Psyche
alle pijlers
Omgaan met kinderloosheid
maandag 15 juli 2013 om 22:06
Ik had me altijd voorgesteld jong moeder te worden, rond een jaar of 24. Twee leek me een mooi aantal. Ik noteer nog altijd braaf een naam als ik een leuke tegenkom... Echter ben ik nu 36 jaar en moet ik afscheid nemen van deze droom omdat er niet alleen geen twee maar waarschijnlijk helemaal geen kindje gaat komen. En af en toe heb ik van die momenten dat me dat heel erg zwaar valt ... nooit moeder worden, geen oma worden, geen moederdag, geen vaderdag, geen gezellig familiegebeuren rond Sinterklaas en kerst.
Hoe is het toch zover gekomen ...
Tot mijn 28e was ik met een man, die het krijgen van kinderen nog even wilde uitstellen. En toen puntje bij paaltje kwam vond hij een collega toch leuker, dit was wederzijds. Ik weet wel dat ze nu een gezinnetje vormen met twee kinderen.
Dit heeft wel wat tijd gekost om te verwerken / los te laten. Op mijn 29e besloot ik als alleenstaande een adoptieprocedure te starten. Ik ben ver gekomen: wachtlijsten, via-cursus, onderzoek van Raad van Kinderbescherming en toen kreeg ik in 2008 mijn beginseltoestemming. Op dat moment waren er echter geen adoptiemogelijkheden meer voor singles. China ging dicht voor singles vanwege Olympische Spelen. Voor Lesotho was de wachtlijst al te lang. De enige mogelijkheid was via een (kostbare) zelfdoeprocedure. In mijn ééntje kon ik dat niet behappen en toen moest ik afscheid nemen van deze adoptiedroom.
Op mijn 33e kwam ik uiteindelijk mijn huidige man tegen. Een jaar na onze eerste ontmoeting trouwden we en besloten we ook vrij snel om proberen zwanger te worden ... vele maanden gingen voorbij zonder enig resultaat. Op mijn 35e naar de gyneacoloog. We zijn helemaal doorgelicht maar er is niets gevonden... behalve ik had een iets vertraagde schildklier en moest ik eerst op medicijnen ingesteld worden.
En in januari kon ik eindelijk beginnen met de IUI-behandelingen. De IUI behandelingen had ik eerder altijd als grens ... tot hier en niet verder.
Vandaag werd ik weer ongesteld, na mijn 6e en laatste IUI. En nu? Toch nog een volgende stap ... IVF? Ik zit met zoveel twijfels, te oud zijn en bang voor nog meer teleurstellingen.
Was ik maar avontuurlijk, had ik maar een druk sociaal leven. Dan kon ik een 'kindvrij' leven omarmen. Maar dat is niet mijn aard. Ik voel mij het gelukkigst in een gezinsetting en dus zoek ik mijn broers en hun gezinnen meestal op om een beetje van die sfeer mee te krijgen. Ik geniet van mijn neefjes en nichtjes. Maar tegelijkertijd voel ik dan ook extra het gemis.
Nu is het niet zo dat ik dagelijks zit te huilen en depressief ben, integendeel. Ik heb een lieve man, lieve familie, een superbaan, twee lieve vriendinnen. Over het algemeen voel ik me toch wel happy.
Soms heb ik van die momenten, zoals vandaag, dat ik me zo bijzonder eenzaam voel in het gemis van het niet hebben van een kindje, nooit een keer twee streepjes op een test te zien, nooit te voelen hoe een kindje in je groeit, nooit jouw baby voor het eerst in je armen.
Dillemma dus, wel of geen ivf (te oud, bang voor teleurstellingen, niets natuurlijks meer aan).
Maar anderzijds hoe ga je om met het gemis en het drastisch bijstellen van je toekomstbeeld. Zijn er mensen hier die dit herkennen of wijze woorden voor mij hebben?
Hoe is het toch zover gekomen ...
Tot mijn 28e was ik met een man, die het krijgen van kinderen nog even wilde uitstellen. En toen puntje bij paaltje kwam vond hij een collega toch leuker, dit was wederzijds. Ik weet wel dat ze nu een gezinnetje vormen met twee kinderen.
Dit heeft wel wat tijd gekost om te verwerken / los te laten. Op mijn 29e besloot ik als alleenstaande een adoptieprocedure te starten. Ik ben ver gekomen: wachtlijsten, via-cursus, onderzoek van Raad van Kinderbescherming en toen kreeg ik in 2008 mijn beginseltoestemming. Op dat moment waren er echter geen adoptiemogelijkheden meer voor singles. China ging dicht voor singles vanwege Olympische Spelen. Voor Lesotho was de wachtlijst al te lang. De enige mogelijkheid was via een (kostbare) zelfdoeprocedure. In mijn ééntje kon ik dat niet behappen en toen moest ik afscheid nemen van deze adoptiedroom.
Op mijn 33e kwam ik uiteindelijk mijn huidige man tegen. Een jaar na onze eerste ontmoeting trouwden we en besloten we ook vrij snel om proberen zwanger te worden ... vele maanden gingen voorbij zonder enig resultaat. Op mijn 35e naar de gyneacoloog. We zijn helemaal doorgelicht maar er is niets gevonden... behalve ik had een iets vertraagde schildklier en moest ik eerst op medicijnen ingesteld worden.
En in januari kon ik eindelijk beginnen met de IUI-behandelingen. De IUI behandelingen had ik eerder altijd als grens ... tot hier en niet verder.
Vandaag werd ik weer ongesteld, na mijn 6e en laatste IUI. En nu? Toch nog een volgende stap ... IVF? Ik zit met zoveel twijfels, te oud zijn en bang voor nog meer teleurstellingen.
Was ik maar avontuurlijk, had ik maar een druk sociaal leven. Dan kon ik een 'kindvrij' leven omarmen. Maar dat is niet mijn aard. Ik voel mij het gelukkigst in een gezinsetting en dus zoek ik mijn broers en hun gezinnen meestal op om een beetje van die sfeer mee te krijgen. Ik geniet van mijn neefjes en nichtjes. Maar tegelijkertijd voel ik dan ook extra het gemis.
Nu is het niet zo dat ik dagelijks zit te huilen en depressief ben, integendeel. Ik heb een lieve man, lieve familie, een superbaan, twee lieve vriendinnen. Over het algemeen voel ik me toch wel happy.
Soms heb ik van die momenten, zoals vandaag, dat ik me zo bijzonder eenzaam voel in het gemis van het niet hebben van een kindje, nooit een keer twee streepjes op een test te zien, nooit te voelen hoe een kindje in je groeit, nooit jouw baby voor het eerst in je armen.
Dillemma dus, wel of geen ivf (te oud, bang voor teleurstellingen, niets natuurlijks meer aan).
Maar anderzijds hoe ga je om met het gemis en het drastisch bijstellen van je toekomstbeeld. Zijn er mensen hier die dit herkennen of wijze woorden voor mij hebben?
Here I am - now what are your other two wishes...
maandag 15 juli 2013 om 22:10
Toevallig zag ik net dit bij de nrc. Misschien helpt het?
http://www.nrc.nl/longrea ... een-reden-tot-babypaniek/
http://www.nrc.nl/longrea ... een-reden-tot-babypaniek/
maandag 15 juli 2013 om 22:10
Wat kan het soms toch raar lopen in het leven he? Echt niet leuk dit!
Zelf heb ik op mijn 33e een IVF gedaan en die is gelukt. De artsen hadden gezegd dat als ik kinderen wilde, dat het NU moest en dan ook nog via IVF. Ik heb er helemaal geen moeite mee gehad dat het niet natuurlijk was. Vanaf dat ik zwanger was, voelde ik me "gewoon" zwanger.
Op mijn 36e ging ik voor een tweede kindje, maar dat is om allerlei redenen toen niet doorgegaan. Nu ben ik 39 en ben ik te bang voor gezondheidsrisico's voor mij en een evt kindje. Maar 36 vind ik echt nog niet oud.
Als ik in jouw schoenen stond, zou ik de IVF proberen. Een kinderloosleven kun je altijd nog leven.
Zelf heb ik op mijn 33e een IVF gedaan en die is gelukt. De artsen hadden gezegd dat als ik kinderen wilde, dat het NU moest en dan ook nog via IVF. Ik heb er helemaal geen moeite mee gehad dat het niet natuurlijk was. Vanaf dat ik zwanger was, voelde ik me "gewoon" zwanger.
Op mijn 36e ging ik voor een tweede kindje, maar dat is om allerlei redenen toen niet doorgegaan. Nu ben ik 39 en ben ik te bang voor gezondheidsrisico's voor mij en een evt kindje. Maar 36 vind ik echt nog niet oud.
Als ik in jouw schoenen stond, zou ik de IVF proberen. Een kinderloosleven kun je altijd nog leven.
maandag 15 juli 2013 om 22:14
Ik heb geen wijze woorden, ik ben van ongeveer dezelfde leeftijd als jij was toen jullie gingen proberen een kindje te maken. En ben nog bezig, bijna twee jaar verder nu. De medische molen stel ik keer op keer nog even uit, misschien ook wel omdat het dan zo definitief wordt. Jouw verhaal is mijn horrorscenario wat dat betreft, niets te vinden en toch geen kindje!
Ik kan me voorstellen dat je onzeker en verdrietig bent en twijfelt tussen wel of geen IVF. Daar kan ik je niet in adviseren natuurlijk, hoewel ik denk dat ik het in jouw plaats wel zou proberen. (Anders blijf je je misschien altijd afvragen of het gelukt zou zijn.) Maar ik wil je vooral veel sterkte wensen en je een hart onder de riem steken
Ik kan me voorstellen dat je onzeker en verdrietig bent en twijfelt tussen wel of geen IVF. Daar kan ik je niet in adviseren natuurlijk, hoewel ik denk dat ik het in jouw plaats wel zou proberen. (Anders blijf je je misschien altijd afvragen of het gelukt zou zijn.) Maar ik wil je vooral veel sterkte wensen en je een hart onder de riem steken
maandag 15 juli 2013 om 22:16
Hè, wat erg voor je, dat het zo loopt.
Misschien denk ik er te makkelijk over, maar dat het niet natuurlijk is via IVF zou me echt niks uitmaken. Dat zijn zoveel dingen niet, die we doen (vliegen, duiken met zuurstoftanks etc - ik weet natuurlijk wel dat dat hele andere dingen zijn, maar toch.. wat maakt het uit, als je droom dan misschien wel werkelijkheid wordt). Je klinkt niet alsof je klaar bent om het helemaal op te geven, die droom!
Succes met je beslissing!
Misschien denk ik er te makkelijk over, maar dat het niet natuurlijk is via IVF zou me echt niks uitmaken. Dat zijn zoveel dingen niet, die we doen (vliegen, duiken met zuurstoftanks etc - ik weet natuurlijk wel dat dat hele andere dingen zijn, maar toch.. wat maakt het uit, als je droom dan misschien wel werkelijkheid wordt). Je klinkt niet alsof je klaar bent om het helemaal op te geven, die droom!
Succes met je beslissing!
maandag 15 juli 2013 om 22:19
Ik schrijf wel dat ik er geen moeite mee had dat het niet natuurlijk was. Maar eigenlijk vind het met IVF nog best wel natuurlijk. Het is nog steeds jouw lijf en zijn lijf die het kindje samen maken. Alleen de bevruchting gebeurt buiten het lichaam. Daarna gaat het proces gewoon weer verder in jouw lichaam.
maandag 15 juli 2013 om 22:22
quote:Pyridine schreef op 15 juli 2013 @ 22:15:
Sterkte, wat een verdriet!
Mijn eerste gedachte: alsnog samen adopteren? Kun je misschien versneld de procedure door omdat je al zo ver was?Omdat mijn man de VIA niet heeft gevolgd, moeten wij gewoon weer van voor af aan beginnen. Dus weer opnieuw op de wachtlijst, viacursus, onderzoeken. Al met al kan dit ook wel weer vijf jaar duren. Het wordt steeds moeilijker om te adopteren. Meeste kinderen worden bij voorkeur in eigen land geplaatst.
Sterkte, wat een verdriet!
Mijn eerste gedachte: alsnog samen adopteren? Kun je misschien versneld de procedure door omdat je al zo ver was?Omdat mijn man de VIA niet heeft gevolgd, moeten wij gewoon weer van voor af aan beginnen. Dus weer opnieuw op de wachtlijst, viacursus, onderzoeken. Al met al kan dit ook wel weer vijf jaar duren. Het wordt steeds moeilijker om te adopteren. Meeste kinderen worden bij voorkeur in eigen land geplaatst.
Here I am - now what are your other two wishes...
maandag 15 juli 2013 om 22:24
maandag 15 juli 2013 om 22:25
quote:leilinde schreef op 15 juli 2013 @ 22:19:
Ik schrijf wel dat ik er geen moeite mee had dat het niet natuurlijk was. Maar eigenlijk vind het met IVF nog best wel natuurlijk. Het is nog steeds jouw lijf en zijn lijf die het kindje samen maken. Alleen de bevruchting gebeurt buiten het lichaam. Daarna gaat het proces gewoon weer verder in jouw lichaam.Ja je hebt helemaal gelijk hoor. Het is ook maar ´een kleine beer die ik op de weg zie´. Ik denk dat ik meer ´bang´ ben dat het niet gaat lukken en voor de teleurstelling dan .... en soms val ik over mijn leeftijd.
Ik schrijf wel dat ik er geen moeite mee had dat het niet natuurlijk was. Maar eigenlijk vind het met IVF nog best wel natuurlijk. Het is nog steeds jouw lijf en zijn lijf die het kindje samen maken. Alleen de bevruchting gebeurt buiten het lichaam. Daarna gaat het proces gewoon weer verder in jouw lichaam.Ja je hebt helemaal gelijk hoor. Het is ook maar ´een kleine beer die ik op de weg zie´. Ik denk dat ik meer ´bang´ ben dat het niet gaat lukken en voor de teleurstelling dan .... en soms val ik over mijn leeftijd.
Here I am - now what are your other two wishes...
maandag 15 juli 2013 om 22:28
Shamrock,
ik heb na mijn 6e IUI poging een miskraam gehad en buiten het feit dat dat niet helemaal soepel ging en het verdriet dat ik daarvan had, kwam ook nog eens het feit dat ik nu moet gaan bepalen of ik (als alleenstaande vrouw) doorga met de drie laatste IUI pogingen of dat ik overstap op IVF. En om eerlijk te zijn wil ik eigenlijk geen IVF (ik zie op tegen de zware hormonen, de pijnlijke bahndeling en impact van dit traject) dus tja wordt de kans op een kindje wel heel erg klein met nog maar 3 pogingen.
Ik heb helaas geen wijze woorden voor je maar wel een deel herkenning.
Dikke knuffel voor jou.
ik heb na mijn 6e IUI poging een miskraam gehad en buiten het feit dat dat niet helemaal soepel ging en het verdriet dat ik daarvan had, kwam ook nog eens het feit dat ik nu moet gaan bepalen of ik (als alleenstaande vrouw) doorga met de drie laatste IUI pogingen of dat ik overstap op IVF. En om eerlijk te zijn wil ik eigenlijk geen IVF (ik zie op tegen de zware hormonen, de pijnlijke bahndeling en impact van dit traject) dus tja wordt de kans op een kindje wel heel erg klein met nog maar 3 pogingen.
Ik heb helaas geen wijze woorden voor je maar wel een deel herkenning.
Dikke knuffel voor jou.
maandag 15 juli 2013 om 22:31
Je hebt de kans en de wil: waar ben je bang voor? IVF is een middel. Romantisch is het niet nee, maar als het jou kan helpen bij het realiseren van je diepste wens, waar wacht je dan nog op?
Ja, het is spannend, ja het is soms ronduit kl*te. Maar als ik kijk in het bedje van mijn zoon, dank ik onze lieve heer en de wetenschap op mijn blote knieën voor zoiets moois.
Ja, het is spannend, ja het is soms ronduit kl*te. Maar als ik kijk in het bedje van mijn zoon, dank ik onze lieve heer en de wetenschap op mijn blote knieën voor zoiets moois.
maandag 15 juli 2013 om 22:58
Ik denk ook gelijk dat je ivf moet doen. Als je het zo graag wilt, waarom probeer je het niet? Ik ken moeders van 36, helemaal prima. En zoals iemand al zei, zodra je kotsend boven de wc hangt, voelt het heus wel natuurlijk hoor;) Ik gun het je! Heel veel sterkte! Wat een goede moeder zul jij worden.
maandag 15 juli 2013 om 23:16
Ik snap dat je de moed verliest na 6 IUI pogingen.
Tenslotte heb je daarna nog maar 3 kansen.
Ik kan mij voorstellen dat je bang wordt de pijn en het verdriet niet meer aan te kunnen als het weer niet lukt.
Maar als je die kansen niet aangrijpt dan heb je in mijn ogen ook niet echt een hele grote kinderwens. Er is wel een mogelijkheid die je bewust niet wil benutten.
Er zijn zoveel vrouwen die het wel doen.
Bovendien hoezo zou 36 te oud zijn. Er zijn genoeg vrouwen die op die leeftijd voor het eerst moeder worden of een tweede, derde, vierde kind krijgen.
Het is niet voor niets dat je in alle ivf klinieken in Nederland zeker tot je 40e een poging kan doen en in sommige zelfs tot 43. Je zit nog best ver van die leeftijdsgrens af.
Tenslotte heb je daarna nog maar 3 kansen.
Ik kan mij voorstellen dat je bang wordt de pijn en het verdriet niet meer aan te kunnen als het weer niet lukt.
Maar als je die kansen niet aangrijpt dan heb je in mijn ogen ook niet echt een hele grote kinderwens. Er is wel een mogelijkheid die je bewust niet wil benutten.
Er zijn zoveel vrouwen die het wel doen.
Bovendien hoezo zou 36 te oud zijn. Er zijn genoeg vrouwen die op die leeftijd voor het eerst moeder worden of een tweede, derde, vierde kind krijgen.
Het is niet voor niets dat je in alle ivf klinieken in Nederland zeker tot je 40e een poging kan doen en in sommige zelfs tot 43. Je zit nog best ver van die leeftijdsgrens af.
maandag 15 juli 2013 om 23:46
Lieve Shamrock, eerst een Ik zelf heb heel weinig goede tips, maar voel altijd enorm mee met vrouwen die ongewenst kinderloos zijn. Mijn ouders hebben mij geadopteerd, ik heb mede hierdoor veel respect voor vrouwen/mannen die zo'n moeilijke weg moeten afleggen om te "krijgen" wat voor velen van ons zo normaal lijkt.
Ik zou toch denk ik gaan voor de IVF, vooral omdat je dan later niet terugkijkt met een gevoel van "wat als...". Snap ook heel goed dat je bang bent voor teleurstellingen maar niet alles proberen houdt ook in dat je mssch blijft lopen met een naar gevoel. Ik werkte ooit in een zkhs waar iemand beviel die 46 was. Totaal zonder problemen. Houdt je vast aan de hoop die je hebt, is het een idee om toch, naast de IVF ook nog een adoptie traject op te zetten, een soort van dubbele hoop?
Ik zou toch denk ik gaan voor de IVF, vooral omdat je dan later niet terugkijkt met een gevoel van "wat als...". Snap ook heel goed dat je bang bent voor teleurstellingen maar niet alles proberen houdt ook in dat je mssch blijft lopen met een naar gevoel. Ik werkte ooit in een zkhs waar iemand beviel die 46 was. Totaal zonder problemen. Houdt je vast aan de hoop die je hebt, is het een idee om toch, naast de IVF ook nog een adoptie traject op te zetten, een soort van dubbele hoop?
Optimist tot in de kist!
dinsdag 16 juli 2013 om 02:31
dinsdag 16 juli 2013 om 05:15
dinsdag 16 juli 2013 om 07:06
Nu voelt IUI aan als de grens, maar grenzen zijn er toch ook om op te schuiven? Natuurlijk voelt 3 kansen als weinig maar het zijn toch 3 reële en serieuze kansen. In NL worden je pogingen vergoed tot 43 jaar, je bent pas 36, dus wat let je?
Ik was 36 toen we begonnen met het proberen te krijgen van een kindje (jongere partner). En toen lukte het niet. Op aanraden van mijn fertiliteitsarts (waar ik terecht kwam toen ik 38 was) IUI overgeslagen, IVF biedt veel meer kansen. Het voelde idd als het verleggen van een grens en ik heb het hier best even heel moeilijk mee gehad.
Inmiddels ben ik (net) 41 en zwanger van ons eerste kindje. Genetisch gezien 100% ons kindje. Dat de baby in het lab is ontstaan vergeet je, we maken er nu grapjes over... Het groeit in mijn buik en het is ontstaan uit liefde, heel veel liefde. Dat is waar het om gaat.
Ik was 36 toen we begonnen met het proberen te krijgen van een kindje (jongere partner). En toen lukte het niet. Op aanraden van mijn fertiliteitsarts (waar ik terecht kwam toen ik 38 was) IUI overgeslagen, IVF biedt veel meer kansen. Het voelde idd als het verleggen van een grens en ik heb het hier best even heel moeilijk mee gehad.
Inmiddels ben ik (net) 41 en zwanger van ons eerste kindje. Genetisch gezien 100% ons kindje. Dat de baby in het lab is ontstaan vergeet je, we maken er nu grapjes over... Het groeit in mijn buik en het is ontstaan uit liefde, heel veel liefde. Dat is waar het om gaat.
dinsdag 16 juli 2013 om 07:24
Wat je keuze is moet je natuurlijk zelf weten, maar wat vreselijk dat het niet lukt Kennis van mij was uitbehandeld na 13 jaar proberen, al jaren geen mmm meer. Nu met 42 is ze spontaan zwanger, al 34 weken. Zo verbaasd en zo blij. Maar daar kun je natuurlijk niet vanuit gaan. Ik wens je veel wijsheid en veel sterkte.