Psyche
alle pijlers
Moeite met eiceldonatie zusje
maandag 19 mei 2014 om 12:19
Mijn verstand en mijn gevoel lopen niet gelijk op.
Wij zijn als gezin, vader (inmiddels overleden), moeder 3 dochters waarvan ik de middelste ben, altijd heel hecht geweest. Nog steeds.
Met mijn jongere zusje heb ik een nog iets hechtere band, het klinkt misschien heel kinderachtig maar ik vind haar gewoon zo lief. We schelen twee jaar dus leeftijd zal hierin in geen rol spelen.
Mijn zusje heeft geen behoefte aan een man, wel heeft ze een kinderwens dus na lang nadenken heeft ze besloten het alleen te gaan doen en momenteel is ze bezig met het traject om zwanger te raken middels een donor. Dit via een kliniek. Ik ben supertrots op haar natuurlijk en ik sta er helemaal achter (moeder en zus ook). Ik vind het heel mooi dat dit kan op deze manier.
Maar nu komt het, mijn zusje gaat in ruil ook haar eitjes afstaan zodat iemand met een kinderwens die niet in staat is zelf een kind te krijgen, ook een kindje kan krijgen. Verstandelijk vind ik dat heel mooi. Iedereen die zo graag een kindje wil mag van mij een kindje krijgen en dat mijn zusje daar op deze manier aan bijdraagt is super.
Maar nu mijn gevoel, die kan er totaal niet mee overweg. Een eitje van mijn zusje, een deel van mijn zusje. Want hoe je het went, draait, of keert, het blijft haar DNA, wat natuurlijk ook ons DNA is. Ik heb heel sterk het gevoel dat dat bij ons moet blijven. Zodat mijn zusje en wij ons ervan kunnen verzekeren dat dit kindje niets tekort komt. Het voelt helemaal niet goed dat er straks ergens een kindje rondloopt dat misschien sprekend op ons lijkt, karaktertrekken van ons heeft (wij lijken allemaal als 4 druppels water op elkaar), maar dat wij hem of haar niet kennen. Dat wij niet weten of het kindje wel gelukkig is, het wel goed heeft. Onnodig te zeggen dat al vele doemscenario's de revue zijn gepasseerd in mijn hoofd.
Ik weet dat ik een beschermend type ben. Ik hou gewoon graag de mensen waarvan ik hou dichtbij. Ik weet niet goed wat ik met dit gevoel moet. Zoals ik al zei, mijn verstand en mijn gevoel zeggen twee verschillende dingen. Ik wil mijn zusje hier niet mee belasten, het is haar beslissing en daar sta ik achter alleen wil ik het voor mijzelf wel een plekje kunnen geven. Ik kan het ook niet helpen dat ik voel wat ik voel.
Mijn zusje heeft mij overigens gevraagd of ik er moeite mee had, ze kent mij. Ik heb haar eerlijk gezegd dat ik het inderdaad moeilijk vind en we hebben een fijn gesprek gehad. Verder wil ik haar hier niet mee lastig vallen. Ze heeft wel genoeg aan haar hoofd nu.
Herkent iemand dit misschien? Heeft iemand een goede tip of een ervaring of...
Alvast bedankt.
Wij zijn als gezin, vader (inmiddels overleden), moeder 3 dochters waarvan ik de middelste ben, altijd heel hecht geweest. Nog steeds.
Met mijn jongere zusje heb ik een nog iets hechtere band, het klinkt misschien heel kinderachtig maar ik vind haar gewoon zo lief. We schelen twee jaar dus leeftijd zal hierin in geen rol spelen.
Mijn zusje heeft geen behoefte aan een man, wel heeft ze een kinderwens dus na lang nadenken heeft ze besloten het alleen te gaan doen en momenteel is ze bezig met het traject om zwanger te raken middels een donor. Dit via een kliniek. Ik ben supertrots op haar natuurlijk en ik sta er helemaal achter (moeder en zus ook). Ik vind het heel mooi dat dit kan op deze manier.
Maar nu komt het, mijn zusje gaat in ruil ook haar eitjes afstaan zodat iemand met een kinderwens die niet in staat is zelf een kind te krijgen, ook een kindje kan krijgen. Verstandelijk vind ik dat heel mooi. Iedereen die zo graag een kindje wil mag van mij een kindje krijgen en dat mijn zusje daar op deze manier aan bijdraagt is super.
Maar nu mijn gevoel, die kan er totaal niet mee overweg. Een eitje van mijn zusje, een deel van mijn zusje. Want hoe je het went, draait, of keert, het blijft haar DNA, wat natuurlijk ook ons DNA is. Ik heb heel sterk het gevoel dat dat bij ons moet blijven. Zodat mijn zusje en wij ons ervan kunnen verzekeren dat dit kindje niets tekort komt. Het voelt helemaal niet goed dat er straks ergens een kindje rondloopt dat misschien sprekend op ons lijkt, karaktertrekken van ons heeft (wij lijken allemaal als 4 druppels water op elkaar), maar dat wij hem of haar niet kennen. Dat wij niet weten of het kindje wel gelukkig is, het wel goed heeft. Onnodig te zeggen dat al vele doemscenario's de revue zijn gepasseerd in mijn hoofd.
Ik weet dat ik een beschermend type ben. Ik hou gewoon graag de mensen waarvan ik hou dichtbij. Ik weet niet goed wat ik met dit gevoel moet. Zoals ik al zei, mijn verstand en mijn gevoel zeggen twee verschillende dingen. Ik wil mijn zusje hier niet mee belasten, het is haar beslissing en daar sta ik achter alleen wil ik het voor mijzelf wel een plekje kunnen geven. Ik kan het ook niet helpen dat ik voel wat ik voel.
Mijn zusje heeft mij overigens gevraagd of ik er moeite mee had, ze kent mij. Ik heb haar eerlijk gezegd dat ik het inderdaad moeilijk vind en we hebben een fijn gesprek gehad. Verder wil ik haar hier niet mee lastig vallen. Ze heeft wel genoeg aan haar hoofd nu.
Herkent iemand dit misschien? Heeft iemand een goede tip of een ervaring of...
Alvast bedankt.
maandag 19 mei 2014 om 13:40
Wat stoer van jou zus zeg dapper.
Jouw gevoel is wat mijn man ook een beetje heeft. Toen het duidelijk was dat ons gezin compleet was heb ik meteen gezegd dat mijn eitjes wel naar een ander mochten. Voor al die vrouwen die geen kind kunnen krijgen omdat ze zelf geen geschikte eicellen hebben. Helaas blijkt er nu erfelijke eierstokkanker in de familie te zitten en dan kan/wil/mag? Ik mijn eitjes niet meer afstaan. Ik kan dit uiteraard niet overdragen.
Als ik jou was zou ik de eicel los zien van wat het eindproduct wordt. Immers een kind is meer dan DNA alleen, het is vooral een product van de opvoeding en de omgeving waarin het opgroeit. En je mag wel aannemen dat ouders die echt een eicel nodig hebben er alles aan zullen doen om het kind een fijn leven te geven.
Jouw gevoel is wat mijn man ook een beetje heeft. Toen het duidelijk was dat ons gezin compleet was heb ik meteen gezegd dat mijn eitjes wel naar een ander mochten. Voor al die vrouwen die geen kind kunnen krijgen omdat ze zelf geen geschikte eicellen hebben. Helaas blijkt er nu erfelijke eierstokkanker in de familie te zitten en dan kan/wil/mag? Ik mijn eitjes niet meer afstaan. Ik kan dit uiteraard niet overdragen.
Als ik jou was zou ik de eicel los zien van wat het eindproduct wordt. Immers een kind is meer dan DNA alleen, het is vooral een product van de opvoeding en de omgeving waarin het opgroeit. En je mag wel aannemen dat ouders die echt een eicel nodig hebben er alles aan zullen doen om het kind een fijn leven te geven.
De term: "help" in caps-lock als topic-titel is over het algemeen omgekeerd evenredig aan de ernst van het betreffende probleem.
maandag 19 mei 2014 om 13:41
quote:cerulli schreef op 19 mei 2014 @ 13:38:
[...]
Als je het hebt over het doneren van je eigen eicellen ben ik het met je eens. Ik vind het mooi dat sommige vrouwen dit doen maar zou er zelf nooit voor kiezen om precies de redenen die jij noemt. Het is alleen wel anders als het gaat om je zus die eicellen gaat doneren, zoals TO beschrijft. Hoe sterk je bezwaren ook zijn als het om jezelf gaat, ik vind dat je die overtuiging niet aan een ander kan opdringen.Eens. Ik kan me haar gevoel best voorstellen maar het is natuurlijk de keuze van haar zus. Ik geloof ook niet dat ze haar zus iets wil opdringen, ze wil tips over hoe ze zelf beter kan omgaan met haar gevoelens.
[...]
Als je het hebt over het doneren van je eigen eicellen ben ik het met je eens. Ik vind het mooi dat sommige vrouwen dit doen maar zou er zelf nooit voor kiezen om precies de redenen die jij noemt. Het is alleen wel anders als het gaat om je zus die eicellen gaat doneren, zoals TO beschrijft. Hoe sterk je bezwaren ook zijn als het om jezelf gaat, ik vind dat je die overtuiging niet aan een ander kan opdringen.Eens. Ik kan me haar gevoel best voorstellen maar het is natuurlijk de keuze van haar zus. Ik geloof ook niet dat ze haar zus iets wil opdringen, ze wil tips over hoe ze zelf beter kan omgaan met haar gevoelens.
maandag 19 mei 2014 om 13:44
Als iedereen zo zou denken als TO zouden er geen eicel- en spermadonoren meer zijn. Niemand heeft immers de garantie dat het celletje dat nodig is om leven mee te verwekken uitgroeit tot een kind dat gelukkig wordt en compleet blij is met de gezinssituatie waarin hij of zij groot wordt gebracht. Dat geldt overigens ook voor kinderen die "gewoon" bij hun beide biologische ouders opgroeien.
Ik kan me voorstellen dat de gedachte misschien moeilijk is, maar in plaats van het er moeilijk mee te blijven hebben zou ik je gedachten proberen om te zetten in trots.
Mocht er al een zwangerschap komen uit de eiceldonatie van je zus, dan is dit niet een "kindje van je zus". Het is het kindje van de ouders bij wie het geboren wordt.
Als iedere man die overweegt sperma te doneren gaat nadenken: ja maar wellicht lijkt mijn "kindje" op me en ik zie het niet eens opgroeien dan kiest straks ook niemand er meer voor om spermadonor te zijn en dan zou je zus ook geen beroep kunnen doen op de kliniek.
Ik kan me voorstellen dat de gedachte misschien moeilijk is, maar in plaats van het er moeilijk mee te blijven hebben zou ik je gedachten proberen om te zetten in trots.
Mocht er al een zwangerschap komen uit de eiceldonatie van je zus, dan is dit niet een "kindje van je zus". Het is het kindje van de ouders bij wie het geboren wordt.
Als iedere man die overweegt sperma te doneren gaat nadenken: ja maar wellicht lijkt mijn "kindje" op me en ik zie het niet eens opgroeien dan kiest straks ook niemand er meer voor om spermadonor te zijn en dan zou je zus ook geen beroep kunnen doen op de kliniek.
maandag 19 mei 2014 om 13:45
Ik begrijp je wel to. Het is genetisch materiaal van je zusje en het voelt dus alsof een half zusje wordt afgestaan. Ik dacht er altijd vrij makkelijk over: het is goed als je zoiets doet. En hoe wel ik dat nog steeds vind, zet ik er inmiddels wel een kanttekening bij. Nu ik zelf kinderen heb zie ik al grote verschillen in opvoeding om me heen bij vrienden. Ik zou er ook moeite mee hebben te weten dat een kind dat deels van mij is (of van jouw zusje) (maar de vraag is of je hier nog van kan spreken) aan een onbekende toe te vertrouwen. Aan de andere kant raken bij mij de eicellen op en was er even sprake van mogelijke eiceldonatie van mijn zus. Gelukkig was dat niet nodig, maar als we op die manier onze kinderwens hadden kunnen vervullen had ik het gedaan. Heel graag zelfs.
Ik vind het goed dat je je gevoel uitspreekt. Accepteer het, want je ku t er niets aan veranderen. Maar probeer als je denkt aan een kind dat erfelijk gezien deels van je zus is, óók aan positieve scenario's te denken. Aan een dankbaar stel, een ondeugend jongetje en aan het geluk dat zij hebben. Niemand is perfect.
Ik vind het goed dat je je gevoel uitspreekt. Accepteer het, want je ku t er niets aan veranderen. Maar probeer als je denkt aan een kind dat erfelijk gezien deels van je zus is, óók aan positieve scenario's te denken. Aan een dankbaar stel, een ondeugend jongetje en aan het geluk dat zij hebben. Niemand is perfect.
maandag 19 mei 2014 om 13:47
Mijn tip zou zijn om je te richten op dat wat er wél is. Je zus probeert zwanger te worden en jij krijgt wellicht een neefje of nichtje waar jij de trotse tante van kan zijn. Een kindje waar je mee kan knuffelen, mee kan wandelen die jij, als tante, gruwelijk mag verwennen. Ik zie eigenlijk alleen maar doemdenken richting iets waar je helemaal geen invloed op hebt, richt je op het positieve.
Grief is just love with nowhere to go
maandag 19 mei 2014 om 13:49
Als ik jou hele stuk nog eens lees zie ik amper blijdschap over wat er misschien gaat komen, dat vind ik eigenlijk best wel ernstig. Het is alleen maar ik, ik, ik en moeilijk, moeilijk, moeilijk.
Terwijl je misschien wel tante bent over een poosje. Wat supergaaf is!
Terwijl je misschien wel tante bent over een poosje. Wat supergaaf is!
Grief is just love with nowhere to go
maandag 19 mei 2014 om 13:50
quote:Frutje schreef op 19 mei 2014 @ 13:45:
Ik begrijp je wel to. Het is genetisch materiaal van je zusje en het voelt dus alsof een half zusje wordt afgestaan. [...]
Maar hoe dan?
Valt er bij jou ook elke maand een half kind in je maandverband dan?
Ongesteldheid is ok, doneren is niet ok in de zin van genetisch materiaal.
Ik snap hem echt niet.
Ik begrijp je wel to. Het is genetisch materiaal van je zusje en het voelt dus alsof een half zusje wordt afgestaan. [...]
Maar hoe dan?
Valt er bij jou ook elke maand een half kind in je maandverband dan?
Ongesteldheid is ok, doneren is niet ok in de zin van genetisch materiaal.
Ik snap hem echt niet.
maandag 19 mei 2014 om 13:51
Ik vind dat ge-ons in je bericht heel erg naar/raar overkomen. Het is niet jullie dna dat je zusje weggeeft, het is die van haarzelf, dat is een groot verschil.
Voor de rest begrijp ik het wel hoor, gewoon het idee dat er een stukje soort van familie rondloopt die je nooit zult ontmoeten en zien opgroeien, dat kan best een hard idee zijn. Maar de fantasiedrama die je errond maakt, die zou ik achterwege laten.
Voor de rest begrijp ik het wel hoor, gewoon het idee dat er een stukje soort van familie rondloopt die je nooit zult ontmoeten en zien opgroeien, dat kan best een hard idee zijn. Maar de fantasiedrama die je errond maakt, die zou ik achterwege laten.
maandag 19 mei 2014 om 13:51
Nog een vraag aan TO: Stel, je komt er vandaag achter dat je vader 18 jaar geleden nog ergens anders bij een andere vrouw een kind heeft verwekt. Er is destijds ervoor gekozen om het contact te verbreken en de vrouw heeft haar kind (laten we zeggen: een dochter) in haar eentje opgevoed.
Volgende week komt ze bij jou op bezoek om kennis te maken. Voel je voor dit meisje (dat feitelijk dan een halfzusje is) dan meteen hetzelfde als wat jij nu voor je zussen voelt? Nee toch lijkt me? Je moet eerst iemand helemaal opnieuw leren kennen en je mist dan toch het stuk 'gedeelde opvoeding' van het gezin?
Volgende week komt ze bij jou op bezoek om kennis te maken. Voel je voor dit meisje (dat feitelijk dan een halfzusje is) dan meteen hetzelfde als wat jij nu voor je zussen voelt? Nee toch lijkt me? Je moet eerst iemand helemaal opnieuw leren kennen en je mist dan toch het stuk 'gedeelde opvoeding' van het gezin?
maandag 19 mei 2014 om 13:53
quote:Paddle schreef op 19 mei 2014 @ 13:51:
Voor de rest begrijp ik het wel hoor, gewoon het idee dat er een stukje soort van familie rondloopt die je nooit zult ontmoeten en zien opgroeien, dat kan best een hard idee zijn.wat niet eens hoeft, wellicht heeft dat kind er over 18 jaar juist wel behoefte aan om zijn/haar roots te ontdekken. Anoniem doneren mag officieel niet in NL.
Voor de rest begrijp ik het wel hoor, gewoon het idee dat er een stukje soort van familie rondloopt die je nooit zult ontmoeten en zien opgroeien, dat kan best een hard idee zijn.wat niet eens hoeft, wellicht heeft dat kind er over 18 jaar juist wel behoefte aan om zijn/haar roots te ontdekken. Anoniem doneren mag officieel niet in NL.
Grief is just love with nowhere to go
maandag 19 mei 2014 om 13:57
quote:mrssippie schreef op 19 mei 2014 @ 13:24:
Ik vind het jammer zoals sommigen hier reageren. Ik ben niet eng, ik heb geen last van extreme controledrang en nessemeissie, jouw reactie raakt kant nog wal. Gokken kun je beter laten. Hoe jij het verband legt met orgaandonatie weet ik niet maar het slaat werkelijk nergens op.
Verder wil ik iedereen bedanken voor de reacties, ik weet dat jullie gelijk hebben. In mijn hoofd zie ik inderdaad een baby, geen eicel. Eigenlijk zie ik steeds een heel schattig meisje die sprekend op mijn zusje lijkt toen ze klein was. En het idee dat daarmee iets vervelends zou gebeuren doet me gewoon zeer. Is het heel raar om te zeggen dat ik daar wel degelijk een soort van houden van gevoel heb? Natuurlijk weet ik dat de emotionele band veel sterker is dan de bloedband. Ik snap mijn eigen gevoel ook niet zo goed. Meerdere mensen hier kaarten aan dat mensen die onvruchtbaar zijn en kiezen voor een donor of adoptie vaak veel beter nadenken voor ze aan een kindje "beginnen". Ik geloof daar niet zo in. Mijn beeld is verkleurd door een gezin dat ik heel goed ken. Ze konden geen kinderen krijgen (geen idee aan wie dat lag) en hebben besloten twee kinderen te adopteren uit het buitenland. Zij hebben deze kinderen nooit liefde of warmte meegegeven, deze kinderen zijn meer afgericht dan opgevoed. Gevolg dat ze op een gegeven moment uit de ouderlijke macht zijn gezet maar de kinderen dragen de littekens nog steeds en zijn op emotioneel vlak ontspoort. Dat gun je niemand.
Ik weet dat ik dit gevoel een plekje moet geven, en dat wil ik ook echt heel graag want nogmaals, ik vind het verstandelijk echt heel erg mooi en bijzonder.
Ik denk dat niemand een kind "neemt" met het idee het een rotjeugd te geven.
Mensen die adopteren of zwanger worden van een donor niet, en mensen die via de natuurlijke weg een kind op de wereld zetten ook niet.
Toch gaat het wel eens mis, vaak zelfs, dat klopt (zowel bij biologische als niet biologische kinderen trouwens, iedereen begint er aan vol hoop en goede wil, en soms lukt het niet).
Maar het gaat ook vaak goed, in verhouding misschien nog wel vaker zelfs.
Je hebt er weinig invloed op, zelf je eigen kinderen kun je maar tot op zekere hoogte beschermen tegen ellende, laat staan de kinderen van een ander.
Als er uit de gedoneerde eicellen een kindje groeit is dat verder geen familie van jou.
Goed, je deelt DNA, maar er zijn duizenden, misschien wel miljoenen mensen op de wereld die ook aan jouw verwant zijn en die je niet kent.
Laat het idee los dat jij verantwoordelijk bent voor dit kind, feitelijk heeft dit kind met jou niks te maken.
En ik begrijp dat je gevoel maar tot op zekere hoogte kan sturen, maar jij lijkt je wel erg vast te houden aan een droombeeld dat natuurlijk niks met de werkelijkheid te maken heeft.
Ik vind het jammer zoals sommigen hier reageren. Ik ben niet eng, ik heb geen last van extreme controledrang en nessemeissie, jouw reactie raakt kant nog wal. Gokken kun je beter laten. Hoe jij het verband legt met orgaandonatie weet ik niet maar het slaat werkelijk nergens op.
Verder wil ik iedereen bedanken voor de reacties, ik weet dat jullie gelijk hebben. In mijn hoofd zie ik inderdaad een baby, geen eicel. Eigenlijk zie ik steeds een heel schattig meisje die sprekend op mijn zusje lijkt toen ze klein was. En het idee dat daarmee iets vervelends zou gebeuren doet me gewoon zeer. Is het heel raar om te zeggen dat ik daar wel degelijk een soort van houden van gevoel heb? Natuurlijk weet ik dat de emotionele band veel sterker is dan de bloedband. Ik snap mijn eigen gevoel ook niet zo goed. Meerdere mensen hier kaarten aan dat mensen die onvruchtbaar zijn en kiezen voor een donor of adoptie vaak veel beter nadenken voor ze aan een kindje "beginnen". Ik geloof daar niet zo in. Mijn beeld is verkleurd door een gezin dat ik heel goed ken. Ze konden geen kinderen krijgen (geen idee aan wie dat lag) en hebben besloten twee kinderen te adopteren uit het buitenland. Zij hebben deze kinderen nooit liefde of warmte meegegeven, deze kinderen zijn meer afgericht dan opgevoed. Gevolg dat ze op een gegeven moment uit de ouderlijke macht zijn gezet maar de kinderen dragen de littekens nog steeds en zijn op emotioneel vlak ontspoort. Dat gun je niemand.
Ik weet dat ik dit gevoel een plekje moet geven, en dat wil ik ook echt heel graag want nogmaals, ik vind het verstandelijk echt heel erg mooi en bijzonder.
Ik denk dat niemand een kind "neemt" met het idee het een rotjeugd te geven.
Mensen die adopteren of zwanger worden van een donor niet, en mensen die via de natuurlijke weg een kind op de wereld zetten ook niet.
Toch gaat het wel eens mis, vaak zelfs, dat klopt (zowel bij biologische als niet biologische kinderen trouwens, iedereen begint er aan vol hoop en goede wil, en soms lukt het niet).
Maar het gaat ook vaak goed, in verhouding misschien nog wel vaker zelfs.
Je hebt er weinig invloed op, zelf je eigen kinderen kun je maar tot op zekere hoogte beschermen tegen ellende, laat staan de kinderen van een ander.
Als er uit de gedoneerde eicellen een kindje groeit is dat verder geen familie van jou.
Goed, je deelt DNA, maar er zijn duizenden, misschien wel miljoenen mensen op de wereld die ook aan jouw verwant zijn en die je niet kent.
Laat het idee los dat jij verantwoordelijk bent voor dit kind, feitelijk heeft dit kind met jou niks te maken.
En ik begrijp dat je gevoel maar tot op zekere hoogte kan sturen, maar jij lijkt je wel erg vast te houden aan een droombeeld dat natuurlijk niks met de werkelijkheid te maken heeft.
maandag 19 mei 2014 om 13:59
Ik ben trouwens geen geneticus, maar volgens mij is het bijzondere aan DNA nou juist dat het voor iedereen uniek is tenzij je een eeneiige tweeling bent. Het DNA van een gezin vertoont wel overeenkomsten maar is niet identiek. DNA is wat een individu toebehoort. Denken dat iemand door een eiceldonatie het DNA van de familie weggeeft is dus feitelijk onjuist.
maandag 19 mei 2014 om 14:06
Het is misschien goed om te weten dat je zusje mag weten of er een kindje is geboren na de IVF van haar eiceldonatie. Er wordt niet verteld of het een jongetje of meisje is, maar wel of de poging van het andere stel gelukt is.
Er is namelijk best een grote kans dat het niet lukt, want IVF heeft een veel lagere slagingskans dan IUI (wat je zusje gaat doen). Stel dat de andere wensouder veel minder geluk heeft, dan hoeft je zusje (en jij dus) zich ook niet jaren af te vragen hoe het met dat kindje gaat.
Er is namelijk best een grote kans dat het niet lukt, want IVF heeft een veel lagere slagingskans dan IUI (wat je zusje gaat doen). Stel dat de andere wensouder veel minder geluk heeft, dan hoeft je zusje (en jij dus) zich ook niet jaren af te vragen hoe het met dat kindje gaat.
Grief is just love with nowhere to go
maandag 19 mei 2014 om 14:10
quote:Scamp schreef op 19 mei 2014 @ 13:50:
[...]
Maar hoe dan?
Valt er bij jou ook elke maand een half kind in je maandverband dan?
Ongesteldheid is ok, doneren is niet ok in de zin van genetisch materiaal.
Ik snap hem echt niet.
Ik zou zelf nooit een eicel doneren, ik heb er bewust voor gekozen geen kinderen op de wereld te zetten, en natuurlijk mag iedereen zich voortplanten, maar ik doe daar niet aan mee (zou het ook een uitgesproken naar idee vinden dat er ergens een kind van mij rondloopt).
Een eicel door de wc spoelen is iets heel anders, daar kan nooit een kindje uitkomen (ik slik de pil trouwens, dus ik heb helemaal geen eisprong)
Tot zover snap ik het nog, maar dit gaat over de eieren van de zus van TO.
Die mag haar zus natuurlijk helemaal zelf door de plee spoelen, bakken en serveren met ketchup of doneren aan wie ze maar hebben wil.
Sterker nog, als de zus van TO draagmoeder zou willen zijn of haar pasgeboren kindje zou willen afstaan dan mocht dat ook.
En natuurlijk mag je daar moeite mee hebben, ook als anderen dat niet snappen, maar je kunt je eigen gevoel ook sturen.
Er is geen grond voor dit gevoel, en ik zou het dan ook zeker niet gevoed hebben door er met m'n zus over te praten, of telkens weer mezelf te verliezen in dagdromen over een meisjesbaby die zo sprekend op mijn zus lijkt.
[...]
Maar hoe dan?
Valt er bij jou ook elke maand een half kind in je maandverband dan?
Ongesteldheid is ok, doneren is niet ok in de zin van genetisch materiaal.
Ik snap hem echt niet.
Ik zou zelf nooit een eicel doneren, ik heb er bewust voor gekozen geen kinderen op de wereld te zetten, en natuurlijk mag iedereen zich voortplanten, maar ik doe daar niet aan mee (zou het ook een uitgesproken naar idee vinden dat er ergens een kind van mij rondloopt).
Een eicel door de wc spoelen is iets heel anders, daar kan nooit een kindje uitkomen (ik slik de pil trouwens, dus ik heb helemaal geen eisprong)
Tot zover snap ik het nog, maar dit gaat over de eieren van de zus van TO.
Die mag haar zus natuurlijk helemaal zelf door de plee spoelen, bakken en serveren met ketchup of doneren aan wie ze maar hebben wil.
Sterker nog, als de zus van TO draagmoeder zou willen zijn of haar pasgeboren kindje zou willen afstaan dan mocht dat ook.
En natuurlijk mag je daar moeite mee hebben, ook als anderen dat niet snappen, maar je kunt je eigen gevoel ook sturen.
Er is geen grond voor dit gevoel, en ik zou het dan ook zeker niet gevoed hebben door er met m'n zus over te praten, of telkens weer mezelf te verliezen in dagdromen over een meisjesbaby die zo sprekend op mijn zus lijkt.
maandag 19 mei 2014 om 14:14
@NYC, nee, ik zou dat gevoel inderdaad niet hebben gelijk nee. Je hebt gelijk.
@Maleficent, inderdaad heb ik daar in dit topic niet over geschreven nee. Omdat het voor mijn gevoel niet veel te maken had met waar het topic over gaat. Uiteraard ben ik laaiend enthousiast, ik ben druk bezig met te leren sokjes breien en mutsjes breien met 5 pennen, we hebben met z'n allen al heel veel voorpret over kerst en sinterklaas en ik ben zelfs aan het uitpuzzelen hoe ik kan meedragen aan de spaarrekening zodat hij of zij een leuk spaarcentje heeft voor rijbewijs/studie/op kamers/auto etc. Ik verheug me er enorm op en wat mij betreft zou het kindje morgen al mogen komen bij wijze van spreken.
Veel mensen vallen trouwens over het "ons DNA". Dat staat er misschien wat vreemd, zo bedoel ik het niet, ik weet gewoon niet goed hoe ik het anders moet omschrijven.
@Maleficent, inderdaad heb ik daar in dit topic niet over geschreven nee. Omdat het voor mijn gevoel niet veel te maken had met waar het topic over gaat. Uiteraard ben ik laaiend enthousiast, ik ben druk bezig met te leren sokjes breien en mutsjes breien met 5 pennen, we hebben met z'n allen al heel veel voorpret over kerst en sinterklaas en ik ben zelfs aan het uitpuzzelen hoe ik kan meedragen aan de spaarrekening zodat hij of zij een leuk spaarcentje heeft voor rijbewijs/studie/op kamers/auto etc. Ik verheug me er enorm op en wat mij betreft zou het kindje morgen al mogen komen bij wijze van spreken.
Veel mensen vallen trouwens over het "ons DNA". Dat staat er misschien wat vreemd, zo bedoel ik het niet, ik weet gewoon niet goed hoe ik het anders moet omschrijven.
maandag 19 mei 2014 om 14:22
Misschien helpt het om je te realiseren dat ieder kind, ook je eigen, ook die van je zo geliefde zus en van je andere zus, voornamelijk een eigen persoon is. En dat elk kind een zeer onafhankelijk wezen kan blijken te zijn. En dat jouw drang om het DNA bij elkaar te willen houden wel eens dat kan zijn waar dat kind, dat toch echt wel genetisch aan jou verwant is, helemaal niets mee heeft. Dat je naar elk kind, genetisch verwant of niet, moet kijken om te zien wat het echt wil. Niet projecteren dat het zo graag in de warme familieschoot wil ronddobberen, maar echt kijken. Dat je nu droomt en projecteert, vanuit de beste bedoelingen ongetwijfeld, maar zeer ver van de realiteit. De gevoelens zijn er, maar toetsing aan de realiteit lijkt me in dit geval erg verstandig, ook voor dat neefje of nichtje er is.
maandag 19 mei 2014 om 14:27
quote:mrssippie schreef op 19 mei 2014 @ 14:14:
@NYC, nee, ik zou dat gevoel inderdaad niet hebben gelijk nee. Je hebt gelijk.
@Maleficent, inderdaad heb ik daar in dit topic niet over geschreven nee. Omdat het voor mijn gevoel niet veel te maken had met waar het topic over gaat. Uiteraard ben ik laaiend enthousiast, ik ben druk bezig met te leren sokjes breien en mutsjes breien met 5 pennen, we hebben met z'n allen al heel veel voorpret over kerst en sinterklaas en ik ben zelfs aan het uitpuzzelen hoe ik kan meedragen aan de spaarrekening zodat hij of zij een leuk spaarcentje heeft voor rijbewijs/studie/op kamers/auto etc. Ik verheug me er enorm op en wat mij betreft zou het kindje morgen al mogen komen bij wijze van spreken.
Veel mensen vallen trouwens over het "ons DNA". Dat staat er misschien wat vreemd, zo bedoel ik het niet, ik weet gewoon niet goed hoe ik het anders moet omschrijven.
Heb wel eens gelezen dat alle europeanen afstammen van 7 "oermoeders"
Eigenlijk zijn we dus allemaal famillie
@NYC, nee, ik zou dat gevoel inderdaad niet hebben gelijk nee. Je hebt gelijk.
@Maleficent, inderdaad heb ik daar in dit topic niet over geschreven nee. Omdat het voor mijn gevoel niet veel te maken had met waar het topic over gaat. Uiteraard ben ik laaiend enthousiast, ik ben druk bezig met te leren sokjes breien en mutsjes breien met 5 pennen, we hebben met z'n allen al heel veel voorpret over kerst en sinterklaas en ik ben zelfs aan het uitpuzzelen hoe ik kan meedragen aan de spaarrekening zodat hij of zij een leuk spaarcentje heeft voor rijbewijs/studie/op kamers/auto etc. Ik verheug me er enorm op en wat mij betreft zou het kindje morgen al mogen komen bij wijze van spreken.
Veel mensen vallen trouwens over het "ons DNA". Dat staat er misschien wat vreemd, zo bedoel ik het niet, ik weet gewoon niet goed hoe ik het anders moet omschrijven.
Heb wel eens gelezen dat alle europeanen afstammen van 7 "oermoeders"
Eigenlijk zijn we dus allemaal famillie
maandag 19 mei 2014 om 14:38
Wie weet krijgt het nageslacht, dat ontstaat uit weggegeven eicellen en sperma op latere leeftijd wel grote problemen met de manier waarop zij ontstaan zijn.
Leuk hoor voor de aanstaande vaders en moeders, maar er wordt bitter weinig nagedacht over de eventuele consequenties voor de kinderen.
Egoisme ten top.
(Waarbij ik een uitzondering wil maken voor de ouders die een omgang met de donor van hun kind belangrijk vinden voor een goede ontwikkeling van de identiteit van het kind.)
Leuk hoor voor de aanstaande vaders en moeders, maar er wordt bitter weinig nagedacht over de eventuele consequenties voor de kinderen.
Egoisme ten top.
(Waarbij ik een uitzondering wil maken voor de ouders die een omgang met de donor van hun kind belangrijk vinden voor een goede ontwikkeling van de identiteit van het kind.)
maandag 19 mei 2014 om 14:44
quote:dubbeltje4 schreef op 19 mei 2014 @ 14:38:
Wie weet krijgt het nageslacht, dat ontstaat uit weggegeven eicellen en sperma op latere leeftijd wel grote problemen met de manier waarop zij ontstaan zijn.
Leuk hoor voor de aanstaande vaders en moeders, maar er wordt bitter weinig nagedacht over de eventuele consequenties voor de kinderen.
Wie weet. Wie weet ook niet.
Daar kun je helemaal niks over zeggen, wellicht doen ouders er alles aan om het kind zo goed mogelijk te begeleiden.
Wie weet krijgt het nageslacht, dat ontstaat uit weggegeven eicellen en sperma op latere leeftijd wel grote problemen met de manier waarop zij ontstaan zijn.
Leuk hoor voor de aanstaande vaders en moeders, maar er wordt bitter weinig nagedacht over de eventuele consequenties voor de kinderen.
Wie weet. Wie weet ook niet.
Daar kun je helemaal niks over zeggen, wellicht doen ouders er alles aan om het kind zo goed mogelijk te begeleiden.
Grief is just love with nowhere to go
