Werk & Studie
alle pijlers
Vastlopen afstudeerstage
maandag 28 april 2014 om 14:17
Beste forumleden!
Ik heb al een aantal forums gelezen met betrekking tot de onderwerpen vastlopen in studie en werk.
Toch heb ik sterk de behoefte zelf ook een forum te starten. Meer om mijn verhaal kwijt te kunnen.
Ik zit momenteel in mijn vierde jaar van de HBO verpleegkunde studie.
Ik ben deze studie direct na het behalen van mijn HAVO diploma gestart. Maar voor ik mijn HAVO diploma in handen had, is er al het een en ander gebeurd in mijn studieloopbaan.
Ik zal kort een overzicht geven van mijn 'studie' verleden
- Ik heb drie in plaats van twee jaar gekleuterd. Er werd in de kleuterklas aangegeven dat men zag dat ik erg slim was, maar tegelijkertijd ook nog erg speels en dromerig. Mijn moeder besloot toen mij nog een jaar te laten kleuteren, omdat ik graag nog wat meer wilde 'spelen'.
- Mijn basisschooltijd heb ik verder als rustig ervaren. Ik was een serieuze leerling die naast de 'werkstukjes' in de klas ook thuis nog veel werkstukken maakte. Simpelweg omdat ik dit geweldig vond. Ook hielp ik andere leerlingen bij het maken van opdrachten, bijvoorbeeld met wiskunde opdrachten. Ik kreeg in groep 8 dan ook havo/vwo advies.
- In de brugklas haalde ik met gemak hoge cijfers en vond dit ook normaal. Ik had haalde vrijwel alleen maar 8-en en 9's. Mijn mentor gaf aan dat ik eventueel gymnasium kon gaan doen.
- Zelf kon ik op dat gebied goed aangeven dat ik absoluut geen gymnasium wilde doen. Ik vond dat 'te'. Hield het liever bij VWO.
- In het derde jaar begon de veranderende trend in cijfers. Ik haalde regelmatig 6-jes, maar ging over naar het vierde jaars met alleen maar voldoendes op mijn lijst. Daarom nog geen reden tot zorgen.
- In het vierde jaar zette deze trend echter door. Ik had in die tijd ook een fout vriendje. Al mijn aandacht ging daar naar toe en dit leek ook veel energie van mij te vergen. Op een gegeven moment gaf ik aan dat ik geen geheugen meer had, oververmoeid was en het mij niet meer lukte te concentreren op mijn schoolwerk. Ik ben toentertijd met mijn moeder naar de huisarts geweest. Zij dachten dat het wellicht Pfeiffer was (uiteindelijk niets zeker). Ik mocht tijdelijk met een aangepast rooster naar school. Eindstand : Ik ben dat jaar blijven zitten met 9 onvoldoendes.
- Besloten over te gaan naar Havo. Dit zonder problemen gehaald.
- Bij de HBO-V mochten wij direct stages lopen. In het eerste jaar waren dit snuffelstages (4 weken). Al tijdens deze stages merkte ik dat ik weer dezelfde symptomen kreeg als in VWO4. Moe, vergeetachtig, emotioneel en ook bang voor mijn stages. Deze stages heb ik echter goed afgerond. In het tweede jaar ging het echter mis. Tijdens mijn stage van 10 weken, had ik na 5 weken het idee het allemaal niet te kunnen (wederom dezelfde kenmerken). Ik deed mijn opdrachten wel, kreeg positieve feedback. Maar toch voelde ik me vreselijk. Onzeker, maar ook lichamelijk moe. Uiteindelijk bij psycholoog geweest (zei dat ik over mijn grenzen was gegaan), stage gestopt.
- Nu zit ik in mijn vierde jaar. Ik heb alle overige stages behaald, waar ik best trots op kan zijn. Maar nu ben ik bezig met mijn afstudeerstage en bevind mij weer in dezelfde situatie. Hierbij moet ik vermelden dat het gepaard gaat met omstandigheden op stage : veel confronterende feedback en moeilijke start met scriptie.
Op dit moment merk ik dat als ik aan mijn opdrachten wil gaan werken vastloop en blokkeer. Ik staar naar mijn scherm, krijg buikpijn, voel me moe, heb het idee dat het allemaal niet gaat lukken. Verder merk ik ook dat ik angstiger ben om te praten met mijn collega's. Ik heb een week gehad waarin ik zo uitgeput was dat ik dacht dat mijn lichaam het op zou geven (ik overdrijf niet). Nu na een weekje vakantie voel ik mij iets beter. Maar na een halve dag merk ik dat de gevoelens al snel weer terug komen.
Ik ben 22 jaar oud. Als ik nu terug kijk op mijn leven tot op heden zie ik dat ik erg streng ben voor mijzelf, maar ook 'goed' wil zijn en wil voldoen aan de wensen van anderen. Ik heb als tiener altijd onwijs veel gedaan ; bijbaantjes, uitgaan, studie. Zoals mijn moeder zegt : "Je rende overal naar toe". Dit heb ik nu al verandert en zie dat ik ook meer rust nodig heb. Mijn hoofd is een chaos, gedachten gedachten gedachten.
Ik probeer nu meer te sporten en wat meer structuur aan te brengen. Maar het wil allemaal niet echt. Elke dag denk ik aan hoe fijn het zou zijn even niks te hoeven, terwijl ik aan de andere kant juist zo uitkijk naar het hebben van mijn diploma.
Ik hoop dat ik niet over kom als een zeurtje. Ik wil namelijk echt heel graag, maar heb soms het idee dat het in mijn hoofd niet helemaal wil.
Ik heb al een aantal forums gelezen met betrekking tot de onderwerpen vastlopen in studie en werk.
Toch heb ik sterk de behoefte zelf ook een forum te starten. Meer om mijn verhaal kwijt te kunnen.
Ik zit momenteel in mijn vierde jaar van de HBO verpleegkunde studie.
Ik ben deze studie direct na het behalen van mijn HAVO diploma gestart. Maar voor ik mijn HAVO diploma in handen had, is er al het een en ander gebeurd in mijn studieloopbaan.
Ik zal kort een overzicht geven van mijn 'studie' verleden
- Ik heb drie in plaats van twee jaar gekleuterd. Er werd in de kleuterklas aangegeven dat men zag dat ik erg slim was, maar tegelijkertijd ook nog erg speels en dromerig. Mijn moeder besloot toen mij nog een jaar te laten kleuteren, omdat ik graag nog wat meer wilde 'spelen'.
- Mijn basisschooltijd heb ik verder als rustig ervaren. Ik was een serieuze leerling die naast de 'werkstukjes' in de klas ook thuis nog veel werkstukken maakte. Simpelweg omdat ik dit geweldig vond. Ook hielp ik andere leerlingen bij het maken van opdrachten, bijvoorbeeld met wiskunde opdrachten. Ik kreeg in groep 8 dan ook havo/vwo advies.
- In de brugklas haalde ik met gemak hoge cijfers en vond dit ook normaal. Ik had haalde vrijwel alleen maar 8-en en 9's. Mijn mentor gaf aan dat ik eventueel gymnasium kon gaan doen.
- Zelf kon ik op dat gebied goed aangeven dat ik absoluut geen gymnasium wilde doen. Ik vond dat 'te'. Hield het liever bij VWO.
- In het derde jaar begon de veranderende trend in cijfers. Ik haalde regelmatig 6-jes, maar ging over naar het vierde jaars met alleen maar voldoendes op mijn lijst. Daarom nog geen reden tot zorgen.
- In het vierde jaar zette deze trend echter door. Ik had in die tijd ook een fout vriendje. Al mijn aandacht ging daar naar toe en dit leek ook veel energie van mij te vergen. Op een gegeven moment gaf ik aan dat ik geen geheugen meer had, oververmoeid was en het mij niet meer lukte te concentreren op mijn schoolwerk. Ik ben toentertijd met mijn moeder naar de huisarts geweest. Zij dachten dat het wellicht Pfeiffer was (uiteindelijk niets zeker). Ik mocht tijdelijk met een aangepast rooster naar school. Eindstand : Ik ben dat jaar blijven zitten met 9 onvoldoendes.
- Besloten over te gaan naar Havo. Dit zonder problemen gehaald.
- Bij de HBO-V mochten wij direct stages lopen. In het eerste jaar waren dit snuffelstages (4 weken). Al tijdens deze stages merkte ik dat ik weer dezelfde symptomen kreeg als in VWO4. Moe, vergeetachtig, emotioneel en ook bang voor mijn stages. Deze stages heb ik echter goed afgerond. In het tweede jaar ging het echter mis. Tijdens mijn stage van 10 weken, had ik na 5 weken het idee het allemaal niet te kunnen (wederom dezelfde kenmerken). Ik deed mijn opdrachten wel, kreeg positieve feedback. Maar toch voelde ik me vreselijk. Onzeker, maar ook lichamelijk moe. Uiteindelijk bij psycholoog geweest (zei dat ik over mijn grenzen was gegaan), stage gestopt.
- Nu zit ik in mijn vierde jaar. Ik heb alle overige stages behaald, waar ik best trots op kan zijn. Maar nu ben ik bezig met mijn afstudeerstage en bevind mij weer in dezelfde situatie. Hierbij moet ik vermelden dat het gepaard gaat met omstandigheden op stage : veel confronterende feedback en moeilijke start met scriptie.
Op dit moment merk ik dat als ik aan mijn opdrachten wil gaan werken vastloop en blokkeer. Ik staar naar mijn scherm, krijg buikpijn, voel me moe, heb het idee dat het allemaal niet gaat lukken. Verder merk ik ook dat ik angstiger ben om te praten met mijn collega's. Ik heb een week gehad waarin ik zo uitgeput was dat ik dacht dat mijn lichaam het op zou geven (ik overdrijf niet). Nu na een weekje vakantie voel ik mij iets beter. Maar na een halve dag merk ik dat de gevoelens al snel weer terug komen.
Ik ben 22 jaar oud. Als ik nu terug kijk op mijn leven tot op heden zie ik dat ik erg streng ben voor mijzelf, maar ook 'goed' wil zijn en wil voldoen aan de wensen van anderen. Ik heb als tiener altijd onwijs veel gedaan ; bijbaantjes, uitgaan, studie. Zoals mijn moeder zegt : "Je rende overal naar toe". Dit heb ik nu al verandert en zie dat ik ook meer rust nodig heb. Mijn hoofd is een chaos, gedachten gedachten gedachten.
Ik probeer nu meer te sporten en wat meer structuur aan te brengen. Maar het wil allemaal niet echt. Elke dag denk ik aan hoe fijn het zou zijn even niks te hoeven, terwijl ik aan de andere kant juist zo uitkijk naar het hebben van mijn diploma.
Ik hoop dat ik niet over kom als een zeurtje. Ik wil namelijk echt heel graag, maar heb soms het idee dat het in mijn hoofd niet helemaal wil.
maandag 28 april 2014 om 14:40
Goed nieuws: dit soort problemen (het graag goed willen doen, maar blokkeren als je iets moet doen, daardoor weinig bereiken maar ondertussen wel moe worden door alle druk die je op jezelf legt, daardoor gedachtes hebben dat je zou willen stoppen terwijl je eigenlijk gewoon je diploma wilt halen etc) zijn helemaal niet zo vreemd, al helemaal niet bij zoiets als afstuderen, wat toch best wel een groot en belangrijk iets is. En de meeste mensen die er last van hebben halen gewoon hun diploma! Al is het vaak met wat vertraging, maar ook dat is normaal. Ik denk dat je hele voorgeschiedenis hier weinig mee te maken heeft en dat je op moet passen dat je dit niet te veel problematiseert. Ja, het is vervelend als je er midden in zit, maar dit is precies de reden dat de meeste mensen hun afstudeerperiode zo vervelen en vermoeiend vinden. Ga maar eens praten met wat mensen die het al achter te rug hebben.
Wat niet helemaal normaal is, is dat je angstig wordt om te praten met je collega's en het gevoel hebt dat je het lichamelijk bijna niet meer trekt. Je zegt dat je ziet dat je meer rust nodig hebt, maar in de zin daarna omschrijf je dat het chaos in je hoofd is en dat het je dus nog niet lukt om die rust te organiseren. Ik denk dat het voor dit probleem verstandig is om eens met je huisarts te praten en met hem/haar te overleggen of een doorverwijzing naar een psycholoog een optie zou zijn. Je hebt namelijk een hele duidelijke hulpvraag waar een psycholoog je goed mee zou kunnen helpen en waar je de rest van je leven profijt van kan hebben.
Blijf ondertussen gestaag doorgaan met je opdrachten. Probeer een manier van werken te vinden die voor jou werkt. En bedenk je dat elk dingetje dat je doet, hoe klein ook, weer een stapje dichter bij het einde is. En dat is waar je heen wilt, toch? Hoe vervelend het proces misschien ook zal zijn, onoverkomelijk is het niet. Een aantal praktische tips die je misschien kunnen helpen bij het maken van je opdrachten:
- Breek grotere opdrachten op in kleinere stukken, maak daar een lijst van. Hierdoor wordt de opdracht concreter en overzichtelijker. Veel stress rondom grote opdrachten komt doordat het een enorme berg lijkt waarvan de top onzichtbaar is, totdat je eens in gaat zoomen om te kijken wat je nou daadwerkelijk moet doen om die berg te beklimmen, tree voor tree.
- Las elke dag dat je tijd hebt 1 of 2 uur in om aan je opdracht te werken. Bepaal van tevoren wat je in die uurtjes moet gaan doen, wees daarbij realistisch wat je in 1 of 2 uur af kunt hebben. Zorg dat het ook af komt: laat je dus niet leiden door je perfectionisme dat alles super goed wil doen, maar door realisme, dat de dingen af wil krijgen en gewoon zo goed als nodig is en meer niet.
- Plan genoeg vrije tijd momenten waarop je alles mag doen behalve aan je studie werken. Bijvoorbeeld een paar avonden in de week en het weekend. Verplicht jezelf om deze tijd studievrij door te brengen, ook als je de dagen ervoor te weinig of niks gepresteerd hebt. Op deze manier voorkom je dat je alleen nog maar met je studie bezig bent.
Wat niet helemaal normaal is, is dat je angstig wordt om te praten met je collega's en het gevoel hebt dat je het lichamelijk bijna niet meer trekt. Je zegt dat je ziet dat je meer rust nodig hebt, maar in de zin daarna omschrijf je dat het chaos in je hoofd is en dat het je dus nog niet lukt om die rust te organiseren. Ik denk dat het voor dit probleem verstandig is om eens met je huisarts te praten en met hem/haar te overleggen of een doorverwijzing naar een psycholoog een optie zou zijn. Je hebt namelijk een hele duidelijke hulpvraag waar een psycholoog je goed mee zou kunnen helpen en waar je de rest van je leven profijt van kan hebben.
Blijf ondertussen gestaag doorgaan met je opdrachten. Probeer een manier van werken te vinden die voor jou werkt. En bedenk je dat elk dingetje dat je doet, hoe klein ook, weer een stapje dichter bij het einde is. En dat is waar je heen wilt, toch? Hoe vervelend het proces misschien ook zal zijn, onoverkomelijk is het niet. Een aantal praktische tips die je misschien kunnen helpen bij het maken van je opdrachten:
- Breek grotere opdrachten op in kleinere stukken, maak daar een lijst van. Hierdoor wordt de opdracht concreter en overzichtelijker. Veel stress rondom grote opdrachten komt doordat het een enorme berg lijkt waarvan de top onzichtbaar is, totdat je eens in gaat zoomen om te kijken wat je nou daadwerkelijk moet doen om die berg te beklimmen, tree voor tree.
- Las elke dag dat je tijd hebt 1 of 2 uur in om aan je opdracht te werken. Bepaal van tevoren wat je in die uurtjes moet gaan doen, wees daarbij realistisch wat je in 1 of 2 uur af kunt hebben. Zorg dat het ook af komt: laat je dus niet leiden door je perfectionisme dat alles super goed wil doen, maar door realisme, dat de dingen af wil krijgen en gewoon zo goed als nodig is en meer niet.
- Plan genoeg vrije tijd momenten waarop je alles mag doen behalve aan je studie werken. Bijvoorbeeld een paar avonden in de week en het weekend. Verplicht jezelf om deze tijd studievrij door te brengen, ook als je de dagen ervoor te weinig of niks gepresteerd hebt. Op deze manier voorkom je dat je alleen nog maar met je studie bezig bent.
maandag 28 april 2014 om 14:50
Ik zit op dit moment in mijn master en herken veel van jouw klachten. Ik denk inderdaad dat je er gewoon even doorheen moet. Je studieverleden is naar mijn idee ook niet echt waar het probleem zit. Het is gewoon een hele dobber dat afstuderen, en de druk om te presteren is hoog.
Probeer inderdaad ook vrije tijd te nemen van je studie en niet alle vrije tijd met sociale activiteiten te vullen. Dat werkt bij mij het beste. Ik heb gelukkig een huisdier waar ik even mee kan ravotten buiten.
Stages zijn ook zwaar, want het is tijdelijk en je maakt niet echt deel uit van het team. Zo heb ik het in ieder geval ondervonden.
Probeer ook tevreden te zijn met minder goede cijfers. Dit lukt mij niet echt, maar wat heb je aan je hoge cijfers als je straks uitvalt vanwege oververmoeidheid?
Therapie kan je helpen met angsten en negatieve gedachtes om te gaan. Gepieker en stress, daar word je ook moe van en kan je lichamelijke klachten van krijgen. Heb ik zelf ondervonden.
Probeer inderdaad ook vrije tijd te nemen van je studie en niet alle vrije tijd met sociale activiteiten te vullen. Dat werkt bij mij het beste. Ik heb gelukkig een huisdier waar ik even mee kan ravotten buiten.
Stages zijn ook zwaar, want het is tijdelijk en je maakt niet echt deel uit van het team. Zo heb ik het in ieder geval ondervonden.
Probeer ook tevreden te zijn met minder goede cijfers. Dit lukt mij niet echt, maar wat heb je aan je hoge cijfers als je straks uitvalt vanwege oververmoeidheid?
Therapie kan je helpen met angsten en negatieve gedachtes om te gaan. Gepieker en stress, daar word je ook moe van en kan je lichamelijke klachten van krijgen. Heb ik zelf ondervonden.
maandag 28 april 2014 om 14:51
Alles wat je schrijft herken ik in mijn zoon. Ook hij was dromerig en speels, maar 'op de middelbare school zal hij wel serieuzer worden'. Niet dus... Hij had moeite met plannen, had geen overzicht, overschatte zijn kennis, had concentratieproblemen, ontwikkelde faalangst... Durfde niet meer naar school als er een proefwerk was, omdat hij niet weer een slecht cijfer aan zijn lijst wilde toevoegen... Had er buikpijn en hoofdpijn van. Piekerde 's nachts zo erg dat hij nauwelijks sliep.
Hij heeft onlangs de diagnose ADD gekregen (adhd maar zonder het hyperactieve, maar wel het 'druk zijn in je hoofd'). Je schrijft dat je bij een psycholoog bent geweest, heeft die dit onderzocht?
Hij heeft onlangs de diagnose ADD gekregen (adhd maar zonder het hyperactieve, maar wel het 'druk zijn in je hoofd'). Je schrijft dat je bij een psycholoog bent geweest, heeft die dit onderzocht?
maandag 28 april 2014 om 15:00
Bedankt voor de reacties!
Het is inderdaad niet heel erg belangrijk mijn hele geschiedenis te vertellen. Zelf heb ik alleen het idee dat bepaalde dingen elke keer terugkomen en daarom dacht ik dat het misschien goed was het erbij te zetten.
Lean_72 : Bij mijn vader is onlangs ADD en Asperger geconstateerd. Ik herken ook heel veel van mijzelf in de ADD symptomen, maar heb zelf ook heel erg het idee dat ik mij daar niet te veel aan vast moet klampen. Ik wil namelijk absoluut geen medicatie oid. En eigenlijk wil ik het liefst ook gewoon dat hele traject niet door. Het dromerige karakter krijg ik nu nog regelmatig te horen, ook nu op mijn stage.
Mijn psycholoog heeft mij toentertijd vooral geholpen met negatieve gedachten ombuigen naar positieve gedachten. En een beter beeld te krijgen van wat mij energie gaf en wat energie van mij nam.
Ik was toen al oververmoeid, dus waarschijnlijk overschaduwde dat alles.
Het is inderdaad niet heel erg belangrijk mijn hele geschiedenis te vertellen. Zelf heb ik alleen het idee dat bepaalde dingen elke keer terugkomen en daarom dacht ik dat het misschien goed was het erbij te zetten.
Lean_72 : Bij mijn vader is onlangs ADD en Asperger geconstateerd. Ik herken ook heel veel van mijzelf in de ADD symptomen, maar heb zelf ook heel erg het idee dat ik mij daar niet te veel aan vast moet klampen. Ik wil namelijk absoluut geen medicatie oid. En eigenlijk wil ik het liefst ook gewoon dat hele traject niet door. Het dromerige karakter krijg ik nu nog regelmatig te horen, ook nu op mijn stage.
Mijn psycholoog heeft mij toentertijd vooral geholpen met negatieve gedachten ombuigen naar positieve gedachten. En een beter beeld te krijgen van wat mij energie gaf en wat energie van mij nam.
Ik was toen al oververmoeid, dus waarschijnlijk overschaduwde dat alles.
maandag 28 april 2014 om 15:05
Stellamaria, zou je de dingen die je destijds van je psycholoog geleerd hebt nu ook in kunnen zetten? Je hebt vast wel oefeningen oid met hem/haar gedaan. Als je de precieze opzet daarvan niet meer hebt kan je eens googelen, veel van dat soort dingen staan wel online. Als je er rustig voor gaat zitten en echt even de tijd voor neemt kan het best dat je jezelf al een heel stuk op weg kunt helpen adhv wat je eerder al geleerd hebt.
maandag 28 april 2014 om 15:49
Ja, ik heb die therapie ook gehad. Het helpt wel. Het is een moeilijke periode in je leven waar veel vanaf hangt en therapie kan je helpen om de juiste keuzes te maken.
Ik merk dat nu mijn stage/werkstudentschap voorbij is, ik weer minder last heb van de klachten. Zelf vind ik het moeilijk om voltijd studeren te combineren met een zware stage. Het liefst ben ik met één van beiden fulltime bezig. Ik vind het ook moeilijk om steeds tijdelijk ergens aan de slag te zijn. Maar ja, je moet er doorheen inderdaad.
Ik merk dat nu mijn stage/werkstudentschap voorbij is, ik weer minder last heb van de klachten. Zelf vind ik het moeilijk om voltijd studeren te combineren met een zware stage. Het liefst ben ik met één van beiden fulltime bezig. Ik vind het ook moeilijk om steeds tijdelijk ergens aan de slag te zijn. Maar ja, je moet er doorheen inderdaad.
maandag 28 april 2014 om 17:42
Zonder meteen naar DSM IV te grijpen, het beeld dat ik uit je verhaal krijg is dat je omgeving wel erg onder de indruk was van je slimheid (talent), maar niet zoveel van je heeft geëist, met weinig discipline als gevolg (transpiratie).
Hoewel talent wel erg prettig is, zonder transpiratie bereik je niks.
Zou het kunnen dat je gewoon niet zo gewend bent ergens langere tijd hard voor te werken, ook als het tegenzit door te pakken?
Hoewel talent wel erg prettig is, zonder transpiratie bereik je niks.
Zou het kunnen dat je gewoon niet zo gewend bent ergens langere tijd hard voor te werken, ook als het tegenzit door te pakken?
maandag 28 april 2014 om 18:48
maandag 28 april 2014 om 20:39
Voor mij kom je vooral over als een perfectionist, je wilt alles doen en dat alles moet perfect en daar gaat zoveel energie in zitten dat het lichaam gaat tegen gaat werken want je kan gewoonweg niet alles perfect doen.
Daarom dat je het extra jaar kleuteren waarschijnlijk noemt, want dat maakt niets uit voor je verdere studieloopbaan maar komt het voor jou over als een soort falen omdat je niet direct als slim kind kon beginnen op school.
Kan het mis hebben maar je vroeg om een mening. Enige wat ik je kan meegeven is loslaten, je kan niet alles perfect doen en het scheelt een hoop energie als je die gedachte (dat alles perfect kan en moet zijn) langzaam los laat. Natuurlijk mag en kan je hard je best doen maar een 7 of 8 is ook goed het hoeft geen 10 te zijn bij wijze van spreken.
Daarom dat je het extra jaar kleuteren waarschijnlijk noemt, want dat maakt niets uit voor je verdere studieloopbaan maar komt het voor jou over als een soort falen omdat je niet direct als slim kind kon beginnen op school.
Kan het mis hebben maar je vroeg om een mening. Enige wat ik je kan meegeven is loslaten, je kan niet alles perfect doen en het scheelt een hoop energie als je die gedachte (dat alles perfect kan en moet zijn) langzaam los laat. Natuurlijk mag en kan je hard je best doen maar een 7 of 8 is ook goed het hoeft geen 10 te zijn bij wijze van spreken.