Psyche
alle pijlers
Afstandelijk in relatie.
woensdag 26 maart 2014 om 20:51
Sinds 1 jaar en 8 maanden ben ik gelukkig met mijn vriend. Het voelt als of ik al jaren met hem samen ben en ik ben oprecht gelukkig in deze relatie.
Toch zo als iedereen dat heeft, heeft iedereen zijn dingen waar hij of zij onzeker over is.
Door de dingen die ik mee heb gemaakt, en wat mij overkomen is heb ik een muur opgebouwd die maar heel af en toe verdwijnt.
Op de gelukkigste, leukste momenten kan ik de muur die ik opgebouwd tijdelijk laten zakken maar nooit volledig.
Ik kan heel snel weer dicht klappen, en dan heb ik het niet over dat ik niet meer praat want ik ben een sociale dame.
In mijn relatie ben ik niet het knuffelige persoon, 1 kusje is genoeg, en hou niet van het hangen aan elkaar.
Ik weet van vroeger zo ver ik mij kan herinneren dat ik juist wel zo'n persoon en diep van binnen wil ik weer die persoon zijn.
Toch na heleboel pogingen om mij open te stellen lukt het mij niet, en ik begin mij zelf af te vragen of ik het moet accepteren dat ik zo ben veranderd en niet meer die persoon van vroeger word.
Toch zo als iedereen dat heeft, heeft iedereen zijn dingen waar hij of zij onzeker over is.
Door de dingen die ik mee heb gemaakt, en wat mij overkomen is heb ik een muur opgebouwd die maar heel af en toe verdwijnt.
Op de gelukkigste, leukste momenten kan ik de muur die ik opgebouwd tijdelijk laten zakken maar nooit volledig.
Ik kan heel snel weer dicht klappen, en dan heb ik het niet over dat ik niet meer praat want ik ben een sociale dame.
In mijn relatie ben ik niet het knuffelige persoon, 1 kusje is genoeg, en hou niet van het hangen aan elkaar.
Ik weet van vroeger zo ver ik mij kan herinneren dat ik juist wel zo'n persoon en diep van binnen wil ik weer die persoon zijn.
Toch na heleboel pogingen om mij open te stellen lukt het mij niet, en ik begin mij zelf af te vragen of ik het moet accepteren dat ik zo ben veranderd en niet meer die persoon van vroeger word.
woensdag 26 maart 2014 om 21:07
Ik wil mij wel openstellen maar ik heb mij zelf aan geleerd voor mijn zelf te vechten en mij voor gevoelens af te sluiten. Als ik mij openstel voel ik mij heel zwak en kwetsbaar.
Ik kan wel een avondje romantisch een film kijken en zeggen tegen hem dat ik van hem hou enz.
Maar op de momenten dat hij vraagt hoe ik mij ECHT voel dan heb ik geen woorden en heb ik die wel hou ik het voor mij zelf.
Wij zien echt een toekomst met z'n 2en maar ik vind dat ook ik daar aan moet gaan en blijven werken om gelukkig te blijven en dit niet open kunnen stellen en afstandelijk zijn zit mij dwars.
Ik kan wel een avondje romantisch een film kijken en zeggen tegen hem dat ik van hem hou enz.
Maar op de momenten dat hij vraagt hoe ik mij ECHT voel dan heb ik geen woorden en heb ik die wel hou ik het voor mij zelf.
Wij zien echt een toekomst met z'n 2en maar ik vind dat ook ik daar aan moet gaan en blijven werken om gelukkig te blijven en dit niet open kunnen stellen en afstandelijk zijn zit mij dwars.
woensdag 26 maart 2014 om 21:45
Ik denk dat dat een hele logische reactie is hoor. Ik heb er zelf ook last van. Hierdoor merk ik wel dat het de makkelijke weg is om mijn gevoelens niet te uiten. En inderdaad, soms doe ik dat ook niet. Maar heel vaak is het ook een kwestie van: ik wil eigenlijk niet echt. Waarom? Geen idee, puur irrationele zelfbeschermingsreactie. Maar ik wil het niet, want op de één of andere manier stort de wereld dan in. In mijn hoofd natuurlijk. Is dat herkenbaar? Of werkt het bij jou helemaal anders?
woensdag 26 maart 2014 om 21:54
Ik heb het gevoel dat iedereen het doorheeft en mij kwaad kan doen. Ik weet dat het nietvox is maar in mijn psychische logica voelt het wel zo. En ik heb het af gezworen dat mensen mij nog kwaad kunnen doen.
Ik heb jaren lang alles alleen moeten doen en voor alles moeten vechten in mijn 1tje dus mijn mind set: ik heb niemand nodig.
Klopt ik heb niet iemand perse nodig maar het mag wel.. En dat lijk ik niet te kunnen accepteren, hoe graag ik ook wil.
Ik heb jaren lang alles alleen moeten doen en voor alles moeten vechten in mijn 1tje dus mijn mind set: ik heb niemand nodig.
Klopt ik heb niet iemand perse nodig maar het mag wel.. En dat lijk ik niet te kunnen accepteren, hoe graag ik ook wil.
woensdag 26 maart 2014 om 21:58
Zo heb ik er nog niet naar gekeken, maar in mijn doen en laten ben ik z'n algemeen ook op me zelf. Ik kies voor mij zelf momenten uit om iets voor hem te doen wanneer ik mij daarnaar voel. En dit doe ik wel zonder woorden.. Toch vind hij het fijn om elke dag 'hou van jou' te horen. Terwijl ik liever in daden laat zien dat ik van hem hou.
woensdag 26 maart 2014 om 22:36
quote:n.hoff schreef op 26 maart 2014 @ 21:58:
Zo heb ik er nog niet naar gekeken, maar in mijn doen en laten ben ik z'n algemeen ook op me zelf. Ik kies voor mij zelf momenten uit om iets voor hem te doen wanneer ik mij daarnaar voel. En dit doe ik wel zonder woorden.. Toch vind hij het fijn om elke dag 'hou van jou' te horen. Terwijl ik liever in daden laat zien dat ik van hem hou.
Met dit soort verschillen heeft elk koppel te maken, voor mij heeft dat niet per se iets te maken met 'niet open genoeg zijn'.
Ik zou uit kijken niet in een soort van kramp te schieten alleen omdat je bang bent dat het straks verkeerd gaat (dat proef ik een beetje uit je OP, dat je bang bent om te verliezen wat je nu hebt).
Je bent al prima zoaals je bent, alleen met een ander uitingspatroon (is dat een woord?) dan je vriend. Dat maakt het niet fout. Het is toch niet zo alsof je de gevoelens niet hebt, toch?
Zo heb ik er nog niet naar gekeken, maar in mijn doen en laten ben ik z'n algemeen ook op me zelf. Ik kies voor mij zelf momenten uit om iets voor hem te doen wanneer ik mij daarnaar voel. En dit doe ik wel zonder woorden.. Toch vind hij het fijn om elke dag 'hou van jou' te horen. Terwijl ik liever in daden laat zien dat ik van hem hou.
Met dit soort verschillen heeft elk koppel te maken, voor mij heeft dat niet per se iets te maken met 'niet open genoeg zijn'.
Ik zou uit kijken niet in een soort van kramp te schieten alleen omdat je bang bent dat het straks verkeerd gaat (dat proef ik een beetje uit je OP, dat je bang bent om te verliezen wat je nu hebt).
Je bent al prima zoaals je bent, alleen met een ander uitingspatroon (is dat een woord?) dan je vriend. Dat maakt het niet fout. Het is toch niet zo alsof je de gevoelens niet hebt, toch?
"I'm just an animal looking for a home and.... share the same space for a minute or two...”