Kater overleden :-(

Hallo,



Wat ik met dit topic wil... Van mij af schrijven en eventueel herkenning zoeken...?



Wat voel ik mij verdrietig. Vanmorgen met veel moeite onze kat in laten slapen.

Sinds vrijdag gedroeg hij zich vreemd, anders, maar nog wel knuffelig etc. Sinds zondagavond at/dronk hij niks meer. Hij dronk alleen nog maar uit de kraan sinds vrijdag.



Maandag zijn wij naar de DA gegaan. Zijn mondje bleek ontstoken te zijn. Hij kreeg pijnstilling en antibiotica. Hij zou dan moeten aansterken en week later behandeld moeten worden. Helaas werd het alleen maar erger en werd hij lusteloos, liep alsof hij dronken was, dronk totaal niets meer. Gelijk weer naar de DA, bloedonderzoek gedaan.



Om een lang verhaal kort te maken: hij had een ernstig nierprobleem. Zijn rechternier had het al begeven tijd terug. Nu sinds een paar dagen had ook de linker, die het had overgenomen van de rechter, het begeven. Hij kon niet meer geholpen worden, hij zou altijd pijn hebben. Hij had steentjes in zijn urether, maakte geeneens urine meer aan, lag aan het infuus al sinds gistermiddag. Niks hielp. De kans was nihil dat hij het zou redden, ook bij weghalen van de steentjes, vanwege de plek (de urether is 1 mm). En daarbij was het zeker dat het terug zou komen en alles van voor af aan zou beginnen. Wij hadden al Dieetvoer voor hem, voor de blaas omdat hij een tijdje geleden blaasgruis had. Hij is toen goed erbovenop gekomen. Als wij het toen hadden geweten, hadden wij eveneens dit voer gekregen en had het ook niets geholpen.



En nu adviseerde DA om hem in te laten slapen. Hij was ontzettend aan het lijden. 5 jaar was hij,

Ik heb hem uit het asiel gehaald om hem nog een goed en fijn leven te geven. Wat ben ik verdrietig. Hij was zeer aanhankelijk, wilde altijd knuffelen, aandacht, kopjes geven, troosten als we verdrietig waren of ziek.. Hij was overal in huis waar ik ook was. En nu, nu is het leeg, lijkt het net of ik hem hoor, over de vloer lopen, miauwen. Alsof hij ergens ligt nog in huis, ik mis hem zo erg. Hij verdiende dit niet, zo jong.



De DA zei dat wij dit niet hadden kunnen zien. Katten laten niks merken, in dierenwereld is dat namelijk een teken van zwakte. Tot de tweede nier het begaf. Toen was hij op. Stuiptrekkingen ook, hij keek zo bang uit z'n oogjes en wilde bij mij zijn waar ik was gister in huis... Ik heb hem met veel pijn in laten slapen.



Wilde dit van mij afschrijven.

Bedankt voor jullie reacties! Doet me goed. Dat er mensen zijn die het snappen, weten hoe het is om een beestje van wie je zoveel houdt te moeten missen.

Ik slaap er gewoon niet van. Constant denken hoe dit nu toch kan, vorige week nog niets aan de hand, nu is hij weg?! Ik kan dat heel slecht bevatten en accepteren. Hoe lang was hij al ziek, waarom liet hij niets merken. Ik vraag het mij echt af.

Bij alles wat ik doe mis ik hem, zelfs met de vaat uit de vaatwasser halen... Zat hij altijd te kijken en tussendoor kreeg ik dan een paar kopjes. Bij koken zat hij altijd of lag hij altijd te kijken naar ons. Het was echt een warm diertje, die erg gezond leek over te komen en deed... Helaas mocht hij geen lang leven genieten. Oh wat doet het pijn. Ik kan het maar moeilijk verdragen dat ik nooit meer dikke nek knuffels krijg van hem. Elke avond voor we gingen slapen even een kusje en knuffel geven, elke ochtend pakte ik hem om te knuffelen. Hij genoot overal heel erg van. Op z'n rugje liggen op m'n schoot, over z'n buikje aaien. Alles vond hij goed, hij vertrouwde ons volledig. Wat is het jammer dat zon lief diertje zo vroeg moest gaan.

Oh wat erg, 9 maanden! Ik moet er niet aan denken ! Het ergste is dat je vanaf moment 1 gek bent op zon beestje. En dat door een andere hond.. Dan vraag je je idd af waarom?

Je hart breekt inderdaad. Stond gisterochtend bij de dierenarts en er werd een echo gemaakt van zijn nieren... En de dierenarts was maar nee aan het knikken... En daarna zei hij alles. Dat hij geen kans meer had, dat hij enorm aan het lijden was en hij adviseerde tot inslapen. De grond zakte weg. Ik had mijn hand onder zijn hoofdje. Ook tijdens het inslapen geknuffeld en kusjes gegeven. Dierenarts vond het dapper dat ik mijn gevoel opzij kon zetten en hem deed verlossen van de pijn.

Maarja... We zullen het ons toch altijd afvragen waarom een beestje zo vroeg gaat.

Fijn dat je nu een nieuw hondje hebt! Wij willen misschien een keer een nieuw beestje. Inderdaad uit het asiel weer dan .

Helaas lig ik wederom wakker. Heb ook telkens dezelfde nare droom als ik even in slaap val, bah.

Heb het er nog altijd even moeilijk mee. Ben nu bezig met een fotoboek en het opschrijven van mijn gevoelens tijdens het inslapen, opschrijven hoe hij was, etc.

Wij hebben ook gekozen voor een urntje. Ik weet niet of veel mensen dit doen.. Zag vandaag bij het dierencrematorium wel een aantal mensen naar buiten komen met een urntje.

Het geeft ons een fijn idee.

Het huis voelt nu helemaal niet als thuis. Alles is anders geworden. Het moet slijten. De vragen waarom, hoe kan het, hadden wij wat anders moeten of kunnen doen spelen nog wel.

Omdat hij jong was, vind ik het lastiger om te accepteren.

Het komt wel goed over een tijdje als we het mooie fotoboek krijgen van hem .

Ben vooral bang dat ik met geen enkel ander dier (als we nog een dier nemen over een tijd) zon band kan hebben, zon speciaal gevoel, dat ik zo van een diertje kan houden.

Tijd, tijd, tijd.

Nogmaals bedankt voor alle reacties en medeleven !