Psyche
alle pijlers
Mijn vriend gaat het leger in
woensdag 25 juni 2014 om 15:03
Sorry dat ik alweer een topic open, maar ik wil even van me afschrijven.
Mijn vriend wil graag officier worden, en heeft hiervoor allerlei testen gedaan. Vandaag was de laatste test en hij heeft alles gehaald. Vanaf half augustus gaat hij de korte officiersopleiding doen, intern, een jaar lang, en zie ik hem alleen nog in het weekend terwijl we nu samenwonen.
Na de opleiding moeten we waarschijnlijk verhuizen, waarheen is afhankelijk van waar hij geplaatst wordt. Ook kan hij uitgezonden worden voor zo'n drie maanden. Ik geloof twee of drie keer. Het betreft geen gevechtsfunctie, maar toch. Ik zal me voortdurend zorgen maken want het blijft oorlogsgebied.
En nu. Ik wil blij zijn voor hem, hij wil dit zo graag, maar ik huil. Ik wil niet afhankelijk zijn en ik wil dat ik me prima kan redden als hij straks weg is. Ik wil blij zijn en niet bezig zijn met hoe het is voor mij. Maar ondertussen maak ik me zorgen, want we hadden verhuisplannen (we zouden naar zijn geboorteplaats verhuizen) en ik weet niet of dat nu wel kan, want over een jaar moeten we misschien weer verhuizen. Maar we wonen nu in een huis op een plek die ik intens haat en ik wil hier niet blijven tot we weten waar hij geplaatst wordt. En eigenlijk wil ik ook niet naar de Veluwe (is een optie, dat hij daar geplaatst wordt) of god weet waar, want ik hecht zo aan de mensen om me heen en opnieuw iets opbouwen zie ik echt niet zitten. En dan nog dat ik 's nachts doodsbang ben als ik alleen ben, en straks ben ik voortdurend alleen.
Ik hield me steeds vast aan het feit dat er nog van alles zou kunnen gebeuren waardoor het niet door zou gaan. Maar het gaat wel door. Hij is blij, ik ben verdrietig.
En ik weet niet wat 'hoort', hoe verdrietig mag ik zijn? Het voelt alsof ik hem kwijtraak. Toch zeker voor een groot deel, ik woon straks weer praktisch alleen.
En nu? Moet ik mezelf een schop onder mijn kont geven of mag ik even de ogen uit mijn kassen janken?
Mijn vriend wil graag officier worden, en heeft hiervoor allerlei testen gedaan. Vandaag was de laatste test en hij heeft alles gehaald. Vanaf half augustus gaat hij de korte officiersopleiding doen, intern, een jaar lang, en zie ik hem alleen nog in het weekend terwijl we nu samenwonen.
Na de opleiding moeten we waarschijnlijk verhuizen, waarheen is afhankelijk van waar hij geplaatst wordt. Ook kan hij uitgezonden worden voor zo'n drie maanden. Ik geloof twee of drie keer. Het betreft geen gevechtsfunctie, maar toch. Ik zal me voortdurend zorgen maken want het blijft oorlogsgebied.
En nu. Ik wil blij zijn voor hem, hij wil dit zo graag, maar ik huil. Ik wil niet afhankelijk zijn en ik wil dat ik me prima kan redden als hij straks weg is. Ik wil blij zijn en niet bezig zijn met hoe het is voor mij. Maar ondertussen maak ik me zorgen, want we hadden verhuisplannen (we zouden naar zijn geboorteplaats verhuizen) en ik weet niet of dat nu wel kan, want over een jaar moeten we misschien weer verhuizen. Maar we wonen nu in een huis op een plek die ik intens haat en ik wil hier niet blijven tot we weten waar hij geplaatst wordt. En eigenlijk wil ik ook niet naar de Veluwe (is een optie, dat hij daar geplaatst wordt) of god weet waar, want ik hecht zo aan de mensen om me heen en opnieuw iets opbouwen zie ik echt niet zitten. En dan nog dat ik 's nachts doodsbang ben als ik alleen ben, en straks ben ik voortdurend alleen.
Ik hield me steeds vast aan het feit dat er nog van alles zou kunnen gebeuren waardoor het niet door zou gaan. Maar het gaat wel door. Hij is blij, ik ben verdrietig.
En ik weet niet wat 'hoort', hoe verdrietig mag ik zijn? Het voelt alsof ik hem kwijtraak. Toch zeker voor een groot deel, ik woon straks weer praktisch alleen.
En nu? Moet ik mezelf een schop onder mijn kont geven of mag ik even de ogen uit mijn kassen janken?
woensdag 25 juni 2014 om 15:09
Ja mag gerust even verdrietig zijn. Daar is niks mis mee.
Als je je daarna weer kunt herpakken. Dat mag gerust even duren.
Maar ik spreek uit ervaring: het is best te doen.
Alleen slapen 's nachts daar ben je zo aan gewend.
De weekenden dat hij er wel is is het gezellig.
Uitzendingen zijn pittig, maar ook goed te doen.
Kwestie van wennen.
Komt echt goed.
Als je je daarna weer kunt herpakken. Dat mag gerust even duren.
Maar ik spreek uit ervaring: het is best te doen.
Alleen slapen 's nachts daar ben je zo aan gewend.
De weekenden dat hij er wel is is het gezellig.
Uitzendingen zijn pittig, maar ook goed te doen.
Kwestie van wennen.
Komt echt goed.
Huts!
woensdag 25 juni 2014 om 15:09
"Maar we wonen nu in een huis op een plek die ik intens haat en ik wil hier niet blijven tot we weten waar hij geplaatst wordt."
"want ik hecht zo aan de mensen om me heen en opnieuw iets opbouwen zie ik echt niet zitten."
Dit snap ik niet je wilt wel verhuizen, maar toch ook niet omdat je zo gehecht bent aan de mensen??
"En dan nog dat ik 's nachts doodsbang ben als ik alleen ben, en straks ben ik voortdurend alleen. "
Hier zou je hulp voor kunnen zoeken? Hoe deed je dat vroeger dan of heb je nooit alleen gewoond?
"want ik hecht zo aan de mensen om me heen en opnieuw iets opbouwen zie ik echt niet zitten."
Dit snap ik niet je wilt wel verhuizen, maar toch ook niet omdat je zo gehecht bent aan de mensen??
"En dan nog dat ik 's nachts doodsbang ben als ik alleen ben, en straks ben ik voortdurend alleen. "
Hier zou je hulp voor kunnen zoeken? Hoe deed je dat vroeger dan of heb je nooit alleen gewoond?
woensdag 25 juni 2014 om 15:12
quote:_origami_ schreef op woensdag 25 juni 2014 15:08 Had je dat allemaal niet van te voren kunnen bedenken? Als hij solliciteert is de mogelijkheid aanwezig dat hij aangenomen wordt natuurlijk.Ik heb me dat ook van tevoren bedacht, en ook wat tranen om gelaten. Maar nu pas wordt het echt, want er is geen 'misschien wordt hij wel afgewezen' meer.
woensdag 25 juni 2014 om 15:14
Als het goed is heb je het hier toch samen over gehad? Het lijkt nu net alsof hij alleen hiervoor gekozen heeft zonder het met jou te bespreken. Het is een beetje laat en ook best raar dat je nu pas beseft wat het kan inhouden voor jou en jullie samen.
Het lijkt mij tijd voor een heel goed gesprek, hoewel ik vind dat het wel erg laat is.......Hij gaat straks al starten met de opleiding!
Het lijkt mij tijd voor een heel goed gesprek, hoewel ik vind dat het wel erg laat is.......Hij gaat straks al starten met de opleiding!
woensdag 25 juni 2014 om 15:15
quote:BellatrixVanDetta schreef op woensdag 25 juni 2014 15:09 Ja mag gerust even verdrietig zijn. Daar is niks mis mee.
Als je je daarna weer kunt herpakken. Dat mag gerust even duren.
Maar ik spreek uit ervaring: het is best te doen.
Alleen slapen 's nachts daar ben je zo aan gewend.
De weekenden dat hij er wel is is het gezellig.
Uitzendingen zijn pittig, maar ook goed te doen.
Kwestie van wennen.
Komt echt goed.
Alleen slapen ga ik niet aan wennen, ik heb die angst al vanaf dat ik een kind was en ik blijf het afschuwelijk vinden om 's nachts alleen te zijn.
Ik ben bang dat de weekenden vol zullen zitten met allerlei afspraken omdat hij natuurlijk doordeweeks daar geen tijd meer voor heeft, en dat er weinig tijd voor 'ons' overblijft. Is dat onterecht? Hoe heb jij dat ervaren?
Ik hoop echt dat je gelijk hebt. En herpakken ga ik natuurlijk proberen, want ik wil niet dat hij met een rotgevoel weggaat. Dankjewel.
Als je je daarna weer kunt herpakken. Dat mag gerust even duren.
Maar ik spreek uit ervaring: het is best te doen.
Alleen slapen 's nachts daar ben je zo aan gewend.
De weekenden dat hij er wel is is het gezellig.
Uitzendingen zijn pittig, maar ook goed te doen.
Kwestie van wennen.
Komt echt goed.
Alleen slapen ga ik niet aan wennen, ik heb die angst al vanaf dat ik een kind was en ik blijf het afschuwelijk vinden om 's nachts alleen te zijn.
Ik ben bang dat de weekenden vol zullen zitten met allerlei afspraken omdat hij natuurlijk doordeweeks daar geen tijd meer voor heeft, en dat er weinig tijd voor 'ons' overblijft. Is dat onterecht? Hoe heb jij dat ervaren?
Ik hoop echt dat je gelijk hebt. En herpakken ga ik natuurlijk proberen, want ik wil niet dat hij met een rotgevoel weggaat. Dankjewel.
woensdag 25 juni 2014 om 15:17
woensdag 25 juni 2014 om 15:18
quote:Anthonius schreef op woensdag 25 juni 2014 15:09 "Maar we wonen nu in een huis op een plek die ik intens haat en ik wil hier niet blijven tot we weten waar hij geplaatst wordt."
"want ik hecht zo aan de mensen om me heen en opnieuw iets opbouwen zie ik echt niet zitten."
<i>Dit snap ik niet je wilt wel verhuizen, maar toch ook niet omdat je zo gehecht bent aan de mensen??</i>
"En dan nog dat ik 's nachts doodsbang ben als ik alleen ben, en straks ben ik voortdurend alleen. "
<i>Hier zou je hulp voor kunnen zoeken? Hoe deed je dat vroeger dan of heb je nooit alleen gewoond?</i>
De plek waar we heen zouden, zijn geboorteplaats, is niet heel ver van hier en juist de plek waar ik mijn netwerk en dingen heb. Ik voel me daar thuis terwijl ik er nooit gewoond heb, maar ik heb daar echt mijn plek.
Hulp zoeken voor mijn angst ben ik aan het overwegen, dankjewel.
"want ik hecht zo aan de mensen om me heen en opnieuw iets opbouwen zie ik echt niet zitten."
<i>Dit snap ik niet je wilt wel verhuizen, maar toch ook niet omdat je zo gehecht bent aan de mensen??</i>
"En dan nog dat ik 's nachts doodsbang ben als ik alleen ben, en straks ben ik voortdurend alleen. "
<i>Hier zou je hulp voor kunnen zoeken? Hoe deed je dat vroeger dan of heb je nooit alleen gewoond?</i>
De plek waar we heen zouden, zijn geboorteplaats, is niet heel ver van hier en juist de plek waar ik mijn netwerk en dingen heb. Ik voel me daar thuis terwijl ik er nooit gewoond heb, maar ik heb daar echt mijn plek.
Hulp zoeken voor mijn angst ben ik aan het overwegen, dankjewel.
woensdag 25 juni 2014 om 15:19
quote:minoes5 schreef op woensdag 25 juni 2014 15:14 Als het goed is heb je het hier toch samen over gehad? Het lijkt nu net alsof hij alleen hiervoor gekozen heeft zonder het met jou te bespreken. Het is een beetje laat en ook best raar dat je nu pas beseft wat het kan inhouden voor jou en jullie samen.
Het lijkt mij tijd voor een heel goed gesprek, hoewel ik vind dat het wel erg laat is.......Hij gaat straks al starten met de opleiding! We hebben het hier wel samen over gehad hoor! Hij vindt het ook moeilijk voor mij, heeft overwogen het niet te doen vanwege mij. We hebben er goed over gesproken, maar nu het echt is, komt het besef extra hard binnen.
Het lijkt mij tijd voor een heel goed gesprek, hoewel ik vind dat het wel erg laat is.......Hij gaat straks al starten met de opleiding! We hebben het hier wel samen over gehad hoor! Hij vindt het ook moeilijk voor mij, heeft overwogen het niet te doen vanwege mij. We hebben er goed over gesproken, maar nu het echt is, komt het besef extra hard binnen.
woensdag 25 juni 2014 om 15:19
woensdag 25 juni 2014 om 15:20
quote:Siepeltje schreef op woensdag 25 juni 2014 15:14 Je mag best huilen en verdrietig zijn.. Als je wilt kletsen, mijn berichtenbox staat open!Dankjewel. Heb jij hier ook ervaring mee? Ik hoop dat je gelijk hebt wat betreft de weekenden, en dat het ook voor hem geldt dat hij meer behoefte heeft aan gewoon even tijd samen.
woensdag 25 juni 2014 om 15:21
quote:Krullevaer schreef op 25 juni 2014 @ 15:12:
[...]
Ik heb me dat ook van tevoren bedacht, en ook wat tranen om gelaten. Maar nu pas wordt het echt, want er is geen 'misschien wordt hij wel afgewezen' meer.
Wat zijn dan de redenen waarom je jezelf er toen doorheen hebt kunnen trekken? Heb je oplossingen bedacht (voor het alleen slapen bijvoorbeeld), of heb je je kop in het zand gestoken en bedacht: "Hier deal ik wel mee als het eenmaal zover is."?
In het geval van de oplossingen; Probeer je die weer voor de geest te halen en die te vertalen naar het nu.
In het geval van "Daar deal ik dan wel mee", dan wordt de aankomende periode waarschijnlijk lastig. (In het andere geval ook natuurlijk). Zoals BellatrixVanDetta al aangaf, het went vanzelf. Probeer dingen te bedenken waardoor jouw leven leuk is, ook op de momenten dat hij er niet is. Zorg ervoor dat je niet alleen maar gaat zitten wachten tot hij er weer is.
Succes!
Enne... wonen op de Veluwe is fantastisch!
[...]
Ik heb me dat ook van tevoren bedacht, en ook wat tranen om gelaten. Maar nu pas wordt het echt, want er is geen 'misschien wordt hij wel afgewezen' meer.
Wat zijn dan de redenen waarom je jezelf er toen doorheen hebt kunnen trekken? Heb je oplossingen bedacht (voor het alleen slapen bijvoorbeeld), of heb je je kop in het zand gestoken en bedacht: "Hier deal ik wel mee als het eenmaal zover is."?
In het geval van de oplossingen; Probeer je die weer voor de geest te halen en die te vertalen naar het nu.
In het geval van "Daar deal ik dan wel mee", dan wordt de aankomende periode waarschijnlijk lastig. (In het andere geval ook natuurlijk). Zoals BellatrixVanDetta al aangaf, het went vanzelf. Probeer dingen te bedenken waardoor jouw leven leuk is, ook op de momenten dat hij er niet is. Zorg ervoor dat je niet alleen maar gaat zitten wachten tot hij er weer is.
Succes!
Enne... wonen op de Veluwe is fantastisch!
woensdag 25 juni 2014 om 15:21
De angst voor alleen slapen daar kun je vanaf komen.
Enkeltje huisarts. Daar zijn cursussen voor.
Wij hadden toendertijd de afspraak dat hij de zaterdag ramvol plande met zijn vrienden, familie en/of stappen.
De zondag was voor ons en dan gingen de telefoons van de haak.
Uiteindelijk gingen we wel uit elkaar, maar niet vanwege zijn baan.
Enkeltje huisarts. Daar zijn cursussen voor.
Wij hadden toendertijd de afspraak dat hij de zaterdag ramvol plande met zijn vrienden, familie en/of stappen.
De zondag was voor ons en dan gingen de telefoons van de haak.
Uiteindelijk gingen we wel uit elkaar, maar niet vanwege zijn baan.
Huts!
woensdag 25 juni 2014 om 15:21
Even janken en dan jezelf een schop onder je kont geven
Het is niet niks hoor, om je vriend zo lang te missen en alleen in de weekenden te zien.
Mijn vriend is ook militair, ik heb al vele oefeningen van 1-3 weken en 2 uitzendingen van elk 4 maanden meegemaakt, en dat met een klein kindje. Hij heeft ook een opleiding gedaan intern die 5 maanden duurde, ook alleen in de weekenden thuis. En volgend jaar gaat hij opnieuw een opleiding doen die 8 maanden duurt.
Het is niet leuk als je dat voor het eerst meemaakt, en de eerste volgende keren. Het vraagt veel van je, jij bent degene die thuis alles regelt, je moet tegen alleen zijn kunnen, je moet je eigen leven kunnen blijven leiden.
Maar het zal beter gaan met de tijd, echt waar.
Het is niet niks hoor, om je vriend zo lang te missen en alleen in de weekenden te zien.
Mijn vriend is ook militair, ik heb al vele oefeningen van 1-3 weken en 2 uitzendingen van elk 4 maanden meegemaakt, en dat met een klein kindje. Hij heeft ook een opleiding gedaan intern die 5 maanden duurde, ook alleen in de weekenden thuis. En volgend jaar gaat hij opnieuw een opleiding doen die 8 maanden duurt.
Het is niet leuk als je dat voor het eerst meemaakt, en de eerste volgende keren. Het vraagt veel van je, jij bent degene die thuis alles regelt, je moet tegen alleen zijn kunnen, je moet je eigen leven kunnen blijven leiden.
Maar het zal beter gaan met de tijd, echt waar.
woensdag 25 juni 2014 om 15:22
quote:Captain_Obvious schreef op woensdag 25 juni 2014 15:19 <blockquote><div>quote:</div><div class="message-quote-div"><b><a href="Krullevaer in "Mijn vriend gaat het leger in"" class="messagelink">Krullevaer schreef op 25 juni 2014 @ 15:15</a>:</b>
[...]
Alleen slapen ga ik niet aan wennen, ik heb die angst al vanaf dat ik een kind was en ik blijf het afschuwelijk vinden om 's nachts alleen te zijn.
</div></blockquote>Hoe deed je dat dan toen je geen relatie had? Of: hoe ga je dat doen mocht je relatie uitgaan? Toen moest ik wel en iedere avond was een ramp. Het vreet energie om iedere avond zo bang te zijn. In mijn vorige huis was ik overigens niet bang, toen woonde ik boven en dat scheelde enorm.
[...]
Alleen slapen ga ik niet aan wennen, ik heb die angst al vanaf dat ik een kind was en ik blijf het afschuwelijk vinden om 's nachts alleen te zijn.
</div></blockquote>Hoe deed je dat dan toen je geen relatie had? Of: hoe ga je dat doen mocht je relatie uitgaan? Toen moest ik wel en iedere avond was een ramp. Het vreet energie om iedere avond zo bang te zijn. In mijn vorige huis was ik overigens niet bang, toen woonde ik boven en dat scheelde enorm.
woensdag 25 juni 2014 om 15:23
Oh wat leuk voor hem. Ik kan me voorstellen dat hij enthousiast is.
Voor jou is het wel lastig, dat begrijp ik wel. Maar hij is niet jouw papa die over jou waakt snachts. Daar moet je zelf wat aan doen.
Waarom zou je moeten verhuizen voor zijn werk? Kan je niet gewoon de oude plannen doorzetten en kijken hoe het loopt? Dan heb je jouw mensen in de buurt wat weer belangrijk is voor jou.
Voor jou is het wel lastig, dat begrijp ik wel. Maar hij is niet jouw papa die over jou waakt snachts. Daar moet je zelf wat aan doen.
Waarom zou je moeten verhuizen voor zijn werk? Kan je niet gewoon de oude plannen doorzetten en kijken hoe het loopt? Dan heb je jouw mensen in de buurt wat weer belangrijk is voor jou.
woensdag 25 juni 2014 om 15:28
quote:Krullevaer schreef op 25 juni 2014 @ 15:22:
[...]
Toen moest ik wel en iedere avond was een ramp. Het vreet energie om iedere avond zo bang te zijn. In mijn vorige huis was ik overigens niet bang, toen woonde ik boven en dat scheelde enorm.
Oh, dat herken ik wel, van dat boven wonen. Maakt toch verschil he
Ik zou er wel hulp voor gaan zoeken want ik neem aan dat je je energie liever in andere dingen steekt?
[...]
Toen moest ik wel en iedere avond was een ramp. Het vreet energie om iedere avond zo bang te zijn. In mijn vorige huis was ik overigens niet bang, toen woonde ik boven en dat scheelde enorm.
Oh, dat herken ik wel, van dat boven wonen. Maakt toch verschil he
Ik zou er wel hulp voor gaan zoeken want ik neem aan dat je je energie liever in andere dingen steekt?
woensdag 25 juni 2014 om 15:35
quote:_origami_ schreef op 25 juni 2014 @ 15:21:
[...]
Wat zijn dan de redenen waarom je jezelf er toen doorheen hebt kunnen trekken? Heb je oplossingen bedacht (voor het alleen slapen bijvoorbeeld), of heb je je kop in het zand gestoken en bedacht: "Hier deal ik wel mee als het eenmaal zover is."?
In het geval van de oplossingen; Probeer je die weer voor de geest te halen en die te vertalen naar het nu.
In het geval van "Daar deal ik dan wel mee", dan wordt de aankomende periode waarschijnlijk lastig. (In het andere geval ook natuurlijk). Zoals BellatrixVanDetta al aangaf, het went vanzelf. Probeer dingen te bedenken waardoor jouw leven leuk is, ook op de momenten dat hij er niet is. Zorg ervoor dat je niet alleen maar gaat zitten wachten tot hij er weer is.
Succes!
Enne... wonen op de Veluwe is fantastisch!
Ik heb inderdaad mijn kop in het zand gestoken. Ik moet hard aan de studie als hij weg is (ik ga na de zomer de HAVO voor volwassenen doen), maar ik kan ook nog wel tips gebruiken voor dingen die het leven leuk maken in je uppie. Of dingen die juist fijn zijn als je alleen bent, en minder als je samen bent. Zoals bijvoorbeeld dat je de tv voor jezelf hebt, dat ik weer meer dwarsfluit kan spelen (ik hou er niet van als iemand me kan horen als ik dat doe ), of lekker vroeg in bed kruipen met een fijn tijdschrift en een grote mok thee. Iemand nog meer tips?
Ik heb ook nauwelijks vrienden, dat helpt niet echt. Dus alleen is in mijn geval echt alleen. Ik heb wel veel kennissen (maar hoe maak je daar vriendschappen van?) en een hele lieve schoonfamilie waar ik altijd terecht kan. Dus als ik het thuis even zat ben, pak ik mijn tas en ga daar een nachtje logeren. Maar dan zijn er nog heel veel dagen en nachten over waarin ik toch echt op mezelf aangewezen ben.
[...]
Wat zijn dan de redenen waarom je jezelf er toen doorheen hebt kunnen trekken? Heb je oplossingen bedacht (voor het alleen slapen bijvoorbeeld), of heb je je kop in het zand gestoken en bedacht: "Hier deal ik wel mee als het eenmaal zover is."?
In het geval van de oplossingen; Probeer je die weer voor de geest te halen en die te vertalen naar het nu.
In het geval van "Daar deal ik dan wel mee", dan wordt de aankomende periode waarschijnlijk lastig. (In het andere geval ook natuurlijk). Zoals BellatrixVanDetta al aangaf, het went vanzelf. Probeer dingen te bedenken waardoor jouw leven leuk is, ook op de momenten dat hij er niet is. Zorg ervoor dat je niet alleen maar gaat zitten wachten tot hij er weer is.
Succes!
Enne... wonen op de Veluwe is fantastisch!
Ik heb inderdaad mijn kop in het zand gestoken. Ik moet hard aan de studie als hij weg is (ik ga na de zomer de HAVO voor volwassenen doen), maar ik kan ook nog wel tips gebruiken voor dingen die het leven leuk maken in je uppie. Of dingen die juist fijn zijn als je alleen bent, en minder als je samen bent. Zoals bijvoorbeeld dat je de tv voor jezelf hebt, dat ik weer meer dwarsfluit kan spelen (ik hou er niet van als iemand me kan horen als ik dat doe ), of lekker vroeg in bed kruipen met een fijn tijdschrift en een grote mok thee. Iemand nog meer tips?
Ik heb ook nauwelijks vrienden, dat helpt niet echt. Dus alleen is in mijn geval echt alleen. Ik heb wel veel kennissen (maar hoe maak je daar vriendschappen van?) en een hele lieve schoonfamilie waar ik altijd terecht kan. Dus als ik het thuis even zat ben, pak ik mijn tas en ga daar een nachtje logeren. Maar dan zijn er nog heel veel dagen en nachten over waarin ik toch echt op mezelf aangewezen ben.
woensdag 25 juni 2014 om 15:36
Tuurlijk mag je even huilen, er gaat heel wat veranderen! Maar daarna een schop onder je kont en gaan met die banaan. Een weg proberen te vinden in de nieuwigheid.
Zoals je van te voren nauwelijks kon inschatten dat het je nu zo zwaar zou vallen, zo kun je nu ook niet inschatten wat het met je doet over een tijdje. Mijn advies dus; kijk het even aan. Praat ondertussen goed met elkaar, geef hem de ruimte om blij te zijn en geef jezelf de ruimte om verdrietig te zijn. Evalueer je veranderingen van gedachten en gevoelens en ga aan de hand daarvan bepalen wat belangrijk voor je is.
Het is niet niks, en vaak zie je dat mensen die dat leven niet kennen er óf heel luchtig over denken, óf juist heel zwaar aan tillen. (Vaak is het het eerste)
Probeer je dan ook niet teveel te laten leiden door die meningen en adviezen, ga het eerst ervaren en kijk dan of je het wel of niet aan wilt.
(ik heb trouwens een besloten forum voor thuisfronters van militairen. Als je info wilt stuur me gerust een berichtje.)
Sterkte
Zoals je van te voren nauwelijks kon inschatten dat het je nu zo zwaar zou vallen, zo kun je nu ook niet inschatten wat het met je doet over een tijdje. Mijn advies dus; kijk het even aan. Praat ondertussen goed met elkaar, geef hem de ruimte om blij te zijn en geef jezelf de ruimte om verdrietig te zijn. Evalueer je veranderingen van gedachten en gevoelens en ga aan de hand daarvan bepalen wat belangrijk voor je is.
Het is niet niks, en vaak zie je dat mensen die dat leven niet kennen er óf heel luchtig over denken, óf juist heel zwaar aan tillen. (Vaak is het het eerste)
Probeer je dan ook niet teveel te laten leiden door die meningen en adviezen, ga het eerst ervaren en kijk dan of je het wel of niet aan wilt.
(ik heb trouwens een besloten forum voor thuisfronters van militairen. Als je info wilt stuur me gerust een berichtje.)
Sterkte
woensdag 25 juni 2014 om 15:37
quote:Wollstonecraft schreef op 25 juni 2014 @ 15:21:
Lieve Krull,
Tuurlijk, je schrikt nu want het is een flinke verandering in je leven en je plannen.
Maar joh, daar wen je wel aan, geef jezelf daar gewoon even de tijd voor.
Succes.Ik hoop het. Ik heb nog anderhalve maand om te wennen gelukkig. Dankjewel.
Lieve Krull,
Tuurlijk, je schrikt nu want het is een flinke verandering in je leven en je plannen.
Maar joh, daar wen je wel aan, geef jezelf daar gewoon even de tijd voor.
Succes.Ik hoop het. Ik heb nog anderhalve maand om te wennen gelukkig. Dankjewel.