Thuis
alle pijlers
Kater overleden :-(
donderdag 4 juli 2013 om 13:28
Hallo,
Wat ik met dit topic wil... Van mij af schrijven en eventueel herkenning zoeken...?
Wat voel ik mij verdrietig. Vanmorgen met veel moeite onze kat in laten slapen.
Sinds vrijdag gedroeg hij zich vreemd, anders, maar nog wel knuffelig etc. Sinds zondagavond at/dronk hij niks meer. Hij dronk alleen nog maar uit de kraan sinds vrijdag.
Maandag zijn wij naar de DA gegaan. Zijn mondje bleek ontstoken te zijn. Hij kreeg pijnstilling en antibiotica. Hij zou dan moeten aansterken en week later behandeld moeten worden. Helaas werd het alleen maar erger en werd hij lusteloos, liep alsof hij dronken was, dronk totaal niets meer. Gelijk weer naar de DA, bloedonderzoek gedaan.
Om een lang verhaal kort te maken: hij had een ernstig nierprobleem. Zijn rechternier had het al begeven tijd terug. Nu sinds een paar dagen had ook de linker, die het had overgenomen van de rechter, het begeven. Hij kon niet meer geholpen worden, hij zou altijd pijn hebben. Hij had steentjes in zijn urether, maakte geeneens urine meer aan, lag aan het infuus al sinds gistermiddag. Niks hielp. De kans was nihil dat hij het zou redden, ook bij weghalen van de steentjes, vanwege de plek (de urether is 1 mm). En daarbij was het zeker dat het terug zou komen en alles van voor af aan zou beginnen. Wij hadden al Dieetvoer voor hem, voor de blaas omdat hij een tijdje geleden blaasgruis had. Hij is toen goed erbovenop gekomen. Als wij het toen hadden geweten, hadden wij eveneens dit voer gekregen en had het ook niets geholpen.
En nu adviseerde DA om hem in te laten slapen. Hij was ontzettend aan het lijden. 5 jaar was hij,
Ik heb hem uit het asiel gehaald om hem nog een goed en fijn leven te geven. Wat ben ik verdrietig. Hij was zeer aanhankelijk, wilde altijd knuffelen, aandacht, kopjes geven, troosten als we verdrietig waren of ziek.. Hij was overal in huis waar ik ook was. En nu, nu is het leeg, lijkt het net of ik hem hoor, over de vloer lopen, miauwen. Alsof hij ergens ligt nog in huis, ik mis hem zo erg. Hij verdiende dit niet, zo jong.
De DA zei dat wij dit niet hadden kunnen zien. Katten laten niks merken, in dierenwereld is dat namelijk een teken van zwakte. Tot de tweede nier het begaf. Toen was hij op. Stuiptrekkingen ook, hij keek zo bang uit z'n oogjes en wilde bij mij zijn waar ik was gister in huis... Ik heb hem met veel pijn in laten slapen.
Wilde dit van mij afschrijven.
Wat ik met dit topic wil... Van mij af schrijven en eventueel herkenning zoeken...?
Wat voel ik mij verdrietig. Vanmorgen met veel moeite onze kat in laten slapen.
Sinds vrijdag gedroeg hij zich vreemd, anders, maar nog wel knuffelig etc. Sinds zondagavond at/dronk hij niks meer. Hij dronk alleen nog maar uit de kraan sinds vrijdag.
Maandag zijn wij naar de DA gegaan. Zijn mondje bleek ontstoken te zijn. Hij kreeg pijnstilling en antibiotica. Hij zou dan moeten aansterken en week later behandeld moeten worden. Helaas werd het alleen maar erger en werd hij lusteloos, liep alsof hij dronken was, dronk totaal niets meer. Gelijk weer naar de DA, bloedonderzoek gedaan.
Om een lang verhaal kort te maken: hij had een ernstig nierprobleem. Zijn rechternier had het al begeven tijd terug. Nu sinds een paar dagen had ook de linker, die het had overgenomen van de rechter, het begeven. Hij kon niet meer geholpen worden, hij zou altijd pijn hebben. Hij had steentjes in zijn urether, maakte geeneens urine meer aan, lag aan het infuus al sinds gistermiddag. Niks hielp. De kans was nihil dat hij het zou redden, ook bij weghalen van de steentjes, vanwege de plek (de urether is 1 mm). En daarbij was het zeker dat het terug zou komen en alles van voor af aan zou beginnen. Wij hadden al Dieetvoer voor hem, voor de blaas omdat hij een tijdje geleden blaasgruis had. Hij is toen goed erbovenop gekomen. Als wij het toen hadden geweten, hadden wij eveneens dit voer gekregen en had het ook niets geholpen.
En nu adviseerde DA om hem in te laten slapen. Hij was ontzettend aan het lijden. 5 jaar was hij,
Ik heb hem uit het asiel gehaald om hem nog een goed en fijn leven te geven. Wat ben ik verdrietig. Hij was zeer aanhankelijk, wilde altijd knuffelen, aandacht, kopjes geven, troosten als we verdrietig waren of ziek.. Hij was overal in huis waar ik ook was. En nu, nu is het leeg, lijkt het net of ik hem hoor, over de vloer lopen, miauwen. Alsof hij ergens ligt nog in huis, ik mis hem zo erg. Hij verdiende dit niet, zo jong.
De DA zei dat wij dit niet hadden kunnen zien. Katten laten niks merken, in dierenwereld is dat namelijk een teken van zwakte. Tot de tweede nier het begaf. Toen was hij op. Stuiptrekkingen ook, hij keek zo bang uit z'n oogjes en wilde bij mij zijn waar ik was gister in huis... Ik heb hem met veel pijn in laten slapen.
Wilde dit van mij afschrijven.
. Heb hem in ieder geval enorm verwend in deze jaren!
donderdag 4 juli 2013 om 13:52
Ach, wat erg voor je! Heel veel sterkte. Zo'n maatje kwijtraken is doet altijd zoveel pijn!
Je hebt er nu niets aan (laat die tranen maar lekker stromen) maar je bent goed voor hem geweest, hebt hem een leuke, mooie en fijne tijd bezorgd, waar hij van heeft kunnen genieten, tot het moment dat hij zo erg ziek werd. Toen heb je alles voor hem gedaan wat je kon.
Nogmaals heel veel sterkte. (en veel knuffels)
Je hebt er nu niets aan (laat die tranen maar lekker stromen) maar je bent goed voor hem geweest, hebt hem een leuke, mooie en fijne tijd bezorgd, waar hij van heeft kunnen genieten, tot het moment dat hij zo erg ziek werd. Toen heb je alles voor hem gedaan wat je kon.
Nogmaals heel veel sterkte. (en veel knuffels)
donderdag 4 juli 2013 om 14:35
Ik ken en deel je verdriet. Vandaag 8 weken geleden heb ik de kattenliefde van mijn leven moeten laten inslapen. Hartverscheurend. Ik rouw nog steeds.
Het went ook nooit, want het was voor mij de 4e kat die ik heb moeten laten inslapen. Ik vond het iedere keer verschrikkelijk. Nu was het echter extra heftig, omdat mijn grote vriend zo bijzonder voor me was.
Maar soms heb je geen keus en moet je loslaten, om ze verder lijden te besparen. Het is het laatste en meest liefdevolle wat je voor ze kunt doen.
en sterkte!
Het went ook nooit, want het was voor mij de 4e kat die ik heb moeten laten inslapen. Ik vond het iedere keer verschrikkelijk. Nu was het echter extra heftig, omdat mijn grote vriend zo bijzonder voor me was.
Maar soms heb je geen keus en moet je loslaten, om ze verder lijden te besparen. Het is het laatste en meest liefdevolle wat je voor ze kunt doen.
en sterkte!
Klinkt alsof je het beste hebt gedaan voor het dier, bedenk je dat je hier niks aan had kunnen doen! Veel sterkte!
donderdag 4 juli 2013 om 15:57
Lieve TO,
Ik weet helaas maar al te goed hoe je je voelt,
ik wil je heel veel sterkte wensen te komende tijd.
Een schrale troost: je kater is van zn pijn verlost....
Dat hij heel erg knuffelig was de laatste dagen is normaal, klinkt misschien een beetje raar maar katten voelen het aan als het einde nadert (ook als het niet helemaal natuurlijk is zoals in jouw geval. mijn kat is de nacht voordat ze ingeslapen werd nog tegen me aan gaan liggen...).
Dit was min of meer zijn manier om afscheid te nemen...
He we moeten eens ophouden met huisdieren. (roep ik ook iedere keer, maar ik hou me er nooit aan )
Ik weet helaas maar al te goed hoe je je voelt,
ik wil je heel veel sterkte wensen te komende tijd.
Een schrale troost: je kater is van zn pijn verlost....
Dat hij heel erg knuffelig was de laatste dagen is normaal, klinkt misschien een beetje raar maar katten voelen het aan als het einde nadert (ook als het niet helemaal natuurlijk is zoals in jouw geval. mijn kat is de nacht voordat ze ingeslapen werd nog tegen me aan gaan liggen...).
Dit was min of meer zijn manier om afscheid te nemen...
He we moeten eens ophouden met huisdieren. (roep ik ook iedere keer, maar ik hou me er nooit aan )
donderdag 4 juli 2013 om 17:27
dat zijn hele nare dingen. Ik denk altijd: als je er veel verdriet van hebt, ben je ook een heel goed baasje geweest. En ook het inslapen van je dier vereist moed en kracht.
Hopelijk herinner je je over niet al te lange tijd alleen nog maar de leuke dingen van je lieve kat..
Sterkte!
ps: ik kan er al bijna om huilen als ik bedenk dat onze katten ook niet eeuwig meegaan.
Hopelijk herinner je je over niet al te lange tijd alleen nog maar de leuke dingen van je lieve kat..
Sterkte!
ps: ik kan er al bijna om huilen als ik bedenk dat onze katten ook niet eeuwig meegaan.
donderdag 4 juli 2013 om 17:36
* knuffel voor jou *
Ik weet wat het is; kreeg mijn kater toen hij 3 jaar was en na een half jaar kreeg ik te horen dat hij een ernstige hartafwijking had. Ik was zo verdrietig! Uiteindelijk is hij met veel zorg (3x per dag meerdere soorten pillen) 5 jaar geworden... Ik heb hem eervol begraven met een gedenksteen (zelf gemaakt).
Geef jezelf tijd om er overheen te komen en bedenk vooral dat hij een mooi en leuk leven bij jou heeft gehad. Jij hebt er in ieder geval alles aangedaan, maar soms hebben ze een (verborgen) afwijking.
Sterkte met het verdriet!
Ik weet wat het is; kreeg mijn kater toen hij 3 jaar was en na een half jaar kreeg ik te horen dat hij een ernstige hartafwijking had. Ik was zo verdrietig! Uiteindelijk is hij met veel zorg (3x per dag meerdere soorten pillen) 5 jaar geworden... Ik heb hem eervol begraven met een gedenksteen (zelf gemaakt).
Geef jezelf tijd om er overheen te komen en bedenk vooral dat hij een mooi en leuk leven bij jou heeft gehad. Jij hebt er in ieder geval alles aangedaan, maar soms hebben ze een (verborgen) afwijking.
Sterkte met het verdriet!
vrijdag 5 juli 2013 om 01:55
Wat erg voor je. Ik snap hoe je je voelt. Ik zou het ook niet meer weten als mij dat zou overkomen. Maar zo te lezen heeft ie een fijn leven bij je gehad. Lief dat je hem uit het asiel gehaald hebt om hem nog een goed leven te geven Mag je trots op zijn. Je hebt het juiste gedaan. XX
What you give is what you get