omgangsregeling met ex

Ik weet niet precies waar ik dit onderwerp moet plaatsen maar omdat het ook te maken heeft met recht heb ik hem hier geplaatst.

Om bij het begin te beginnen, ik heb ook al vaker onderwerpen geplaatst over het vele gedoe met mijn ex, mijn scheiding is inmiddels officieel geworden. Gelukkig. Maar... ik heb een nogal ongelukkige omgangsregeling met mijn ex getekend. Ik heb een zoontje van 6 jaar en volgens de regeling moeten mijn ex en onze zoon elkaar om het weekend zien. Maar vanwege het gedrag van mijn ex gebeurd dat sinds 2 maanden niet. Zoals ook in mijn andere berichten te lezen is, is mijn ex niet de makkelijkste. Hij is een narcist om het maar even kort te zeggen. Hij manipuleert, heeft mijn zoontje mentaal en fysiek en mij mentaal mishandeld. Je kunt ook geen afspraken met hem maken en communicatie is zeer moeilijk. Soms kan het normaal, soms met alleen maar verwijten waar niets mee te bereiken valt. Kort gezegd: zo kun je niet voor een kind zorgen. Sinds mijn zoon en mijn ex elkaar niet meer zien gaat het veel beter met mijn zoon. Hij zit nu op een andere school waar hij zich goed aanpast. Ik ben namelijk met hem verhuisd en woon nu bij mijn ouders. Dat betekend wel dat we nu 2 uur reizen met de auto bij mijn ex vandaan wonen. Maar ik trok het niet meer daar en door alles wat er is gebeurd hebben mijn zoon en ik rust nodig. Maar dat terzijde...

Ik vind dat een kind recht heeft op zijn vader en heb mijn ex gezegd dat hij aan zichzelf moet gaan werken, zoals gesprekken met psychologen of weet ik het.. En dat hij dan zijn zoon weer mag zien. Als hij echt laat zien dat hij eraan werkt.

Dat is natuurlijk tegen de regeling in. Maar ik zie mijn zoon zo goed vooruit gaan, dat moet niet ineens weer teniet worden gedaan. Maar aan de andere kant krijg ik van mijn zoon ook af en toe signalen dat hij papa wil zien. Dan leg ik hem uit dat dat ook weer zal gebeuren maar nu nog even niet... Dan is het ook wel klaar voor hem. Ik zal nooit tegen hem negatief over zijn vader praten. Van mij mogen ze elkaar wel telefonisch spreken maar mijn zoontje zei laatst: ik wil papa niet spreken want misschien gaat hij weer gemene dingen zeggen. Daarbij zou hij kunnen doelen op eerder voorvallen waarbij mijn ex mij en mijn zoon volledig de grond intrapte.

Ik ben afgelopen week bij een advocaat geweest en de situatie besproken. Nu zijn mij 3 keuzes gegeven. 1 is niets doen. Hoe langer mijn ex niets doet, hoe zwakker zijn positie als vader word. 2 is: de advocaat een brief naar hem laten opstellen. 3 is: er een zaak van laten maken en dit voor de rechter te laten komen. Waarin ik nu nog heel zwak sta omdat ik pas geleden de omgangsregeling heb ondertekend en een rechter ook zal zeggen: waarom heb je dat dan gedaan?

Ik ben inmiddels wel bezig een dossier op te bouwen met verklaringen van o.a. politie, school en maatschappelijk werk. En de e-mails en Whats-app berichten die ik van mijn ex heb.

Mijn ex is momenteel bezig de laatste troeven die hij denkt te hebben in te zetten. Zoals: post wat voor mij bestemd is en nog op ons oude adres komt niet door te sturen. En hij heeft fraude gepleegd met mijn DigiD waardoor ik ineens geen toeslagen meer ontving.

Het lijkt hem er meer om te doen mij dwars te zitten dan om zijn zoon. Ik heb hier te maken met een zieke geest en probeer er nu dus achter te komen hoe ik de zaken zo goed mogelijk aan kan pakken.

Ik wil het beste voor mijn zoon.



Dit was een heel verhaal. Bedankt voor het lezen en misschien heeft er iemand tips. Het gedoe met mijn ex duurt maar voort en ik ben er zo klaar mee.

quote:dubiootje schreef op 05 maart 2014 @ 10:46:

[...]





Dat weet je niet, en ik ook niet, vandaar mijn vraag wat er precies gebeurd is. Als iemand met groot gemakt de term narcist gebruikt, kan ze ook wel met groot gemak spreken van mentale en fysieke mishandeling. Dit zou ik overigens ook naar waarheid over mijn ex kunnen zeggen, maar dat zou voor mij nooit een excuus zijn om mijn kinderen volledig bij hem weg te houden en om 2 uur bij hem vandaan te gaan wonen. Je bent als moeder verplicht dan na te denken over en mee te werken aan een verantwoorde omgangsregeling. Alleen in zeer extreme gevallen zal helemaal geen omgang beter zijn voor het kind.



Een kind zijn vader niet laten zien kan trouwens evengoed onder de noemer mentale mishandeling vallen.



Helemaal mee eens. Het is niet goed een kind bij zijn vader weg te houden en dit ben ik ook zeker niet van plan. Zoals gezegd hem ik mijn ex nu de voorwaarde gesteld dat hij eerst aan zichzelf zal moeten werken. Ook heb ik met mijn ex-schoonouders besproken dat mijn zoontje bij hen in huis kan, samen met mijn ex, zodat er in elk geval nog enigszins toezicht is op de omgang.

Ik spreek niet met groot gemak over de term narcist, daar is wel het nodige onderzoek en jarenlange ervaring aan vooraf gegaan. En ik noem het mentale mishandeling als een kind word uitgescholden als 'mislukkeling' en kutkind' en dingen te horen krijgt als 'je kan ook niks'. En op de gang word geschopt, aan armen word meegetrokken. Dit soort dingen zijn dus vaak voorgevallen als mijn ex een slechte bui had wat soms van het een op het andere moment kon gebeuren. Wat dan weer een narcistische eigenschap is. Mijn zoon en ik moesten ons altijd op onze hoede zijn, want het humeur kon snel omslaan.



Ik wil eraan meewerken dat de omgangsregeling word nagekomen maar dat moet niet alleen van mij uit komen. Halen/brengen moet zoveel mogelijk 50/50 worden geregeld. Hierover heb ik al geïnformeerd.

quote:viva-amber schreef op 05 maart 2014 @ 10:49:

Wat doet jou ex er nu aan om zijn zoon te zien?

Indien hij niets doet dan zou ik vooralsnog ook geen actie ondernemen. Indien hij wel moeite doet dan zou ik meewerken aan de regeling daar je deze getekend hebt. Indien jij je niet betrouwbaar gedraagt naar de gemaakte afspraken dan verwijt de pot de ketel dat hij zwart ziet.



Mijn ex doet er nu niets aan om zijn zoon te zien. Ik geef hem af en toe mogelijkheden zoals de afspraak die ik met zijn ouders heb gemaakt. Maar hij wil dat niet.

Mijn ex is nu vooral bezig om het mij moeilijk te maken. Wat ook te verwijten valt is dat hij geld wat voor onze zoon bedoeld is zoals KGB en kinderbijslag voor zichzelf gebruikt. Natuurlijk ben ik daar al achteraan gegaan met Belastingdienst en SVB, dat word opgelost zodat het op mijn rekening komt maar daar is helaas wat tijd overheen gegaan.

quote:duistercontinent schreef op 05 maart 2014 @ 10:53:

Zeker Dubio je bent als moeder verplicht mee te denken en te werken aan verantwoorde omgangsregeling. En inderdaad waar houdt het op? Daar kunnen jij en ik niet over oordelen, ook niet waarom TO het beter vond om 2 uur bij hem vandaan te gaan wonen. Ze schrijft dat het met haar zoontje beter gaat, dus zo slecht is het niet. Verhuizingen gebeuren om wat voor reden dan ook, maar het lijkt mij dat het wel erg wordt als het allemaal erg krampachtig gaat, ook voor het kind als die in dezelfde plaats had gewoond. Voor de info, ik heb ongeveer als kind zijnde in zo'n situatie gezeten, waar veel geweld was en ik ben ook fysiek met de grond gelijk gemaakt. Dus ik begrijp het best waarom TO rust en regelmaat heeft genomen en voor haar zoontje heeft gekozen.Het is dat mijn ouders zover weg wonen, als die dichterbij hadden gewoond, desnoods in dezelfde woonplaats was ik daar gaan wonen. De omgeving en de mensen zijn niet nieuw voor hem, hij kwam hier al regelmatig.

quote:dubiootje schreef op 05 maart 2014 @ 10:26:

Ook narcisten mogen hun kinderen zien. Dat heb je nu wel erg moeilijk gemaakt door zonder zijn toestemming (want die had je daarvoor moeten vragen) 2 uur verderop te gaan wonen. Dat het rust geeft dat jullie nu niet meer zitten te bakkeleien over de omgangsregeling, kan ik me voorstellen. Daarmee is het nog niet in het belang van je zoontje zijn vader niet te mogen zien. Onderschat niet hoe verschrikkelijk dit voor hem is.



Waarom mag hij zijn vader nu niet zien? Hoezo politie, zijn er recent (gewelddadige) voorvallen geweest? Zijn er dwingende redenen waarom jij omgang sinds 2 maanden niet meer verantwoord vindt?



De laatste keer dat mijn ex en onze zoon elkaar hebben gezien is het uit de hand gelopen, voor de zoveelste keer.

Mijn ex heeft mij, waar onze zoon bij was, met de grond gelijk gemaakt. 'kkwijf' 'kutwijf' 'je kan ook niks' 'je gaat het nog heel moeilijk krijgen' 'je bent een slechte moeder' en zo kan ik nog wel even doorgaan. Mijn zoontje zat mij ondertussen te verdedigen tegenover zijn vader en was helemaal in tranen. Het was verschrikkelijk. Op dat moment haatte ik mijn ex echt. Dit was niet de eerste keer dat het zo ging. Hij heeft de deur gesloopt en heeft een mes gepakt, op dat moment wilde ik weggaan, wat ik al eerder wilde maar mijn ex stond er als obstakel voor. Toen is hij zelf weggegaan, heeft het mes meegenomen en heeft in het voorbijgaan nog iets tegen het raam aangegooid, gelukkig hield het raam het wel. Ik was ook helemaal in paniek en ben naar de buurvrouw gegaan, die heeft mijn zoon onder haar hoede genomen en ik heb de politie gebeld. Die was al van meer op de hoogte, ik heb persoonlijk contact met een wijkagent.

Het was op de dag dat ik weer zou intrekken in het huis dat we eerder gezamenlijk hadden. De afspraak was dat hij vertrokken zou zijn als wij aankwamen. Als ik had geweten dat hij er nog was, was ik later gekomen of had ik mijn zoon niet bij me gehad.

Ik vind het verschrikkelijk dat mijn zoon dit alles heeft meegemaakt. Dit was de allerlaatste druppel.

quote:dubiootje schreef op 05 maart 2014 @ 11:54:

[...]





Dat klinkt inderdaad ernstig. Waarom heb je dan ingestemd met een omgangsregeling?



Lig er een diagnose narcisme (ik weet eerlijk gezegd niet eens of dit een officiële diagnose is)?



Het lijkt me logisch dat jij degene bent die je zoon brengt en haalt, aangezien jij zonder toestemming zo ver weg bent gaan wonen. Omgang bij zijn ouders klinkt als een goede oplossing als je hen vertrouwt (niet dat hij je zoon gewoon meeneemt). Wel begrijpelijk dat je ex het daar niet mee eens is. Ik zou het ook een vreselijke belediging vinden als mijn ex zou stellen dat ik mijn kinderen alleen onder toezicht zou mogen zien.



Wat behandeling betreft, ik denk niet dat je dat kan eisen en het heeft ook weinig zin. Zelfs als hij in therapie zou gaan, dan weet je nog steeds niet wat zich daar afspeelt (en of hij überhaupt op komt dagen). Dat moet je ook niet willen controleren.



Waar het om gaat, is zijn gedrag. Ik zou dan ook eerder om een onderzoek van de Raad v.d. Kinderbescherming vragen, zodat wordt gekeken wat zijn gedrag doet met jullie zoontje. Mijn ex is alcoholist en hij heeft me laatst (we zijn nu weer on speaking terms) gevraagd of hij de kinderen niet eens 's nachts kan hebben. Ik antwoord daarop dat dat kan als hij stopt met drinken. Of hij dat met hulp doet moet hij zelf weten, dat is mijn zaak niet. Mij gaat het erom dat hij niet drinkt als de kinderen daar zijn.



Het is belangrijk je in zo'n situatie te beperken tot de zaken waar je zeggenschap over hebt (niet over in therapie gaan of niet, wel over de veiligheid van je kind als het bij hem is) en waar je invloed op hebt.



Krijgt je zoon eigenlijk hulp? En jijzelf?



Onze scheiding is geregeld door een mediator, die niet op de hoogte was van alle zaken die zich achter de schermen afspeelden. Onder druk van mijn ex mocht ik daar niets over zeggen. In de eerste plaats had ik gewoon een persoonlijke advocaat moeten nemen maar goed dat is achteraf geklets. Zo is het gegaan en zo hebben we de omgangsregeling ingesteld. Ik was eigenlijk bang voor mijn ex en wilde de scheiding zo snel mogelijk rond hebben. Mijn ex vond om het weekend al te weinig en het heeft veel moeite gekost om dat voor elkaar te krijgen. Ik had langer door moeten gaan met een eigen advocaat om er wat anders uit te krijgen maar op dat moment, met ook in mijn hoofd dat een kind recht heeft op zijn vader, heb ik getekend. Ik kan mezelf nu wel voor mijn kop slaan. Zo'n verhaal doet een rechter natuurlijk niet veel.. Daarom ben ik bezig bewijzen te verzamelen, een soort dossier op te bouwen tegen mijn ex zodat als het zover komt ik ook dingen kan aantonen.



Een diagnose narcisme ligt er niet, voorzover dat kan inderdaad... Mijn ex weigert al die jaren in therapie te gaan.



Ik begrijp natuurlijk wel dat mijn ex het niet leuk vind zijn zoon alleen bij zijn ouders te kunnen zien, maar als hij normaal kan denken zou hij mijn redenen daarvoor wel kunnen begrijpen. Zijn ouders vertrouw ik wel inderdaad.



Jouw punt klopt inderdaad, het gaat er niet om hoe hij dingen bereikt, als hij ze maar bereikt. Moeilijk een man met een verslaving, mijn ex is gokverslaafd en ik verdenk hem ervan ook seksverslaafd te zijn. Sowieso een verslavingsgevoelig persoon om het zo maar te zeggen.



Mijn zoon en ik krijgen momenteel geen hulp maar ik ben wel van plan dat te gaan regelen. Binnenkort ga ik naar de huisarts, misschien weten hun bepaalde wegen.