot, maar ik heb het idee dat hij me niet serieus nam. Hij moest lachen om iets wat mijn leven structureel verwoest. Als ik iets fysieks had gehad, dan had hij me waarschijnlijk wél doorverwezen. Terwijl ik echt liever een gebroken been had gehad dan dit.
@ rogue_1987: is de diagnose al bij jou gesteld? Hoe lang duurt het voor hier uitsluiting over is? Fijn dat jouw huisarts je wel meteen serieus nam.
@ MEFunny: ja, hier had mijn huisarts het wel even over, gespecialiseerde centra. Maar de wachtlijst is volgens hem 2 jaar... ik ga me er iig even verder in verdiepen.
@ rogue_1987: is de diagnose al bij jou gesteld? Hoe lang duurt het voor hier uitsluiting over is? Fijn dat jouw huisarts je wel meteen serieus nam.
@ MEFunny: ja, hier had mijn huisarts het wel even over, gespecialiseerde centra. Maar de wachtlijst is volgens hem 2 jaar... ik ga me er iig even verder in verdiepen.
woensdag 17 april 2013 om 17:25
Nee bij mij is er na 3 maanden nog niks uitgekomen, 2 gesprekken gehad met 2 verschillende psychiaters en vragenlijsten ingevuld maar verder nog niks.
Moet nu wachten op het traject en wat er verder uit komt.
Herken wel veel van wat je typt hoor, in je eigen fantasiewereld leven bijvoorbeeld. Op jezelf zijn, last hebben met werk.
Sociaal erg beperkt en ik heb dan ook geen vriendschappen.
Ik kan me enorm richten op een bepaald onderwerp en er heel lang over door blijven ratelen.
Verder kan ik ook kapot raken van teveel prikkels om me heen dus het is heel herkenbaar voor me.
Moet nu wachten op het traject en wat er verder uit komt.
Herken wel veel van wat je typt hoor, in je eigen fantasiewereld leven bijvoorbeeld. Op jezelf zijn, last hebben met werk.
Sociaal erg beperkt en ik heb dan ook geen vriendschappen.
Ik kan me enorm richten op een bepaald onderwerp en er heel lang over door blijven ratelen.
Verder kan ik ook kapot raken van teveel prikkels om me heen dus het is heel herkenbaar voor me.
woensdag 17 april 2013 om 17:30
Ik weet helaas niet of die wachtlijsten 2 jaar duren. Dit kan je natuurlijk altijd zelf uitzoeken door een telefoontje te plegen.
kijk ook eens op: http://www.autismeinfocen ... ome&s=1&l=nl&t=1366212661
misschien haal je hier wat uit om met iemand in contact te komen.
kijk ook eens op: http://www.autismeinfocen ... ome&s=1&l=nl&t=1366212661
misschien haal je hier wat uit om met iemand in contact te komen.
woensdag 17 april 2013 om 17:31
Wat vervelend dat je consult zo tegenviel!
Met betrekking tot je vraag denk ik dat je hier twee dingen uit elkaar zal moeten trekken.
1. je wil hulp bij problemen waar je al jarenlang tegenaan loopt. Daarvoor kan je gewoon op eigen initiatief naar een eerstelijns psycholoog gaan. Heb je geen verwijzing voor nodig. Eerste 5 (meen ik, even checken) consulten zitten volgens mij in de basisverzekering. Psych kan je evt. doorsturen naar een tweedelijns psycholoog of pyschiater indien dat nodig is. Voor dit hele traject heb je je huisarts niet eenst nodig. Bovendien heb je ook geen diagnose nodig om met je problemen aan de slag te gaan (alhoewel sommige mensen wel vinden dat het kan helpen).
2. jij hebt het gevoel dat het jou zou kunnen helpen om een diagnose te hebben. Dan moet je getest worden door een tweedelijnspsycholoog of psychiater, inderdaad bijvoorbeeld van het Kannerhuis. Dit staat echter los van een behandeltraject. Het hebben van een diagnose, wil niet zeggen dat je problemen dan minder worden, daarvoor moet je echt met 1. aan de gang. Voor deze testen heb je inderdaad een verwijzing nodig. Die kan je regelen met je huisarts, maar je kan dit ook met je eerstelijns psych bespreken.
Mijn advies zou zijn om met 1. te beginnnen, en dan te bespreken wat het jou kan helpen om een diagnose te hebben. Je problemen worden niet minder, misschien helpt een stuk begrip jezelf wel op weg. Heb je daarvoor het officiele 'etiketje' nodig, of helpt het jou voldoende als je het voor jezelf weet? Wil je nog aanspraak maken op zaken als begeleid wonen, PGB, etc (dan in een officiele diagnose wel noodzakelijk). Voor diagnostiek, zeker via Kannerhuis, is vaak wel een wachtlijst. Als jij nu de stap hebt genomen om met je problemen aan de slag te gaan, wat ik heel knap vind, zou ik daar niet op wachten, maar nu de zaken oppakken.
Als je met het gesprek met je HA in de maag blijft zitten, kan je dit altijd laten nog eens bij deze man aankaarten, maar voor jezelf heb je hem helemaal niet zo hard nodig hierbij nu, dus schouders eronder, en veel succes!
Met betrekking tot je vraag denk ik dat je hier twee dingen uit elkaar zal moeten trekken.
1. je wil hulp bij problemen waar je al jarenlang tegenaan loopt. Daarvoor kan je gewoon op eigen initiatief naar een eerstelijns psycholoog gaan. Heb je geen verwijzing voor nodig. Eerste 5 (meen ik, even checken) consulten zitten volgens mij in de basisverzekering. Psych kan je evt. doorsturen naar een tweedelijns psycholoog of pyschiater indien dat nodig is. Voor dit hele traject heb je je huisarts niet eenst nodig. Bovendien heb je ook geen diagnose nodig om met je problemen aan de slag te gaan (alhoewel sommige mensen wel vinden dat het kan helpen).
2. jij hebt het gevoel dat het jou zou kunnen helpen om een diagnose te hebben. Dan moet je getest worden door een tweedelijnspsycholoog of psychiater, inderdaad bijvoorbeeld van het Kannerhuis. Dit staat echter los van een behandeltraject. Het hebben van een diagnose, wil niet zeggen dat je problemen dan minder worden, daarvoor moet je echt met 1. aan de gang. Voor deze testen heb je inderdaad een verwijzing nodig. Die kan je regelen met je huisarts, maar je kan dit ook met je eerstelijns psych bespreken.
Mijn advies zou zijn om met 1. te beginnnen, en dan te bespreken wat het jou kan helpen om een diagnose te hebben. Je problemen worden niet minder, misschien helpt een stuk begrip jezelf wel op weg. Heb je daarvoor het officiele 'etiketje' nodig, of helpt het jou voldoende als je het voor jezelf weet? Wil je nog aanspraak maken op zaken als begeleid wonen, PGB, etc (dan in een officiele diagnose wel noodzakelijk). Voor diagnostiek, zeker via Kannerhuis, is vaak wel een wachtlijst. Als jij nu de stap hebt genomen om met je problemen aan de slag te gaan, wat ik heel knap vind, zou ik daar niet op wachten, maar nu de zaken oppakken.
Als je met het gesprek met je HA in de maag blijft zitten, kan je dit altijd laten nog eens bij deze man aankaarten, maar voor jezelf heb je hem helemaal niet zo hard nodig hierbij nu, dus schouders eronder, en veel succes!
woensdag 17 april 2013 om 17:36
Ik denk dat een diagnose je zal helpen mbv gerichte hulp, leefregels om je aan te houden etc. ik denk ook dat die acceptatie niet echt gaat gebeuren. Natuurlijk zullen mensen hierdoor meer begrip hebben dat jij bepaalde dingen moeilijk vindt of niet kan, maar sociale contacten worden er niet opeens makkelijker door. Jij snapt 'normale mensen' nog steeds niet en vice versa. Door een diagnose krijg je namelijk niet opeens het wondermiddel in handen om wel in groepen te functioneren.
woensdag 17 april 2013 om 17:57
Ik heb ongeveer hetzelfde en toen ik een jaar of 18 was ook naar de huisarts geweest. Kreeg te horen dat er erg lange wachtlijsten bij GGZ waren en dat je beter zelf iets kon zoeken. Toen heb ik zelf een psycholoog gezocht waar ik vrijwel gelijk terecht kon.
Diagnose pdd-nos gekregen. Ik ben toen een WO studie gaan doen waar het sociale vlak niet zo belangrijk is. Ik voel me op mijn plek en alles gaat goed. Met de diagnose heb ik verder eigenlijk niks gedaan. Ik denk dat het belangrijkste is dat je zelf accepteert hoe je bent. Of je nou de diagnose asperger hebt of niet, je zal er zelf niet door veranderen.
Heb je ook wel eens gedacht aan een sociale vaardigheden cursus?
Diagnose pdd-nos gekregen. Ik ben toen een WO studie gaan doen waar het sociale vlak niet zo belangrijk is. Ik voel me op mijn plek en alles gaat goed. Met de diagnose heb ik verder eigenlijk niks gedaan. Ik denk dat het belangrijkste is dat je zelf accepteert hoe je bent. Of je nou de diagnose asperger hebt of niet, je zal er zelf niet door veranderen.
Heb je ook wel eens gedacht aan een sociale vaardigheden cursus?
donderdag 18 april 2013 om 12:47
Bedankt weer voor alle reacties.
@rogue: JA, wat jij omschrijft heb ik dus ook precies. Maar het valt best tegen, het traject, zo te horen. Heb jij Aspergirls gelezen van Rudy Simone? Ik ben daar gisteren in begonnen, (bijna) alles is zó bevrijdend herkenbaar.
@ hupseflups: bedankt dat je het zo helder uiteen hebt gezet. Heb het even nagecheckt, maar helaas is er ook voor Eerstelijnspsychologische zorg wel altijd een verwijzing van een huisarts of bedrijfsarts nodig. Hoe dan ook, het is ook maar de vraag of ik dat 'etiketje' nodig heb. En begeleid wonen etc. is bij mij niet aan de orde... eigenlijk ben ik in staat een normaal leven te leiden, ook zonder begeleiding, het is alleen wat beperkt (geen vrienden, slechte carrièrekansen) en kost me meer moeite. Maar dit geldt voor de meeste vrouwen met Asperger, heb ik begrepen. Dat is ook juist het probleem: vrouwen met het AS worden minder vaak gediagnosticeerd, omdat ze beter kunnen doen alsof ze normaal zijn.
@ aikidoka: ja, daar heb je denk ik helemaal gelijk in. Ik durf niet eens tegen mensen te zeggen dat ik dénk dat ik een vorm van autisme heb. Zelfs tegen mijn ouders niet, ik wil ze ook niet in de war brengen. De enige die weet dat dit me bezighoudt is mijn man, die overigens (ironisch genoeg) heel erg sociaal is. Hij heeft aandachtig geluisterd naar mijn onderbouwing van mijn vermoeden het Asperger-syndroom te hebben, en hij heeft er eigenlijk geen twijfel meer over dat ik het heb (maar wel in lichte mate volgens hem). Hij kent me door en door en is ook intelligent genoeg om er kritisch naar te kijken. Het verklaart voor ons zoveel. Hij begrijpt nu beter waarom ik soms woedeaanvallen heb, of op een 'rare' manier reageer, of waarom ik op een verjaardag opeens heel stil ben (terwijl ik dat niet wil). Ook zijn mijn rare fascinaties verklaard, mijn rare piepgeluiden en dansjes als ik blij ben, en mijn eindeloze monologen, maar die vindt hij gelukkig juist wel leuk aan me
. Mijn hemel, ik bof echt met hem.
@asimov: misschien voel ik me daarom wel zo opgelucht sinds ik me heb herkend in het Asperger-syndroom. Ik kan mezelf makkelijker accepteren, omdat ik het nu eindelijk begrijp. Al die tijd dacht ik dat ik een raar degeneratief verschijnsel was of zo. (En ik kan een eindeloze lijst geven van héél fantasierijke verklaringen die ik van jongs af aan zelf heb bedacht.)
Nu begrijp ik dat ik niet de enige ben, dat het erkend wordt door de maatschappij. Alsof ik nu ook een plekje op de wereld heb.
Ik heb trouwens ook een WO-studie gedaan, inderdaad niets met het sociale vlak gedaan, mijn intellectuele vermogen stond daar centraal. (Er zijn psychologen die ervoor pleiten dat mensen met AS na de basisschool meteen verdergaan met een hogere vervolgopleiding i.p.v. met de middelbare school, juist om die reden.) Was een fijne tijd. Het jammere is alleen dat ik na mijn studie aan de slag ging in een baan waarbij mijn collega's me heel erg rot hebben buitengesloten, gepest zelfs. Ik hoop dat jij dit niet zal hebben. Misschien hangt het er ook vanaf welke studie je hebt gedaan, want dat bepaalt waar je na je studie terecht kunt. Er is gelukkig ook werk waar je intellectuele vermogen centraal staat, niet je sociale. (Helaas heb ik een alfa-studie gedaan :-S.)
Sociale vaardigheden-cursus lijkt me (in mijn geval) niet zo zinvol. Ik ben in staat om normaal te communiceren, het komt echt aan op lange, informele situaties: dan knappen mensen op me af. Mijn afwijking is heel subtiel, omdat ik er goed in getraind ben om normaal over te komen. Oogcontact, op de juiste momenten 'ja' zeggen, beurtwisseling, vriendelijk kijken, knikken, vragen stellen, neplachen, dat kan ik allemaal best. Maar ontspannen ben ik tijdens een gesprek nooit, het blijft voelen alsof ik aan het knokken ben. Ik moet het allemaal forceren. En anderen merken dat dus blijkbaar.
Bottom line: ik overweeg nu toch het hierbij te laten. Dat ik voor mezelf de diagnose heb gesteld en daarbij bevestiging heb van iemand die al jaren iedere dag met mij samenleeft, is voor mij genoeg. Behandeling zal waarschijnlijk niet veel helpen, dus ik kan misschien gewoon het beste mijn situatie accepteren.
@rogue: JA, wat jij omschrijft heb ik dus ook precies. Maar het valt best tegen, het traject, zo te horen. Heb jij Aspergirls gelezen van Rudy Simone? Ik ben daar gisteren in begonnen, (bijna) alles is zó bevrijdend herkenbaar.
@ hupseflups: bedankt dat je het zo helder uiteen hebt gezet. Heb het even nagecheckt, maar helaas is er ook voor Eerstelijnspsychologische zorg wel altijd een verwijzing van een huisarts of bedrijfsarts nodig. Hoe dan ook, het is ook maar de vraag of ik dat 'etiketje' nodig heb. En begeleid wonen etc. is bij mij niet aan de orde... eigenlijk ben ik in staat een normaal leven te leiden, ook zonder begeleiding, het is alleen wat beperkt (geen vrienden, slechte carrièrekansen) en kost me meer moeite. Maar dit geldt voor de meeste vrouwen met Asperger, heb ik begrepen. Dat is ook juist het probleem: vrouwen met het AS worden minder vaak gediagnosticeerd, omdat ze beter kunnen doen alsof ze normaal zijn.
@ aikidoka: ja, daar heb je denk ik helemaal gelijk in. Ik durf niet eens tegen mensen te zeggen dat ik dénk dat ik een vorm van autisme heb. Zelfs tegen mijn ouders niet, ik wil ze ook niet in de war brengen. De enige die weet dat dit me bezighoudt is mijn man, die overigens (ironisch genoeg) heel erg sociaal is. Hij heeft aandachtig geluisterd naar mijn onderbouwing van mijn vermoeden het Asperger-syndroom te hebben, en hij heeft er eigenlijk geen twijfel meer over dat ik het heb (maar wel in lichte mate volgens hem). Hij kent me door en door en is ook intelligent genoeg om er kritisch naar te kijken. Het verklaart voor ons zoveel. Hij begrijpt nu beter waarom ik soms woedeaanvallen heb, of op een 'rare' manier reageer, of waarom ik op een verjaardag opeens heel stil ben (terwijl ik dat niet wil). Ook zijn mijn rare fascinaties verklaard, mijn rare piepgeluiden en dansjes als ik blij ben, en mijn eindeloze monologen, maar die vindt hij gelukkig juist wel leuk aan me
. Mijn hemel, ik bof echt met hem.@asimov: misschien voel ik me daarom wel zo opgelucht sinds ik me heb herkend in het Asperger-syndroom. Ik kan mezelf makkelijker accepteren, omdat ik het nu eindelijk begrijp. Al die tijd dacht ik dat ik een raar degeneratief verschijnsel was of zo. (En ik kan een eindeloze lijst geven van héél fantasierijke verklaringen die ik van jongs af aan zelf heb bedacht.)
Nu begrijp ik dat ik niet de enige ben, dat het erkend wordt door de maatschappij. Alsof ik nu ook een plekje op de wereld heb.
Ik heb trouwens ook een WO-studie gedaan, inderdaad niets met het sociale vlak gedaan, mijn intellectuele vermogen stond daar centraal. (Er zijn psychologen die ervoor pleiten dat mensen met AS na de basisschool meteen verdergaan met een hogere vervolgopleiding i.p.v. met de middelbare school, juist om die reden.) Was een fijne tijd. Het jammere is alleen dat ik na mijn studie aan de slag ging in een baan waarbij mijn collega's me heel erg rot hebben buitengesloten, gepest zelfs. Ik hoop dat jij dit niet zal hebben. Misschien hangt het er ook vanaf welke studie je hebt gedaan, want dat bepaalt waar je na je studie terecht kunt. Er is gelukkig ook werk waar je intellectuele vermogen centraal staat, niet je sociale. (Helaas heb ik een alfa-studie gedaan :-S.)
Sociale vaardigheden-cursus lijkt me (in mijn geval) niet zo zinvol. Ik ben in staat om normaal te communiceren, het komt echt aan op lange, informele situaties: dan knappen mensen op me af. Mijn afwijking is heel subtiel, omdat ik er goed in getraind ben om normaal over te komen. Oogcontact, op de juiste momenten 'ja' zeggen, beurtwisseling, vriendelijk kijken, knikken, vragen stellen, neplachen, dat kan ik allemaal best. Maar ontspannen ben ik tijdens een gesprek nooit, het blijft voelen alsof ik aan het knokken ben. Ik moet het allemaal forceren. En anderen merken dat dus blijkbaar.
Bottom line: ik overweeg nu toch het hierbij te laten. Dat ik voor mezelf de diagnose heb gesteld en daarbij bevestiging heb van iemand die al jaren iedere dag met mij samenleeft, is voor mij genoeg. Behandeling zal waarschijnlijk niet veel helpen, dus ik kan misschien gewoon het beste mijn situatie accepteren.
vrijdag 19 april 2013 om 19:43
Ik kan me wel voorstellen dat het helpt om specifiek te lezen over Asperger en helemaal om wat op te zoeken over dingen waar jij mee worstelt. Wellicht dat sommige tips of leeregels je leven nog wat makkelijker maken.
Ik vind dat je het positief oppakt, mijn complimenten!
Ik denk overigens dat je je niet moet schamen voor Asperger, het is geen keus of zo he, jij bent hiermee geboren. Ik denk ook niet dat mensen je opeens zullen afwijzen als je een diagnose hebt, tenminste, ik denk dat die mensen je toch al zouden afwijzen. Mij kan het niet schelen of iemand een diagnose heeft of niet. In mijn werk (technisch beroep) heb ik voldoende mensen meegemaakt waar ik van denk of dacht dat ze trekken van Asperger hadden, of echt best autistisch. Mij maakt het niet uit, zou nooit vragen of iemand een diagnose heeft of niet.
Ik vind dat je het positief oppakt, mijn complimenten!
Ik denk overigens dat je je niet moet schamen voor Asperger, het is geen keus of zo he, jij bent hiermee geboren. Ik denk ook niet dat mensen je opeens zullen afwijzen als je een diagnose hebt, tenminste, ik denk dat die mensen je toch al zouden afwijzen. Mij kan het niet schelen of iemand een diagnose heeft of niet. In mijn werk (technisch beroep) heb ik voldoende mensen meegemaakt waar ik van denk of dacht dat ze trekken van Asperger hadden, of echt best autistisch. Mij maakt het niet uit, zou nooit vragen of iemand een diagnose heeft of niet.