Psyche
alle pijlers
GEK van liefdesverdriet....:"(
dinsdag 24 juni 2014 om 16:40
Hoi meiden,
Ik weet niet of ik dit bij relatie of bij psyche moet plaatsen....wat vinden jullie....heb maar voor psyche gekozen.
Ik heb eerder een oproepje geplaatst voor lotgenotencontact en heb daar 1 iemand aan overgehouden waar ik fijn mee app.
Er werd me in die topic geschreven dat het forum een plek was waar je je verhaal kwijt kan...ik zie ook dat dat hier gebeurd en dat mensen echt meeleven en meedenken, dat je hier dingen kan posten en misschien wat geholpen kan worden....
Het gaat niet zo goed met me nadat het uit is gegaan 6 weken geleden tussen mij en mn vriend...uh ex....vergis me steeds in t woord....We waren 15 jaar bij elkaar.....Ik heb nog nooit zoveel pijn gevoeld. Emotionele pijn maar ook letterlijke pijn, alsof mn lichaam/buik/hart in brand staat.
Ik heb een verleden waarin ik depressies heb gehad en heb het chronisch vermoeidheidssyndroom, dus ben wel "labieler" als "de gemiddelde mens", waardoor ik nu wellicht ook eerder "gek" wordt....want zo voelt het....afgelopen week zelfs een crisislijn gebeld midden in de nacht. Mn ouders, bij wie ik nu woon (al ben ik 32....geen geld voor zelf iets), waren op vakantie en vriendinnen hebben snachts tel. uitstaan. Ook merk ik dat vriendinnen de negativiteit en mn verdriet en t steeds herhaalde verhaal minder goed aankunnen, sommigen zelfs niet....Ik snap het, maar hierdoor zelfs een vriendin die nu geen contact meer wil...Steeds meer het idee dat ik stom ben, en niks waard ben, dat het logisch is dat mn vriend niet met me verder wil....En dat het een min of meer gezamelijke beslissing was, maakt voor mij gek genoeg het verdriet en het gemis niet minder....Het ging niet meer tussen ons, maar ik wil nu niks liever als terug....!!!!!!!!!!!!! Gevoel en verstand....tweestrijd...
Ik heb t gevoel dat ik zo goed op weg was, al 6 jaar dmv accupunctuur en een psycholoog en voedingssupplementen geen echte depressie meer gehad, maar hoe blijf ik hier nu uit??? Hoe blijf ik op de been??
'
Wordt gek van mn gedachten, die maar blijven málen en blijven doorgaan en wordt gek van het gemis en de gedachte "nooit meer dit....", "nooit meer dat...."(bv knuffelen, samen film kijken etc).
WIe zou er met me willen meeschrijven, meedenken, .....? Ik hoop dat ik hier mijn verhaal kwijt kan.
Liefs Yonie
Ik weet niet of ik dit bij relatie of bij psyche moet plaatsen....wat vinden jullie....heb maar voor psyche gekozen.
Ik heb eerder een oproepje geplaatst voor lotgenotencontact en heb daar 1 iemand aan overgehouden waar ik fijn mee app.
Er werd me in die topic geschreven dat het forum een plek was waar je je verhaal kwijt kan...ik zie ook dat dat hier gebeurd en dat mensen echt meeleven en meedenken, dat je hier dingen kan posten en misschien wat geholpen kan worden....
Het gaat niet zo goed met me nadat het uit is gegaan 6 weken geleden tussen mij en mn vriend...uh ex....vergis me steeds in t woord....We waren 15 jaar bij elkaar.....Ik heb nog nooit zoveel pijn gevoeld. Emotionele pijn maar ook letterlijke pijn, alsof mn lichaam/buik/hart in brand staat.
Ik heb een verleden waarin ik depressies heb gehad en heb het chronisch vermoeidheidssyndroom, dus ben wel "labieler" als "de gemiddelde mens", waardoor ik nu wellicht ook eerder "gek" wordt....want zo voelt het....afgelopen week zelfs een crisislijn gebeld midden in de nacht. Mn ouders, bij wie ik nu woon (al ben ik 32....geen geld voor zelf iets), waren op vakantie en vriendinnen hebben snachts tel. uitstaan. Ook merk ik dat vriendinnen de negativiteit en mn verdriet en t steeds herhaalde verhaal minder goed aankunnen, sommigen zelfs niet....Ik snap het, maar hierdoor zelfs een vriendin die nu geen contact meer wil...Steeds meer het idee dat ik stom ben, en niks waard ben, dat het logisch is dat mn vriend niet met me verder wil....En dat het een min of meer gezamelijke beslissing was, maakt voor mij gek genoeg het verdriet en het gemis niet minder....Het ging niet meer tussen ons, maar ik wil nu niks liever als terug....!!!!!!!!!!!!! Gevoel en verstand....tweestrijd...
Ik heb t gevoel dat ik zo goed op weg was, al 6 jaar dmv accupunctuur en een psycholoog en voedingssupplementen geen echte depressie meer gehad, maar hoe blijf ik hier nu uit??? Hoe blijf ik op de been??
'
Wordt gek van mn gedachten, die maar blijven málen en blijven doorgaan en wordt gek van het gemis en de gedachte "nooit meer dit....", "nooit meer dat...."(bv knuffelen, samen film kijken etc).
WIe zou er met me willen meeschrijven, meedenken, .....? Ik hoop dat ik hier mijn verhaal kwijt kan.
Liefs Yonie
dinsdag 24 juni 2014 om 17:29
Oooooh, arme!
Ik wou dat ik een recept kende tegen liefdesverdriet, maar het is gewoon kut en alleen de tijd kan het helen. Ik snap wel dat je je volledig aan gort voelt, maar hou jezelf alsjeblieft voor dat dit nu eenmaal liefdesverdriet is na een relatie van 15 jaar. In tegenstelling misschien tot eerdere depressies en inzinkingen van je is dit eigenlijk een doodnormaal verschijnsel, een fase waar je doorheen gaat.
Bijt door en blijf ademen, meiske!
Ik wou dat ik een recept kende tegen liefdesverdriet, maar het is gewoon kut en alleen de tijd kan het helen. Ik snap wel dat je je volledig aan gort voelt, maar hou jezelf alsjeblieft voor dat dit nu eenmaal liefdesverdriet is na een relatie van 15 jaar. In tegenstelling misschien tot eerdere depressies en inzinkingen van je is dit eigenlijk een doodnormaal verschijnsel, een fase waar je doorheen gaat.
Bijt door en blijf ademen, meiske!
dinsdag 24 juni 2014 om 17:41
Meiden, gewoon een keer iets leuks doen met een vriendin helpt niet. Nieuwe kledingstijl ook niet, of naar kapper gaan....Wellicht voor anderen, of voor meiden die kort een relatie hebben gehad maar ik voel intense rouw. Hij is niet meer in mijn leven, ik spreek en zie hem niet meer, terwijl dat 15 jaar wél zo was. Hij zit op een kwartier afstand van me vandaan en kan/mag niet naar hem toe want het is uit en we zijn "exen", heb daar niks meer te zoeken...het is alsof er een dierbare is overleden. Ik heb gewoon echt ontzettend veel pijn en daar kan geen nieuw kapsel tegenop! Uiteraard doe ik af en toe leuke dingen met vriendinnen! Maar ik had gehoopt hier mijn verhaal en mijn pijn kwijt te kunnen.....zoals ik bij meerdere topics zie....
dinsdag 24 juni 2014 om 17:43
Je zit in de eerste van de drie fasen van een rouwverwerkingsproces. De eerste fase is de fase van het loslaten. Dat gaat met heftige emoties gepaard, zoals verdriet, woede, verbijstering en ongeloof (dat dit je overkomen is). Dat werkt bij alle mensen die rouwen op deze manier. De een gaat snel door deze fase heen, bij de ander duurt het wat langer. Feit is dat het er allemaal bij hoort. Feit is ook dat het over gaat en dat je dan in de tweede fase komt. Daarin besef je dat het oude voorbij is en niet meer terug komt. Deze fase het niemandsland. Er is nog niets nieuws voor het oude in de plaats gekomen. De emoties die hierbij horen zijn een gevoel van leegheid en eenzaamheid. Eigenlijk wil je even niemand zien. Als mensen je vragen hoe het gaat, geef je ontwijkende antwoorden. Je doet 's avonfs de gordijnen dicht en loopt op straat liever een blokje om, dan dat je een bekende tegenkomt. Ook deze fase gaat voorbij en dan kom je in de fase van aanpassen. Daarin zijn er geen heftige emoties, meer, heb je de situatie geaccepteerd, ben je weer een beetje van jezelf gaan houden en beginnen anderen je ook weer leuk te vinden. Misschien is er dan iemand die jou speciaal leuk vindt.
Kortom, wat je nu ervaart is heel normaal en het gaat ook weer over. Als dat je te lang duurt is het aan te raden daar hulp bij te zoeken. Sterkte meid!.
Kortom, wat je nu ervaart is heel normaal en het gaat ook weer over. Als dat je te lang duurt is het aan te raden daar hulp bij te zoeken. Sterkte meid!.
Love is the meaning of life
dinsdag 24 juni 2014 om 17:47
Als ik toveren kon stuurde ik zijn kloon naar je toe. En zo heb ik zelf ook nog wat wensjes.
Je hebt er niks aan hè, dat verlangen naar dat wat voorbij is. Dat zal op een gegeven moment wel duidelijk worden en dan ga je weer op zoek naar dingen die je actuele leven wat leuker maken.
Je hebt er niks aan hè, dat verlangen naar dat wat voorbij is. Dat zal op een gegeven moment wel duidelijk worden en dan ga je weer op zoek naar dingen die je actuele leven wat leuker maken.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
dinsdag 24 juni 2014 om 17:49
Liefdesverdriet doet ook vreselijk pijn, bijna ondraaglijk is het. Er is weinig aan te doen, behalve ondergaan. Het gaat mettertijd echt over maar nu moet je erdoorheen.
Zorg goed voor jezelf, je word niet gek. Deze emoties horen bij het loslaten en zijn heel heftig. Het komt uiteindelijk goed. Neem je tijd en vraag hulp waar nodig. Veel sterkte!!!
Zorg goed voor jezelf, je word niet gek. Deze emoties horen bij het loslaten en zijn heel heftig. Het komt uiteindelijk goed. Neem je tijd en vraag hulp waar nodig. Veel sterkte!!!
dinsdag 24 juni 2014 om 18:00
Ik heb elke week een gesprek bij een psycholoog, dit had ik al en blijft zo. Mijn medicatie is weer iets omhoog gegaan, dat is wat ik er "snel" aan kon doen.....die fases zijn herkenbaar....Ik besef het vaak nog niet, het lijkt alsof hij of ik lang op vakantie is...maar áls ik het dan wél besef, soms fracties van een uur of paar uur, dan heb ik het gevoel dat ik gék wordt en wordt ik ook echt heel erg paniekerig, hysterisch soms..., overstuur, hyperventileren, ga ik hem appen/mailen etc. Echt heel erg verschrikkelijk heftig....Doet echt gigantisch veel pijn. Ik hoop dat dit besef die steeds paar uurtjes komt, of soms maar kwartiertje, niet plaatsmaakt voor volledig besef een hele dag of hele week door, want dat trek ik niet!!!
dinsdag 24 juni 2014 om 18:02
Zelf heb ik een jaar geleden gekampt met ongelofelijk liefdesverdriet, al het advies van iedereen sloeg ik in in de wind. ECHT ALLES. Nu een jaar later gaat het goed met me! Echt goed! Ik ben zelfs blij. Je moet het advies wel volgen, want het helpt echt!
- GEEN CONTACT - check hem NIET op social media, whatsapp, ieder kanaal dat je hebt, doe het gewoon NIET.
- Ga naar buiten - uren lopen op het strand whatever, zon helpt.
- Uit je gevoelens en praat er daarna niet meer over. Iedere keer dat je er aan denkt verplicht je jezelf aan iets anders te denken.
- Maak nieuwe herinneringen - herinneringen waar Hij niets mee te maken heeft. Hij is heel erg lang de rode draad in je leven geweest, zelfs als jullie dingen apart deden dacht je aan hem, je moet stoppen met alles met hem associeren. Dus ga met vriendinnen dit en dat doen, maak je eigen en nieuwe herinneringen.
- Ga op reis - een vakantie van twee weken was voor mij echt het moment waar de knop omging.
- GEEN CONTACT - check hem NIET op social media, whatsapp, ieder kanaal dat je hebt, doe het gewoon NIET.
- Ga naar buiten - uren lopen op het strand whatever, zon helpt.
- Uit je gevoelens en praat er daarna niet meer over. Iedere keer dat je er aan denkt verplicht je jezelf aan iets anders te denken.
- Maak nieuwe herinneringen - herinneringen waar Hij niets mee te maken heeft. Hij is heel erg lang de rode draad in je leven geweest, zelfs als jullie dingen apart deden dacht je aan hem, je moet stoppen met alles met hem associeren. Dus ga met vriendinnen dit en dat doen, maak je eigen en nieuwe herinneringen.
- Ga op reis - een vakantie van twee weken was voor mij echt het moment waar de knop omging.
Love my life
dinsdag 24 juni 2014 om 18:09
Ik heb op dit moment ook last van liefdes verdriet (en al jaren depri), niet voor te stellen met jouw soort liefdesverdriet want 15 jaar is lang.
Ik denk dat je een soort van hem moet afkicken. Doorgaan met leven (hoe kut soms ook) is wel belangrijk, afleiding zoeken en al die standaard dingen die nu misschien niet lijken te werken toch doen. Wel fijn dat je met een psycholoog praat. Mij helpt het om op die paniek momenten het van me af te schrijven hoe ik me dan letterlijk voel of mezelf fysiek moe maken zodat er minder ruimte is om te pieker. Weet niet of je er iets aan hebt maar heel veel sterkte!
Ik denk dat je een soort van hem moet afkicken. Doorgaan met leven (hoe kut soms ook) is wel belangrijk, afleiding zoeken en al die standaard dingen die nu misschien niet lijken te werken toch doen. Wel fijn dat je met een psycholoog praat. Mij helpt het om op die paniek momenten het van me af te schrijven hoe ik me dan letterlijk voel of mezelf fysiek moe maken zodat er minder ruimte is om te pieker. Weet niet of je er iets aan hebt maar heel veel sterkte!
dinsdag 24 juni 2014 om 18:12
Hey daisybel! dankje!
ik ben momenteel in kroatie. met mijn broertjes en ouders en schoonzusje. Maar hij hoorde compleet bij de familie, zou hier deze week ook bij zijn. Het doet pijn dat hij er niet is. Ik lig in mijn eentje in een grote tweepersoonskamer en wil zo graag knuffelen (mis intimiteit ook heel erg, ben echte knuffelkont). Hij hoorde bij de familie, was de 3e zoon van mn ouders. Ik ga in sept. nog een weekje met mn moeder weg, maar verder geen geld/vrije dagen voor nóg meer vakantie...;
Het probleem is dat mn oudste broer en mn ex beste vrienden zijn geworden afgelopen 10 jaar......dat idee, dat mn broer vorige week het WK NL heeft zitten kijken in mijn droomhuis....-ons droomhuis, half jr geleden gekocht- maakt me zo gek...en dat hij met mn broer op vakantie is geweest, met de hele vriendengroep dan he....Kan mn broer dit niet verbieden, ze zitten in dezelfde vriendengroep.....ALs mn ex ooit papa wordt gaat mn broer zijn kindje zien, op kraamvisite, hem als vader zien. Mn broer gaat zijn nieuwe vriendin zien.
Dat zijn vreselijke klotegedachten!
Emigreerde hij maar! Dit trek ik niet...hij is zó dichtbij!
Over 2 weken de zoemerfeesten in Nijmegen, dan kom ik hem tegen. Dat trek ik niet dus durf ik niet te gaan! Hij is dan ook feesten met mn broer...ook dat. En is hij 8 avonden achter elkaar op stap....ik weet zeker dat hij iemand gaat leren kennen, een meisje, hij praat makkelijk met vrouwen, en die gaat dan met hem mee naar ns droomhuis, in het door ons uitgekozen bed met hem etc etc
Ik wordt gek van mn gedachten, zien/merken jullie t?
ik ben momenteel in kroatie. met mijn broertjes en ouders en schoonzusje. Maar hij hoorde compleet bij de familie, zou hier deze week ook bij zijn. Het doet pijn dat hij er niet is. Ik lig in mijn eentje in een grote tweepersoonskamer en wil zo graag knuffelen (mis intimiteit ook heel erg, ben echte knuffelkont). Hij hoorde bij de familie, was de 3e zoon van mn ouders. Ik ga in sept. nog een weekje met mn moeder weg, maar verder geen geld/vrije dagen voor nóg meer vakantie...;
Het probleem is dat mn oudste broer en mn ex beste vrienden zijn geworden afgelopen 10 jaar......dat idee, dat mn broer vorige week het WK NL heeft zitten kijken in mijn droomhuis....-ons droomhuis, half jr geleden gekocht- maakt me zo gek...en dat hij met mn broer op vakantie is geweest, met de hele vriendengroep dan he....Kan mn broer dit niet verbieden, ze zitten in dezelfde vriendengroep.....ALs mn ex ooit papa wordt gaat mn broer zijn kindje zien, op kraamvisite, hem als vader zien. Mn broer gaat zijn nieuwe vriendin zien.
Dat zijn vreselijke klotegedachten!
Emigreerde hij maar! Dit trek ik niet...hij is zó dichtbij!
Over 2 weken de zoemerfeesten in Nijmegen, dan kom ik hem tegen. Dat trek ik niet dus durf ik niet te gaan! Hij is dan ook feesten met mn broer...ook dat. En is hij 8 avonden achter elkaar op stap....ik weet zeker dat hij iemand gaat leren kennen, een meisje, hij praat makkelijk met vrouwen, en die gaat dan met hem mee naar ns droomhuis, in het door ons uitgekozen bed met hem etc etc
Ik wordt gek van mn gedachten, zien/merken jullie t?
dinsdag 24 juni 2014 om 18:24
quote:yoniee schreef op 24 juni 2014 @ 17:41:
Meiden, gewoon een keer iets leuks doen met een vriendin helpt niet. Nieuwe kledingstijl ook niet, of naar kapper gaan....Wellicht voor anderen, of voor meiden die kort een relatie hebben gehad maar ik voel intense rouw. Hij is niet meer in mijn leven, ik spreek en zie hem niet meer, terwijl dat 15 jaar wél zo was. Hij zit op een kwartier afstand van me vandaan en kan/mag niet naar hem toe want het is uit en we zijn "exen", heb daar niks meer te zoeken...het is alsof er een dierbare is overleden. Ik heb gewoon echt ontzettend veel pijn en daar kan geen nieuw kapsel tegenop! Uiteraard doe ik af en toe leuke dingen met vriendinnen! Maar ik had gehoopt hier mijn verhaal en mijn pijn kwijt te kunnen.....zoals ik bij meerdere topics zie....
Tja mijn man is overleden (hij is 27 geworden we waren 10 jaar samen) en ook kreeg dit soort tips en terecht! Dit soort dingen doen geeft afleiding, geeft jezelf hoe kort dan ook een beter gevoel.
Ik krijg het idee dat je hier prima je verhaal en pijn kwijt kan en je verdriet is terecht en heel logisch en zoals gezegd al eerder geschreven is dit heel logisch en is er (nog) geen reden om te denken aan een nieuwe depressie.
Meiden, gewoon een keer iets leuks doen met een vriendin helpt niet. Nieuwe kledingstijl ook niet, of naar kapper gaan....Wellicht voor anderen, of voor meiden die kort een relatie hebben gehad maar ik voel intense rouw. Hij is niet meer in mijn leven, ik spreek en zie hem niet meer, terwijl dat 15 jaar wél zo was. Hij zit op een kwartier afstand van me vandaan en kan/mag niet naar hem toe want het is uit en we zijn "exen", heb daar niks meer te zoeken...het is alsof er een dierbare is overleden. Ik heb gewoon echt ontzettend veel pijn en daar kan geen nieuw kapsel tegenop! Uiteraard doe ik af en toe leuke dingen met vriendinnen! Maar ik had gehoopt hier mijn verhaal en mijn pijn kwijt te kunnen.....zoals ik bij meerdere topics zie....
Tja mijn man is overleden (hij is 27 geworden we waren 10 jaar samen) en ook kreeg dit soort tips en terecht! Dit soort dingen doen geeft afleiding, geeft jezelf hoe kort dan ook een beter gevoel.
Ik krijg het idee dat je hier prima je verhaal en pijn kwijt kan en je verdriet is terecht en heel logisch en zoals gezegd al eerder geschreven is dit heel logisch en is er (nog) geen reden om te denken aan een nieuwe depressie.
dinsdag 24 juni 2014 om 18:39
Ik had je al eerder een site aangeraden, daar zitten gelijkgestemden en heb je echt heel erg veel steun. www.ldvd.nl
Liefdesverdriet is vreselijk, als iemand daar niet in zit, het niet kent, dan wordt vaak gedacht dat leuke dingen doen de remedie is.
Dat is het niet, maar je moet ze wel echt blijven doen, ook al voelt het helemaal niet prettig, blijf je het liefst thuis in je veilige omgeving. Ga er wel op uit, leef je leven net als normaal. Zoek voldoende afleiding, maar huil ook elke dag en sta stil bij je verdriet. Kies er je momenten voor uit, elke dag een uur echt aandacht geven aan je verdriet en verder proberen het nare gevoel te negeren en door te gaan met je dagelijkse dingen.
Put er ook je kracht uit, naast het verdriet zit ook een stem die je krachtig maakt. Wat is dat bij jou? Weer je eigen leven opbouwen bijvoorbeeld?
Zoek naar je eigen plekje, kies er alvast leuke dingen voor uit etc etc. Verwen jezelf, wees lief voor jezelf. Eet goed, verzorg jezelf extra goed. Het zijn de kleine dingen waar je nu naar moet kijken, stapje voor stapje wordt het wat beter.
Maar ik begrijp je onmacht nu, het gevoel alsof de bodem onder je voeten is weg getrokken. Sterkte
Liefdesverdriet is vreselijk, als iemand daar niet in zit, het niet kent, dan wordt vaak gedacht dat leuke dingen doen de remedie is.
Dat is het niet, maar je moet ze wel echt blijven doen, ook al voelt het helemaal niet prettig, blijf je het liefst thuis in je veilige omgeving. Ga er wel op uit, leef je leven net als normaal. Zoek voldoende afleiding, maar huil ook elke dag en sta stil bij je verdriet. Kies er je momenten voor uit, elke dag een uur echt aandacht geven aan je verdriet en verder proberen het nare gevoel te negeren en door te gaan met je dagelijkse dingen.
Put er ook je kracht uit, naast het verdriet zit ook een stem die je krachtig maakt. Wat is dat bij jou? Weer je eigen leven opbouwen bijvoorbeeld?
Zoek naar je eigen plekje, kies er alvast leuke dingen voor uit etc etc. Verwen jezelf, wees lief voor jezelf. Eet goed, verzorg jezelf extra goed. Het zijn de kleine dingen waar je nu naar moet kijken, stapje voor stapje wordt het wat beter.
Maar ik begrijp je onmacht nu, het gevoel alsof de bodem onder je voeten is weg getrokken. Sterkte
dinsdag 24 juni 2014 om 18:55
dinsdag 24 juni 2014 om 19:54
@pollewop: shit, balen! hoelang had je een relatie? sterkte!! wellicht helpt praten samen, omdat we hetzelfde voelen? of vind je dat niet fijn?
@eva: ja ik ben idd op die site nu, dankje. Het probleem is dat ik geen financiele middelen heb om op mezelf te wonen.....ben 32 maar werk met moeite 22 uur....en kan met dat salaris never nooit niet op mezelf wonen.....sociale woningbouw hier wachtlijsten van 10 jaar....en urgentie krijg je echt nooit meer, zelf mn vriendin, een alleenstaande moeder, die mishandeld dor haar ex werd niet! dus het wordt bij mn ouders blijven wonen.....voel me ook nog eens een loser dus....en ben mn zelfstandigheid kwijt....en ons mooie droomhuis waar ik maar een half aar van heb mogen genieten, en mn lieve 2 poezen!!!!
@IkBenIkenbenertrotsop: wat vréselijk!!!!! hoe ga je daarmee om??
ik kon de eerste paar weken, omdat er veel ongeloof/onwerkelijkheid was, weinig besef, ontkenning en hoop dat t goed kwam nog wel leuke dingen doen. Nu is al mn energie weg en al mn spieren doen pijn, ik voel me depressief en vind niks leuk....het voelt nu veel zwaarder nog als een paar weken geleden...het besef en verlies en gemis is er zóveel sterker nu!
@eva: ja ik ben idd op die site nu, dankje. Het probleem is dat ik geen financiele middelen heb om op mezelf te wonen.....ben 32 maar werk met moeite 22 uur....en kan met dat salaris never nooit niet op mezelf wonen.....sociale woningbouw hier wachtlijsten van 10 jaar....en urgentie krijg je echt nooit meer, zelf mn vriendin, een alleenstaande moeder, die mishandeld dor haar ex werd niet! dus het wordt bij mn ouders blijven wonen.....voel me ook nog eens een loser dus....en ben mn zelfstandigheid kwijt....en ons mooie droomhuis waar ik maar een half aar van heb mogen genieten, en mn lieve 2 poezen!!!!
@IkBenIkenbenertrotsop: wat vréselijk!!!!! hoe ga je daarmee om??
ik kon de eerste paar weken, omdat er veel ongeloof/onwerkelijkheid was, weinig besef, ontkenning en hoop dat t goed kwam nog wel leuke dingen doen. Nu is al mn energie weg en al mn spieren doen pijn, ik voel me depressief en vind niks leuk....het voelt nu veel zwaarder nog als een paar weken geleden...het besef en verlies en gemis is er zóveel sterker nu!
dinsdag 24 juni 2014 om 21:54
Ja ik wil wel wat schrijven, maar ik ben zo verschrikkelijk moe ook. En het is gisteren pas gebeurd, na ruim 2,5 jaar. Het ging al een aantal maanden niet goed, veel irritaties, weinig commitment enz enz. Mijn hoofd is nu zo vol en watterig dat ik niet goed alles kan verwoorden. Komt erop neer dat onze behoeften niet matchten, een toekomstvisie die nergens heen ging, terwijl ik dat wel wil in een relatie. Daardoor voelde ik me steeds vaker eenzaam binnen de relatie, en voelde me constant afgewezen. Hij op zijn beurt had het idee dat hij zich in allerlei bochten moest wringen.
Man, wat een pijn weer. Onvoorstelbaar, ik herken je verdere verhaal helemaal. Ook ik heb last van depressies, slik daar ook medicatie voor. Ik hoop dat die me nu ook redelijk op het lijntje houden.
Mis hem echt tot op het bot. Kan het behang hier van de muren krabben van ellende.
Ik hoop dat jij vannacht ook wat slaapt, ik heb vannacht totaal paniekerig in huis rondgedoold. Nu moe.
Man, wat een pijn weer. Onvoorstelbaar, ik herken je verdere verhaal helemaal. Ook ik heb last van depressies, slik daar ook medicatie voor. Ik hoop dat die me nu ook redelijk op het lijntje houden.
Mis hem echt tot op het bot. Kan het behang hier van de muren krabben van ellende.
Ik hoop dat jij vannacht ook wat slaapt, ik heb vannacht totaal paniekerig in huis rondgedoold. Nu moe.
dinsdag 24 juni 2014 om 23:27
@pollewop75 Knap dat je de paniek laat komen....Het lijkt om mijn verhaal....ik voelde me vaak afgewezen, ik voelde weinig commitment meer....voelde afstand...hij had zoiets van: waar heb je t over? wat bedoel je daarmee? terwijl hij nu met allemaal dingen komt waar híj mee zat, nu pas, voelt als trap na.
Ik ben ook vréselijk moe. Jij ben uit 1972, dus iets van 39?
Kan het tussen jullie nog goedkomen?
Tussen ons niet....Ik wil er alles aan doen, ook relatietherapie doorzetten (1 x geweest, superfijne therapeut die we ook kennen van paar jr geleden, maar week erna ging het uit), nog steeds, hij niet.... Dan houdt het op:'( 
Waarom woon jij nu? Ik dus bij ouders...
Ik ben ook vréselijk moe. Jij ben uit 1972, dus iets van 39?
Kan het tussen jullie nog goedkomen?
Tussen ons niet....Ik wil er alles aan doen, ook relatietherapie doorzetten (1 x geweest, superfijne therapeut die we ook kennen van paar jr geleden, maar week erna ging het uit), nog steeds, hij niet....
Dan houdt het op:'( Waarom woon jij nu? Ik dus bij ouders...
woensdag 25 juni 2014 om 12:39
Redelijke nacht gehad, jij Yoniee? Ik ben van '75, 39 dus ja. De verhalen lijken op elkaar ja. Ik wilde na 2,5 jaar echt wel iets van een stip aan de toekomst-horizon zien. Dat kan hij niet geven. Dan houdt het op. Het is niet dat we twintigers zijn, en we zijn 2,5 jaar samen. We woonden niet samen (dat was wat ik uiteindelijk wel voor ogen had, hij verstijfde al als ik het een beetje ter sprake bracht). Er zaten ook flinke haken en ogen aan: we wonen 2 uur reizen van elkaar. Er waren weken dat ik heb erg weinig zag, en hij vond dat oke. Loner. Zei hij ook.
Ik heb me de laatste tijd heel erg eenzaam gevoeld in onze relatie. Ik ben helemaal niet van 'morgen wil ik meteen huisje-boompje-beestje' maar ik wil wel voelen in een relatie dat er onderling commitment is, dat er connectie is. Dan kan ik makkelijk iemand een weekje niet zien, en 2 smsjes per dag krijgen. Maar dat was niet zo. Hij zal echt vinden dat hij geïnvesteerd heeft, heeft gegeven. Maar het is niet wat ik me bij een solide relatie voorstel. Het eerste jaar was fantastisch, maar veel dingen versloften. Dat is niet goed, na 2,5 jaar moet het echt nog heel fijn zijn. Ik zat compleet vast: wilde een toekomst bouwen, maar dat kon niet. Daar werd ik vrij a-relaxt van. En zo gaat het dan van kwaad tot erger: ik wilde iets, en hij kon het niet geven. Ik denk dat hij het bij niemand kan, dat zijn persoonlijkheid beter gedijd bij een leven alleen, met af en toe een relatie. Begrijp me goed: op dit moment wil ik heel hard terugrennen, zie ik alleen de fijne dingen (zo werkt dat). Maar diep in mezelf weet ik dat het niet kan.
Is dit de eerste echte liefdesverdriet voor je? Dat is namelijk de allerheftigste. Echt, geloof me. En 15 jaar is zo'n lange tijd, logisch dat je denkt dat je gek wordt. I've been there. Ik raak er hoe cynisch ook, een beetje in thuis. Ik weet dat dit overgaat, en dat gaat bij jou ook gebeuren. Maar daarvoor moet je eerst door een heel rouwproces. Heel kut, maar het is niet anders.
Het helpt me om me te blijven toespreken: dit hoort erbij, je wordt niet gek Pollewop. Dit gaat over. Het gaat een tijd duren, maar het gaat over. Vechten ertegen helpt niet, het is alsof je een bal heel hard onder water probeert te duwen. Die komt keihard in je gezicht terug. Laat 'm maar dobberen.
Als ik aan de toekomst denk, word ik overvallen door paniek. Hoe ga ik dit redden? Dus: dag voor dag leven. In het begin zelf uurtje voor uurtje. Niet verder denken.
Ik woon dus op mezelf, ik heb dus mijn eigen omgeving. Dat is echt erg fijn. Lijkt me lastig voor je dat je geen eigen plekje hebt. Misschien kun je dat bij je ouders creëren? En j bent geen mislukkeling!!! Maak jezelf dat niet wijs. Ik weet hoe het is om op mijn 30e terug te gaan naar een studentenkamertje. omdat mijn toenmalige relatie uitging. Voelde ik me ook zo. Maar maak jezelf niks wijs. Ga uit van je eigen kracht, echt.
Later meer.
Ik heb me de laatste tijd heel erg eenzaam gevoeld in onze relatie. Ik ben helemaal niet van 'morgen wil ik meteen huisje-boompje-beestje' maar ik wil wel voelen in een relatie dat er onderling commitment is, dat er connectie is. Dan kan ik makkelijk iemand een weekje niet zien, en 2 smsjes per dag krijgen. Maar dat was niet zo. Hij zal echt vinden dat hij geïnvesteerd heeft, heeft gegeven. Maar het is niet wat ik me bij een solide relatie voorstel. Het eerste jaar was fantastisch, maar veel dingen versloften. Dat is niet goed, na 2,5 jaar moet het echt nog heel fijn zijn. Ik zat compleet vast: wilde een toekomst bouwen, maar dat kon niet. Daar werd ik vrij a-relaxt van. En zo gaat het dan van kwaad tot erger: ik wilde iets, en hij kon het niet geven. Ik denk dat hij het bij niemand kan, dat zijn persoonlijkheid beter gedijd bij een leven alleen, met af en toe een relatie. Begrijp me goed: op dit moment wil ik heel hard terugrennen, zie ik alleen de fijne dingen (zo werkt dat). Maar diep in mezelf weet ik dat het niet kan.
Is dit de eerste echte liefdesverdriet voor je? Dat is namelijk de allerheftigste. Echt, geloof me. En 15 jaar is zo'n lange tijd, logisch dat je denkt dat je gek wordt. I've been there. Ik raak er hoe cynisch ook, een beetje in thuis. Ik weet dat dit overgaat, en dat gaat bij jou ook gebeuren. Maar daarvoor moet je eerst door een heel rouwproces. Heel kut, maar het is niet anders.
Het helpt me om me te blijven toespreken: dit hoort erbij, je wordt niet gek Pollewop. Dit gaat over. Het gaat een tijd duren, maar het gaat over. Vechten ertegen helpt niet, het is alsof je een bal heel hard onder water probeert te duwen. Die komt keihard in je gezicht terug. Laat 'm maar dobberen.
Als ik aan de toekomst denk, word ik overvallen door paniek. Hoe ga ik dit redden? Dus: dag voor dag leven. In het begin zelf uurtje voor uurtje. Niet verder denken.
Ik woon dus op mezelf, ik heb dus mijn eigen omgeving. Dat is echt erg fijn. Lijkt me lastig voor je dat je geen eigen plekje hebt. Misschien kun je dat bij je ouders creëren? En j bent geen mislukkeling!!! Maak jezelf dat niet wijs. Ik weet hoe het is om op mijn 30e terug te gaan naar een studentenkamertje. omdat mijn toenmalige relatie uitging. Voelde ik me ook zo. Maar maak jezelf niks wijs. Ga uit van je eigen kracht, echt.
Later meer.
woensdag 25 juni 2014 om 17:28
quote:cosima schreef op 25 juni 2014 @ 17:05:
Een dikke knuffel voor jullie meiden...
het gaat over echt, zorg goed voor jezelf.
Ik sluit me aan bij cosima. Hele dikke knuffel voor jullie allebei. Dit is één van de heftigste dingen die kunt ervaren en een nieuwe kapsel en even wat met vriendinnen wat leuks doen, is niet de remedie. Als je fysiek en emotioneel helemaal leeg bent, dan kún je niet eens genieten van een nieuwe kapsel (vooropgesteld dat je de energie hebt om de kapper te bereiken).
Jullie pijn herken ik. Ik vond (en vind ik nog steeds) het een hele enge gedachte dat een relatie of het verbreken daarvan zoveel met mijn lijf en geest kon doen. Ik begrijp "normale" liefdesverdriet, daar ben ik doorheen gegaan en ik kon ook gewoon dagelijks functioneren. Alleen het verdriet wat ik jaren later voor mijn kiezen kreeg, dát verdriet vond ik allesbehalve normaal. Dat had niets meer met die man te maken, niets meer te maken met het vervliegen van mijn droomrelatie met hem, niets te maken met hoeveel ik dacht van hem te houden....dit verdriet zat veel dieper en ik ben me daar op gaan focussen. Niet meer op de verbroken relatie.
Ik lees in jullie beider verhalen dat een deel van jullie wezen verweven was met de mannen in kwestie. Mannen zijn nu weg en lijkt het voor jullie gevoel dat de helft van het lichaam is geamputeerd. Dat vind ik het ongezonde aan het verdriet dat jullie nu ervaren. Dit is niet zomaar uithuilen en daarna weer doorgaan. Dit is meer ziek worden van het gemis van iets wat je eigenlijk nooit echt hebt gehad; namelijk de connectie met jezelf.
Ik wens jullie heel veel sterkte en wijsheid op dit verdrietige pad. Het is niet makkelijk, maar als ik er uit kan komen, dan kunnen jullie dat ook!
Een dikke knuffel voor jullie meiden...
het gaat over echt, zorg goed voor jezelf.
Ik sluit me aan bij cosima. Hele dikke knuffel voor jullie allebei. Dit is één van de heftigste dingen die kunt ervaren en een nieuwe kapsel en even wat met vriendinnen wat leuks doen, is niet de remedie. Als je fysiek en emotioneel helemaal leeg bent, dan kún je niet eens genieten van een nieuwe kapsel (vooropgesteld dat je de energie hebt om de kapper te bereiken).
Jullie pijn herken ik. Ik vond (en vind ik nog steeds) het een hele enge gedachte dat een relatie of het verbreken daarvan zoveel met mijn lijf en geest kon doen. Ik begrijp "normale" liefdesverdriet, daar ben ik doorheen gegaan en ik kon ook gewoon dagelijks functioneren. Alleen het verdriet wat ik jaren later voor mijn kiezen kreeg, dát verdriet vond ik allesbehalve normaal. Dat had niets meer met die man te maken, niets meer te maken met het vervliegen van mijn droomrelatie met hem, niets te maken met hoeveel ik dacht van hem te houden....dit verdriet zat veel dieper en ik ben me daar op gaan focussen. Niet meer op de verbroken relatie.
Ik lees in jullie beider verhalen dat een deel van jullie wezen verweven was met de mannen in kwestie. Mannen zijn nu weg en lijkt het voor jullie gevoel dat de helft van het lichaam is geamputeerd. Dat vind ik het ongezonde aan het verdriet dat jullie nu ervaren. Dit is niet zomaar uithuilen en daarna weer doorgaan. Dit is meer ziek worden van het gemis van iets wat je eigenlijk nooit echt hebt gehad; namelijk de connectie met jezelf.
Ik wens jullie heel veel sterkte en wijsheid op dit verdrietige pad. Het is niet makkelijk, maar als ik er uit kan komen, dan kunnen jullie dat ook!