Psyche
alle pijlers
Heb jij je leven geaccepteerd?
zaterdag 7 juni 2014 om 23:50
Beste viva lezers,
Na maanden mee te hebben gelezen op het forum; kwam ik tot het punt om ook een topic te openen waar ik zelf mee zit.
Ik kan mij leven niet accepteren voor wat het is. Ik ben een twintiger met vier onafgemaakte hbo studies en daarnaast zit ik werkloos thuis.
Ik ben hierdoor niet tevreden met mijn leven. Wat logisch is! Wie wil er werkloos en zonder een hbo- opleiding hele dag thuis zitten.
Ik doe iedere keer mij best, maar mijn depressie en faalangst zitten bij mij in de weg. Ik ben bij een psycholoog geweest, omdat het te duur werd ben ik ermee gekapt. Het heeft toentertijd gedeeltelijk geholpen.
Wat ik mij dus afvraag is hoe heb jij je dromen gerealiseerd wanneer het allemaal niet meezat?
En waarom heb jij je dromen niet gerealiseerd? en hoe ga je daarmee om?
Hoe ga jij in het algemeen met tegenslagen om?
En accepteer jij je leven voor wat het is?
Ik zelf accepteer mijn leven niet voor wat het is. Ik heb geen zin om van een uitkering te leven, het liefst had ik een afgeronde hbo-opleiding en was ik begonnen aan een carriere. Ik zie soms geen uitweg en dan denk ik aan zelfmoord... Ik weet dat het heftig klinkt, maar dat is nou eenmaal mij gedachte.
Na maanden mee te hebben gelezen op het forum; kwam ik tot het punt om ook een topic te openen waar ik zelf mee zit.
Ik kan mij leven niet accepteren voor wat het is. Ik ben een twintiger met vier onafgemaakte hbo studies en daarnaast zit ik werkloos thuis.
Ik ben hierdoor niet tevreden met mijn leven. Wat logisch is! Wie wil er werkloos en zonder een hbo- opleiding hele dag thuis zitten.
Ik doe iedere keer mij best, maar mijn depressie en faalangst zitten bij mij in de weg. Ik ben bij een psycholoog geweest, omdat het te duur werd ben ik ermee gekapt. Het heeft toentertijd gedeeltelijk geholpen.
Wat ik mij dus afvraag is hoe heb jij je dromen gerealiseerd wanneer het allemaal niet meezat?
En waarom heb jij je dromen niet gerealiseerd? en hoe ga je daarmee om?
Hoe ga jij in het algemeen met tegenslagen om?
En accepteer jij je leven voor wat het is?
Ik zelf accepteer mijn leven niet voor wat het is. Ik heb geen zin om van een uitkering te leven, het liefst had ik een afgeronde hbo-opleiding en was ik begonnen aan een carriere. Ik zie soms geen uitweg en dan denk ik aan zelfmoord... Ik weet dat het heftig klinkt, maar dat is nou eenmaal mij gedachte.
maandag 9 juni 2014 om 09:30
Maar als jij een depressie hebt, kan je huisarts je verwijzen naar een hulpverlener die vergoed wordt door je verzekering. Dan kom je er waarschijnlijk niet alleen uit... Onze praktijk heeft ook een psychisch ondersteuner waar je kan praten. Valt volgens mij gewoon onder huisartskosten. Misschien dat jouw praktijk dat ook heeft?
Wat ik wel heb geleerd is je niet beter te houden dan je je voelt als je bij je huisarts zit, zodat hij/zij ook echt passende hulp kan bieden.
Wat ik wel heb geleerd is je niet beter te houden dan je je voelt als je bij je huisarts zit, zodat hij/zij ook echt passende hulp kan bieden.
maandag 9 juni 2014 om 13:41
quote:strikjemetstippels schreef op 08 juni 2014 @ 19:17:
hoi meelezer,
ik herken me wel in je verhaal, ik heb ook een lange zoek periode gehad wat betreft wat ik nou met me zelf moet, en na een tijdje van stabiliteit bevind ik mij nu weer in dat proces. Toch heb ik ongemerkt best wel wat zaken bereikt, al spelen de faalangst en sociale angst wel weer op sinds een tijdje. ik denk ook na over therapie, vind dat ook eng maar ach als je er zelf niet uit komt...dan maar met een ander, toch?
kan je kijken voor gerichte cursussen of praktijk leren? of elke keer een bepaald vak of blok vormen bij een onderwijs instelling?
het is makkelijk om al van te voren iets niet te doen, of iets maar half te doen, want dan kun je niet falen, je hebt immers niet je best gedaan. Zo werkt dat voor mij, en daar moet ik ook weer mee aan de slag. wat wel vaak zo is bij mij is dat na een periode van angst om te falen, ik het geen wat ik leer wel ineens kan, misschien heb jij dat ook en moet je maar denken 'over drie maanden snap ik niet meer dat ik dat niet kon/durfde'? en in die rot periode intensief therapie volgen?
Beste strikjemetstippen.
welke vorm van therapie heb jij gevolgd om van de faal angst en sociale angst te verzetten?
hoi meelezer,
ik herken me wel in je verhaal, ik heb ook een lange zoek periode gehad wat betreft wat ik nou met me zelf moet, en na een tijdje van stabiliteit bevind ik mij nu weer in dat proces. Toch heb ik ongemerkt best wel wat zaken bereikt, al spelen de faalangst en sociale angst wel weer op sinds een tijdje. ik denk ook na over therapie, vind dat ook eng maar ach als je er zelf niet uit komt...dan maar met een ander, toch?
kan je kijken voor gerichte cursussen of praktijk leren? of elke keer een bepaald vak of blok vormen bij een onderwijs instelling?
het is makkelijk om al van te voren iets niet te doen, of iets maar half te doen, want dan kun je niet falen, je hebt immers niet je best gedaan. Zo werkt dat voor mij, en daar moet ik ook weer mee aan de slag. wat wel vaak zo is bij mij is dat na een periode van angst om te falen, ik het geen wat ik leer wel ineens kan, misschien heb jij dat ook en moet je maar denken 'over drie maanden snap ik niet meer dat ik dat niet kon/durfde'? en in die rot periode intensief therapie volgen?
Beste strikjemetstippen.
welke vorm van therapie heb jij gevolgd om van de faal angst en sociale angst te verzetten?
maandag 9 juni 2014 om 14:17
Beste sweerfirefly, mara2 en nummerzoveel,
Jullie hebben gelijk, ik moet inderdaad weer terug in therapie. Ik zocht werk om talloze redenen; maar als ik er echt over nadenk, is het beter dat ik voor de 100% op mezelf focus.
Ik voel mij zo stom dat ik niet na mijn psycholoog een andere vorm van therapie ben gaan volgen. Omdat ik perse terug wou gaan naar de desbetreffende praktijk vanwege de goede klik die ik had. In plaats daarvan ben ik gaan zoeken naar werk, en het probleem proberen te onderdrukken... Ik denk dat ik mij te lang sterk heb gehouden. Ik ga bij mijn verzekering kijken wat er wel vergoed word ondertussen zoeken naar een andere HA.
Ik wou het niet toegeven vanwege dat ik dacht dat ik goed bezig was...
Jullie hebben gelijk, ik moet inderdaad weer terug in therapie. Ik zocht werk om talloze redenen; maar als ik er echt over nadenk, is het beter dat ik voor de 100% op mezelf focus.
Ik voel mij zo stom dat ik niet na mijn psycholoog een andere vorm van therapie ben gaan volgen. Omdat ik perse terug wou gaan naar de desbetreffende praktijk vanwege de goede klik die ik had. In plaats daarvan ben ik gaan zoeken naar werk, en het probleem proberen te onderdrukken... Ik denk dat ik mij te lang sterk heb gehouden. Ik ga bij mijn verzekering kijken wat er wel vergoed word ondertussen zoeken naar een andere HA.
Ik wou het niet toegeven vanwege dat ik dacht dat ik goed bezig was...
maandag 9 juni 2014 om 14:30
Ik heb mijn verleden geaccepteerd zoals het is, heb er vrede mee. Veel meegemaakt maar nog meer geleerd.
Ik heb een hele lieve man die heel veel van mij houdt, en ik hou ontzettend veel van hem! Natuurlijk zijn er een paar dingen die ik anders wil, dat is normaal en heeft iedereen.
Heel graag zou ik nog een opleiding willen volgen, helaas ziet man dat liever niet. Ik werk nu als IG-er in verpleeghuis, heel heel graag wil ik ambulanceverpleegkundige worden. Dat is al een droom van mij sinds dat ik klein meisje ben. Mijn ouders zeiden altijd dat ik dat niet kon, ik was voor een stuiver geboren en dan kun je nooit een dubbeltje worden.
Ondanks alles heb ik een goed leven opgebouwd, goeie baan waar ik veel plezier in heb. Maar ik ben ambitieus, wil graag meer en hoger komen. Stilstaan is achteruit gaan.
Ik heb vanmiddag een motivatiebrief verstuurd naar de RAV hier in de regio, voor ambulancechauffeur. Hoop zo dat dit mij gegund is!
Ik heb een hele lieve man die heel veel van mij houdt, en ik hou ontzettend veel van hem! Natuurlijk zijn er een paar dingen die ik anders wil, dat is normaal en heeft iedereen.
Heel graag zou ik nog een opleiding willen volgen, helaas ziet man dat liever niet. Ik werk nu als IG-er in verpleeghuis, heel heel graag wil ik ambulanceverpleegkundige worden. Dat is al een droom van mij sinds dat ik klein meisje ben. Mijn ouders zeiden altijd dat ik dat niet kon, ik was voor een stuiver geboren en dan kun je nooit een dubbeltje worden.
Ondanks alles heb ik een goed leven opgebouwd, goeie baan waar ik veel plezier in heb. Maar ik ben ambitieus, wil graag meer en hoger komen. Stilstaan is achteruit gaan.
Ik heb vanmiddag een motivatiebrief verstuurd naar de RAV hier in de regio, voor ambulancechauffeur. Hoop zo dat dit mij gegund is!
maandag 9 juni 2014 om 19:37
quote:meelezer2.0 schreef op 09 juni 2014 @ 14:17:
Beste sweerfirefly, mara2 en nummerzoveel,
Jullie hebben gelijk, ik moet inderdaad weer terug in therapie. Ik zocht werk om talloze redenen; maar als ik er echt over nadenk, is het beter dat ik voor de 100% op mezelf focus.
Ik voel mij zo stom dat ik niet na mijn psycholoog een andere vorm van therapie ben gaan volgen. Omdat ik perse terug wou gaan naar de desbetreffende praktijk vanwege de goede klik die ik had. In plaats daarvan ben ik gaan zoeken naar werk, en het probleem proberen te onderdrukken... Ik denk dat ik mij te lang sterk heb gehouden. Ik ga bij mijn verzekering kijken wat er wel vergoed word ondertussen zoeken naar een andere HA.
Ik wou het niet toegeven vanwege dat ik dacht dat ik goed bezig was...
To, knap dat je het zo kan zien. En niet vergeten eerst naar de dokter en dan goede voor jouw therapie. En dan pas de baan. Als jij je weer wat lekkerder voelt dan scheelt dat zo enorm.
En desnoods met hulp nog voor een baan zoeken maar dat is latere zorg.
Veel sterkte en zet hem op...
Beste sweerfirefly, mara2 en nummerzoveel,
Jullie hebben gelijk, ik moet inderdaad weer terug in therapie. Ik zocht werk om talloze redenen; maar als ik er echt over nadenk, is het beter dat ik voor de 100% op mezelf focus.
Ik voel mij zo stom dat ik niet na mijn psycholoog een andere vorm van therapie ben gaan volgen. Omdat ik perse terug wou gaan naar de desbetreffende praktijk vanwege de goede klik die ik had. In plaats daarvan ben ik gaan zoeken naar werk, en het probleem proberen te onderdrukken... Ik denk dat ik mij te lang sterk heb gehouden. Ik ga bij mijn verzekering kijken wat er wel vergoed word ondertussen zoeken naar een andere HA.
Ik wou het niet toegeven vanwege dat ik dacht dat ik goed bezig was...
To, knap dat je het zo kan zien. En niet vergeten eerst naar de dokter en dan goede voor jouw therapie. En dan pas de baan. Als jij je weer wat lekkerder voelt dan scheelt dat zo enorm.
En desnoods met hulp nog voor een baan zoeken maar dat is latere zorg.
Veel sterkte en zet hem op...