Balen van suikeroom

Het is een luxeprobleem, ik weet het. Toch baal ik als een gieter.



Eind 2009. We woonden in een dorp in Noord-Holland. De aannemer was bijna klaar met de nieuwe kozijnen op de bovenverdieping. De verbouwing van ons droomhuis was bijna af.

Toen kreeg mijn man bericht dat hij opvolgend erfgenaam was van een achteroom die hij nauwelijks kende. De eerste erfgenaam was eerder dat jaar overleden. Nu erfde mijn man in zijn eentje een huis. We zijn die avond goed dronken geworden want het ging om een groot pand in de binnenstad van Amsterdam, met een OZB-waarde van een dikke 9 ton.



Maar zoals dat gaat: er zaten wel wat haken en ogen aan. Het begon ermee dat we ruim 350.000 euro erfbelasting moesten aftikken. Dat geld hadden we niet. Geen nood, we konden uitstel van betaling krijgen van de Belastingdienst.

We dachten toen nog dat we het huis wel binnen een jaar konden verkopen, desnoods voor een paar ton minder dan de OZB-waarde. Echter zes kamers in het huis bleken verhuurd te zijn. Daarnaast bleek zowel het middenhuis als het achterhuis ernstig achterstallig onderhoud te hebben, ondermeer aan het dak.

Verder is het geen gewoon woonhuis. Alles is kruip-door-sluip-door, met allerlei trappen en gangen en loze ruimte en schuine hoeken. Geen huis dat lekker in de markt ligt dus.



Drie jaar lang hebben we alles uit de kast gehaald om het huis verkocht te krijgen. Gepraat met een projectontwikkelaar. Met een kamerverhuurbedrijf. Met de gemeente. Veel stropdasjes gezien en allerlei plannen uitgewerkt en doorgerekend. Eindresultaat: nakkes nada.



Veel kosten gemaakt ook, voor allerlei kleine reparaties en voor het verhelpen van de lekkages. Op gegeven moment waren we praktisch door onze spaarcenten heen. En o ja, had ik al gezegd dat de Belastingdienst invorderingsrente rekent over de openstaande erfbelasting?



Enfin, nog maar eens met de bank gepraat. Er was nog één optie. Die hadden ze in het begin al voorgesteld, maar toen wilden we er nog niet aan. Als we ons huis in Noord-Holland konden verkopen en zelf in het pand in Amsterdam gingen wonen, dan mochten we onze hypotheek meenemen en nog wat bijlenen. Dan konden we de erfbelasting betalen en hielden we geld over voor het noodzakelijke onderhoud.



Lang verhaal kort: wij ons droomhuis te koop gezet. Binnen 10 dagen was het weg.



En nu woon ik dus weer in Amsterdam, waar ik in mijn studententijd al heb gewoond, en waarvan ik had gezworen dat ik er nooit meer zou gaan wonen, vanwege de stress en de drukte. In een soort studentenhuis nota bene, waarvan de beste kamers zijn verhuurd, zodat mijn man en ik bivakkeren in twee kamers helemaal achterin het pand, met een achenebbisj keukentje (tevens ‘badkamer’), en voor het achterstallig onderhoud kunnen we niet de huisbaas bellen want die huisbaas, dat zijn we zelf.

De auto’s hebben we weggedaan (want kom hier maar eens aan een parkeervergunning). Voor ons werk reizen we nu vier keer per week naar Hoorn met de trein, ook al zoiets waarvan ik zo blij was dat het was afgelopen, toen we in 2004 ons droomhuis kochten.



Op papier zijn we zes ton rijker dan drie jaar geleden. Maar ik kan het niet helpen, alles om mij heen herinnert mij eraan dat we ons iets héél anders hadden voorgesteld toen we hoorden over die erfenis, ruim drie en een half jaar geleden. Natuurlijk, ik weet dat er mensen zijn die het veel slechter hebben dan wij. Maar als ik ’s avonds de ladder opklim naar onze slaapkamer ben ik gewoon kwaad op die suikeroom van mijn man, die dit mallotige huis aan ons heeft vermaakt waar we voorlopig niet meer van afkomen.

quote:Suze02 schreef op 14 juni 2013 @ 22:20:

Je totale schuld is 3,5 ton toch? Of inderdaad meer?Die 3,5 ton was de erfbelasting. Die hebben we inmiddels kunnen betalen, maar daardoor zit er nu een hypotheekschuld op het nieuwe huis, voor ongeveer datzelfde bedrag. Het is een klein beetje meer dan de hypotheekschuld die we eerst hadden, toen we nog in Noord-Holland woonden.

quote:Suze02 schreef op 14 juni 2013 @ 22:44:

Ah, daar was je weer.

Dus je totale schuld is nu 3,5 ton?



Ja, de nieuwe hypotheekschuld is 3,5 ton. Maar daarover maken we ons niet echt zorgen want er staat een goede dekking tegenover en qua bedrag is het ongeveer hetzelfde als onze oude hypotheek.



Het klopt ook (zoals iemand anders schreef) dat er huur binnenkomt. We betalen wel een aantal verzekeringen, rioolrecht, OZB, en natuurlijk de hypotheek, maar onder de streep houden we er wel geld aan over. Afgezien van het (groot) achterstallig onderhoud, dat natuurlijk wel een keer moet gaan gebeuren.



Over de financiën maken we ons eigenlijk niet al te grote zorgen. Het is meer dat ik er af en toe heel erg van baal dat ik weer in Amsterdam woon, en dat we weer op zo'n houtje-touwtjemanier wonen, terwijl we dat stadium allebei al achter ons hadden.



P.S. Ik zie nu dat dit topic in "Geld & Recht" staat. Ik dacht dat ik het in "Thuis" had geplaatst, maar dat is kennelijk niet gelukt.

quote:reisa1978 schreef op 14 juni 2013 @ 23:01:

Ik kan me heel goed voorstellen dat je enorm baalt van het feit dat jullie door het accepteren van deze erfenis moesten verhuizen.Haha, je schrijft het kort en bondig op, maar hier komt het eigenlijk wel op neer. Ik zie er ook wel de humor van in hoor. Maar niet de hele tijd

quote:Suze02 schreef op 14 juni 2013 @ 23:00:

Ik snap echt niet waarom je daar blijft zitten. Vertel nou eens voor hoeveel die tent op de markt staat? Waarom verkoopt het niet?



Het huis is niet meer te koop sinds we er zijn gaan wonen, begin dit jaar. We hadden de afgelopen jaren in ons achterhoofd dat we er minimaal 7,5 ton voor wilden vangen. En dat is echt niet gek, als je kijkt naar de locatie (winkelstraat, hartje Amsterdam), en naar het vloeroppervlak.



En we zijn echt de enigen niet hoor. De laatste jaren zijn er hier in de buurt heel wat woningen en bedrijfspanden van de markt gehaald zonder dat ze verkocht waren.

quote:ikvraaghet schreef op 14 juni 2013 @ 23:11:

koop breekt geen huur, dus een (erfgenaam/) potentiële koper krijgt de huurders erbij.

Zijn het huurcontracten voor onbepaalde tijd?



Dat was in het verleden rommelig geregeld. Er staan geen contracten op papier, althans wij hebben ze niet gezien. Maar alle huurders zaten er al een paar jaar toen we het pand erfden, dan schijnen het overeenkomsten te zijn voor onbepaalde tijd.



We hebben trouwens weinig last van de huurders. Ze betalen allemaal op tijd, veroorzaken geen overlast e.d.



Alleen ik had mijzelf nooit zo de rol toebedeeld van huisjesmelker!

quote:reisa1978 schreef op 14 juni 2013 @ 23:21:

[...]





Dat vind ik erg knap, want ik zou dat echt dramatisch vinden als je net je droomhuis hebt gevonden.



Dank je...!



Van ons droomhuis hebben we trouwens nog wel een paar jaar mogen genieten hoor! We hebben er al met al toch nog acht jaar gewoond, vóórdat het huis in Amsterdam uit de lucht kwam vallen.

Alleen aan de verbouwing hebben we niets gehad. Die was amper klaar toen we verhuisden.

quote:Meryan schreef op 14 juni 2013 @ 23:38:

Is het niet zo dat je de huur mag opzeggen als je het huis zelf nodig hebt en gaat bewonen? Daar stond me iets van bij.



Klopt. We hebben ooit ook met een juridisch adviseur gesproken en die wilde ook op die toer gaan. Maar uiteindelijk hebben we dat toch niet gedaan, onze insteek was nl. niet dat we zelf in het huis wilden gaan wonen; we wilden het huis verkopen.



Op dit moment zitten die huurders ons ook niet in de weg. Als er een opzegt, krijgen we die kamer erbij, maar het scheelt ook weer huurinkomsten.

quote:ankalida schreef op 14 juni 2013 @ 23:49:

Ik had mijn eigen huis niet verkocht, maar het grachtenpand op de veiling laten verkopen. Alles boven de 4 ton was prima geweest.





Een veiling is op enig moment aan de orde geweest, maar het werd ons afgeraden door de bank, het fijne weet ik er niet precies meer van, de besprekingen met de bank heeft mijn man destijds gedaan en ik ben daar niet zo betrokken bij geweest.



Het is trouwens geen grachtenpand hoor . Die zitten al snel ver boven de miljoen. Het is wel een monument, het voorhuis tenminste.