Balen van suikeroom

Het is een luxeprobleem, ik weet het. Toch baal ik als een gieter.



Eind 2009. We woonden in een dorp in Noord-Holland. De aannemer was bijna klaar met de nieuwe kozijnen op de bovenverdieping. De verbouwing van ons droomhuis was bijna af.

Toen kreeg mijn man bericht dat hij opvolgend erfgenaam was van een achteroom die hij nauwelijks kende. De eerste erfgenaam was eerder dat jaar overleden. Nu erfde mijn man in zijn eentje een huis. We zijn die avond goed dronken geworden want het ging om een groot pand in de binnenstad van Amsterdam, met een OZB-waarde van een dikke 9 ton.



Maar zoals dat gaat: er zaten wel wat haken en ogen aan. Het begon ermee dat we ruim 350.000 euro erfbelasting moesten aftikken. Dat geld hadden we niet. Geen nood, we konden uitstel van betaling krijgen van de Belastingdienst.

We dachten toen nog dat we het huis wel binnen een jaar konden verkopen, desnoods voor een paar ton minder dan de OZB-waarde. Echter zes kamers in het huis bleken verhuurd te zijn. Daarnaast bleek zowel het middenhuis als het achterhuis ernstig achterstallig onderhoud te hebben, ondermeer aan het dak.

Verder is het geen gewoon woonhuis. Alles is kruip-door-sluip-door, met allerlei trappen en gangen en loze ruimte en schuine hoeken. Geen huis dat lekker in de markt ligt dus.



Drie jaar lang hebben we alles uit de kast gehaald om het huis verkocht te krijgen. Gepraat met een projectontwikkelaar. Met een kamerverhuurbedrijf. Met de gemeente. Veel stropdasjes gezien en allerlei plannen uitgewerkt en doorgerekend. Eindresultaat: nakkes nada.



Veel kosten gemaakt ook, voor allerlei kleine reparaties en voor het verhelpen van de lekkages. Op gegeven moment waren we praktisch door onze spaarcenten heen. En o ja, had ik al gezegd dat de Belastingdienst invorderingsrente rekent over de openstaande erfbelasting?



Enfin, nog maar eens met de bank gepraat. Er was nog één optie. Die hadden ze in het begin al voorgesteld, maar toen wilden we er nog niet aan. Als we ons huis in Noord-Holland konden verkopen en zelf in het pand in Amsterdam gingen wonen, dan mochten we onze hypotheek meenemen en nog wat bijlenen. Dan konden we de erfbelasting betalen en hielden we geld over voor het noodzakelijke onderhoud.



Lang verhaal kort: wij ons droomhuis te koop gezet. Binnen 10 dagen was het weg.



En nu woon ik dus weer in Amsterdam, waar ik in mijn studententijd al heb gewoond, en waarvan ik had gezworen dat ik er nooit meer zou gaan wonen, vanwege de stress en de drukte. In een soort studentenhuis nota bene, waarvan de beste kamers zijn verhuurd, zodat mijn man en ik bivakkeren in twee kamers helemaal achterin het pand, met een achenebbisj keukentje (tevens ‘badkamer’), en voor het achterstallig onderhoud kunnen we niet de huisbaas bellen want die huisbaas, dat zijn we zelf.

De auto’s hebben we weggedaan (want kom hier maar eens aan een parkeervergunning). Voor ons werk reizen we nu vier keer per week naar Hoorn met de trein, ook al zoiets waarvan ik zo blij was dat het was afgelopen, toen we in 2004 ons droomhuis kochten.



Op papier zijn we zes ton rijker dan drie jaar geleden. Maar ik kan het niet helpen, alles om mij heen herinnert mij eraan dat we ons iets héél anders hadden voorgesteld toen we hoorden over die erfenis, ruim drie en een half jaar geleden. Natuurlijk, ik weet dat er mensen zijn die het veel slechter hebben dan wij. Maar als ik ’s avonds de ladder opklim naar onze slaapkamer ben ik gewoon kwaad op die suikeroom van mijn man, die dit mallotige huis aan ons heeft vermaakt waar we voorlopig niet meer van afkomen.

quote:joy_c schreef op 14 juni 2013 @ 22:08:

Had je de erfenis niet kunnen weigeren? Hier in België kan je dat doen als de successierechten te hoog blijken te zijn.



Daar hebben we natuurlijk wel over nagedacht, en we hebben het er ook heel lang over gehad. Maar uiteindelijk komt het er toch op neer dat je 3,5 ton investeert, plus misschien nog 1,5 ton aan verbouwingen, om er uiteindelijk 2 tot 4 ton aan over te houden.

Die beslissing, daar sta ik nog steeds wel achter. Het voelt dan ook wel een beetje dubbel dat ik er af en toe even over moet miepen.