Psyche
alle pijlers
Weer overspannen? Dommigheid
dinsdag 11 maart 2014 om 21:13
Tsja, de titel zegt het al.
Ik ben weer overspannen....
Een jaar of 4 geleden ben ik overspannen / depressief geweest als gevolg van teveel hooi op mijn vork nemen (werk, prive etc) en werk doen wat niet goed paste. Toen ben ik redelijk snel weer gereintegreerd, eigenlijk te snel en heb toen na 1 jaar de keuze gemaakt ontslag te nemen bij die baan.
Zo'n twee jaar geleden een andere baan gevonden waar ik eigenlijk 'bijkwam' en waar het langzaamaan steeds beter ging. Tot afgelopen zomer, toen werd me gevraagd een (deels) andere functie te nemen, dit heb ik gedaan. Maar had eigenlijk toen al mijn bedenkingen of het wel het juiste was.... maar vanwege andere motieven toch besloten het te doen....
En nu zit ik weer (deels) thuis en ik voel me zo'n sukkel. Waarom zeg heb ik dan 'ja' gezegd? En nu zit ik weer in de shit. Ik kan nu wel zeggen dat zo'n soort functie niet bij mij past, maar ik ben zo bang dat ik het een volgende keer weer gebeurt. Pff.
En wat past er dan echt bij me? Waar haal ik wél voldoening uit. Want blijkbaar blijf ik zoekende naar voldoening en vind ik dat niet. En nu 'stilzitten', accepteren dat ik het even niet volledig kan vind ik zo moeilijk....
Ik ben weer overspannen....
Een jaar of 4 geleden ben ik overspannen / depressief geweest als gevolg van teveel hooi op mijn vork nemen (werk, prive etc) en werk doen wat niet goed paste. Toen ben ik redelijk snel weer gereintegreerd, eigenlijk te snel en heb toen na 1 jaar de keuze gemaakt ontslag te nemen bij die baan.
Zo'n twee jaar geleden een andere baan gevonden waar ik eigenlijk 'bijkwam' en waar het langzaamaan steeds beter ging. Tot afgelopen zomer, toen werd me gevraagd een (deels) andere functie te nemen, dit heb ik gedaan. Maar had eigenlijk toen al mijn bedenkingen of het wel het juiste was.... maar vanwege andere motieven toch besloten het te doen....
En nu zit ik weer (deels) thuis en ik voel me zo'n sukkel. Waarom zeg heb ik dan 'ja' gezegd? En nu zit ik weer in de shit. Ik kan nu wel zeggen dat zo'n soort functie niet bij mij past, maar ik ben zo bang dat ik het een volgende keer weer gebeurt. Pff.
En wat past er dan echt bij me? Waar haal ik wél voldoening uit. Want blijkbaar blijf ik zoekende naar voldoening en vind ik dat niet. En nu 'stilzitten', accepteren dat ik het even niet volledig kan vind ik zo moeilijk....
dinsdag 11 maart 2014 om 21:36
Hai, ik werk nu zo'n 4 uur per dag al enige tijd. Deel van mijn takenpakket afgestaan, ander deel wat minder complex qua invulling.
Klachten zijn vooral vermoeidheid, wat slecht slapen, stemmingsproblematiek en mezelf verwijten maken en de organisatie.
Ja dat snel erbovenop komen wil ik ook graag, maar elke keer in gesprek met mijn leidinggevende zit ik toch weer te huilen.... dus blijkbaar er nog niet aan toe om verder op te bouwen. Baal dan zo van mijn labiliteit.
Klachten zijn vooral vermoeidheid, wat slecht slapen, stemmingsproblematiek en mezelf verwijten maken en de organisatie.
Ja dat snel erbovenop komen wil ik ook graag, maar elke keer in gesprek met mijn leidinggevende zit ik toch weer te huilen.... dus blijkbaar er nog niet aan toe om verder op te bouwen. Baal dan zo van mijn labiliteit.
dinsdag 11 maart 2014 om 21:46
Heb je hulp? Een coach of psycholoog ofzo? Ik denk datje daar veel aan kunt hebben om te achterhalen wat maakt dat je toch niet naar je gevoel hebt geluisterd en die taak op je hebt genomen. Om ervoor te zorgen dat je er anders mee om kunt gaan en om in de toekomst te voorkomen dat het weer gebeurt.
Sterkte!
Sterkte!
dinsdag 11 maart 2014 om 21:53
Tsja...overspannenheid en depressie zijn nauw verbonden en stress en werkdruk maakt je vatbaar voor depressies. En mensen met aanleg voor depressies krijgen er vaak meerderen, helaas.
Je noemt het dommigheid maar dat vind ik nogal een hard oordeel en eigenlijk juist een symptoom van de depressie, jezelf zo veroordelen.
Hulp zoeken en herstellen is het enige dat erop zit. En opnieuw je valkuilen herkennen en in de toekomst nog meer oppassen met teveel hooi op je vork.
Je noemt het dommigheid maar dat vind ik nogal een hard oordeel en eigenlijk juist een symptoom van de depressie, jezelf zo veroordelen.
Hulp zoeken en herstellen is het enige dat erop zit. En opnieuw je valkuilen herkennen en in de toekomst nog meer oppassen met teveel hooi op je vork.
dinsdag 11 maart 2014 om 22:33
ik denk wel dat het goed is om te investeren in 'jezelf beter leren kennen'.
Liever goed voor jezelf zorgen, dan keuzes maken op basis van iets waarvan je vind dat je het 'moet kunnen' of dat het 'goed is voor je carriere'.
Juist de mensen die nee durven zeggen en in balans zijn met zichzelf dwingen bij mij vaak respect af.
Hopelijk lukt het je om er snel bovenop te komen. Je bent niet perfect en dat hoeft ook niet. Niet zo streng zijn voor jezelf dus! Vooral rot voor je dat je in deze situatie zit.
Liever goed voor jezelf zorgen, dan keuzes maken op basis van iets waarvan je vind dat je het 'moet kunnen' of dat het 'goed is voor je carriere'.
Juist de mensen die nee durven zeggen en in balans zijn met zichzelf dwingen bij mij vaak respect af.
Hopelijk lukt het je om er snel bovenop te komen. Je bent niet perfect en dat hoeft ook niet. Niet zo streng zijn voor jezelf dus! Vooral rot voor je dat je in deze situatie zit.
woensdag 12 maart 2014 om 08:57
Dank allemaal voor de reacties, en ja, rationeel weet ik het ook wel allemaal. En als ik fijn uitgeslapen ben voel ik het ook zo, maar al ben ik meer emotioneel ga ik juist meer van die veroordelende gedachten krijgen. Wat natuurlijk niet helpend is... en ja voor nog een depressie ben ik wel een beetje bang. Toen echt wel in een zwart gat gezeten (hevige angstaanvallen e.d.)
Ik heb ook een coach ingeschakeld, waar ik nu twee sessies ben geweest. En inderdaad een van de doelen is het kijken welke motieven erachter liggen om toch niet naar mijn gevoel te luisteren (het inzicht heb ik redelijk o.a. goedkeuring van mezelf / anderen) maar nu nog anders gaan voelen en handelen......
Maar dat vind ik zo lastig....
Ik houd het wel vol het werken, maar ik merk dat ik twijfel, juist omdat ik niet goed kan bedenken wat wijsheid is (op basis van wat ik voel) ik weet namelijk best wat de literatuur hierover zegt. Maarja, hoe kom je nu bij je gevoel als je dat eigenlijk altijd een beetje negeert?!
Ik heb ook een coach ingeschakeld, waar ik nu twee sessies ben geweest. En inderdaad een van de doelen is het kijken welke motieven erachter liggen om toch niet naar mijn gevoel te luisteren (het inzicht heb ik redelijk o.a. goedkeuring van mezelf / anderen) maar nu nog anders gaan voelen en handelen......
Maar dat vind ik zo lastig....
Ik houd het wel vol het werken, maar ik merk dat ik twijfel, juist omdat ik niet goed kan bedenken wat wijsheid is (op basis van wat ik voel) ik weet namelijk best wat de literatuur hierover zegt. Maarja, hoe kom je nu bij je gevoel als je dat eigenlijk altijd een beetje negeert?!
woensdag 12 maart 2014 om 09:06
quote:josj schreef op 12 maart 2014 @ 08:57:
Maarja, hoe kom je nu bij je gevoel als je dat eigenlijk altijd een beetje negeert?!
Dan heb je waarschijnlijk iets meer nodig dan een coach. Bijvoorbeeld een haptonoom of een goede therapeut.
Wat kan helpen is om goed op je lichaam te letten. Of je ergens spanning voelt, je adem inhoudt, fronst, je tanden op elkaar zet, dat soort dingen. Timer zetten en telkens even stoppen om te voelen. Er bestaan vast ook wel apps voor.
Of haal eerst een paar keer heel diep adem en bedenk dan hoe je je voelt, dan is het makkelijker.
Maarja, hoe kom je nu bij je gevoel als je dat eigenlijk altijd een beetje negeert?!
Dan heb je waarschijnlijk iets meer nodig dan een coach. Bijvoorbeeld een haptonoom of een goede therapeut.
Wat kan helpen is om goed op je lichaam te letten. Of je ergens spanning voelt, je adem inhoudt, fronst, je tanden op elkaar zet, dat soort dingen. Timer zetten en telkens even stoppen om te voelen. Er bestaan vast ook wel apps voor.
Of haal eerst een paar keer heel diep adem en bedenk dan hoe je je voelt, dan is het makkelijker.
woensdag 12 maart 2014 om 13:19
donderdag 13 maart 2014 om 10:58
Ben ik weer.
Praktische tips Korenwolf, die timer of een paar keer goed ademhalen om te voelen. Ik heb een jaar of 2 geleden wel een mindfullness training gedaan en dit pak ik nu ook zo nu en dan uit de kast om bewust te voelen. Ik merk dat ik echt moet zitten om te voelen.
Ben wel bij de huisarts geweest, bloed laten prikken (ook nog wat medisch aan de hand) en dezelfde tips gehad.
Sporten vind ik echt lastig want voel me dan zóóó moe dat ik me er niet toe kan zetten. Ook al weet ik dat het beter is om wel te doen.
Haptonoom ook wel een optie, maar vanalles tegelijk doen (ook coach) lijkt me niet handig. Dus 'where to start?' En daarnaast rakelt het ook elke keer lastige dingen op waardoor ik me nog slechter ga voelen. wat is wijsheid, eerst minder moe worden of juist 'de diepte' in gaan om daadwerkelijk aan mezelf te werken :-/
Praktische tips Korenwolf, die timer of een paar keer goed ademhalen om te voelen. Ik heb een jaar of 2 geleden wel een mindfullness training gedaan en dit pak ik nu ook zo nu en dan uit de kast om bewust te voelen. Ik merk dat ik echt moet zitten om te voelen.
Ben wel bij de huisarts geweest, bloed laten prikken (ook nog wat medisch aan de hand) en dezelfde tips gehad.
Sporten vind ik echt lastig want voel me dan zóóó moe dat ik me er niet toe kan zetten. Ook al weet ik dat het beter is om wel te doen.
Haptonoom ook wel een optie, maar vanalles tegelijk doen (ook coach) lijkt me niet handig. Dus 'where to start?' En daarnaast rakelt het ook elke keer lastige dingen op waardoor ik me nog slechter ga voelen. wat is wijsheid, eerst minder moe worden of juist 'de diepte' in gaan om daadwerkelijk aan mezelf te werken :-/
donderdag 13 maart 2014 om 11:12
Mijn ervaring is dat die vermoeidheid in het begin gewoon een kwestie van uitzitten is. Tegelijkertijd was ik bezig met gesprekken met een coach, die mij aanraadde om simpelweg een blokje om te gaan wandelen (in het begin), een paar keer per week, en die wandeling steeds iets uit te breiden. Dan na een tijdje fietsen en daarna pas gaan kijken naar sporten.
In het begin kan het zorgen voor je maaltijden al een opgave zijn, probeer het evenwicht te vinden tussen uitdagen en overvragen.
Heb je nu al wel hulp van een coach? Dat oprakelen vanllastige dingen is idd niet leuk maar wel noodzakelijk om patronen te doorgronden en daarna doorbreken. Door hier hulp bij te zoeken heb je al een begin (in het kader van where to start) en pak je samen met de coach de dingen een voor een aan.
In het begin kan het zorgen voor je maaltijden al een opgave zijn, probeer het evenwicht te vinden tussen uitdagen en overvragen.
Heb je nu al wel hulp van een coach? Dat oprakelen vanllastige dingen is idd niet leuk maar wel noodzakelijk om patronen te doorgronden en daarna doorbreken. Door hier hulp bij te zoeken heb je al een begin (in het kader van where to start) en pak je samen met de coach de dingen een voor een aan.
zaterdag 29 maart 2014 om 20:35
Hey JosJ,
Mindfulness en meditatie hebben mij erg geholpen. Ken je boek 'Jong Opgebrand' van Marielle Lunenburg? Daar staan de verhalen van tien ervaringsdeskundige van een burn-out in. Dan wordt het echt heel duidelijk dat het gaat om grenzen bewaken en stress-signalen herkennen.
In het boek zie je ook dat sommige terugvallen, maar de meeste komen er weer (met wat extra bagage maar ook wat wijze lessen) goed uit.
Ik wens je heel veel sterkte en succes met je herstel.
Mindfulness en meditatie hebben mij erg geholpen. Ken je boek 'Jong Opgebrand' van Marielle Lunenburg? Daar staan de verhalen van tien ervaringsdeskundige van een burn-out in. Dan wordt het echt heel duidelijk dat het gaat om grenzen bewaken en stress-signalen herkennen.
In het boek zie je ook dat sommige terugvallen, maar de meeste komen er weer (met wat extra bagage maar ook wat wijze lessen) goed uit.
Ik wens je heel veel sterkte en succes met je herstel.