Psyche
alle pijlers
Omgaan met autistische partner
woensdag 26 maart 2014 om 23:00
Mijn man heeft autisme.
Dit wist ik al toen ik een relatie met hem begon.
We zijn inmiddels getrouwd en hebben een zoon van 15 maanden.
Over de betrokkenheid en zorgzaamheid van man naar onze zoon toe heb ik niets te klagen.
Communicatie en plannen en gevoelens uiten en herkennen zijn nooit sterke kanten van mijn man geweest. En dat is ook niet vreemd bij autisme.
Mijn man zijn gedrag is veranderd. Hij lijkt zichzelf niet meer, heeft geen zelfvertrouwen meer, geen vertrouwen in anderen en doet er warrig. Spreekt zichzelf tegen zonder dit door te hebben.
Nu zijn er veel veranderingen geweest en ontbreekt het waarschijnlijk wat aan structuur. We hebben momenteel beide geen baan, beide dus veel thuis.
Meewerken aan het aanbrengen van structuur doet hij niet en mij lukt het niet goed. Hij veranderd zelfs soms plotseling het plan en raakt er vervolgens gestresst van.
Man functioneerd vaak beter als ik niet aanwezig ben. Ik zorg blijkbaar voor het gebrek aan zelfvertrouwen bij hem?
Ik merk dat ik er aan onderdoor ga en het lukt me niet meer om met mijn man en zijn autisme om te gaan.
Daarnaast lukt het mij niet om voldoende structuur aan te brengen in de dag.
Ik kan wel wat advies en hulp gebruiken.
Dit wist ik al toen ik een relatie met hem begon.
We zijn inmiddels getrouwd en hebben een zoon van 15 maanden.
Over de betrokkenheid en zorgzaamheid van man naar onze zoon toe heb ik niets te klagen.
Communicatie en plannen en gevoelens uiten en herkennen zijn nooit sterke kanten van mijn man geweest. En dat is ook niet vreemd bij autisme.
Mijn man zijn gedrag is veranderd. Hij lijkt zichzelf niet meer, heeft geen zelfvertrouwen meer, geen vertrouwen in anderen en doet er warrig. Spreekt zichzelf tegen zonder dit door te hebben.
Nu zijn er veel veranderingen geweest en ontbreekt het waarschijnlijk wat aan structuur. We hebben momenteel beide geen baan, beide dus veel thuis.
Meewerken aan het aanbrengen van structuur doet hij niet en mij lukt het niet goed. Hij veranderd zelfs soms plotseling het plan en raakt er vervolgens gestresst van.
Man functioneerd vaak beter als ik niet aanwezig ben. Ik zorg blijkbaar voor het gebrek aan zelfvertrouwen bij hem?
Ik merk dat ik er aan onderdoor ga en het lukt me niet meer om met mijn man en zijn autisme om te gaan.
Daarnaast lukt het mij niet om voldoende structuur aan te brengen in de dag.
Ik kan wel wat advies en hulp gebruiken.
woensdag 26 maart 2014 om 23:43
Wat heftig, een partner met autisme, een kindje van 15 maanden, beide geen werk en het goed willen doen.
Wat je zelf zou kunnen doen, is om niet krampachtig structuur aan te willen brengen, maak een globale dagindeling, hoe laat is je kindje wakker, meestal op dezelfde tijd, met zijn drieen ontbijten etc. eten op redelijk vaste tijden etc. Tijd voor jezelf nemen, en ook je partner die tijd voor zich zelf neemt, geef hem wat uurtjes alleen met zijn kind.
en niet schromen om hulp in te schakelen, ga eens praten bij een psycholoog, huisarts?
Wat je zelf zou kunnen doen, is om niet krampachtig structuur aan te willen brengen, maak een globale dagindeling, hoe laat is je kindje wakker, meestal op dezelfde tijd, met zijn drieen ontbijten etc. eten op redelijk vaste tijden etc. Tijd voor jezelf nemen, en ook je partner die tijd voor zich zelf neemt, geef hem wat uurtjes alleen met zijn kind.
en niet schromen om hulp in te schakelen, ga eens praten bij een psycholoog, huisarts?
donderdag 27 maart 2014 om 02:46
Als je allebei geen baan hebt en dus veel thuis bent, is het sowieso lastig! In jouw geval nog een graadje erger.
Wij zijn daar ook niet zo goed in, en man man heeft ook 'bepaalde trekjes' zoals ik ze vaak noem, maar in ons geval helpt het dat ik i.i.g. mijn eigen plan trek. Dit doe ik dan wel in overleg met hem, maar op die manier heeft hij i.i.g. helder wat ik van hem verwacht en wat hij van mij kan verwachten.
Bijvoorbeeld op woensdag is mijn vrije dag (hij is wo-do-vrij tijdelijk thuis op het moment), Hij weet dan dat ik eerste de kinderen naar school breng, ga sporten, daarna koffie drink en daarbij wat administratie doe, een boterham eet, het huis ga bijpoetsen / de was doen, kinderen van school halen, even laten spelen, vroeg eten, met één van de kinderen naar sport, waarbij hij bij de anderen moet blijven. Daarna breng ik ze naar bed.
Hij kan zelf bepalen op welke momenten hij wil en/of moet aanhaken. Alle verplichte momenten van hem leggen we vast in de digitale agenda's die we gebruiken en die we gekoppeld hebben.
Werkt prima voor ons, maar wel met de kanttekening dat structuur met een kind van 15 maanden lastiger is dan met schoolgaande kinderen. Daarmee is e.e.a. nu eenmaal iets minder voorspelbaar, omdat het soms gewoon handiger is om e.e.a. om te gooien ivm onverwachte slaapjes e.d.. Je zou kunnen afspreken dat je bijv. allebei een ochtend iets leuks doet met de kleine, waarbij de ander de handen vrij heeft en je elkaar niet in de weg zit. Of, afhankelijk van hoe jullie de zorg voor je kindje verdelen zou je afspraken kunnen maken over welke dag(del)en voor jou zijn en welke voor hem. De ander kan dan huishoudelijke taken of eigen dingen (sporten bv) kunnen plannen.
Maar nogmaals, zelf structuur aanbrengen in jouw dag kan rust geven bij hem. Hij weet dan i.i.g. wat hij van jou kan verwachten, waardoor hij alleen maar voor zichzelf bepaalde keuzes hoeft te maken
Wij zijn daar ook niet zo goed in, en man man heeft ook 'bepaalde trekjes' zoals ik ze vaak noem, maar in ons geval helpt het dat ik i.i.g. mijn eigen plan trek. Dit doe ik dan wel in overleg met hem, maar op die manier heeft hij i.i.g. helder wat ik van hem verwacht en wat hij van mij kan verwachten.
Bijvoorbeeld op woensdag is mijn vrije dag (hij is wo-do-vrij tijdelijk thuis op het moment), Hij weet dan dat ik eerste de kinderen naar school breng, ga sporten, daarna koffie drink en daarbij wat administratie doe, een boterham eet, het huis ga bijpoetsen / de was doen, kinderen van school halen, even laten spelen, vroeg eten, met één van de kinderen naar sport, waarbij hij bij de anderen moet blijven. Daarna breng ik ze naar bed.
Hij kan zelf bepalen op welke momenten hij wil en/of moet aanhaken. Alle verplichte momenten van hem leggen we vast in de digitale agenda's die we gebruiken en die we gekoppeld hebben.
Werkt prima voor ons, maar wel met de kanttekening dat structuur met een kind van 15 maanden lastiger is dan met schoolgaande kinderen. Daarmee is e.e.a. nu eenmaal iets minder voorspelbaar, omdat het soms gewoon handiger is om e.e.a. om te gooien ivm onverwachte slaapjes e.d.. Je zou kunnen afspreken dat je bijv. allebei een ochtend iets leuks doet met de kleine, waarbij de ander de handen vrij heeft en je elkaar niet in de weg zit. Of, afhankelijk van hoe jullie de zorg voor je kindje verdelen zou je afspraken kunnen maken over welke dag(del)en voor jou zijn en welke voor hem. De ander kan dan huishoudelijke taken of eigen dingen (sporten bv) kunnen plannen.
Maar nogmaals, zelf structuur aanbrengen in jouw dag kan rust geven bij hem. Hij weet dan i.i.g. wat hij van jou kan verwachten, waardoor hij alleen maar voor zichzelf bepaalde keuzes hoeft te maken
donderdag 27 maart 2014 om 04:30
15 maanden dus het is nog vrij vers, kan nog wat jaren duren voor de nieuwe vaste patronen gewend zijn maar gaat waarschijnlijk wel komen.
Vertrouw zoveel mogelijk aan hem alleen toe als hem dat rust geeft. Moeilijk om uit handen te geven en hij zal niet alles in jouw ogen perfect doen maar op zijn manier maar probeer hem dat vertrouwen te schenken.
Iamady Ik lees vooral wat jij doet en niet hij of doet ie ook wel zijn ding ? Bij mij komt echt vrijwel alles op mij aan, de hele dag in je eentje buffelen waarbij hij letterlijk nietsdoend boos toe staat te kijken en hij maar aan de lopende band verwijten dat ik niets (goed) doe, de hele dag door je moet dit doen je moet dat doen en als ik dan eens zeg doe jij het dan ook eens een keer wordt ie boos. Wat ie eens een keer doet doet ie dagen over en nog niet eens half en klagend en verwijtend omdat ik het een keer niet doe. Om een voorbeeld te geven hij heeft nog nooit één luier verschoont bij geen kind. Ik doe het met plezier, alles, maar mis erg de steun en het ergste is het verwijt de hele dag dat je alles volgens de beste stuurman aan wal totaal verkeerd en niet stipt op tijd (zelfs al doe je het uren eerder) zou doen. Hopelijk geen herkenning haha.
Vertrouw zoveel mogelijk aan hem alleen toe als hem dat rust geeft. Moeilijk om uit handen te geven en hij zal niet alles in jouw ogen perfect doen maar op zijn manier maar probeer hem dat vertrouwen te schenken.
Iamady Ik lees vooral wat jij doet en niet hij of doet ie ook wel zijn ding ? Bij mij komt echt vrijwel alles op mij aan, de hele dag in je eentje buffelen waarbij hij letterlijk nietsdoend boos toe staat te kijken en hij maar aan de lopende band verwijten dat ik niets (goed) doe, de hele dag door je moet dit doen je moet dat doen en als ik dan eens zeg doe jij het dan ook eens een keer wordt ie boos. Wat ie eens een keer doet doet ie dagen over en nog niet eens half en klagend en verwijtend omdat ik het een keer niet doe. Om een voorbeeld te geven hij heeft nog nooit één luier verschoont bij geen kind. Ik doe het met plezier, alles, maar mis erg de steun en het ergste is het verwijt de hele dag dat je alles volgens de beste stuurman aan wal totaal verkeerd en niet stipt op tijd (zelfs al doe je het uren eerder) zou doen. Hopelijk geen herkenning haha.
donderdag 27 maart 2014 om 11:13
Bedankt voor de reacties.
Mijn man neemt op dit moment voor het grootste aandeel de zorg van onze zoon op zich. En dit gaat hem heel erg goed af.
Wel moet ik hem soms er op wijzen dat ik ook graag wat dingen met zoon wil doen en ook eens een luier kan verschonen.
Mijn man vindt het heel moeilijk om tijd voor zichzelf te nemen en te zien dat hij dat kan en/of tijd er voor heeft.
Structuur aanbrengen in mijn dag is misschien wel een goede stap om te zetten.
Mijn man neemt op dit moment voor het grootste aandeel de zorg van onze zoon op zich. En dit gaat hem heel erg goed af.
Wel moet ik hem soms er op wijzen dat ik ook graag wat dingen met zoon wil doen en ook eens een luier kan verschonen.
Mijn man vindt het heel moeilijk om tijd voor zichzelf te nemen en te zien dat hij dat kan en/of tijd er voor heeft.
Structuur aanbrengen in mijn dag is misschien wel een goede stap om te zetten.
donderdag 27 maart 2014 om 11:43
Ik merkte dat het hier slechter ging als man een verantwoordelijkheid heeft naast uiteraard de medeverantwoordelijkheid voor de zorg van onze zoon.
Hij had aangegeven dat hij voortaan alle taken wilde doen met een stekker. Dus de was, stofzuigen, strijken.
De was gaat prima, stijken en stofzuigen vergeet hij. Maar zijn gedrag gaat dan achteruit.
Mijn conclusie is dat hij de verantwoordelijkheid gewoon niet aan kan en dat het daarom mis gaat.
Dit was met zijn werk ook het geval. Hij kon de verantwoordelijkheid van zijn werk niet aan, tenminste niet in combinatie met het hebben van een gezin.
Hij had aangegeven dat hij voortaan alle taken wilde doen met een stekker. Dus de was, stofzuigen, strijken.
De was gaat prima, stijken en stofzuigen vergeet hij. Maar zijn gedrag gaat dan achteruit.
Mijn conclusie is dat hij de verantwoordelijkheid gewoon niet aan kan en dat het daarom mis gaat.
Dit was met zijn werk ook het geval. Hij kon de verantwoordelijkheid van zijn werk niet aan, tenminste niet in combinatie met het hebben van een gezin.