Psyche
alle pijlers
Mindfulness.....CARPE DIEM! :jump:
vrijdag 21 maart 2014 om 09:37
Weet je..iedereen heeft wel wat, elk huisje heeft zijn kruisje.
Ook bij mij, maar ik wil er gewoon niets over kwijt (prive, herkenning, weet wat ik moet doen) omdat ik weet dat dat me niet gaat helpen.
Wat ik wel wil is mindfulness leven....CARPE DIEM!
Wat in het verleden is gebeurt kan ik niet meer veranderen...wil ik ook niet.
Wat morgen komt zie ik morgen wel.
Vandaag leef ik en moet ik er een feestje van maken en ik merk dat dat me op dit moment op de been houdt en me weer positieve gevoelens geeft.
Ik zou het leuk vinden om met meer mensen te sparren en ervaringen te delen over een mindfulness levenswijze...
Mij heeft het door lastige periodes geholpen de afgelopen jaren, soms zat ik enorm diep en dan hielp dit me weer om anders te denken.
Ook bij mij, maar ik wil er gewoon niets over kwijt (prive, herkenning, weet wat ik moet doen) omdat ik weet dat dat me niet gaat helpen.
Wat ik wel wil is mindfulness leven....CARPE DIEM!
Wat in het verleden is gebeurt kan ik niet meer veranderen...wil ik ook niet.
Wat morgen komt zie ik morgen wel.
Vandaag leef ik en moet ik er een feestje van maken en ik merk dat dat me op dit moment op de been houdt en me weer positieve gevoelens geeft.
Ik zou het leuk vinden om met meer mensen te sparren en ervaringen te delen over een mindfulness levenswijze...
Mij heeft het door lastige periodes geholpen de afgelopen jaren, soms zat ik enorm diep en dan hielp dit me weer om anders te denken.
vrijdag 21 maart 2014 om 14:25
vrijdag 21 maart 2014 om 14:27
quote:marianna82 schreef op 21 maart 2014 @ 14:23:
Cateautje, is er nooit een tijd geweest waarin je niet zo dacht? Want je weet ze wel, dus heb je erover nagedacht lijkt me. Hoe heb je dan zo leren denken/voelen?Er is in de loop van mijn leven zo allemachtig op me ingebeukt dat ik me af begon te vragen wat daar achter zat, want ik deed niets verkeerd. Nog steeds zijn er mensen die ongevraagd er vanuit gaan dat ik wel tegen een stootje kan en zich niet eens de moeite nemen om te bedenken dat het niets te maken heeft met wat ik aankan, maar alles met hun behoefte. Tja, het zal wel.
Cateautje, is er nooit een tijd geweest waarin je niet zo dacht? Want je weet ze wel, dus heb je erover nagedacht lijkt me. Hoe heb je dan zo leren denken/voelen?Er is in de loop van mijn leven zo allemachtig op me ingebeukt dat ik me af begon te vragen wat daar achter zat, want ik deed niets verkeerd. Nog steeds zijn er mensen die ongevraagd er vanuit gaan dat ik wel tegen een stootje kan en zich niet eens de moeite nemen om te bedenken dat het niets te maken heeft met wat ik aankan, maar alles met hun behoefte. Tja, het zal wel.
vrijdag 21 maart 2014 om 14:51
quote:Cateautje schreef op 21 maart 2014 @ 14:27:
[...]
Er is in de loop van mijn leven zo allemachtig op me ingebeukt dat ik me af begon te vragen wat daar achter zat, want ik deed niets verkeerd. Nog steeds zijn er mensen die ongevraagd er vanuit gaan dat ik wel tegen een stootje kan en zich niet eens de moeite nemen om te bedenken dat het niets te maken heeft met wat ik aankan, maar alles met hun behoefte. Tja, het zal wel.
Ok dus bij jou is het ook iets wat je jezelf hebt aangeleerd, daar was ik benieuwd naar.
Wat vervelend trouwens dat je dat op zo'n manier hebt moeten leren. Goed dat je altijd er vanuit bent gegaan dat je niets verkeerd deed, ik ga in dat soort situaties ontzettend aan mezelf twijfelen.
[...]
Er is in de loop van mijn leven zo allemachtig op me ingebeukt dat ik me af begon te vragen wat daar achter zat, want ik deed niets verkeerd. Nog steeds zijn er mensen die ongevraagd er vanuit gaan dat ik wel tegen een stootje kan en zich niet eens de moeite nemen om te bedenken dat het niets te maken heeft met wat ik aankan, maar alles met hun behoefte. Tja, het zal wel.
Ok dus bij jou is het ook iets wat je jezelf hebt aangeleerd, daar was ik benieuwd naar.
Wat vervelend trouwens dat je dat op zo'n manier hebt moeten leren. Goed dat je altijd er vanuit bent gegaan dat je niets verkeerd deed, ik ga in dat soort situaties ontzettend aan mezelf twijfelen.
vrijdag 21 maart 2014 om 14:58
quote:marianna82 schreef op 21 maart 2014 @ 14:51:
[...]
Ok dus bij jou is het ook iets wat je jezelf hebt aangeleerd, daar was ik benieuwd naar.
Wat vervelend trouwens dat je dat op zo'n manier hebt moeten leren. Goed dat je altijd er vanuit bent gegaan dat je niets verkeerd deed, ik ga in dat soort situaties ontzettend aan mezelf twijfelen.Daar is het ook om te doen, dat je twijfelt. Waarom zou je? Doe jij iets verkeerd dan?
[...]
Ok dus bij jou is het ook iets wat je jezelf hebt aangeleerd, daar was ik benieuwd naar.
Wat vervelend trouwens dat je dat op zo'n manier hebt moeten leren. Goed dat je altijd er vanuit bent gegaan dat je niets verkeerd deed, ik ga in dat soort situaties ontzettend aan mezelf twijfelen.Daar is het ook om te doen, dat je twijfelt. Waarom zou je? Doe jij iets verkeerd dan?
vrijdag 21 maart 2014 om 15:04
Als je weloverdacht door het leven gaat om mensen te schaden, dan heb je alle redenen om bij jezelf stil te staan en je af te vragen waar je mee bezig bent, maar als je gewoon welwillend in het leven staat en je best doet om het goed te doen, dan heb je geen enkele reden om aan jezelf te twijfelen. Tuurlijk, je maakt fouten, maar dat doet iedereen, dat hoort bij het leerproces dat het leven is en dat mag gewoon en is geen reden om uit balans te raken.
vrijdag 21 maart 2014 om 15:32
quote:robland320 schreef op 21 maart 2014 @ 13:08:
pffff, je post op een voor de hele wereld toegankelijk forum...dat kun je toch moeilijk een persoonlijk bericht noemen.
je spreekt over een bewoner van deze planeet...dat ben ik ook en dus spreek je mij ook aan.
als bewoner van deze planeet stoor ik me aan je opvatting dat "de basis van onzekerheid sociaal is". De stelligheid van deze opvatting is voor mij geenszins aangetoond, volgens mij zijn er veel meer mogelijke oorzaken, vandaar mijn reactie@Robland Het is maar net hoe jij het wil zien. Wil je je eraan storen, dan stoor jij je eraan en heeft het iets negatiefs. Wil jij er een positieve draai aan geven, dan krijg je iets positiefs. Wat je geeft, is wat je krijgt. Zo werkt het mi. Jouw reactie zegt meer iets over jou, dan over Cateautje.
pffff, je post op een voor de hele wereld toegankelijk forum...dat kun je toch moeilijk een persoonlijk bericht noemen.
je spreekt over een bewoner van deze planeet...dat ben ik ook en dus spreek je mij ook aan.
als bewoner van deze planeet stoor ik me aan je opvatting dat "de basis van onzekerheid sociaal is". De stelligheid van deze opvatting is voor mij geenszins aangetoond, volgens mij zijn er veel meer mogelijke oorzaken, vandaar mijn reactie@Robland Het is maar net hoe jij het wil zien. Wil je je eraan storen, dan stoor jij je eraan en heeft het iets negatiefs. Wil jij er een positieve draai aan geven, dan krijg je iets positiefs. Wat je geeft, is wat je krijgt. Zo werkt het mi. Jouw reactie zegt meer iets over jou, dan over Cateautje.
vrijdag 21 maart 2014 om 15:59
quote:Cateautje schreef op 21 maart 2014 @ 13:45:
[...]
Lijkt me vreselijk vermoeiend al die herrie in je hoofd. Als er één plek is waar rust van essentieel belang is, dan is het wel in je hoofd.
De wereld blijft ook gewoon doordraaien zonder al die herrie.
Ach het went wel hoor .
Wat jullie eerder zeiden over onnodig onzekerz ijn ivm anderen enz. heeft mij aan het denken gezet.
Er zijn een paar mensen, ga niet echt mee om of zo maar ik ken ze, die ik gewoon niet mag. Ze doen niks verkeerd maar ik mag ze niet en heb dus ook de neiging om niet erg vriendelijk te zijn tegen ze en vooral om nutteloos erover te piekeren.
Zat ik net te bedenken dat dat enkel komt omdat ik bang ben voor wat ze eventueel over me denken kunnen.
Uiteraard heb ik die gedachte uitgedaagd en zijn ze nu min of meer uit mijn systeem. Whoehoe!
[...]
Lijkt me vreselijk vermoeiend al die herrie in je hoofd. Als er één plek is waar rust van essentieel belang is, dan is het wel in je hoofd.
De wereld blijft ook gewoon doordraaien zonder al die herrie.
Ach het went wel hoor .
Wat jullie eerder zeiden over onnodig onzekerz ijn ivm anderen enz. heeft mij aan het denken gezet.
Er zijn een paar mensen, ga niet echt mee om of zo maar ik ken ze, die ik gewoon niet mag. Ze doen niks verkeerd maar ik mag ze niet en heb dus ook de neiging om niet erg vriendelijk te zijn tegen ze en vooral om nutteloos erover te piekeren.
Zat ik net te bedenken dat dat enkel komt omdat ik bang ben voor wat ze eventueel over me denken kunnen.
Uiteraard heb ik die gedachte uitgedaagd en zijn ze nu min of meer uit mijn systeem. Whoehoe!
vrijdag 21 maart 2014 om 16:04
vrijdag 21 maart 2014 om 16:59
quote:marianna82 schreef op 21 maart 2014 @ 13:45:
[...]
Haha, de dingen die jij makkelijk vindt, vind ik juist moeilijk. Mezelf accepteren kan ik niet. Ik heb een fysieke aandoening waarvan ik niet kan accepteren dat het nooit meer overgaat en zelfs erger wordt. Maar ik kan ook niet accepteren dat ik het rustig aan moet doen, dat ik mijn oude werk niet meer kan doen en ik vind mezelf gewoon niet goed genoeg op eigenlijk alle vlakken. Ik heb het idee dat ik perfect moet zijn, dat zit er zo ingehamerd, dat gaat er niet gemakkelijk uit.
Laatst las ik dat acceptatie hetzelfde is als je niet verzetten, dat vond ik een mooie.
Maar, vraag je jezelf wel eens af wat het resultaat is van dat "niet kunnen"? Want daar ligt een grote sleutel. Daardoor maak je de ervaren last vele malen groter en zwaarder en ga je keer op keer op keer op keer dezelfde strijd aan die bij voorbaat al verloren is (immers gezondheid dwing je niet af met wil).
"Verander wat je niet kunt accepteren, accepteer wat je niet kunt veranderen en de wijsheid om het verschil te weten", is mijn motto.
In dit geval kun je eeuwig de strijd aan gaan en verliezen en onderwijl een veel zwaardere last ervaren. Ook kun je opmerken "verdomd, dit werkt totaal niet, tijd dus voor een andere aanpak". Accepteren dus. Niet blindstaren op wat niet is, niet kan, niet lukt of niet mag, maar leven met wat wél is, wél kan etc. Je zult het feitelijk sowieso met een gezondheidsniveau moeten doen. Kun je er maar beter wat van maken.
Niet kunnen werken in oude functie? Jouw issue is echt niet omdat je werken an sich levensgeluk schenkt. Welnee, dat is een web van waarden die je eraan geplakt hebt, oordelen, angsten, noem maar op. Je kunt jezelf echter ook anders definiëren. Je kunt ook kijken naar de kernwaarden die je eventueel vervulde met oude werk. Dus niet al die symptomatische opsmuk als "dan vind men me vulmaarin" of "dan oordeel ik positief over mezelf", geen onzin als daginvulling om maar daginvulling te hebben maar de echte kern. Haal je er zelfontplooiïng uit, zelfwaarde, wat is het?
Die kernwaarden kun je namelijk op vele manieren voeden. Als je weet wat het is waar je behoefte aan hebt kun je actief gaan focussen op nieuwe "vehicles" om die behoeften vervullen die echter wél passen bij jouw belastbaarheid.
Zo bleek ik bijv. werk als "vehicle" te gebruiken voor zelfontwikkeling, bijdragen aan maatschappij etc. Sja, dat is een vorm maar er zijn er nog veel meer. Waar ik mezelf ooit met dat zelfkastijende ik-wil-werken-maar-kan-niet-maar-wihihihil een diepe depressie in werkte ben ik vele malen gelukkiger met mijn huidige leventje zonder werk maar met andere invulling waar ik uithaal wat ik behoef en waar mijn fysieke belastbaarheid wel bij past.
Met feiten in het leven zul je het moeten doen, hoe je die oppakt kun je wel beïnvloeden en daarmee een grote invloed hebben op hoe jij levensgeluk en/of levenskwaliteit ervaart.
Praktisch voorbeeldje. Mijn gezondheid is niet je-dat-geweldig te noemen. Die gaat in een rap tempo. Ruk, bepaald niet waar je op hoopt. Maar ja, c'est la vie. Heb ik 2 keuzes; ik-wil-niet-ik-kan-niet vechten tegen wat is. Kost enorm veel tijd en energie en levert veel meer ervaren last op. Resultaat; ik leef er niets langer op, draag niet bij aan mijn geluk of kwaliteit maar beïnvloed die wel negatief in die tijd. Oftewel; geen optie. OK, dan optie 2. Het is wat het is, kan ik niet veranderen. Ik kan wel de kansen grijpen die ik wél heb. Focus op wat ik wel kan en binnen mijn belastbaarheid er wat van maken. Resultaat; zal er geen 10 jaar langer om leven, maar zal het leven wel een stuk leuker, aangenamer en kwalitatief beter ervaren. Bingo, we have a winner!
Niet altijd even makkelijk of bij poging 1 meteen al een sjezend resultaat, maar kennelijk ben ik dan gewoon nog niet op het eindpunt. Heb ik de juiste wijze van veranderen nog niet gevonden, nog niet klaar met accepteren of te blind om de juiste weg te (willen) zien/bewandelen.
Hoe leuk, geweldig, klote of onwenselijk ook, feiten kun je niet wijzigen. Die zijn wat ze zijn. Wel kunnen we op verschillende manieren met die feiten verder in het leven. Waarbij het resultaat enorm kan verschillen, terwijl dat feit niet veranderd is. De een zal daarin meer skills mee krijgen of een karakter die daar wat makkelijker in mee vaart dan de ander. Daarom is het ook zo onnodig, zonde, jammer, verlammend om jezelf de lat te bepalen n.a.v. andermans factoren. Focus op jezelf. Wat kun jij, waar kun je skills verbeteren, of om terug te komen op mijn motto; wat is een veranderen en wat is een accepteren?
[...]
Haha, de dingen die jij makkelijk vindt, vind ik juist moeilijk. Mezelf accepteren kan ik niet. Ik heb een fysieke aandoening waarvan ik niet kan accepteren dat het nooit meer overgaat en zelfs erger wordt. Maar ik kan ook niet accepteren dat ik het rustig aan moet doen, dat ik mijn oude werk niet meer kan doen en ik vind mezelf gewoon niet goed genoeg op eigenlijk alle vlakken. Ik heb het idee dat ik perfect moet zijn, dat zit er zo ingehamerd, dat gaat er niet gemakkelijk uit.
Laatst las ik dat acceptatie hetzelfde is als je niet verzetten, dat vond ik een mooie.
Maar, vraag je jezelf wel eens af wat het resultaat is van dat "niet kunnen"? Want daar ligt een grote sleutel. Daardoor maak je de ervaren last vele malen groter en zwaarder en ga je keer op keer op keer op keer dezelfde strijd aan die bij voorbaat al verloren is (immers gezondheid dwing je niet af met wil).
"Verander wat je niet kunt accepteren, accepteer wat je niet kunt veranderen en de wijsheid om het verschil te weten", is mijn motto.
In dit geval kun je eeuwig de strijd aan gaan en verliezen en onderwijl een veel zwaardere last ervaren. Ook kun je opmerken "verdomd, dit werkt totaal niet, tijd dus voor een andere aanpak". Accepteren dus. Niet blindstaren op wat niet is, niet kan, niet lukt of niet mag, maar leven met wat wél is, wél kan etc. Je zult het feitelijk sowieso met een gezondheidsniveau moeten doen. Kun je er maar beter wat van maken.
Niet kunnen werken in oude functie? Jouw issue is echt niet omdat je werken an sich levensgeluk schenkt. Welnee, dat is een web van waarden die je eraan geplakt hebt, oordelen, angsten, noem maar op. Je kunt jezelf echter ook anders definiëren. Je kunt ook kijken naar de kernwaarden die je eventueel vervulde met oude werk. Dus niet al die symptomatische opsmuk als "dan vind men me vulmaarin" of "dan oordeel ik positief over mezelf", geen onzin als daginvulling om maar daginvulling te hebben maar de echte kern. Haal je er zelfontplooiïng uit, zelfwaarde, wat is het?
Die kernwaarden kun je namelijk op vele manieren voeden. Als je weet wat het is waar je behoefte aan hebt kun je actief gaan focussen op nieuwe "vehicles" om die behoeften vervullen die echter wél passen bij jouw belastbaarheid.
Zo bleek ik bijv. werk als "vehicle" te gebruiken voor zelfontwikkeling, bijdragen aan maatschappij etc. Sja, dat is een vorm maar er zijn er nog veel meer. Waar ik mezelf ooit met dat zelfkastijende ik-wil-werken-maar-kan-niet-maar-wihihihil een diepe depressie in werkte ben ik vele malen gelukkiger met mijn huidige leventje zonder werk maar met andere invulling waar ik uithaal wat ik behoef en waar mijn fysieke belastbaarheid wel bij past.
Met feiten in het leven zul je het moeten doen, hoe je die oppakt kun je wel beïnvloeden en daarmee een grote invloed hebben op hoe jij levensgeluk en/of levenskwaliteit ervaart.
Praktisch voorbeeldje. Mijn gezondheid is niet je-dat-geweldig te noemen. Die gaat in een rap tempo. Ruk, bepaald niet waar je op hoopt. Maar ja, c'est la vie. Heb ik 2 keuzes; ik-wil-niet-ik-kan-niet vechten tegen wat is. Kost enorm veel tijd en energie en levert veel meer ervaren last op. Resultaat; ik leef er niets langer op, draag niet bij aan mijn geluk of kwaliteit maar beïnvloed die wel negatief in die tijd. Oftewel; geen optie. OK, dan optie 2. Het is wat het is, kan ik niet veranderen. Ik kan wel de kansen grijpen die ik wél heb. Focus op wat ik wel kan en binnen mijn belastbaarheid er wat van maken. Resultaat; zal er geen 10 jaar langer om leven, maar zal het leven wel een stuk leuker, aangenamer en kwalitatief beter ervaren. Bingo, we have a winner!
Niet altijd even makkelijk of bij poging 1 meteen al een sjezend resultaat, maar kennelijk ben ik dan gewoon nog niet op het eindpunt. Heb ik de juiste wijze van veranderen nog niet gevonden, nog niet klaar met accepteren of te blind om de juiste weg te (willen) zien/bewandelen.
Hoe leuk, geweldig, klote of onwenselijk ook, feiten kun je niet wijzigen. Die zijn wat ze zijn. Wel kunnen we op verschillende manieren met die feiten verder in het leven. Waarbij het resultaat enorm kan verschillen, terwijl dat feit niet veranderd is. De een zal daarin meer skills mee krijgen of een karakter die daar wat makkelijker in mee vaart dan de ander. Daarom is het ook zo onnodig, zonde, jammer, verlammend om jezelf de lat te bepalen n.a.v. andermans factoren. Focus op jezelf. Wat kun jij, waar kun je skills verbeteren, of om terug te komen op mijn motto; wat is een veranderen en wat is een accepteren?
when you wish upon a star...