Psyche
alle pijlers
hechten aan hulpverlener
woensdag 4 juni 2014 om 09:57
Ik loop al heel wat jaartjes in de hulpverlening rond maar het blijft lastig: afscheid nemen van hulpverleners. Ik ga me soms heel erg hechten aan de persoon die mij begeleidt. (vooral bij vrouwen) dan wordt ik heel verdrietig en soms ook destructief als het contact dan afloopt.
Nu ook weer. Ik ga naar een andere instelling toe en moet afscheid gaan nemen van de psychiatrisch verpleegkundige waar ik al anderhalf jaar contact mee heb. Dat valt me heel zwaar. We hebben nog zo´n 4 gesprekken en dan zie ik haar waarschijnlijk nooit meer. Herkent iemand dit? Hoe gaan jullie hiermee om?
Nu ook weer. Ik ga naar een andere instelling toe en moet afscheid gaan nemen van de psychiatrisch verpleegkundige waar ik al anderhalf jaar contact mee heb. Dat valt me heel zwaar. We hebben nog zo´n 4 gesprekken en dan zie ik haar waarschijnlijk nooit meer. Herkent iemand dit? Hoe gaan jullie hiermee om?
woensdag 4 juni 2014 om 11:11
Als ik bijzondere mensen ontmoet waarvan ik weet dat ik er weer afscheid van moet nemen, dan denk ik altijd "Wat fijn dat ik zulke prachtige mensen tijdelijk in mijn leven heb mogen hebben. Ik ben benieuwd voor welke mooie mensen er nu ruimte wordt gemaakt."
Je zegt het zelf al, je hebt dit met meerdere mensen ervaren. Wie weet maakt deze dame ruimte voor een volgende prachtige vrouw, waarvan je weer andere dingen kunt leren. Zie het als een ontdekkingsreis, waarbij je onderweg veel mensen tegen komt. Mensen die je misschien nooit meer ziet, maar die er wel samen voor hebben gezorgd dat het een mooie bijzondere reis werd, vol met prachte herinneringen.
Je zegt het zelf al, je hebt dit met meerdere mensen ervaren. Wie weet maakt deze dame ruimte voor een volgende prachtige vrouw, waarvan je weer andere dingen kunt leren. Zie het als een ontdekkingsreis, waarbij je onderweg veel mensen tegen komt. Mensen die je misschien nooit meer ziet, maar die er wel samen voor hebben gezorgd dat het een mooie bijzondere reis werd, vol met prachte herinneringen.
woensdag 4 juni 2014 om 12:13
Herkenning alom!
Ik heb er sowieso al erg veel moeite mee om andere mensen te vertrouwen. Dat uit zich -uiteraard- ook bij hulpverleners. In het begin loopt het contact wat stroef en ben ik afwachtend en wantrouwend. Geleidelijk ga ik me toch meer op mijn gemak voelen en ga ik me ook erg hechten aan de therapeut.
Het is dan erg zwaar om me los te maken van diegene (m/v).
Maar ik probeer(!) er inmiddels van een afstandje naar te kijken. Therapie is een leerproces. En wat voor mij één van de belangrijkste lessen is is dat ik het wél kan: dat ik mensen aardig kan vinden, me op mijn gemak kan voelen bij ze en ze zelfs kan vertrouwen. En dat het al vaker gebeurd is, dat geeft alleen maar meer vertrouwen voor de toekomst en wellicht zal het vaker gebeuren: bij hulpverleners en nog beter, en waar het natuurlijk allemaal om begonnen is: in het échte dagelijkse leven buiten de therapie!!!
Maar ik begrijp je gevoel zo goed. Overdrachtgevoelens kunnen zo lastig zijn! Maar dus ook veel duidelijk maken.
Succes met je laatste gesprekken en met je volgende behandeling.
Ik heb er sowieso al erg veel moeite mee om andere mensen te vertrouwen. Dat uit zich -uiteraard- ook bij hulpverleners. In het begin loopt het contact wat stroef en ben ik afwachtend en wantrouwend. Geleidelijk ga ik me toch meer op mijn gemak voelen en ga ik me ook erg hechten aan de therapeut.
Het is dan erg zwaar om me los te maken van diegene (m/v).
Maar ik probeer(!) er inmiddels van een afstandje naar te kijken. Therapie is een leerproces. En wat voor mij één van de belangrijkste lessen is is dat ik het wél kan: dat ik mensen aardig kan vinden, me op mijn gemak kan voelen bij ze en ze zelfs kan vertrouwen. En dat het al vaker gebeurd is, dat geeft alleen maar meer vertrouwen voor de toekomst en wellicht zal het vaker gebeuren: bij hulpverleners en nog beter, en waar het natuurlijk allemaal om begonnen is: in het échte dagelijkse leven buiten de therapie!!!
Maar ik begrijp je gevoel zo goed. Overdrachtgevoelens kunnen zo lastig zijn! Maar dus ook veel duidelijk maken.
Succes met je laatste gesprekken en met je volgende behandeling.
woensdag 4 juni 2014 om 12:49
Ik herken het wel.
Eén behandelaar die ik zo'n zes jaar lang maandelijks gesproken heb. Hij heeft me gekend in een levensfase waarin veel sociale contacten verwaterden, nieuwe ontstonden en ook weer verwaterden, etc. Was best ff raar toen het contact stopte, je gaat met zo iemand immers ook nooit meer bijkletsen oid.
Verder een dominee die mij enorm geholpen heeft door wekelijks een kop koffie voor me neer te zetten in haar werkkamer en te wachten of ik kwam, met een luisterend oor.
Toen zij naar de andere kant van het land verhuisde kreeg ik echt wel een klap, psychisch.
Dan nog iemand die fysiek nooit weggegaan is maar die wel mijn verhaal kende alleen mijn vertrouwen schaadde met een rare actie. Dat was in feite ook een afscheid want ik heb m nooit meer wat verteld. (die is wel hulpverlener maar ik kende m privé zeg maar)
De truc hier is toch om contacten te hebben buiten de hulpverlening, mensen die ook mijn verhaal kennen. Een stevig netwerk.
Eén behandelaar die ik zo'n zes jaar lang maandelijks gesproken heb. Hij heeft me gekend in een levensfase waarin veel sociale contacten verwaterden, nieuwe ontstonden en ook weer verwaterden, etc. Was best ff raar toen het contact stopte, je gaat met zo iemand immers ook nooit meer bijkletsen oid.
Verder een dominee die mij enorm geholpen heeft door wekelijks een kop koffie voor me neer te zetten in haar werkkamer en te wachten of ik kwam, met een luisterend oor.
Toen zij naar de andere kant van het land verhuisde kreeg ik echt wel een klap, psychisch.
Dan nog iemand die fysiek nooit weggegaan is maar die wel mijn verhaal kende alleen mijn vertrouwen schaadde met een rare actie. Dat was in feite ook een afscheid want ik heb m nooit meer wat verteld. (die is wel hulpverlener maar ik kende m privé zeg maar)
De truc hier is toch om contacten te hebben buiten de hulpverlening, mensen die ook mijn verhaal kennen. Een stevig netwerk.
woensdag 4 juni 2014 om 14:42
Ik heb eens gegoogeld op overdracht gevoelens en herkende daar heel veel van mezelf in! Het is fijn om te lezen dat het eigenlijk heel vaak voorkomt. Het gevoel is daardoor niet gelijk weg maar ik snap het nu wel beter en dat maakt het toch minder heftig. Ik ben ook blij met jullie medeleven en eigen verhalen. Ik was even bang dat ik weggehoond zou worden met zo´n onderwerp. Denken jullie dat ik dit moet delen met mijn behandelaarster? Ik lees op internet zoveel tegenstrijdige berichten hierover. het kan helpen om het erover te hebben zodat je er begrip voor kan krijgen en hulp om het contact goed af te bouwen of het maakt het juist erger. wat zouden jullie in zo´n geval doen?
vrijdag 6 juni 2014 om 00:31
vrijdag 6 juni 2014 om 16:03
Ik heb het al met haar besproken (soms kan ik opeens heel rigoreus een besluit nemen en achteraf me afvragen waar ik de moed vandaan gehaald heb). ik heb haar een mail gestuurd waarin ik uitgelegd heb hoe lastig ik het vind dat ik afscheid van haar moet nemen en dat het de neiging tot zelfbeschadiging oproept, dat ik er met haar over wil kunnen praten en het goed wil afsluiten en leren hoe ik het bij een volgende hulpverlener iets minder zou kunnen hebben. ze reageerde heel relaxt. dat was wel een opluchting. ze begreep mijn gevoel wel en we zouden het er aankomende dinsdag nog verder over hebben. ik vind het wel een spannend gesprek dinsdag. ik heb nu iets open gegooid wat wel heel persoonlijk is. ik hoop dat ze niet opeens heel afstandelijk gaat doen ofzo.
donderdag 12 juni 2014 om 13:28
Oh herken dit wel! Heb ook een tijdje een hulpverlener gehad..heb erg veel aan deze man gehad..en ja uiteindelijk ontstond ook een soort van 'verliefdheidsgevoel'. Heb het hem nooit verteld en zie hem ook niet meer nu. Vraag me nog steeds af hoe ie gereageerd zou hebben. Waarschijnlijk met iets corrects. Maarja als ik het hem had verteld dan had ik hem niet meer onder ogen durven komen. Dus maar niet gedaan haha. Het gevoel wordt uiteindelijk wel minder, maar 'mis' hem soms nog steeds.
maandag 16 juni 2014 om 14:46
ohja! ik herken dit heel goed. Het is zwaar om te beseffen dat diegene die je goed heeft geholpen, je niet meer zult zien. Ik heb het daar toen ook erg moeilijk mee gehad, heb haar later nog een keer opgezocht en nu, een jaar later kan ik pas echt beseffen dat de gesprekken voorbij zijn. Het is goed dat ik die gesprekken met haar gevoerd heb, maar het is voorbij.
maandag 16 juni 2014 om 21:42
Het is fijn om te horen dat dit gevoel bij jullie allemaal op gegeven moment minder is geworden. Hebben jullie daar nog iets speciaals voor gedaan of ging dat vanzelf?
Het is ergens ook wel logisch dat je je hecht aan iemand die alleen maar bezig is met naar jou luisteren en waar je alles tegen kunt zeggen.. Ging dat ook maar zo met mensen buiten een therapeutische relatie... Ik heb hier met mijn hulpverlener, spv er in dit geval, over gesproken. ze was heel begripvol en gaf aan dat ze zich soms ook hecht aan cliënten en dat ze het dan ook moeilijk vindt om afscheid te nemen (ze heeft niet zo direct gezegd dat ze mij ging missen maar zo kwam het wel een beetje over). we gaan bij onze laatste afspraak stil staan bij het nemen van afscheid. ik ga een kaart voor haar schrijven en zei misschien ook wel eentje voor mij en dan hoop ik dat ik het een beetje afgesloten heb. ik ga dan een nieuw hulpverleningstraject in. en eigenlijk hoop ik dat die nieuwe begeleider niet net zo lief is als deze anders ga ik me weer hechten. daar ben ik een beetje bang voor geworden. het meest ideale is natuurlijk dat je helemaal geen hulpverlening nodig hebt, dat je je kan hechten aan vrienden en familie, dat is volgens mij het meest gezonde, maar daar ben ik helaas nog niet.
Het is ergens ook wel logisch dat je je hecht aan iemand die alleen maar bezig is met naar jou luisteren en waar je alles tegen kunt zeggen.. Ging dat ook maar zo met mensen buiten een therapeutische relatie... Ik heb hier met mijn hulpverlener, spv er in dit geval, over gesproken. ze was heel begripvol en gaf aan dat ze zich soms ook hecht aan cliënten en dat ze het dan ook moeilijk vindt om afscheid te nemen (ze heeft niet zo direct gezegd dat ze mij ging missen maar zo kwam het wel een beetje over). we gaan bij onze laatste afspraak stil staan bij het nemen van afscheid. ik ga een kaart voor haar schrijven en zei misschien ook wel eentje voor mij en dan hoop ik dat ik het een beetje afgesloten heb. ik ga dan een nieuw hulpverleningstraject in. en eigenlijk hoop ik dat die nieuwe begeleider niet net zo lief is als deze anders ga ik me weer hechten. daar ben ik een beetje bang voor geworden. het meest ideale is natuurlijk dat je helemaal geen hulpverlening nodig hebt, dat je je kan hechten aan vrienden en familie, dat is volgens mij het meest gezonde, maar daar ben ik helaas nog niet.
dinsdag 17 juni 2014 om 09:27
quote:bangmeisje schreef op 16 juni 2014 @ 21:42:
Het is fijn om te horen dat dit gevoel bij jullie allemaal op gegeven moment minder is geworden. Hebben jullie daar nog iets speciaals voor gedaan of ging dat vanzelf?
Het is ergens ook wel logisch dat je je hecht aan iemand die alleen maar bezig is met naar jou luisteren en waar je alles tegen kunt zeggen.. Ging dat ook maar zo met mensen buiten een therapeutische relatie... Ik heb hier met mijn hulpverlener, spv er in dit geval, over gesproken. ze was heel begripvol en gaf aan dat ze zich soms ook hecht aan cliënten en dat ze het dan ook moeilijk vindt om afscheid te nemen (ze heeft niet zo direct gezegd dat ze mij ging missen maar zo kwam het wel een beetje over). we gaan bij onze laatste afspraak stil staan bij het nemen van afscheid. ik ga een kaart voor haar schrijven en zei misschien ook wel eentje voor mij en dan hoop ik dat ik het een beetje afgesloten heb. ik ga dan een nieuw hulpverleningstraject in. en eigenlijk hoop ik dat die nieuwe begeleider niet net zo lief is als deze anders ga ik me weer hechten. daar ben ik een beetje bang voor geworden. het meest ideale is natuurlijk dat je helemaal geen hulpverlening nodig hebt, dat je je kan hechten aan vrienden en familie, dat is volgens mij het meest gezonde, maar daar ben ik helaas nog niet.
Wat mij hielp, was juist niet teruggaan naar de plek waar je haar tegen kunt komen, en waar juist herrinneringen naar boven komen. Wat mij later hielp, 7 maanden later, ben ik haar gaan opzoeken. Ik weet niet wat het was maar het voelde goed om haar te zien en dan te beseffen dat de gesprekken er nooit meer zouden zijn. Ja, zij was een belangrijk persoon in mijn leven, ik zal haar nooit vergeten, met die gedachte zal ik altijd leven. Maar hoe blij ik ben dat er zulke mensen bestaan, mensen die je oprecht willen helpen.
Helaas heb ik ook geen goede relatie met mijn familie/vrienden. Ik kan hen op een of t andere manier niet vertrouwen. Lastige situatie, maar zet je er doorheen!
Het is fijn om te horen dat dit gevoel bij jullie allemaal op gegeven moment minder is geworden. Hebben jullie daar nog iets speciaals voor gedaan of ging dat vanzelf?
Het is ergens ook wel logisch dat je je hecht aan iemand die alleen maar bezig is met naar jou luisteren en waar je alles tegen kunt zeggen.. Ging dat ook maar zo met mensen buiten een therapeutische relatie... Ik heb hier met mijn hulpverlener, spv er in dit geval, over gesproken. ze was heel begripvol en gaf aan dat ze zich soms ook hecht aan cliënten en dat ze het dan ook moeilijk vindt om afscheid te nemen (ze heeft niet zo direct gezegd dat ze mij ging missen maar zo kwam het wel een beetje over). we gaan bij onze laatste afspraak stil staan bij het nemen van afscheid. ik ga een kaart voor haar schrijven en zei misschien ook wel eentje voor mij en dan hoop ik dat ik het een beetje afgesloten heb. ik ga dan een nieuw hulpverleningstraject in. en eigenlijk hoop ik dat die nieuwe begeleider niet net zo lief is als deze anders ga ik me weer hechten. daar ben ik een beetje bang voor geworden. het meest ideale is natuurlijk dat je helemaal geen hulpverlening nodig hebt, dat je je kan hechten aan vrienden en familie, dat is volgens mij het meest gezonde, maar daar ben ik helaas nog niet.
Wat mij hielp, was juist niet teruggaan naar de plek waar je haar tegen kunt komen, en waar juist herrinneringen naar boven komen. Wat mij later hielp, 7 maanden later, ben ik haar gaan opzoeken. Ik weet niet wat het was maar het voelde goed om haar te zien en dan te beseffen dat de gesprekken er nooit meer zouden zijn. Ja, zij was een belangrijk persoon in mijn leven, ik zal haar nooit vergeten, met die gedachte zal ik altijd leven. Maar hoe blij ik ben dat er zulke mensen bestaan, mensen die je oprecht willen helpen.
Helaas heb ik ook geen goede relatie met mijn familie/vrienden. Ik kan hen op een of t andere manier niet vertrouwen. Lastige situatie, maar zet je er doorheen!
dinsdag 17 juni 2014 om 13:49
quote:bangmeisje schreef op 06 juni 2014 @ 16:03:
Ik heb het al met haar besproken (soms kan ik opeens heel rigoreus een besluit nemen en achteraf me afvragen waar ik de moed vandaan gehaald heb). ik heb haar een mail gestuurd waarin ik uitgelegd heb hoe lastig ik het vind dat ik afscheid van haar moet nemen en dat het de neiging tot zelfbeschadiging oproept, dat ik er met haar over wil kunnen praten en het goed wil afsluiten en leren hoe ik het bij een volgende hulpverlener iets minder zou kunnen hebben. ze reageerde heel relaxt. dat was wel een opluchting. ze begreep mijn gevoel wel en we zouden het er aankomende dinsdag nog verder over hebben. ik vind het wel een spannend gesprek dinsdag. ik heb nu iets open gegooid wat wel heel persoonlijk is. ik hoop dat ze niet opeens heel afstandelijk gaat doen ofzo.
Goed gedaan, Bangmeisje! Het is ook namelijk de bedoeling dat je met haar je diepere gevoelens deelt, daarvoor ben je immers bij haar! En het stomme ervan is: het is ook juist de bedoeling (en het belangrijkste van die hele hulpverlening!) dat je een veilig gehechte band met je therapeut opbouwt, daarmee valt of staat jouw hele proces namelijk en het succes van die therapie!
De psychologen leren dat ook, die vertrouwensband is het belangrijkste, zodat je je veilig voelt en zodat je meemaakt hoe het is om zo'n veilige en vertrouwde persoon in je leven te hebben, te kennen. Eigenlijk zodat je dat meeneemt in je leven, je gesterkt voelt daardoor, te weten dat dat kan, er mensen zijn met wie je dit soort relaties kan hebben, die er voor je zijn als het nodig is..
Nadeel is dan idd dat die therapie een keer klaar is, en geen vriendschap was, maar hulpverlener-hulpvrager-relatie. Terwijl het veel dieper gaat (inhoudelijk) dan vriendschap, je ziel en zaligheid hebt besproken. Dat IS ook verwarrend natuurlijk! Waarschijnlijk kent niemand jou beter dan zij! Zij vertegenwoordigt de persoon waar je (meer) op kon rekenen (dan) als de beste vriendin/vriend/ouder die achter en naast je staat in het leven.
En juist als je eoa problematiek op dat (hechtings)vlak had, en eindelijk ervaart hoe het is om veilig gehecht te voelen en dan afscheid te nemen van deze ene belangrijke persoon, is logisch dat dat je zwaar valt! Dus ja, zeker wel bespreken. Zij zal dat omgekeerd trouwens ook hebben met clienten bij wie zo'n goed contact en vertrouwensrelatie is ontstaan.
Verschil is dat zij als professional dat tevoren weet/geleerd heeft en meer afstand houdt/moet houden van dat soort gevoelens (vriendschap, familiaal voelen, betrokkenheid voelen), net als een arts die bijv jarenlang een klein kind of patient begeleidt en diegene dan beter is. Je krijgt toch een band en dat is normaal en menselijk en ook heel fijn.
Ook voor die artsen en andere hulpverleners is dat best ff slikken bij relaties die zo diep gaan, maar moeten voor ogen houden dat ze zich niet aan iedereen innig kunnen gaan hechten, omdat het geen "normale" gelijkwaardige vriendschap is, maar uit een ander soort professionele relatie is ontstaan.
Ook een leerkracht heeft dat met bepaalde klas of kinderen, die naar een volgende fase en leerkracht gaan. Dat is menselijk, dat is fijn, dat is waar ze het eigenlijk voor doen: dat verschil maken in iemands leven, een positieve bijdrage en herinneringen aan iemands leven (mee)geven. Maar het is wel hun beroep en als ze het zo niet kunnen zien, zouden ze ongeschikt zijn voor dat werk, omdat zij die scheidslijn moeten zien te kunnen trekken, die professionele afstand bewaren, terwijl ze veel dieper en intenser dingen met je hebben meegemaakt dan menig ander.
Dat is dus heel dubbel, als je elkaar dan daarna niet meer ziet. Iemand zei het al: het is belangrijk dat je (nu) weet dat je in staat bent om zulke veilige relaties te kunnen hebben en die ook kan opbouwen met andere mensen in jouw leven. Jezelf durft te zijn met anderen, met meer mensen die te vertrouwen zijn, zodat je minder afhankelijk bent van 1 zo iemand.
Dus ja: zeker wel bespreken met haar en vragen hoe je daar het beste mee om kan gaan, met dat gemis zometeen, en hoe je dat kan opvangen (oa hoe met andere innige vriendschappen en relaties te krijgen). Belangrijk is dat je nu weet dat je in staat bent mensen te vertrouwen en eea toe te vertrouwen. (dat moeten ze ook idd verdienen, het is niet zo dat je iedereen moet gaan vertrouwen, maar wel dat je vanuit dit vertrouwen (in haar) de wereld in stapt en andere (bestaande en nieuwe) relaties durft aan te gaan. Dat je dat vertrouwen in jezelf gebruikt, ook als je niet aan haar hand loopt, maar het nu verder zelf kan! Heel normaal dat je daar een beetje over in zit, nu je het weer zelf gaat doen.
Succes! Wordt vast een fijn gesprek!
Ik heb het al met haar besproken (soms kan ik opeens heel rigoreus een besluit nemen en achteraf me afvragen waar ik de moed vandaan gehaald heb). ik heb haar een mail gestuurd waarin ik uitgelegd heb hoe lastig ik het vind dat ik afscheid van haar moet nemen en dat het de neiging tot zelfbeschadiging oproept, dat ik er met haar over wil kunnen praten en het goed wil afsluiten en leren hoe ik het bij een volgende hulpverlener iets minder zou kunnen hebben. ze reageerde heel relaxt. dat was wel een opluchting. ze begreep mijn gevoel wel en we zouden het er aankomende dinsdag nog verder over hebben. ik vind het wel een spannend gesprek dinsdag. ik heb nu iets open gegooid wat wel heel persoonlijk is. ik hoop dat ze niet opeens heel afstandelijk gaat doen ofzo.
Goed gedaan, Bangmeisje! Het is ook namelijk de bedoeling dat je met haar je diepere gevoelens deelt, daarvoor ben je immers bij haar! En het stomme ervan is: het is ook juist de bedoeling (en het belangrijkste van die hele hulpverlening!) dat je een veilig gehechte band met je therapeut opbouwt, daarmee valt of staat jouw hele proces namelijk en het succes van die therapie!
De psychologen leren dat ook, die vertrouwensband is het belangrijkste, zodat je je veilig voelt en zodat je meemaakt hoe het is om zo'n veilige en vertrouwde persoon in je leven te hebben, te kennen. Eigenlijk zodat je dat meeneemt in je leven, je gesterkt voelt daardoor, te weten dat dat kan, er mensen zijn met wie je dit soort relaties kan hebben, die er voor je zijn als het nodig is..
Nadeel is dan idd dat die therapie een keer klaar is, en geen vriendschap was, maar hulpverlener-hulpvrager-relatie. Terwijl het veel dieper gaat (inhoudelijk) dan vriendschap, je ziel en zaligheid hebt besproken. Dat IS ook verwarrend natuurlijk! Waarschijnlijk kent niemand jou beter dan zij! Zij vertegenwoordigt de persoon waar je (meer) op kon rekenen (dan) als de beste vriendin/vriend/ouder die achter en naast je staat in het leven.
En juist als je eoa problematiek op dat (hechtings)vlak had, en eindelijk ervaart hoe het is om veilig gehecht te voelen en dan afscheid te nemen van deze ene belangrijke persoon, is logisch dat dat je zwaar valt! Dus ja, zeker wel bespreken. Zij zal dat omgekeerd trouwens ook hebben met clienten bij wie zo'n goed contact en vertrouwensrelatie is ontstaan.
Verschil is dat zij als professional dat tevoren weet/geleerd heeft en meer afstand houdt/moet houden van dat soort gevoelens (vriendschap, familiaal voelen, betrokkenheid voelen), net als een arts die bijv jarenlang een klein kind of patient begeleidt en diegene dan beter is. Je krijgt toch een band en dat is normaal en menselijk en ook heel fijn.
Ook voor die artsen en andere hulpverleners is dat best ff slikken bij relaties die zo diep gaan, maar moeten voor ogen houden dat ze zich niet aan iedereen innig kunnen gaan hechten, omdat het geen "normale" gelijkwaardige vriendschap is, maar uit een ander soort professionele relatie is ontstaan.
Ook een leerkracht heeft dat met bepaalde klas of kinderen, die naar een volgende fase en leerkracht gaan. Dat is menselijk, dat is fijn, dat is waar ze het eigenlijk voor doen: dat verschil maken in iemands leven, een positieve bijdrage en herinneringen aan iemands leven (mee)geven. Maar het is wel hun beroep en als ze het zo niet kunnen zien, zouden ze ongeschikt zijn voor dat werk, omdat zij die scheidslijn moeten zien te kunnen trekken, die professionele afstand bewaren, terwijl ze veel dieper en intenser dingen met je hebben meegemaakt dan menig ander.
Dat is dus heel dubbel, als je elkaar dan daarna niet meer ziet. Iemand zei het al: het is belangrijk dat je (nu) weet dat je in staat bent om zulke veilige relaties te kunnen hebben en die ook kan opbouwen met andere mensen in jouw leven. Jezelf durft te zijn met anderen, met meer mensen die te vertrouwen zijn, zodat je minder afhankelijk bent van 1 zo iemand.
Dus ja: zeker wel bespreken met haar en vragen hoe je daar het beste mee om kan gaan, met dat gemis zometeen, en hoe je dat kan opvangen (oa hoe met andere innige vriendschappen en relaties te krijgen). Belangrijk is dat je nu weet dat je in staat bent mensen te vertrouwen en eea toe te vertrouwen. (dat moeten ze ook idd verdienen, het is niet zo dat je iedereen moet gaan vertrouwen, maar wel dat je vanuit dit vertrouwen (in haar) de wereld in stapt en andere (bestaande en nieuwe) relaties durft aan te gaan. Dat je dat vertrouwen in jezelf gebruikt, ook als je niet aan haar hand loopt, maar het nu verder zelf kan! Heel normaal dat je daar een beetje over in zit, nu je het weer zelf gaat doen.
Succes! Wordt vast een fijn gesprek!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
dinsdag 17 juni 2014 om 17:38
Bangmeisje: Ik vind dat je het heel erg goed hebt aangepakt door het bespreekbaar te maken. Bravo! Zo kun je je huidige therapie tenminste goed en in alle eerlijkheid afsluiten. Want juist in therapie moet je eerlijk zijn en is dat is mbt dit onderwerp erg moeilijk.
Maar je leert ervan en je kunt er zo door groeien. En wellicht kun je je na de volgende behandeling wél richten op contacten buiten de hulpverlening. Want dat gaat in hele kleine stapjes...
En de eerste passen zijn door jou al gezet: je veilig en prettig voelen bij iemand, je hechten. En dat dan ook nog bespreekbaar maken!
Je mag het voelen, dat je je zo prettig voelt in haar gezelschap, dat je jezelf kunt en mag zijn.
Maar ik begrijp je zo goed. Dat het weer pijnlijk is om je te "onthechten".
Tips heb ik verder niet echt. Door het bespreekbaar te maken en erbij stil te staan, ook met haar, denk ik dat je al heel erg goed bezig bent.
Goede post trouwens ook van Suzy65!
Maar je leert ervan en je kunt er zo door groeien. En wellicht kun je je na de volgende behandeling wél richten op contacten buiten de hulpverlening. Want dat gaat in hele kleine stapjes...
En de eerste passen zijn door jou al gezet: je veilig en prettig voelen bij iemand, je hechten. En dat dan ook nog bespreekbaar maken!
Je mag het voelen, dat je je zo prettig voelt in haar gezelschap, dat je jezelf kunt en mag zijn.
Maar ik begrijp je zo goed. Dat het weer pijnlijk is om je te "onthechten".
Tips heb ik verder niet echt. Door het bespreekbaar te maken en erbij stil te staan, ook met haar, denk ik dat je al heel erg goed bezig bent.
Goede post trouwens ook van Suzy65!
dinsdag 17 juni 2014 om 21:03
Bedankt voor deze lieve berichtjes en goede tips! Bedankt voor je uitgebreide reactie Suzy65. Daar haal ik heel veel uit. Ik ben blij dat ik deze topic gestart ben. Ik voel me heel erg gesteund door jullie. Het is fijn om niet de enige te zijn die hiermee worstelt.
Ik heb vandaag weer (ik heb nog drie afspraken met haar) mijn spv er gesproken. er komt een gesprek met mijn vader. mijn band met hem is de laatste tijd heel erg verbeterd. ik zou hem wel meer willen toevertrouwen maar ben ook bang dat hij mij een zeur vindt. in een gesprek gaan we kijken hoe we dat beter bespreekbaar kunnen maken. Ik denk dat dit wel een goede stap is.
Ik heb vandaag weer (ik heb nog drie afspraken met haar) mijn spv er gesproken. er komt een gesprek met mijn vader. mijn band met hem is de laatste tijd heel erg verbeterd. ik zou hem wel meer willen toevertrouwen maar ben ook bang dat hij mij een zeur vindt. in een gesprek gaan we kijken hoe we dat beter bespreekbaar kunnen maken. Ik denk dat dit wel een goede stap is.
woensdag 18 juni 2014 om 15:36
Ik herken het wel. Had paaz opname gehad. Na een onveilige jeugd enz was t daar 1 grote vertrouwde familie. Iedereen had t beste met je voor. Ik heb me nog nooit zo veilig gevoeld als toen. Ervoor niet en erna niet. Das best jammer. Maar misschien kan ik dat gewoonweg niet. Het is eng in t begin maar het wordt wel minder eng. En geeft je een trots gfvoel als je t zelf gaat doen.