Psyche
alle pijlers
Omgaan met kinderloosheid
maandag 15 juli 2013 om 22:06
Ik had me altijd voorgesteld jong moeder te worden, rond een jaar of 24. Twee leek me een mooi aantal. Ik noteer nog altijd braaf een naam als ik een leuke tegenkom... Echter ben ik nu 36 jaar en moet ik afscheid nemen van deze droom omdat er niet alleen geen twee maar waarschijnlijk helemaal geen kindje gaat komen. En af en toe heb ik van die momenten dat me dat heel erg zwaar valt ... nooit moeder worden, geen oma worden, geen moederdag, geen vaderdag, geen gezellig familiegebeuren rond Sinterklaas en kerst.
Hoe is het toch zover gekomen ...
Tot mijn 28e was ik met een man, die het krijgen van kinderen nog even wilde uitstellen. En toen puntje bij paaltje kwam vond hij een collega toch leuker, dit was wederzijds. Ik weet wel dat ze nu een gezinnetje vormen met twee kinderen.
Dit heeft wel wat tijd gekost om te verwerken / los te laten. Op mijn 29e besloot ik als alleenstaande een adoptieprocedure te starten. Ik ben ver gekomen: wachtlijsten, via-cursus, onderzoek van Raad van Kinderbescherming en toen kreeg ik in 2008 mijn beginseltoestemming. Op dat moment waren er echter geen adoptiemogelijkheden meer voor singles. China ging dicht voor singles vanwege Olympische Spelen. Voor Lesotho was de wachtlijst al te lang. De enige mogelijkheid was via een (kostbare) zelfdoeprocedure. In mijn ééntje kon ik dat niet behappen en toen moest ik afscheid nemen van deze adoptiedroom.
Op mijn 33e kwam ik uiteindelijk mijn huidige man tegen. Een jaar na onze eerste ontmoeting trouwden we en besloten we ook vrij snel om proberen zwanger te worden ... vele maanden gingen voorbij zonder enig resultaat. Op mijn 35e naar de gyneacoloog. We zijn helemaal doorgelicht maar er is niets gevonden... behalve ik had een iets vertraagde schildklier en moest ik eerst op medicijnen ingesteld worden.
En in januari kon ik eindelijk beginnen met de IUI-behandelingen. De IUI behandelingen had ik eerder altijd als grens ... tot hier en niet verder.
Vandaag werd ik weer ongesteld, na mijn 6e en laatste IUI. En nu? Toch nog een volgende stap ... IVF? Ik zit met zoveel twijfels, te oud zijn en bang voor nog meer teleurstellingen.
Was ik maar avontuurlijk, had ik maar een druk sociaal leven. Dan kon ik een 'kindvrij' leven omarmen. Maar dat is niet mijn aard. Ik voel mij het gelukkigst in een gezinsetting en dus zoek ik mijn broers en hun gezinnen meestal op om een beetje van die sfeer mee te krijgen. Ik geniet van mijn neefjes en nichtjes. Maar tegelijkertijd voel ik dan ook extra het gemis.
Nu is het niet zo dat ik dagelijks zit te huilen en depressief ben, integendeel. Ik heb een lieve man, lieve familie, een superbaan, twee lieve vriendinnen. Over het algemeen voel ik me toch wel happy.
Soms heb ik van die momenten, zoals vandaag, dat ik me zo bijzonder eenzaam voel in het gemis van het niet hebben van een kindje, nooit een keer twee streepjes op een test te zien, nooit te voelen hoe een kindje in je groeit, nooit jouw baby voor het eerst in je armen.
Dillemma dus, wel of geen ivf (te oud, bang voor teleurstellingen, niets natuurlijks meer aan).
Maar anderzijds hoe ga je om met het gemis en het drastisch bijstellen van je toekomstbeeld. Zijn er mensen hier die dit herkennen of wijze woorden voor mij hebben?
Hoe is het toch zover gekomen ...
Tot mijn 28e was ik met een man, die het krijgen van kinderen nog even wilde uitstellen. En toen puntje bij paaltje kwam vond hij een collega toch leuker, dit was wederzijds. Ik weet wel dat ze nu een gezinnetje vormen met twee kinderen.
Dit heeft wel wat tijd gekost om te verwerken / los te laten. Op mijn 29e besloot ik als alleenstaande een adoptieprocedure te starten. Ik ben ver gekomen: wachtlijsten, via-cursus, onderzoek van Raad van Kinderbescherming en toen kreeg ik in 2008 mijn beginseltoestemming. Op dat moment waren er echter geen adoptiemogelijkheden meer voor singles. China ging dicht voor singles vanwege Olympische Spelen. Voor Lesotho was de wachtlijst al te lang. De enige mogelijkheid was via een (kostbare) zelfdoeprocedure. In mijn ééntje kon ik dat niet behappen en toen moest ik afscheid nemen van deze adoptiedroom.
Op mijn 33e kwam ik uiteindelijk mijn huidige man tegen. Een jaar na onze eerste ontmoeting trouwden we en besloten we ook vrij snel om proberen zwanger te worden ... vele maanden gingen voorbij zonder enig resultaat. Op mijn 35e naar de gyneacoloog. We zijn helemaal doorgelicht maar er is niets gevonden... behalve ik had een iets vertraagde schildklier en moest ik eerst op medicijnen ingesteld worden.
En in januari kon ik eindelijk beginnen met de IUI-behandelingen. De IUI behandelingen had ik eerder altijd als grens ... tot hier en niet verder.
Vandaag werd ik weer ongesteld, na mijn 6e en laatste IUI. En nu? Toch nog een volgende stap ... IVF? Ik zit met zoveel twijfels, te oud zijn en bang voor nog meer teleurstellingen.
Was ik maar avontuurlijk, had ik maar een druk sociaal leven. Dan kon ik een 'kindvrij' leven omarmen. Maar dat is niet mijn aard. Ik voel mij het gelukkigst in een gezinsetting en dus zoek ik mijn broers en hun gezinnen meestal op om een beetje van die sfeer mee te krijgen. Ik geniet van mijn neefjes en nichtjes. Maar tegelijkertijd voel ik dan ook extra het gemis.
Nu is het niet zo dat ik dagelijks zit te huilen en depressief ben, integendeel. Ik heb een lieve man, lieve familie, een superbaan, twee lieve vriendinnen. Over het algemeen voel ik me toch wel happy.
Soms heb ik van die momenten, zoals vandaag, dat ik me zo bijzonder eenzaam voel in het gemis van het niet hebben van een kindje, nooit een keer twee streepjes op een test te zien, nooit te voelen hoe een kindje in je groeit, nooit jouw baby voor het eerst in je armen.
Dillemma dus, wel of geen ivf (te oud, bang voor teleurstellingen, niets natuurlijks meer aan).
Maar anderzijds hoe ga je om met het gemis en het drastisch bijstellen van je toekomstbeeld. Zijn er mensen hier die dit herkennen of wijze woorden voor mij hebben?
Here I am - now what are your other two wishes...
dinsdag 16 juli 2013 om 07:51
Sterkte met je keuze slamrock
Je verhaal lijkt een beetje op die van ons, dus even in het kort. We zijn 3 jaar geleden(32) begonnen met zwanger worden. We waren na een half jaar zwanger, maar het werd een miskraam. Inder tussen liep ik bij ha met vage klachten, maar kon niets vinden. Na een jaar naar de gynaecoloog daar bleek ik ook een te traag werkende schildklier te hebben en mijn vriend traag zaad. Ik aan de medicatie en in december van iui nr 1 weer een miskraam. Daarna kwam een lang jaar waarin ik 5 iui heb gekregen, miskraam(uit een normale cyclus) en mijn schildklier waarde ging alle kanten uit waar de artsen niet van wisten hoe het kwam. In januari was ik helemaal stabiel en zijn we naar de gynaecoloog gegaan en hebben we besproken wat te doen. We hebben toen nu eenmaal een iui met verschillende hormonen gedaan. Dit was voor ons heel spannend want als ik niet goed reageerde was het voor ons over een uit. Wat hebben we gejankt en inspanning gezetten. De iui was niet gelukt maar ik bleef stabiel.
Wij mogen in maart beginnen met IVF. Ik moet zeggen dat ik weinig last van de hele procedure heb gehad misschien ook wel omdat ik maar 14 dagen heb moeten spuiten. We hadden 6 eitjes waarvan er 2 bevrucht waren. Nu moet ik wel zeggen dat bij IVF er wel natuurlijke selectie is, want de eicellen en zaadcellen worden bij elkaar in een schaaltje gedaan waarna het zaad zelf zijn weg naar de eicel moet vinden. Er is er een terug geplaatst en ik ben nu bijna 15 weken zwanger. Als je meer wil weten wil ik je uitnodigen om eens een kijkje te komen nemen bij zwanger en dan prikbitches want daar zitten nog meer lot genoten.
Ik zou een gesprek aangaan met je gynaecoloog, waarin ze ook kan uitleggen hoe het precies gaat en wat jullie kansen zijn. Nadat gesprek kan je kijken wat je wilt, want jullie moeten er allebei achter staan. Mocht je nog vragen hebben dan moet je ze maar stellen. Oh ja we hadden trouwens wel een ander doel voor het geval het niet ging lukken. Zo zouden wij een wereldreis maken.
Je verhaal lijkt een beetje op die van ons, dus even in het kort. We zijn 3 jaar geleden(32) begonnen met zwanger worden. We waren na een half jaar zwanger, maar het werd een miskraam. Inder tussen liep ik bij ha met vage klachten, maar kon niets vinden. Na een jaar naar de gynaecoloog daar bleek ik ook een te traag werkende schildklier te hebben en mijn vriend traag zaad. Ik aan de medicatie en in december van iui nr 1 weer een miskraam. Daarna kwam een lang jaar waarin ik 5 iui heb gekregen, miskraam(uit een normale cyclus) en mijn schildklier waarde ging alle kanten uit waar de artsen niet van wisten hoe het kwam. In januari was ik helemaal stabiel en zijn we naar de gynaecoloog gegaan en hebben we besproken wat te doen. We hebben toen nu eenmaal een iui met verschillende hormonen gedaan. Dit was voor ons heel spannend want als ik niet goed reageerde was het voor ons over een uit. Wat hebben we gejankt en inspanning gezetten. De iui was niet gelukt maar ik bleef stabiel.
Wij mogen in maart beginnen met IVF. Ik moet zeggen dat ik weinig last van de hele procedure heb gehad misschien ook wel omdat ik maar 14 dagen heb moeten spuiten. We hadden 6 eitjes waarvan er 2 bevrucht waren. Nu moet ik wel zeggen dat bij IVF er wel natuurlijke selectie is, want de eicellen en zaadcellen worden bij elkaar in een schaaltje gedaan waarna het zaad zelf zijn weg naar de eicel moet vinden. Er is er een terug geplaatst en ik ben nu bijna 15 weken zwanger. Als je meer wil weten wil ik je uitnodigen om eens een kijkje te komen nemen bij zwanger en dan prikbitches want daar zitten nog meer lot genoten.
Ik zou een gesprek aangaan met je gynaecoloog, waarin ze ook kan uitleggen hoe het precies gaat en wat jullie kansen zijn. Nadat gesprek kan je kijken wat je wilt, want jullie moeten er allebei achter staan. Mocht je nog vragen hebben dan moet je ze maar stellen. Oh ja we hadden trouwens wel een ander doel voor het geval het niet ging lukken. Zo zouden wij een wereldreis maken.
dinsdag 16 juli 2013 om 08:07
Ik zou die IVF toch proberen als ik jou was. Zo te lezen wil je echt heel graag en al heel lang.
Zelf wilde ik ook heel graag kinderen, en dat is door allerlei medische redenen niet gelukt. Daar heb ik het heel lang erg moeilijk mee gehad, maar nu ik een eind in de veertig ben en het definitief te laat is, merk ik ineens dat mijn eierstokken niet meer lijken te rammelen.
Het lukt mede laatste tijd verbazend goed om te accepteren dat het zo gelopen is, en ik heb eigenlijk een erg leuk leven.
De laatste tijd zie ik ook ineens de nadelen van kinderen hebben, de drukte, het eeuwige geregel, de gruwelijke gezinscampings, zaterdagochtenden in de regen op het voetbalveld.
Het leven zonder heeft ook echt zijn aantrekkelijke kanten, met veel vrijheid en ruimte voor jezelf. Het doet in ieder geval steeds minder pijn, en ik kan me soms niet meer voorstellen dat mijn kinderwens ooit zo ongelofelijk overheersend is geweest.
Als ik jou was zou ik alles uit de kast halen nu het kan. Bij bijna iedereen die ik ken in een vergelijkbare situatie is het uiteindelijk wel gelukt, maar je kunt net als ik pech hebben. Misschien is het een troost om te weten dat er ook weer van alles op je pad komt komt als je eenmaal weet waar je aan toe bent.
Zelf wilde ik ook heel graag kinderen, en dat is door allerlei medische redenen niet gelukt. Daar heb ik het heel lang erg moeilijk mee gehad, maar nu ik een eind in de veertig ben en het definitief te laat is, merk ik ineens dat mijn eierstokken niet meer lijken te rammelen.
Het lukt mede laatste tijd verbazend goed om te accepteren dat het zo gelopen is, en ik heb eigenlijk een erg leuk leven.
De laatste tijd zie ik ook ineens de nadelen van kinderen hebben, de drukte, het eeuwige geregel, de gruwelijke gezinscampings, zaterdagochtenden in de regen op het voetbalveld.
Het leven zonder heeft ook echt zijn aantrekkelijke kanten, met veel vrijheid en ruimte voor jezelf. Het doet in ieder geval steeds minder pijn, en ik kan me soms niet meer voorstellen dat mijn kinderwens ooit zo ongelofelijk overheersend is geweest.
Als ik jou was zou ik alles uit de kast halen nu het kan. Bij bijna iedereen die ik ken in een vergelijkbare situatie is het uiteindelijk wel gelukt, maar je kunt net als ik pech hebben. Misschien is het een troost om te weten dat er ook weer van alles op je pad komt komt als je eenmaal weet waar je aan toe bent.
dinsdag 16 juli 2013 om 08:27
Ik heb geen ervaring met de mm maar ik heb IVF nog nooit gezien als iets wat niet natuurlijks zou zijn. De gehele zwangerschap gebeurt in jouw lijf, 9 maanden lang. Dat vind ik echt belangrijker dan de manier waarop je zwanger bent geraakt.
En dan de leeftijd, je bent pas 36. Dat vind ik ook absoluut geen oude leeftijd om aan kinderen te beginnen.
Ik ben serieus aan een kind gaan denken toen ik 37 was. Nu ik een zoontje heb denk ik alweer aan een 2e en ben 39.
Ik merk nu dat ik de leeftijd wel een issue begin te vinden. Maar op 36 jarige leeftijd vind ik dat je het een kans moet geven.
Treuren kan altijd nog wanneer het niet zou lukken.
Sterkte.
En dan de leeftijd, je bent pas 36. Dat vind ik ook absoluut geen oude leeftijd om aan kinderen te beginnen.
Ik ben serieus aan een kind gaan denken toen ik 37 was. Nu ik een zoontje heb denk ik alweer aan een 2e en ben 39.
Ik merk nu dat ik de leeftijd wel een issue begin te vinden. Maar op 36 jarige leeftijd vind ik dat je het een kans moet geven.
Treuren kan altijd nog wanneer het niet zou lukken.
Sterkte.
dinsdag 16 juli 2013 om 09:00
Oef, wat zuur dat het leven soms anders loopt dan je zou willen.
Ik zou zeker voor IVF proberen als ik je verhaal zo lees. Je bent echt nog niet te oud en de natuur wordt alleen een handje geholpen, maar het blijft natuurlijk!
Misschien krijg je met teleurstellingen te maken maar ik denk dat je uiteindelijk veel meer spijt krijgt op den duur als je het niet geprobeerd zou hebben.
Veel sterkte met al deze moeilijke beslissingen.
Ik zou zeker voor IVF proberen als ik je verhaal zo lees. Je bent echt nog niet te oud en de natuur wordt alleen een handje geholpen, maar het blijft natuurlijk!
Misschien krijg je met teleurstellingen te maken maar ik denk dat je uiteindelijk veel meer spijt krijgt op den duur als je het niet geprobeerd zou hebben.
Veel sterkte met al deze moeilijke beslissingen.
dinsdag 16 juli 2013 om 14:41
Ok, ik heb geen recht van spreken want wij werden gewoon spontaan zwanger. Maar je leeftijd? Ik begrijp echt wel dat je het zelf al oud vindt, maar je bent nog maar 36!
Wij begonnen toen net. Op mijn 37ste kreeg ik de 1ste. De wteede toen ik 39 was. Toen waren we klaar en nu komt er over 6 maanden nog eentje bij. Zeg maar niet hoe oud ik dan al ben
En zo ver hoef je natuurlijk niet te gaan, maar als je het zo graag wilt en jullie kunnen het samen aan, dan zou ik er voor gaan.
Wij begonnen toen net. Op mijn 37ste kreeg ik de 1ste. De wteede toen ik 39 was. Toen waren we klaar en nu komt er over 6 maanden nog eentje bij. Zeg maar niet hoe oud ik dan al ben
En zo ver hoef je natuurlijk niet te gaan, maar als je het zo graag wilt en jullie kunnen het samen aan, dan zou ik er voor gaan.
dinsdag 16 juli 2013 om 15:12
quote:sugarmiss schreef op 15 juli 2013 @ 23:16:
Ik snap dat je de moed verliest na 6 IUI pogingen.
Tenslotte heb je daarna nog maar 3 kansen.
Ik kan mij voorstellen dat je bang wordt de pijn en het verdriet niet meer aan te kunnen als het weer niet lukt.
Maar als je die kansen niet aangrijpt dan heb je in mijn ogen ook niet echt een hele grote kinderwens. Er is wel een mogelijkheid die je bewust niet wil benutten.
Er zijn zoveel vrouwen die het wel doen.
Wat een rotopmerking. En bovendien niet waar. Ik kan me heel goed voorstellen dat de angst voor mislukking en teleurstelling zo groot is, dat je daardoor twijfelt.
Ik snap dat je de moed verliest na 6 IUI pogingen.
Tenslotte heb je daarna nog maar 3 kansen.
Ik kan mij voorstellen dat je bang wordt de pijn en het verdriet niet meer aan te kunnen als het weer niet lukt.
Maar als je die kansen niet aangrijpt dan heb je in mijn ogen ook niet echt een hele grote kinderwens. Er is wel een mogelijkheid die je bewust niet wil benutten.
Er zijn zoveel vrouwen die het wel doen.
Wat een rotopmerking. En bovendien niet waar. Ik kan me heel goed voorstellen dat de angst voor mislukking en teleurstelling zo groot is, dat je daardoor twijfelt.
dinsdag 16 juli 2013 om 15:38
Ik zou voor de IVF gaan ! 36 is niet oud en je wilt het zo graag , dus ik zeg doen nee heb je en ja kun je krijgen , niet opgeven TO ,als het niet lukt zie dan wel weer , als ik jouw OP lees zie ik dat je het zo graag wilt dus pak alle kansen die je kan krijgen ,teleurstelling heb je al genoeg gehad ,nu moet er neutraal in verder gaan,is het beste veel sterkte toegewenst
dinsdag 16 juli 2013 om 18:23
Hallo forummers, sinds gisteravond na mijn laatste reactie was ik niet meer op het forum geweest en lees nu al jullie adviezen, meningen, opbeurende woorden en (hoopvolle) ervaringsverhalen. Het was goed om even te lezen hoe anderen objectief naar de situatie kijken.
We gaan volgende week op vakantie en ons bezinnen of we een ivf-traject in gaan. Ik ben nu in ieder geval weer een stuk optimistisch gestemd dan gisteravond.
Ook goed om even te lezen hoe anderen zwanger worden via IVF zien of zelf hebben ervaren. Onbedoeld heb ik me misschien iets te negatief uitgelaten in de zin dat IVF 'niet natuurlijk' zou zijn. Ik doel eigenlijk mee op het mindere romantische aspect van de IVF en het hele circus ervan in het ziekenhuis. Daar kan ik me wel over heenzetten, want in dat opzicht is het niet veel anders dan IUI.
Leeftijd: 36 is inderdaad niet oud. Daar ben ik nu ook wel van overtuigd. Misschien dat ik er voor mezelf over val, omdat ik het me zo anders voorgesteld had.
Angst: "Treuren kan altijd nog wanneer het niet zou lukken."
Dat is heel goed gezegd!
... doet me denken aan: 'een mens lijdt het meest aan het lijden dat hij vreest'.
Da's nog een puntje waar ik aan moet werken.
Bedankt voor jullie reacties!
We gaan volgende week op vakantie en ons bezinnen of we een ivf-traject in gaan. Ik ben nu in ieder geval weer een stuk optimistisch gestemd dan gisteravond.
Ook goed om even te lezen hoe anderen zwanger worden via IVF zien of zelf hebben ervaren. Onbedoeld heb ik me misschien iets te negatief uitgelaten in de zin dat IVF 'niet natuurlijk' zou zijn. Ik doel eigenlijk mee op het mindere romantische aspect van de IVF en het hele circus ervan in het ziekenhuis. Daar kan ik me wel over heenzetten, want in dat opzicht is het niet veel anders dan IUI.
Leeftijd: 36 is inderdaad niet oud. Daar ben ik nu ook wel van overtuigd. Misschien dat ik er voor mezelf over val, omdat ik het me zo anders voorgesteld had.
Angst: "Treuren kan altijd nog wanneer het niet zou lukken."
Dat is heel goed gezegd!
... doet me denken aan: 'een mens lijdt het meest aan het lijden dat hij vreest'.
Da's nog een puntje waar ik aan moet werken.
Bedankt voor jullie reacties!
Here I am - now what are your other two wishes...