Overig
alle pijlers
Luxe irritaties
dinsdag 15 april 2014 om 13:57
In de lunchpauze snel ik naar de plaatselijke supermarkt voor enkele laatste maar voor het avondeten noodzakelijke producten. Als ik bij de kassa aankom schrik ik van de onverwacht lange rij. Ik sluit aan in de kortste, achter een vrouw met de lengte van een halve volwassen man, maar het gewicht van minimaal drie. Ze heeft haar mandje op de grond gezet, kijkt om zich heen en loopt dan ineens weg. Haar mandje laat ze in de rij staan. Als de rij doorschuift overweeg ik het eenzame mandje maar opzij te schuiven en een plaatsje door te schuiven, maar dan komt ze net weer aangeschommeld. Ik besluit dat ik haar niet mag.
Als ze bij de band is, haalt ze haar producten uit de mand. De lege mand zet ze op de stapel die het dichtst bij staat. Daar past hij niet op, want dat zijn rechthoekige mandjes, terwijl zij een ovalen mandje heeft. De stapel met ovalen mandjes staat ernaast, maar dat is net buiten bereik van haar vette armpjes en dan zou ze zomaar een meter ver moeten hobbelen. Ze kiest voor een andere aanpak; ze maalt er niet om dat haar mandje nu schots en scheef bovenop de verkeerde stapel staat en lijkt ook niet te malen om hoe andere klanten, met een rechthoekig mandje, zoals ik, nu hun mandje kwijt moeten raken. Dat is tenslotte niet haar probleem, nietwaar? Ik voel dat ik een hekel aan haar krijg.
Het beurtbalkje is kennelijk ook net iets te moeilijk om te pakken, dus ook dat probleem besteedt ze met een onverschillige blik uit aan de mensen voor en achter haar. Inmiddels wordt de hekel aan haar hartgrondig.
Als ze eindelijk aan de beurt is, rekent ze af met echt ouderwets geld. Muntjes en biljetten en zo. Ze past het precies uit en doet er tergend lang over, maar na een halve lunchpauze wachten is ze eindelijk klaar. Opgelucht, maar met een lichte doch voelbare haat voor haar, wil ik plaats nemen aan de kassa. Dan zie ik dat er nog boodschappen van haar op de band liggen.
"Is dit ook van u?" vraagt de cassiere. Ze knikt. Die wil ze graag apart afrekenen. En weer met precies gepast echt geld. Met muntjes en biljetten en zo. Het kost de andere helft van de lunchpauze en ik haat haar inmiddels intens.
Als ik eindelijk de winkel uitloop en buiten de frisse uitlaatgassen diep inadem, kan ik nog maar één ding denken:
Mijn God, wat ben ik blij dat we in een land wonen waar ik me druk kan maken over dit soort dingen!
Welke luxe irritaties hebben jullie onlangs nog ervaren?
Als ze bij de band is, haalt ze haar producten uit de mand. De lege mand zet ze op de stapel die het dichtst bij staat. Daar past hij niet op, want dat zijn rechthoekige mandjes, terwijl zij een ovalen mandje heeft. De stapel met ovalen mandjes staat ernaast, maar dat is net buiten bereik van haar vette armpjes en dan zou ze zomaar een meter ver moeten hobbelen. Ze kiest voor een andere aanpak; ze maalt er niet om dat haar mandje nu schots en scheef bovenop de verkeerde stapel staat en lijkt ook niet te malen om hoe andere klanten, met een rechthoekig mandje, zoals ik, nu hun mandje kwijt moeten raken. Dat is tenslotte niet haar probleem, nietwaar? Ik voel dat ik een hekel aan haar krijg.
Het beurtbalkje is kennelijk ook net iets te moeilijk om te pakken, dus ook dat probleem besteedt ze met een onverschillige blik uit aan de mensen voor en achter haar. Inmiddels wordt de hekel aan haar hartgrondig.
Als ze eindelijk aan de beurt is, rekent ze af met echt ouderwets geld. Muntjes en biljetten en zo. Ze past het precies uit en doet er tergend lang over, maar na een halve lunchpauze wachten is ze eindelijk klaar. Opgelucht, maar met een lichte doch voelbare haat voor haar, wil ik plaats nemen aan de kassa. Dan zie ik dat er nog boodschappen van haar op de band liggen.
"Is dit ook van u?" vraagt de cassiere. Ze knikt. Die wil ze graag apart afrekenen. En weer met precies gepast echt geld. Met muntjes en biljetten en zo. Het kost de andere helft van de lunchpauze en ik haat haar inmiddels intens.
Als ik eindelijk de winkel uitloop en buiten de frisse uitlaatgassen diep inadem, kan ik nog maar één ding denken:
Mijn God, wat ben ik blij dat we in een land wonen waar ik me druk kan maken over dit soort dingen!
Welke luxe irritaties hebben jullie onlangs nog ervaren?
Spreuken 18:2
dinsdag 15 april 2014 om 15:32
quote:blijekip schreef op 15 april 2014 @ 15:26:
[...]
Lijkt me heerlijk, ja! Ik merk dat doordat ik juist wel grotere dingen heb om me zorgen over te maken ik me om deze 'luxe irritaties' juist helemaal niet druk kan maken.Ik heb ook tijden gehad dat ik grotere dingen had om me druk over te maken..
Toch merk ik zelf dat zodra alles weer op rolletjes loopt, die luxe irritaties ook weer terug komen. Maar dat zal wel voor iedereen anders gaan..
[...]
Lijkt me heerlijk, ja! Ik merk dat doordat ik juist wel grotere dingen heb om me zorgen over te maken ik me om deze 'luxe irritaties' juist helemaal niet druk kan maken.Ik heb ook tijden gehad dat ik grotere dingen had om me druk over te maken..
Toch merk ik zelf dat zodra alles weer op rolletjes loopt, die luxe irritaties ook weer terug komen. Maar dat zal wel voor iedereen anders gaan..
dinsdag 15 april 2014 om 15:34
quote:saartjuhzes schreef op 15 april 2014 @ 15:32:
[...]
Ik heb ook tijden gehad dat ik grotere dingen had om me druk over te maken..
Toch merk ik zelf dat zodra alles weer op rolletjes loopt, die luxe irritaties ook weer terug komen. Maar dat zal wel voor iedereen anders gaan..
Ik herken het iig
Dank voor die link, die is zo briljant!
[...]
Ik heb ook tijden gehad dat ik grotere dingen had om me druk over te maken..
Toch merk ik zelf dat zodra alles weer op rolletjes loopt, die luxe irritaties ook weer terug komen. Maar dat zal wel voor iedereen anders gaan..
Ik herken het iig
Dank voor die link, die is zo briljant!
Spreuken 18:2
dinsdag 15 april 2014 om 15:35
quote:Bergje65, 13 minuten geleden
Ik kan me ook enorm opwinden als iemand voor mij in de kassarij tergend langzaam een voor een haar spullen op de band legt. Al krakend werkt ze de hele zwik af, waarbij elk artikel neerlegd wordt en dan nog eens netter neergelegd wordt. Liefst op hoogte. Dus de hoge zware artikelen eerst en de lage lichte artikelen erna.
Ik snap het principe wel, maar moet je nou werkelijk overal zoooo over nadenken in het leven dan het allemaal klopt en werkt, terwijl achter je een rij met 10 mensen staan met evenzo volle karren?
Ik pleur gewoon de hele boel erop, reken af en regel de rest als ik bij mijn auto sta.
That's me, die zorgvuldig sorteert en inpakt. Is er in gemept in de revalidatiekliniek: zorg dat je die boodschappen niet vaker door je handen laat gaan dan noodzakelijk en deel de tassen zo in dat iedere tas ongeveer evenveel weegt en gebruik daarbij zoveel mogelijk tassen om het gewicht per tas laag te houden.
Pest is dat je niks aan me ziet. Heb een poosje mijn nekkraag alleen nog met boodschappen doen gedragen wegens zuchten en steunen in de rij achter me.
Zie dit maar als een van de gevolgen van de afbraak van de zorg: ziek, zwak & misselijk moet tegenwoordig zelf de boodschappen gaan halen. Shit he?
Ik kan me ook enorm opwinden als iemand voor mij in de kassarij tergend langzaam een voor een haar spullen op de band legt. Al krakend werkt ze de hele zwik af, waarbij elk artikel neerlegd wordt en dan nog eens netter neergelegd wordt. Liefst op hoogte. Dus de hoge zware artikelen eerst en de lage lichte artikelen erna.
Ik snap het principe wel, maar moet je nou werkelijk overal zoooo over nadenken in het leven dan het allemaal klopt en werkt, terwijl achter je een rij met 10 mensen staan met evenzo volle karren?
Ik pleur gewoon de hele boel erop, reken af en regel de rest als ik bij mijn auto sta.
That's me, die zorgvuldig sorteert en inpakt. Is er in gemept in de revalidatiekliniek: zorg dat je die boodschappen niet vaker door je handen laat gaan dan noodzakelijk en deel de tassen zo in dat iedere tas ongeveer evenveel weegt en gebruik daarbij zoveel mogelijk tassen om het gewicht per tas laag te houden.
Pest is dat je niks aan me ziet. Heb een poosje mijn nekkraag alleen nog met boodschappen doen gedragen wegens zuchten en steunen in de rij achter me.
Zie dit maar als een van de gevolgen van de afbraak van de zorg: ziek, zwak & misselijk moet tegenwoordig zelf de boodschappen gaan halen. Shit he?
dinsdag 15 april 2014 om 15:41
quote:bij_zonder schreef op 15 april 2014 @ 15:35:
[...]
That's me, die zorgvuldig sorteert en inpakt. Is er in gemept in de revalidatiekliniek: zorg dat je die boodschappen niet vaker door je handen laat gaan dan noodzakelijk en deel de tassen zo in dat iedere tas ongeveer evenveel weegt en gebruik daarbij zoveel mogelijk tassen om het gewicht per tas laag te houden.
Niet om nekklachten oid, maar als ik veel boodschappen heb, pleur ik eerst alles bij de kassa snel in mijn kar. Dan rijd ik naar de tafel (inpaktafel voor bloemen, kopierapparaat etc) en daar pak ik alles even netjes in. Dat hoeft toch niet op een plek waar anderen er last van hebben?
[...]
That's me, die zorgvuldig sorteert en inpakt. Is er in gemept in de revalidatiekliniek: zorg dat je die boodschappen niet vaker door je handen laat gaan dan noodzakelijk en deel de tassen zo in dat iedere tas ongeveer evenveel weegt en gebruik daarbij zoveel mogelijk tassen om het gewicht per tas laag te houden.
Niet om nekklachten oid, maar als ik veel boodschappen heb, pleur ik eerst alles bij de kassa snel in mijn kar. Dan rijd ik naar de tafel (inpaktafel voor bloemen, kopierapparaat etc) en daar pak ik alles even netjes in. Dat hoeft toch niet op een plek waar anderen er last van hebben?
dinsdag 15 april 2014 om 15:52
quote:bij_zonder schreef op 15 april 2014 @ 15:35:
[...]
That's me, die zorgvuldig sorteert en inpakt. Is er in gemept in de revalidatiekliniek: zorg dat je die boodschappen niet vaker door je handen laat gaan dan noodzakelijk en deel de tassen zo in dat iedere tas ongeveer evenveel weegt en gebruik daarbij zoveel mogelijk tassen om het gewicht per tas laag te houden.
Pest is dat je niks aan me ziet. Heb een poosje mijn nekkraag alleen nog met boodschappen doen gedragen wegens zuchten en steunen in de rij achter me.
Zie dit maar als een van de gevolgen van de afbraak van de zorg: ziek, zwak & misselijk moet tegenwoordig zelf de boodschappen gaan halen. Shit he?Oprecht heel vervelend voor je. Maar ik kan het inderdaad niet ruiken. En vergeef met dat ik me irriteer, net zoals ik me irriteer als ik achter een Aixam rij die met 30 km per uur tientallen auto's op de provinciale weg vertraagd....
[...]
That's me, die zorgvuldig sorteert en inpakt. Is er in gemept in de revalidatiekliniek: zorg dat je die boodschappen niet vaker door je handen laat gaan dan noodzakelijk en deel de tassen zo in dat iedere tas ongeveer evenveel weegt en gebruik daarbij zoveel mogelijk tassen om het gewicht per tas laag te houden.
Pest is dat je niks aan me ziet. Heb een poosje mijn nekkraag alleen nog met boodschappen doen gedragen wegens zuchten en steunen in de rij achter me.
Zie dit maar als een van de gevolgen van de afbraak van de zorg: ziek, zwak & misselijk moet tegenwoordig zelf de boodschappen gaan halen. Shit he?Oprecht heel vervelend voor je. Maar ik kan het inderdaad niet ruiken. En vergeef met dat ik me irriteer, net zoals ik me irriteer als ik achter een Aixam rij die met 30 km per uur tientallen auto's op de provinciale weg vertraagd....
dinsdag 15 april 2014 om 15:54
Nou die ouderen kunnen er in de supermarkt soms echt wat van.Nu erger ik me daar niet zo aan maar laatst wel aan een oude muts.
Ook een oudere dame met een rollator die vaak in het pad stond en wel 10 moest nadenken welke keuze ze zou maken en als ik dan achter haar liep ging het tergend langzaam vooruit.Goed ik loop er wel even omheen.Uiteindelijk richting kassa om af te rekenen nou madame kon dus wel snel lopen en kwam mij in een vaart voorbij gerend om nog voor mij in de rij te komen staan.Man en ik keken elkaar aan en lagen beiden in een deuk.Man zei nog nu kan ze ineens wel snel lopen en toen kregen we de vuile blik.
Ook een oudere dame met een rollator die vaak in het pad stond en wel 10 moest nadenken welke keuze ze zou maken en als ik dan achter haar liep ging het tergend langzaam vooruit.Goed ik loop er wel even omheen.Uiteindelijk richting kassa om af te rekenen nou madame kon dus wel snel lopen en kwam mij in een vaart voorbij gerend om nog voor mij in de rij te komen staan.Man en ik keken elkaar aan en lagen beiden in een deuk.Man zei nog nu kan ze ineens wel snel lopen en toen kregen we de vuile blik.
Bedenk niet wat je wilt hebben, maar geniet van wat je hebt
dinsdag 15 april 2014 om 15:57
dinsdag 15 april 2014 om 16:00
quote:Borodini_ schreef op 15 april 2014 @ 15:05:
[...]Verruil die omschrijving van die dikke mevrouw eens in vieze buitenlander, of anorectisch gratenpakhuis. Voor luie Surinamer of domme limburger. Achterlijke burka draagster.. enz. enz.
Is het dan nog zo grappig ? Jahoor, dan had ik het ook grappig gevonden! Ik ben zelf bijvoorbeeld hartstikke blond, maar heb totaal geen problemen met domme blondjes grappen. Je hoeft niet altijd alles zo serieus te nemen...
[...]Verruil die omschrijving van die dikke mevrouw eens in vieze buitenlander, of anorectisch gratenpakhuis. Voor luie Surinamer of domme limburger. Achterlijke burka draagster.. enz. enz.
Is het dan nog zo grappig ? Jahoor, dan had ik het ook grappig gevonden! Ik ben zelf bijvoorbeeld hartstikke blond, maar heb totaal geen problemen met domme blondjes grappen. Je hoeft niet altijd alles zo serieus te nemen...
dinsdag 15 april 2014 om 16:04
quote:Borodini_ schreef op 15 april 2014 @ 15:57:
[...]
Ja. Kom vooral niet meer buiten de deur hoor... Stel je voor dat iemand vijf minuten langer moet wachten.
Dan krijg ik wel weer nieuwe irritaties: bezorger die te laat is. Of erger, te vroeg. Of die met teveel of te weinig tassen komt, of slordig ingepakt zijn, of niet alle producten zijn leverbaar, of het is duurder dan in de winkel, of de website is te traag.
Zoals Bergje65 zegt, irritaties zijn er nou eenmaal. En dat is helemaal niet erg en kan zelfs erg leerzaam zijn.
Grappig trouwens dat mensen vallen over dat ik schrijf dat ze dik is. Is ook een fascinerende irritatie. Net als dat ik me dan weer afvraag of ik wel mag schrijven dat het in een supermarkt was. Of in de lunchpauze. Of dat het een vrouw was. Of dat haar mandje ovaal was. Wat mij betreft mag je elk detail schrijven en zit discriminatie in het oordeel dat je aan die details hangt. Feiten zijn niet normatief. Ik haatte deze vrouw dan ook niet omdat ze dik was. Of een vrouw. Of omdat ze een ovalen mandje had. Maar om wat ze deed.
[...]
Ja. Kom vooral niet meer buiten de deur hoor... Stel je voor dat iemand vijf minuten langer moet wachten.
Dan krijg ik wel weer nieuwe irritaties: bezorger die te laat is. Of erger, te vroeg. Of die met teveel of te weinig tassen komt, of slordig ingepakt zijn, of niet alle producten zijn leverbaar, of het is duurder dan in de winkel, of de website is te traag.
Zoals Bergje65 zegt, irritaties zijn er nou eenmaal. En dat is helemaal niet erg en kan zelfs erg leerzaam zijn.
Grappig trouwens dat mensen vallen over dat ik schrijf dat ze dik is. Is ook een fascinerende irritatie. Net als dat ik me dan weer afvraag of ik wel mag schrijven dat het in een supermarkt was. Of in de lunchpauze. Of dat het een vrouw was. Of dat haar mandje ovaal was. Wat mij betreft mag je elk detail schrijven en zit discriminatie in het oordeel dat je aan die details hangt. Feiten zijn niet normatief. Ik haatte deze vrouw dan ook niet omdat ze dik was. Of een vrouw. Of omdat ze een ovalen mandje had. Maar om wat ze deed.
Spreuken 18:2
dinsdag 15 april 2014 om 16:11
dinsdag 15 april 2014 om 16:15
Ja hoor, het blijft grappig. Het maakt mij echt niet uit wie voor me staat, alssie maar opschiet (ik houd niet van wachten) en volgens mij is dat geergerde 'schiet 'ns op' typisch Hollands.
Ik woon namelijk in Belgie en sta bij elke kassarij als typische Hollander geërgerd te wiebelen en te grommen over elke trage handeling van mensen die voor me staan. Hier is het bijvoorbeeld ook heel normaal als je eerst al je boodschappen in je tas stopt en daarna rustig kijkt of je contact geld hebt en vervolgens wilt bancontacten (zo heet pinnen hier). Serieus, niemand die wat zegt of überhaupt iets van ergernis toont, behalve ik.
Mijn conclusie is dan ook: typisch Hollands. En ja, ik probeer te werken aan mijn inburgering.
Ik woon namelijk in Belgie en sta bij elke kassarij als typische Hollander geërgerd te wiebelen en te grommen over elke trage handeling van mensen die voor me staan. Hier is het bijvoorbeeld ook heel normaal als je eerst al je boodschappen in je tas stopt en daarna rustig kijkt of je contact geld hebt en vervolgens wilt bancontacten (zo heet pinnen hier). Serieus, niemand die wat zegt of überhaupt iets van ergernis toont, behalve ik.
Mijn conclusie is dan ook: typisch Hollands. En ja, ik probeer te werken aan mijn inburgering.
dinsdag 15 april 2014 om 16:19
quote:bij_zonder schreef op 15 april 2014 @ 16:11:
Het lijkt me niet om "dik" te gaan maar om de "vette armpjes". Kun je lang of kort over lullen, maar daar hangt natuurlijk een joekel van een oordeel aan.
Je mag wel 'dik' zeggen maar niet 'vette armpjes' ?
Maar kleine dikke mensen hebben toch vette armpjes?
Ik vind het ook geen gezicht, zo'n wandelende gehaktbal
Het lijkt me niet om "dik" te gaan maar om de "vette armpjes". Kun je lang of kort over lullen, maar daar hangt natuurlijk een joekel van een oordeel aan.
Je mag wel 'dik' zeggen maar niet 'vette armpjes' ?
Maar kleine dikke mensen hebben toch vette armpjes?
Ik vind het ook geen gezicht, zo'n wandelende gehaktbal
dinsdag 15 april 2014 om 16:20
als ik merk dat er iemand achter me staat die lunchpauze heeft (dat zie je meestal wel: zakje broodjes en iets te drinken) dan laat ik die natuurlijk vóór gaan. Maar als iemand achter me zich duidelijk staat te ergeren, te zuchten en te snuiven omdat het zo langzaam gaat, dan word ik opeens ook langzaam. Ik kan er niets aan doen, maar ineens lijkt het me dan een heel goed idee om te kijken of ik de kassière kan verblijden met al mijn losgeld. Ik ben erg. Maar blijkbaar leren ze er levenslessen van, dus ik denk dat ik er maar mee door ga
dinsdag 15 april 2014 om 16:20
quote:genke, 2 minuten geleden
Ja hoor, het blijft grappig. Het maakt mij echt niet uit wie voor me staat, alssie maar opschiet (ik houd niet van wachten) en volgens mij is dat geergerde 'schiet 'ns op' typisch Hollands.
Ik woon namelijk in Belgie en sta bij elke kassarij als typische Hollander geërgerd te wiebelen en te grommen over elke trage handeling van mensen die voor me staan. Hier is het bijvoorbeeld ook heel normaal als je eerst al je boodschappen in je tas stopt en daarna rustig kijkt of je contact geld hebt en vervolgens wilt bancontacten (zo heet pinnen hier). Serieus, niemand die wat zegt of überhaupt iets van ergernis toont, behalve ik.
Mijn conclusie is dan ook: typisch Hollands. En ja, ik probeer te werken aan mijn inburgering.
Ja hoor, het blijft grappig. Het maakt mij echt niet uit wie voor me staat, alssie maar opschiet (ik houd niet van wachten) en volgens mij is dat geergerde 'schiet 'ns op' typisch Hollands.
Ik woon namelijk in Belgie en sta bij elke kassarij als typische Hollander geërgerd te wiebelen en te grommen over elke trage handeling van mensen die voor me staan. Hier is het bijvoorbeeld ook heel normaal als je eerst al je boodschappen in je tas stopt en daarna rustig kijkt of je contact geld hebt en vervolgens wilt bancontacten (zo heet pinnen hier). Serieus, niemand die wat zegt of überhaupt iets van ergernis toont, behalve ik.
Mijn conclusie is dan ook: typisch Hollands. En ja, ik probeer te werken aan mijn inburgering.
You know how I know? Because I reeaally think so!
dinsdag 15 april 2014 om 16:20
quote:sinnombre schreef op 15 april 2014 @ 16:14:
Ik snap je verhaal wel.
Als je je aan iets stoort, dan zoek je alle minpunten van iets op.
Je ergerde je aan de vrouw en zoekt dan al haar, voor jou, mankementen.
Dan denk je niet 'leuke, knappe, aardige mevrouw', maar 'dikzak, tut, etc.'
Zo is het precies! Die mevrouw kon niets meer goed doen of iets leuks hebben
En nou ga ik op zoek naar een tandarts met een televisie aan het plafond, daar zit een ergernis die ik nog mis!
Ik snap je verhaal wel.
Als je je aan iets stoort, dan zoek je alle minpunten van iets op.
Je ergerde je aan de vrouw en zoekt dan al haar, voor jou, mankementen.
Dan denk je niet 'leuke, knappe, aardige mevrouw', maar 'dikzak, tut, etc.'
Zo is het precies! Die mevrouw kon niets meer goed doen of iets leuks hebben
En nou ga ik op zoek naar een tandarts met een televisie aan het plafond, daar zit een ergernis die ik nog mis!
Spreuken 18:2
dinsdag 15 april 2014 om 16:25
quote:Borodini_ schreef op 15 april 2014 @ 15:35:
[...]
Ja. Ik vind het dom en kortzichtig overkomen om op zo'n manier de lachers op je hand te krijgen.
+1
En dan ook nog afsluiten met een belerende moraal. Dus in 1 klap dikke mensen afzeiken, maar tegelijk je verheffen boven anderen die zich aan dingen ergeren. Je twee keer beter voordoen dan een ander. Dat is dan wel weer knap.
Kortom, ik erger me aan het stukje
[...]
Ja. Ik vind het dom en kortzichtig overkomen om op zo'n manier de lachers op je hand te krijgen.
+1
En dan ook nog afsluiten met een belerende moraal. Dus in 1 klap dikke mensen afzeiken, maar tegelijk je verheffen boven anderen die zich aan dingen ergeren. Je twee keer beter voordoen dan een ander. Dat is dan wel weer knap.
Kortom, ik erger me aan het stukje
"I'm just an animal looking for a home and.... share the same space for a minute or two...”
dinsdag 15 april 2014 om 16:28
