Werk & Studie
alle pijlers
Ik verzuip
zondag 24 november 2013 om 17:48
Elke dag ga ik met een beetje meer tegenzin naar mijn werk. Werk waarvoor ik me in een niet heel ver verleden speciaal heb omgeschoold: docent in het vo. Ik dacht het goed voor elkaar te hebben: ik sta voor de klas als mijn kind (7) in de klas zit. Voorbereiden, nakijkwerk, etc. doe ik 's avonds en in het weekend.
Ik ben echter steeds zo moe. Ik heb moeite met al die karren die ik moet trekken: mijn eigen kar, die van volledige alleenstaande zorg voor mijn kind, huishouden, van leerlingen (6 klassen, 16-22 jarigen), mentorschap, stagebegeleiding, ontwikkelen van nieuw (examen- en les)materiaal, verdiepen in weer nieuwe exameneisen, verplichte trainingen, etc. Ik verzuip. Ik kan niets echt goed doen en heb voortdurend het gevoel dat ik achter de feiten aan loop en dat ik tekort schiet naar mijn kind toe, maar ook naar mijn leerlingen toe als ik iets niet heb voorbereid zoals ik dat voor ogen had of ik bijvoorbeeld gewoon niet weet wanneer ik nu weer een stagebezoek moet inplannen omdat mijn lijst van oppassen ook niet oneindig is.
Een ander probleem dat steeds meer boven komt borrelen, is dat ik van nature een rustig 'achtergrondtype' ben en er niet van hou om veel op de voorgrond te treden. Als docent sta je uiteraard letterlijk op de voorgrond, elke dag weer. De energie daarvoor heb ik steeds minder. Het leek een mooie uitdaging om aan te gaan met mijn karakter, maar elke dag opnieuw begint me op te breken.
Wat ik fantastisch vind aan mijn werk is het contact met de leerlingen. Zij weten me dan ook telkens weer te vinden met persoonlijke verhalen en problemen en laten vaak blijken me erg te waarderen. Dit is dan wat me toch steeds weer doet voortdoen.
Mijn contract loopt aan het einde van dit schooljaar af en ik denk erover ermee te stoppen, voor de klas. Ik ga het niet volhouden zo. Met werken op een school wil ik echter heel graag doorgaan. Ik zit te denken aan een studie in de richting van schoolmaatschappelijk werk. Zo werk ik toch op een school en met leerlingen, maar dan één op één.
Wie heeft er inzicht in de verschillende mogelijke beroepen op een school en/of suggesties, ideeën of ervaringen te delen? Een hart onder de riem kan ik ook erg goed gebruiken .
Ik ben echter steeds zo moe. Ik heb moeite met al die karren die ik moet trekken: mijn eigen kar, die van volledige alleenstaande zorg voor mijn kind, huishouden, van leerlingen (6 klassen, 16-22 jarigen), mentorschap, stagebegeleiding, ontwikkelen van nieuw (examen- en les)materiaal, verdiepen in weer nieuwe exameneisen, verplichte trainingen, etc. Ik verzuip. Ik kan niets echt goed doen en heb voortdurend het gevoel dat ik achter de feiten aan loop en dat ik tekort schiet naar mijn kind toe, maar ook naar mijn leerlingen toe als ik iets niet heb voorbereid zoals ik dat voor ogen had of ik bijvoorbeeld gewoon niet weet wanneer ik nu weer een stagebezoek moet inplannen omdat mijn lijst van oppassen ook niet oneindig is.
Een ander probleem dat steeds meer boven komt borrelen, is dat ik van nature een rustig 'achtergrondtype' ben en er niet van hou om veel op de voorgrond te treden. Als docent sta je uiteraard letterlijk op de voorgrond, elke dag weer. De energie daarvoor heb ik steeds minder. Het leek een mooie uitdaging om aan te gaan met mijn karakter, maar elke dag opnieuw begint me op te breken.
Wat ik fantastisch vind aan mijn werk is het contact met de leerlingen. Zij weten me dan ook telkens weer te vinden met persoonlijke verhalen en problemen en laten vaak blijken me erg te waarderen. Dit is dan wat me toch steeds weer doet voortdoen.
Mijn contract loopt aan het einde van dit schooljaar af en ik denk erover ermee te stoppen, voor de klas. Ik ga het niet volhouden zo. Met werken op een school wil ik echter heel graag doorgaan. Ik zit te denken aan een studie in de richting van schoolmaatschappelijk werk. Zo werk ik toch op een school en met leerlingen, maar dan één op één.
Wie heeft er inzicht in de verschillende mogelijke beroepen op een school en/of suggesties, ideeën of ervaringen te delen? Een hart onder de riem kan ik ook erg goed gebruiken .
zondag 24 november 2013 om 17:55
Dag Patra, je verhaal is voor mij een en al herkenning. Al ben ik zelf geen alleenstaande ouder en werk ik zelf op het MBO. Misschien heb je wat aan deze topic: Ervaring met uit het onderwijs stappen?
De strekking is eigenlijk dat onderwijs voor velen teveel is geworden en stappen willen ondernemen richting een ander beroep (waaronder ik inmiddels).
De strekking is eigenlijk dat onderwijs voor velen teveel is geworden en stappen willen ondernemen richting een ander beroep (waaronder ik inmiddels).
zondag 24 november 2013 om 18:06
Tjsa, hoe lang geleden is dat niet zo heel verre verleden? De eerste jaren als docent zijn vaak het zwaarst, omdat je dan nog erg veel moet leren en voorbereiden. Kan het zijn dat je nog in die fase zit? Dan wordt het later misschien wat makkelijker.
En verder, niet dat jij er iets aan hebt, maar ik hoor toch wel vaker van zij-instromers die dachten dat het onderwijs zo lekker handig was, met de werktijden en vakanties, en dat er daarvan erg veel afknappen. Want het is toch een stuk zwaarder en harder werken en mentaal inspannender dan men vooraf dacht. Mensen buiten het onderwijs zien de vakanties en "korte" werkdagen, terwijl docenten altijd vertellen dat het een stuk harder werken is dan het lijkt. Ik ben daarom wel nieuwsgierig, gewoon, uit eigen interesse, hoe jij dat vooraf zag.
Het is zonde voor docenten-in-de-dop als zij en de werkgever veel tijd en geld investeren in omscholen en inwerken, als het dan toch zo tegen blijkt te vallen. Is de voorlichting niet duidelijk genoeg, of denken omscholers (jij en anderen) dat het wel mee zal vallen?
En verder, niet dat jij er iets aan hebt, maar ik hoor toch wel vaker van zij-instromers die dachten dat het onderwijs zo lekker handig was, met de werktijden en vakanties, en dat er daarvan erg veel afknappen. Want het is toch een stuk zwaarder en harder werken en mentaal inspannender dan men vooraf dacht. Mensen buiten het onderwijs zien de vakanties en "korte" werkdagen, terwijl docenten altijd vertellen dat het een stuk harder werken is dan het lijkt. Ik ben daarom wel nieuwsgierig, gewoon, uit eigen interesse, hoe jij dat vooraf zag.
Het is zonde voor docenten-in-de-dop als zij en de werkgever veel tijd en geld investeren in omscholen en inwerken, als het dan toch zo tegen blijkt te vallen. Is de voorlichting niet duidelijk genoeg, of denken omscholers (jij en anderen) dat het wel mee zal vallen?
zondag 24 november 2013 om 18:15
Ginevra, ik zit inderdaad in de beginfase, dus ik vraag me voortdurend af of ik me niet meer tijd moet gunnen.
Het zijn vooral de vele verschillende rollen die me opbreken, dat je nooit klaar bent, in combinatie met mijn 'achtergrondkarakter'. Ik wist dat het pittig zou zijn.
Mijn gedrag tegen mijn kind zie ik als graadmeter: mijn moeheid en stress laten me soms tegen hem snauwen en dat vind ik verschrikkelijk erg. Dan denk ik: doe mij een baan waarbij ik gewoon klaar ben als ik de werkdeur achter me dicht trek.
Het zijn vooral de vele verschillende rollen die me opbreken, dat je nooit klaar bent, in combinatie met mijn 'achtergrondkarakter'. Ik wist dat het pittig zou zijn.
Mijn gedrag tegen mijn kind zie ik als graadmeter: mijn moeheid en stress laten me soms tegen hem snauwen en dat vind ik verschrikkelijk erg. Dan denk ik: doe mij een baan waarbij ik gewoon klaar ben als ik de werkdeur achter me dicht trek.
zondag 24 november 2013 om 18:15
zondag 24 november 2013 om 20:37
Ik kan me heel goed voorstellen dat de combi met alleenzorg gewoonweg te zwaar is. Getrouwde vrienden van mij vinden o derwijs al zwaar. En die trekken de kar niet alleen...een baan waarbij de avonden en de weekenden niet gewerkt hoeft te worden, zou mij in deze situatie ook beter lijken.
Sterkte. Niet leuk dit.
Sterkte. Niet leuk dit.
zondag 24 november 2013 om 21:52
Dank je Carenza, ik ga daar eens naar kijken. Heb je zelf ervaring met de functie van decaan?
Ik heb zeker wel veel aan je bericht Branwen, elke ervaring is welkom en het is fijn dat iemand mijn probleem herkent!
Bedankt voor je knuffel Saracenen!
Waterval70, erg bedankt voor je bericht. Ik merk dat ik mezelf erg in de weg zit, dat ik blijkbaar vind dat ik dit allemaal maar gewoon 'even' moet kunnen. Soort teleurstelling in mezelf.
Ik heb zeker wel veel aan je bericht Branwen, elke ervaring is welkom en het is fijn dat iemand mijn probleem herkent!
Bedankt voor je knuffel Saracenen!
Waterval70, erg bedankt voor je bericht. Ik merk dat ik mezelf erg in de weg zit, dat ik blijkbaar vind dat ik dit allemaal maar gewoon 'even' moet kunnen. Soort teleurstelling in mezelf.
zondag 24 november 2013 om 22:03
Ik heb ook geen tips, maar wil je ook een hart onder de riem steken. Herken erg wat je schrijft, over een achtergrondtype zijn en dan voor de klas letterlijk op de voorgrond te moeten staan. Heb precies dezelfde ervaring gehad maar al tijdens de stages op de opleiding ben ik ermee gestopt. Soms vind ik dat nog steeds heel jammer, want het onderwijs boeit mij nog steeds ontzettend. Ik heb alleen het idee dat ik er het type niet voor ben. Het proces van hoe leerlingen leren, groeien, zich ontwikkelen etc vind ik echter ontzettend interssant. Ook om dat terug te zien in hun werken. Ontwikkelen van lesmateriaal zou ik het liefst doen, helaas zijn de banen daarin erg schaars.
Sterkte!
Sterkte!
zondag 24 november 2013 om 22:46
Grappig, ik ben van oorsprong ook een achtergrondtype, zeg maar liever een durft-nauwelijks-onder-de-tafel-uit-te-komen-type.
Ik had ook het liefst het onderwijs in gewild, maar door omstandigheden toch andere studies gekozen. Nu werk ik in de kinderopvang, met schoolkinderen. Niet continu aan het woord, maar ik sta wel op de voorgrond.
Je zou ook kunnen kijken naar de dingen die je wel liggen in het onderwijs en je daar meer op focussen. Dat geeft vertrouwen in plaats van onzekerheid.
Neemt niet weg dat het ten eerste enorm zwaar is om alleen een kind op te voeden. Was dat ook al zo toen je in het onderwijs stapte?
En dat ten tweede het begin in het onderwijs heel zwaar is omdat je alle lessen voor moet bereiden en dergelijke. Mijn vader zat ook in het onderwijs, die was op den duur alleen bezig met nieuwe lessen voorbereiden als in zijn jaar de boeken vernieuwd waren. Anders had hij het nog van het jaar ervoor.
Van mij in elk geval ook een dikke knuffel!!! En ik hoop dat je eruit komt voor jezelf.
Ik had ook het liefst het onderwijs in gewild, maar door omstandigheden toch andere studies gekozen. Nu werk ik in de kinderopvang, met schoolkinderen. Niet continu aan het woord, maar ik sta wel op de voorgrond.
Je zou ook kunnen kijken naar de dingen die je wel liggen in het onderwijs en je daar meer op focussen. Dat geeft vertrouwen in plaats van onzekerheid.
Neemt niet weg dat het ten eerste enorm zwaar is om alleen een kind op te voeden. Was dat ook al zo toen je in het onderwijs stapte?
En dat ten tweede het begin in het onderwijs heel zwaar is omdat je alle lessen voor moet bereiden en dergelijke. Mijn vader zat ook in het onderwijs, die was op den duur alleen bezig met nieuwe lessen voorbereiden als in zijn jaar de boeken vernieuwd waren. Anders had hij het nog van het jaar ervoor.
Van mij in elk geval ook een dikke knuffel!!! En ik hoop dat je eruit komt voor jezelf.
zondag 24 november 2013 om 23:52
feder, ik was toen inderdaad ook al alleen. Als ik terug kijk, weet ik niet hoe ik het voor elkaar heb gekregen: een peuter, een baan, een huishouden, een studie en stages. Goed plannen is alles. Dat lukt me op het moment ook niet goed, dus daar zou nu ook de crux kunnen zitten (het ontbreekt me aan de puffffff).
Ook ik denk steeds: even doorzetten, dan heb je je lessen op de rit en wordt het allemaal lichter. Maar het fysieke voor de klas staan, die voorgrondrol, heb je dan nog steeds (en weer: niet de benodigde puffffff).
En ik wil niet tegen mijn kind snauwen doordat ik het allemaal niet trek . Het stomme is dat ik die hele omscholing voor een groot gedeelte juist voor kind gedaan heb: zelfde schooltijden, tegelijk vakanties.
Ook ik denk steeds: even doorzetten, dan heb je je lessen op de rit en wordt het allemaal lichter. Maar het fysieke voor de klas staan, die voorgrondrol, heb je dan nog steeds (en weer: niet de benodigde puffffff).
En ik wil niet tegen mijn kind snauwen doordat ik het allemaal niet trek . Het stomme is dat ik die hele omscholing voor een groot gedeelte juist voor kind gedaan heb: zelfde schooltijden, tegelijk vakanties.
maandag 25 november 2013 om 00:18
Werk je fulltime? Ik denk dat het dan een goed idee is om je kind 4 dagen per week naar de BSO te laten gaan. Dan kun jij tot 17.30 op school blijven om alles af te maken. Of ga naar huis om daar dan te werken natuurlijk, in alle rust. Dan heb je je avonden weer vrij. En zorg dat je je weekenden zo veel mogelijk vrij houdt. Ik weet uit ervaring hoe moeilijk dat is en daarmee helaas ook hoe belangrijk het is. Als het niet lukt, spreek dan een bepaalde hoeveelheid tijd af met jezelf om dingen te doen. Bijvoorbeeld: 3 uur nakijken en 1 uur voorbereiden op zaterdagmiddag. En stop daarna ook! De rest komt een ander moment wel.
Dat perfectionistische, dat is hartstikke mooi, maar zo'n valkuil. Want wat je al zegt: het werk is nooit af. En als het toch nooit af is, waarom zou je dan dit weekend doorwerken? Want maandag is het toch nog niet af!
Ik heb makkelijk praten hoor, zo vanaf de zijlijn, maar als je niet meteen iets verandert (of in elk geval gaat nadenken over hoe het beter/anders kan!) dan heb je kans dat je aan het eind van het schooljaar overspannen thuis zit. En geloof mij, dat wil je niet.
Dat perfectionistische, dat is hartstikke mooi, maar zo'n valkuil. Want wat je al zegt: het werk is nooit af. En als het toch nooit af is, waarom zou je dan dit weekend doorwerken? Want maandag is het toch nog niet af!
Ik heb makkelijk praten hoor, zo vanaf de zijlijn, maar als je niet meteen iets verandert (of in elk geval gaat nadenken over hoe het beter/anders kan!) dan heb je kans dat je aan het eind van het schooljaar overspannen thuis zit. En geloof mij, dat wil je niet.
maandag 25 november 2013 om 07:49
Ik heb helemaal geen ervaring hiermee, maar ik heb wel een afstudeeronderzoek op een basisschool gedaan en ik werk nu als vrijwilligster op een basisschool. Ik herken dus wel de beelden van dat het werk nooit af is, dat je veel moet voorbereiden, uitwerken etcetera. Iets dat ik ook erg herken is dat leerkrachten en docenten bijna niet met elkaar praten over het werk dat ze doen. Misschien kun je daar eens mee beginnen. Leg het eens in de groep, tijdens een soort intervisie bijeenkomst ofzo. Vertel gewoon eens dat je het niet kunt bolwerken en dat je dat vervelend vind, maar dat je wel graag in het onderwijs wilt blijven etcetera. Misschien zijn er wel andere jonge docenten die hetzelfde lastig vinden (dan vind je steun bij elkaar) en zijn er oudere docenten die die lastige fase al hebben overwonnen en je praktische tips kunnen geven?
Ik ga ervanuit dat je dit nog niet gedaan hebt, en ik hoop dat je dat wilt proberen wel te doen. Misschien levert het wel iets op. Mijn ervaring is namelijk dat veel docenten/leerkrachten erg langs elkaar heen leven (ieder heeft immers zijn eigen groep of vakgebied), terwijl je wel samen het onderwijs maakt. Je mag zelf ook nog dingen leren hè, vergeet dat niet! Een leidinggevende in het bedrijfsleven mag ook dingen leren, het is niet omdat je nu docent bent, je het allemaal maar moet weten en kunnen ofzo. Heel veel succes meid!!
Ik ga ervanuit dat je dit nog niet gedaan hebt, en ik hoop dat je dat wilt proberen wel te doen. Misschien levert het wel iets op. Mijn ervaring is namelijk dat veel docenten/leerkrachten erg langs elkaar heen leven (ieder heeft immers zijn eigen groep of vakgebied), terwijl je wel samen het onderwijs maakt. Je mag zelf ook nog dingen leren hè, vergeet dat niet! Een leidinggevende in het bedrijfsleven mag ook dingen leren, het is niet omdat je nu docent bent, je het allemaal maar moet weten en kunnen ofzo. Heel veel succes meid!!
maandag 25 november 2013 om 19:53
quote:patra schreef op 24 november 2013 @ 23:52:
feder, ik was toen inderdaad ook al alleen. Als ik terug kijk, weet ik niet hoe ik het voor elkaar heb gekregen: een peuter, een baan, een huishouden, een studie en stages. Goed plannen is alles. Dat lukt me op het moment ook niet goed, dus daar zou nu ook de crux kunnen zitten (het ontbreekt me aan de puffffff).
Ook ik denk steeds: even doorzetten, dan heb je je lessen op de rit en wordt het allemaal lichter. Maar het fysieke voor de klas staan, die voorgrondrol, heb je dan nog steeds (en weer: niet de benodigde puffffff).
En ik wil niet tegen mijn kind snauwen doordat ik het allemaal niet trek . Het stomme is dat ik die hele omscholing voor een groot gedeelte juist voor kind gedaan heb: zelfde schooltijden, tegelijk vakanties.
Nee, ik zou ook niet tegen mijn kind willen snauwen doordat ik het allemaal niet trek. Het lijkt me sowieso niet makkelijk om thuis de hele tijd te moeten 'geven' en op je werk in feite ook. Ik werk ook met kinderen, maar heb ze thuis niet
Wat een ander ook al zei, houd voorlopig vast aan een strakke planning, niet wat betreft kind, maar wat betreft je werk. Is het niet af, jammer dan, kindtijd of jijtijd gaat dan voor. Je leerlingen worden er niets minder van als een toets een dag later wordt nagekeken..
Is er een andere werksoort waar je naar zou kunnen overstappen? De vakanties en de middagen vrij zijn natuurlijk ideaal in het onderwijs, maar je moet wel tegen de druk van de schoolweken kunnen.
feder, ik was toen inderdaad ook al alleen. Als ik terug kijk, weet ik niet hoe ik het voor elkaar heb gekregen: een peuter, een baan, een huishouden, een studie en stages. Goed plannen is alles. Dat lukt me op het moment ook niet goed, dus daar zou nu ook de crux kunnen zitten (het ontbreekt me aan de puffffff).
Ook ik denk steeds: even doorzetten, dan heb je je lessen op de rit en wordt het allemaal lichter. Maar het fysieke voor de klas staan, die voorgrondrol, heb je dan nog steeds (en weer: niet de benodigde puffffff).
En ik wil niet tegen mijn kind snauwen doordat ik het allemaal niet trek . Het stomme is dat ik die hele omscholing voor een groot gedeelte juist voor kind gedaan heb: zelfde schooltijden, tegelijk vakanties.
Nee, ik zou ook niet tegen mijn kind willen snauwen doordat ik het allemaal niet trek. Het lijkt me sowieso niet makkelijk om thuis de hele tijd te moeten 'geven' en op je werk in feite ook. Ik werk ook met kinderen, maar heb ze thuis niet
Wat een ander ook al zei, houd voorlopig vast aan een strakke planning, niet wat betreft kind, maar wat betreft je werk. Is het niet af, jammer dan, kindtijd of jijtijd gaat dan voor. Je leerlingen worden er niets minder van als een toets een dag later wordt nagekeken..
Is er een andere werksoort waar je naar zou kunnen overstappen? De vakanties en de middagen vrij zijn natuurlijk ideaal in het onderwijs, maar je moet wel tegen de druk van de schoolweken kunnen.