Overig
alle pijlers
Luxe irritaties
dinsdag 15 april 2014 om 13:57
In de lunchpauze snel ik naar de plaatselijke supermarkt voor enkele laatste maar voor het avondeten noodzakelijke producten. Als ik bij de kassa aankom schrik ik van de onverwacht lange rij. Ik sluit aan in de kortste, achter een vrouw met de lengte van een halve volwassen man, maar het gewicht van minimaal drie. Ze heeft haar mandje op de grond gezet, kijkt om zich heen en loopt dan ineens weg. Haar mandje laat ze in de rij staan. Als de rij doorschuift overweeg ik het eenzame mandje maar opzij te schuiven en een plaatsje door te schuiven, maar dan komt ze net weer aangeschommeld. Ik besluit dat ik haar niet mag.
Als ze bij de band is, haalt ze haar producten uit de mand. De lege mand zet ze op de stapel die het dichtst bij staat. Daar past hij niet op, want dat zijn rechthoekige mandjes, terwijl zij een ovalen mandje heeft. De stapel met ovalen mandjes staat ernaast, maar dat is net buiten bereik van haar vette armpjes en dan zou ze zomaar een meter ver moeten hobbelen. Ze kiest voor een andere aanpak; ze maalt er niet om dat haar mandje nu schots en scheef bovenop de verkeerde stapel staat en lijkt ook niet te malen om hoe andere klanten, met een rechthoekig mandje, zoals ik, nu hun mandje kwijt moeten raken. Dat is tenslotte niet haar probleem, nietwaar? Ik voel dat ik een hekel aan haar krijg.
Het beurtbalkje is kennelijk ook net iets te moeilijk om te pakken, dus ook dat probleem besteedt ze met een onverschillige blik uit aan de mensen voor en achter haar. Inmiddels wordt de hekel aan haar hartgrondig.
Als ze eindelijk aan de beurt is, rekent ze af met echt ouderwets geld. Muntjes en biljetten en zo. Ze past het precies uit en doet er tergend lang over, maar na een halve lunchpauze wachten is ze eindelijk klaar. Opgelucht, maar met een lichte doch voelbare haat voor haar, wil ik plaats nemen aan de kassa. Dan zie ik dat er nog boodschappen van haar op de band liggen.
"Is dit ook van u?" vraagt de cassiere. Ze knikt. Die wil ze graag apart afrekenen. En weer met precies gepast echt geld. Met muntjes en biljetten en zo. Het kost de andere helft van de lunchpauze en ik haat haar inmiddels intens.
Als ik eindelijk de winkel uitloop en buiten de frisse uitlaatgassen diep inadem, kan ik nog maar één ding denken:
Mijn God, wat ben ik blij dat we in een land wonen waar ik me druk kan maken over dit soort dingen!
Welke luxe irritaties hebben jullie onlangs nog ervaren?
Als ze bij de band is, haalt ze haar producten uit de mand. De lege mand zet ze op de stapel die het dichtst bij staat. Daar past hij niet op, want dat zijn rechthoekige mandjes, terwijl zij een ovalen mandje heeft. De stapel met ovalen mandjes staat ernaast, maar dat is net buiten bereik van haar vette armpjes en dan zou ze zomaar een meter ver moeten hobbelen. Ze kiest voor een andere aanpak; ze maalt er niet om dat haar mandje nu schots en scheef bovenop de verkeerde stapel staat en lijkt ook niet te malen om hoe andere klanten, met een rechthoekig mandje, zoals ik, nu hun mandje kwijt moeten raken. Dat is tenslotte niet haar probleem, nietwaar? Ik voel dat ik een hekel aan haar krijg.
Het beurtbalkje is kennelijk ook net iets te moeilijk om te pakken, dus ook dat probleem besteedt ze met een onverschillige blik uit aan de mensen voor en achter haar. Inmiddels wordt de hekel aan haar hartgrondig.
Als ze eindelijk aan de beurt is, rekent ze af met echt ouderwets geld. Muntjes en biljetten en zo. Ze past het precies uit en doet er tergend lang over, maar na een halve lunchpauze wachten is ze eindelijk klaar. Opgelucht, maar met een lichte doch voelbare haat voor haar, wil ik plaats nemen aan de kassa. Dan zie ik dat er nog boodschappen van haar op de band liggen.
"Is dit ook van u?" vraagt de cassiere. Ze knikt. Die wil ze graag apart afrekenen. En weer met precies gepast echt geld. Met muntjes en biljetten en zo. Het kost de andere helft van de lunchpauze en ik haat haar inmiddels intens.
Als ik eindelijk de winkel uitloop en buiten de frisse uitlaatgassen diep inadem, kan ik nog maar één ding denken:
Mijn God, wat ben ik blij dat we in een land wonen waar ik me druk kan maken over dit soort dingen!
Welke luxe irritaties hebben jullie onlangs nog ervaren?
Spreuken 18:2
dinsdag 15 april 2014 om 23:31
quote:SuzanneSuus schreef op 15 april 2014 @ 17:15:
[...]
Echt, lees de een-na-laatste zin van de OP.
Juist daarom is het zo goed geschreven ( vind ik)
Lees jij dan eens goed wat ik eerder heb geschreven.
Wie weet wat de reden van het dik zijn van deze vrouw is, teveel eten en weinig beweging hoeft nml. niet de reden te zijn. Denk eens aan bepaalde ziektes en wat bepaalde medicijnen kunnen doen.
Laat haar het muntgeld gewoon uittellen. Geld is geld.
Ik snap dat gezucht en gekreun niet over dit soort dingen, waarom je aan zoiets ergeren?
Voor de duidelijkheid ik herken mij totaal niet in het postuur van de betreffende vrouw en al helemaal niet in de denkwijze van TO. Als je hierom al mensen gaat haten. Al woon je in Nederland, er zijn wel andere zaken waar je je druk over kan maken.
Ik denk iets positiefs in deze vrouw te lezen. Daar ze bepaalde boodschappen apart wil afreken, doet zij blijkbaar ook boodschappen voor een ander. Zij heeft blijkbaar iets over voor haar medemens.
[...]
Echt, lees de een-na-laatste zin van de OP.
Juist daarom is het zo goed geschreven ( vind ik)
Lees jij dan eens goed wat ik eerder heb geschreven.
Wie weet wat de reden van het dik zijn van deze vrouw is, teveel eten en weinig beweging hoeft nml. niet de reden te zijn. Denk eens aan bepaalde ziektes en wat bepaalde medicijnen kunnen doen.
Laat haar het muntgeld gewoon uittellen. Geld is geld.
Ik snap dat gezucht en gekreun niet over dit soort dingen, waarom je aan zoiets ergeren?
Voor de duidelijkheid ik herken mij totaal niet in het postuur van de betreffende vrouw en al helemaal niet in de denkwijze van TO. Als je hierom al mensen gaat haten. Al woon je in Nederland, er zijn wel andere zaken waar je je druk over kan maken.
Ik denk iets positiefs in deze vrouw te lezen. Daar ze bepaalde boodschappen apart wil afreken, doet zij blijkbaar ook boodschappen voor een ander. Zij heeft blijkbaar iets over voor haar medemens.
woensdag 16 april 2014 om 09:20
Ik heb ook een luxe irritatie! Ik raak geïrriteerd als mensen in de aanhef in een e-mail mij "de heer" of de mannelijke versie van mijn naam gebruiken, terwijl er duidelijk in mijn digitale handtekening mijn naam staat, daarnaast heb ik ook een typisch vrouwenberoep, dus dan is het gewoon suf om te denken dat ik een man ben
woensdag 16 april 2014 om 09:21
quote:gelukkigleven schreef op 15 april 2014 @ 20:35:
[...]
Dan had ze zich net zo geërgerd waarschijnlijk. En had ze haar iets als wandelende graftak genoemd. En had ze geen benen, maar twee sateprikkers. En een ingevallen bekkie.
maar daar was dan vrijwel niemand overgevallen. Je mag nl een dikkerd nooit 'vette zeug' noemen, maar een dunnerd wel 'graftak'.
[...]
Dan had ze zich net zo geërgerd waarschijnlijk. En had ze haar iets als wandelende graftak genoemd. En had ze geen benen, maar twee sateprikkers. En een ingevallen bekkie.
maar daar was dan vrijwel niemand overgevallen. Je mag nl een dikkerd nooit 'vette zeug' noemen, maar een dunnerd wel 'graftak'.
woensdag 16 april 2014 om 09:22
quote:boerderijgeit028 schreef op 16 april 2014 @ 09:20:
Ik heb ook een luxe irritatie! Ik raak geïrriteerd als mensen in de aanhef in een e-mail mij "de heer" of de mannelijke versie van mijn naam gebruiken, terwijl er duidelijk in mijn digitale handtekening mijn naam staat, daarnaast heb ik ook een typisch vrouwelijk beroep, dus dan is het gewoon suf om te denken dat ik een man ben
Haha
daar maak ik altijd een zeikerige opmerking over, in de mail terug
En als ik gebeld wordt, met:
is meneer Lila er? dan wel is mevrouw Partners-naam er?
Dan zeg ik dat die hier niet bekend zijn, en hang op. Dat pretje gun ik mezelf.
Ik heb ook een luxe irritatie! Ik raak geïrriteerd als mensen in de aanhef in een e-mail mij "de heer" of de mannelijke versie van mijn naam gebruiken, terwijl er duidelijk in mijn digitale handtekening mijn naam staat, daarnaast heb ik ook een typisch vrouwelijk beroep, dus dan is het gewoon suf om te denken dat ik een man ben
Haha
daar maak ik altijd een zeikerige opmerking over, in de mail terug
En als ik gebeld wordt, met:
is meneer Lila er? dan wel is mevrouw Partners-naam er?
Dan zeg ik dat die hier niet bekend zijn, en hang op. Dat pretje gun ik mezelf.
woensdag 16 april 2014 om 09:25
quote:lilalinda schreef op 16 april 2014 @ 09:21:
[...]
maar daar was dan vrijwel niemand overgevallen. Je mag nl een dikkerd nooit 'vette zeug' noemen, maar een dunnerd wel 'graftak'.Helemaal niet. Genoeg mensen die daar ook commentaar op hebben en gewoon een hekel hebben aan anderen makkelijk weg te zetten om hun uiterlijk. Ik vind het beide kanten op goedkoop scoren.
[...]
maar daar was dan vrijwel niemand overgevallen. Je mag nl een dikkerd nooit 'vette zeug' noemen, maar een dunnerd wel 'graftak'.Helemaal niet. Genoeg mensen die daar ook commentaar op hebben en gewoon een hekel hebben aan anderen makkelijk weg te zetten om hun uiterlijk. Ik vind het beide kanten op goedkoop scoren.
"I'm just an animal looking for a home and.... share the same space for a minute or two...”
woensdag 16 april 2014 om 09:27
Ik vind cabaret of comedy die om zichzelf lacht dan ook leuker. Dus als TO in het stukje zichzelf en haar ergenrnis meer op de hak had genomen, ipv andere mensen. Dus lachen om je eigen onzinnige ergernis, ipv van makkelijk scoren met iemand uit te lachen omdat ze dik zijn.
"I'm just an animal looking for a home and.... share the same space for a minute or two...”
woensdag 16 april 2014 om 09:27
quote:boebezoebe schreef op 16 april 2014 @ 09:25:
[...]
Genoeg mensen die daar ook commentaar op hebben en gewoon een hekel hebben aan anderen makkelijk weg te zetten om hun uiterlijk.
op het gevaar af, OT te raken:
maar dat doet iedereen. Wij-mensen hebben vooroordelen. Hoe rot ook, maar het is wel zo, dat dikke mensen bezien worden als bijvoorbeeld ongezond en lui, maar gelukkig wel heel 'gezellig'. want dat zijn dunne natuurlijk niet, die eten nooit. Allemaal een eetstoornisje.
[...]
Genoeg mensen die daar ook commentaar op hebben en gewoon een hekel hebben aan anderen makkelijk weg te zetten om hun uiterlijk.
op het gevaar af, OT te raken:
maar dat doet iedereen. Wij-mensen hebben vooroordelen. Hoe rot ook, maar het is wel zo, dat dikke mensen bezien worden als bijvoorbeeld ongezond en lui, maar gelukkig wel heel 'gezellig'. want dat zijn dunne natuurlijk niet, die eten nooit. Allemaal een eetstoornisje.
woensdag 16 april 2014 om 09:28
woensdag 16 april 2014 om 09:32
Ik vind het een leuke blog. Al zal dik zijn er waarschijnlijk niks mee te maken hebben.
Ik geniet van mensen in een supermarkt.
Ooit een moeder die haar zoontje vond zeuren. En Laat dit staan op de band en dat. Ging er gezellig aan toe dus.
Mevrouw achter haar en ik keken elkaar aan.
Niks van zeggen. Waarom zou je ook.
En toen zei de kassiere tegen de moeder. Mevrouw dit is een pinkassa weet u dat. OH ja dat wist die moeder niet. Nee ze stond niet op te letten. Ik had lol ik mocht haar ook meteen niet.
Kon ze dus niet afrekenen moest contact.
Ik geniet van mensen in een supermarkt.
Ooit een moeder die haar zoontje vond zeuren. En Laat dit staan op de band en dat. Ging er gezellig aan toe dus.
Mevrouw achter haar en ik keken elkaar aan.
Niks van zeggen. Waarom zou je ook.
En toen zei de kassiere tegen de moeder. Mevrouw dit is een pinkassa weet u dat. OH ja dat wist die moeder niet. Nee ze stond niet op te letten. Ik had lol ik mocht haar ook meteen niet.
Kon ze dus niet afrekenen moest contact.
woensdag 16 april 2014 om 09:32
woensdag 16 april 2014 om 09:38
woensdag 16 april 2014 om 11:58
Ach ja, ergernissen bij de supermarkt. Kleine ergernisjes, meestal maak ik me er niet echt heel druk om, vraag me alleen af "waarom". Inderdaad het stapelen van mandjes bij de kassa. De AH heeft maar één formaat mandjes: rechthoekig. Niettemin zijn er mensen die kans zien dat mandje schots en scheef op de stapel te deponeren, en dan moet de volgende klant de boel maar recht-stapelen om het eigen mandje kwijt te kunnen. Of ze pakken een plastic tasje van de haak bij de kassa, sleuren in hun haast nog twee of drie tasjes meer van de haak, die vallen op de grond en die laat men dan gewoon liggen. Of ze komen naar de winkel met alle bonus- en aanbiedingenfolders in de aanslag en die laten ze achteraf gewoon in het wagentje liggen, zodat de volgende klant een wagentje met een halve vracht oud papier erin krijgt. Of ze pakken een artikel, bedenken zich twee gangen verderop dat ze het tóch eigenlijk niet willen hebben en planten het dan gewoon ergens tussen in plaats van het terug te zetten waar het thuishoort. Ach ja...
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
woensdag 16 april 2014 om 12:14
quote:Bergje65 schreef op 15 april 2014 @ 15:13:
Ik kan me ook enorm opwinden als iemand voor mij in de kassarij tergend langzaam een voor een haar spullen op de band legt. Al krakend werkt ze de hele zwik af, waarbij elk artikel neerlegd wordt en dan nog eens netter neergelegd wordt. Liefst op hoogte. Dus de hoge zware artikelen eerst en de lage lichte artikelen erna.
Ik snap het principe wel, maar moet je nou werkelijk overal zoooo over nadenken in het leven dan het allemaal klopt en werkt, terwijl achter je een rij met 10 mensen staan met evenzo volle karren?
Ik pleur gewoon de hele boel erop, reken af en regel de rest als ik bij mijn auto sta.Oh dat was ik! Stond je achter mij? Sorry!
Ik kan me ook enorm opwinden als iemand voor mij in de kassarij tergend langzaam een voor een haar spullen op de band legt. Al krakend werkt ze de hele zwik af, waarbij elk artikel neerlegd wordt en dan nog eens netter neergelegd wordt. Liefst op hoogte. Dus de hoge zware artikelen eerst en de lage lichte artikelen erna.
Ik snap het principe wel, maar moet je nou werkelijk overal zoooo over nadenken in het leven dan het allemaal klopt en werkt, terwijl achter je een rij met 10 mensen staan met evenzo volle karren?
Ik pleur gewoon de hele boel erop, reken af en regel de rest als ik bij mijn auto sta.Oh dat was ik! Stond je achter mij? Sorry!
woensdag 16 april 2014 om 13:10
No way dat ik me ga laten opjagen in de supermarkt door mensen met haast. Over het algemeen doe ik boodschappen ook tussen de bedrijven door, maar stressen levert over het algemeen meer (gezondsheids-) nadelen op dan dat enkele minuutje dat je ermee wint. Als ik merk dat degene achter mij de neiging heeft om te 'duwen', ga ik inderdaad door met inpakken (zwaarste dingen eerst) voordat ik pin. Als ik het andersom zou doen, zouden de flessen cola van de volgende klant mijn eieren en zakjes sla (en chips) verpletteren. Tegen de cassiere zeg ik ook altijd dat ze niet hoeft te haasten.
Mijn luxe ergernis heeft echter wel te maken met boodschappen doen. Ik heb vaak trek in dingen die dan, zonder dat ik het weet, in de aanbieding zijn en dan zijn ze steevast uitverkocht. Zo frappant dat niemand ooit bijv. wilde spinazie koopt, maar als het voor minder kan willen ineens al die knieperds het. Kan ik op het laatste moment weer wat anders verzinnen om te gaan eten.
Mijn luxe ergernis heeft echter wel te maken met boodschappen doen. Ik heb vaak trek in dingen die dan, zonder dat ik het weet, in de aanbieding zijn en dan zijn ze steevast uitverkocht. Zo frappant dat niemand ooit bijv. wilde spinazie koopt, maar als het voor minder kan willen ineens al die knieperds het. Kan ik op het laatste moment weer wat anders verzinnen om te gaan eten.