Psyche
alle pijlers
omgaan met zenuwen
maandag 11 augustus 2014 om 15:38
Hoi allemaal,
Ik hoop dat jullie hier misschien tips en advies kunnen geven over hoe ik met mijn zenuwachtigheid om kan gaan.
Sinds er halfjaar nu ongeveer is dit opeens gekomen. Ik word heel snel zenuwachtig en nerveus als er iets gaat gebeuren, en zo erg dat ik er echt ziek van wordt. Dan krijg ik letterlijk al dagen van te voren geen hap door mijn keel, slaap ik nauwelijks en mijn hele maag werkt zich tegen me waardoor ik alleen maar met een misselijk gevoel rondloop. Soms is het heel erg, soms is het minder.
Ook kunnen mensen het heel duidelijk aan mij zien, wat ik ook heel vervelend vind omdat ik daardoor een nogal kwetsbare indruk achter laat. Mijn gezicht, hals en hele armen beginnen dan (donker)rood te vlekken, ik tril helemaal (soms zo erg dat ik niet eens een pen goed kan vasthouden), kan niet stilstaan, zit continu aan mijn kleren en haar te plukken en ik ga verschrikkelijk zweten.
Vaak weet ik niet eens waarom ik zenuwachtig ben, ik voel me gewoon zo. Het begon toen ik naar mijn (ex)vriend ging, we hadden al een paar maanden een relatie. Ik kwam er vaak en voelde me er helemaal thuis, maar opeens kreeg ik onderweg naar hem toe echt buikpijn van de zenuwen. Ik had bijna de neiging om om te draaien omdat ik me heel opgelucht zou voelen. Maar toen ik eenmaal bij hem was was het weer helemaal verdwenen. Ik snapte er niks van want ik voelde me nooit zo als ik naar hem toe ging en opeens kwam het zo. En sinds toen gebeurde het vaker, en naar mijn idee ook steeds weer een beetje erger.
Ik word er echt gek van! Het gebeurt zo vaak en ook nog eens om de kleinste dingetjes... Hoe kom ik er vanaf?
Ik hoop dat jullie hier misschien tips en advies kunnen geven over hoe ik met mijn zenuwachtigheid om kan gaan.
Sinds er halfjaar nu ongeveer is dit opeens gekomen. Ik word heel snel zenuwachtig en nerveus als er iets gaat gebeuren, en zo erg dat ik er echt ziek van wordt. Dan krijg ik letterlijk al dagen van te voren geen hap door mijn keel, slaap ik nauwelijks en mijn hele maag werkt zich tegen me waardoor ik alleen maar met een misselijk gevoel rondloop. Soms is het heel erg, soms is het minder.
Ook kunnen mensen het heel duidelijk aan mij zien, wat ik ook heel vervelend vind omdat ik daardoor een nogal kwetsbare indruk achter laat. Mijn gezicht, hals en hele armen beginnen dan (donker)rood te vlekken, ik tril helemaal (soms zo erg dat ik niet eens een pen goed kan vasthouden), kan niet stilstaan, zit continu aan mijn kleren en haar te plukken en ik ga verschrikkelijk zweten.
Vaak weet ik niet eens waarom ik zenuwachtig ben, ik voel me gewoon zo. Het begon toen ik naar mijn (ex)vriend ging, we hadden al een paar maanden een relatie. Ik kwam er vaak en voelde me er helemaal thuis, maar opeens kreeg ik onderweg naar hem toe echt buikpijn van de zenuwen. Ik had bijna de neiging om om te draaien omdat ik me heel opgelucht zou voelen. Maar toen ik eenmaal bij hem was was het weer helemaal verdwenen. Ik snapte er niks van want ik voelde me nooit zo als ik naar hem toe ging en opeens kwam het zo. En sinds toen gebeurde het vaker, en naar mijn idee ook steeds weer een beetje erger.
Ik word er echt gek van! Het gebeurt zo vaak en ook nog eens om de kleinste dingetjes... Hoe kom ik er vanaf?
maandag 11 augustus 2014 om 16:40
Is het geen angst voor de angst om weer zenuwachtig te worden? Er zijn onschuldige middeltjes, valeriaancapsules bijvoorbeeld (De Tuinen). Mijn vriendin heeft ze een tijdje gebruikt na het overlijden van haar man, je wordt er niet suf van, daarom wilde ze niets op recept, maar wel wat rustiger.
verba volant, scripta manent.
maandag 11 augustus 2014 om 16:41
quote:inglein schreef op maandag 11 augustus 2014 16:03 Twijfel je erg aan jezelf; hangt er veel vanaf?
Ik ben wel onzeker over sommigen dingen, maar het beïnvloedt niet mijn leven (volgens mij).
De situaties waarbij ik me het ergst voel is wanneer ik weet dat mensen mij gaan 'beoordelen' om wie ik ben. Bijvoorbeeld bij selecties, sollicitatiegesprekken, mensen ontmoeten (schoonouders, collega's, belangrijke mensen etc.). Als dit spontaan gebeurt heb ik nergens problemen mee, maar als het gepland staat loop ik met zulke nare buikpijn rond...
Maar dat gevoel krijg ik ook wel eens als er nergens iets vanaf hangt. Zo ben ik bijvoorbeeld altijd zenuwachtig als ik ga stappen, en dat doe ik bijna elk weekend dus hoort doornormaal te zijn.
etc.
Ik ben wel onzeker over sommigen dingen, maar het beïnvloedt niet mijn leven (volgens mij).
De situaties waarbij ik me het ergst voel is wanneer ik weet dat mensen mij gaan 'beoordelen' om wie ik ben. Bijvoorbeeld bij selecties, sollicitatiegesprekken, mensen ontmoeten (schoonouders, collega's, belangrijke mensen etc.). Als dit spontaan gebeurt heb ik nergens problemen mee, maar als het gepland staat loop ik met zulke nare buikpijn rond...
Maar dat gevoel krijg ik ook wel eens als er nergens iets vanaf hangt. Zo ben ik bijvoorbeeld altijd zenuwachtig als ik ga stappen, en dat doe ik bijna elk weekend dus hoort doornormaal te zijn.
etc.
maandag 11 augustus 2014 om 16:48
quote:blueeyes*3 schreef op maandag 11 augustus 2014 16:18 Hou eens een poosje een dagboekje bij, schrijf daarin iedere ochtend, middag en avond wat je gaat doen en hoe je je voelt. Misschien kun je een patroon ontdekken.
Of je gaat naar de huisarts en vraagt een verwijzing voor een psycholoog.
Ik hou op dit moment al een tijdje een dagboek bij, misschien handig om inderdaad de momenten terug te lezen waarin ik schrijf dat ik weer eens zenuwachtig was. En ik zal, als ik er weer iets in schrijf, wat vaker vermelden dat ik zenuwachtig was en hoe ik me erbij voelde. Ik schrijf het niet eens zo vaak op, omdat het bijna normaal begint te worden... Misschien dat ik er inderdaad wat wijzer uit word als ik er meer bij stil sta bij wanneer, hoe en wat.
Een psycholoog vind ik een beetje overdreven... De zenuwen en nerveusiteit houden me niet tegen om dingen te gaan doen (ook al sta ik wel vaak op het punt om iets af te zeggen, maar ik weet dat ik er dan spijt van krijg).
Daarbij ben ik al een tijdje naar een psycholoog gegaan (andere reden), maar dat werkte niet. Ik weet niet of het aan de psycholoog kwam of omdat ik er niet van hou om mijn verhaal te doen aan iemand die ik niet ken, en dus niet vertrouw.
Of je gaat naar de huisarts en vraagt een verwijzing voor een psycholoog.
Ik hou op dit moment al een tijdje een dagboek bij, misschien handig om inderdaad de momenten terug te lezen waarin ik schrijf dat ik weer eens zenuwachtig was. En ik zal, als ik er weer iets in schrijf, wat vaker vermelden dat ik zenuwachtig was en hoe ik me erbij voelde. Ik schrijf het niet eens zo vaak op, omdat het bijna normaal begint te worden... Misschien dat ik er inderdaad wat wijzer uit word als ik er meer bij stil sta bij wanneer, hoe en wat.
Een psycholoog vind ik een beetje overdreven... De zenuwen en nerveusiteit houden me niet tegen om dingen te gaan doen (ook al sta ik wel vaak op het punt om iets af te zeggen, maar ik weet dat ik er dan spijt van krijg).
Daarbij ben ik al een tijdje naar een psycholoog gegaan (andere reden), maar dat werkte niet. Ik weet niet of het aan de psycholoog kwam of omdat ik er niet van hou om mijn verhaal te doen aan iemand die ik niet ken, en dus niet vertrouw.
maandag 11 augustus 2014 om 16:52
quote:MarianneDavids schreef op maandag 11 augustus 2014 16:40 Is het geen angst voor de angst om weer zenuwachtig te worden? Er zijn onschuldige middeltjes, valeriaancapsules bijvoorbeeld (De Tuinen). Mijn vriendin heeft ze een tijdje gebruikt na het overlijden van haar man, je wordt er niet suf van, daarom wilde ze niets op recept, maar wel wat rustiger.
Geen idee, maar ik denk het niet. Vaak kan ik niet plaatsen waarom ik het gevoel krijg, het komt gewoon opeens.
Ik zal even naar die pilletjes zoeken. Ik ben eerlijk gezegd geen voorstander van pillen enzo, omdat ik me niet anders wil gaan gedragen dan wie ik ben (slomer, chagrijnig, ziek of andere bijwerkingen waar ik wel eens van hoor). Maar als ik er wat rustiger van word in mijn lijf zal dat wel een hoop schelen.
Geen idee, maar ik denk het niet. Vaak kan ik niet plaatsen waarom ik het gevoel krijg, het komt gewoon opeens.
Ik zal even naar die pilletjes zoeken. Ik ben eerlijk gezegd geen voorstander van pillen enzo, omdat ik me niet anders wil gaan gedragen dan wie ik ben (slomer, chagrijnig, ziek of andere bijwerkingen waar ik wel eens van hoor). Maar als ik er wat rustiger van word in mijn lijf zal dat wel een hoop schelen.
maandag 11 augustus 2014 om 16:55
quote:inglein schreef op maandag 11 augustus 2014 16:49 Dan klinkt het alsof je een passieve, afhankelijke levenshouding gaat ontwikkelen in plaats van je eigen wil en lust te volgen.Zo voelt het wel soms, dat ik maar liefst niks wil doen zodat ik ook niet meer zenuwachtig hoef te zijn. Gelukkig haak ik desondanks niet vaak af en zijn de zenuwen meestal vaak verdwenen als de situatie zich eindelijk afspeelt of is afgelopen. En dan ben altijd blij dat ik het toch heb gedaan, wat me dan weer de motivatie geeft om andere keren ook door te zetten.
maandag 11 augustus 2014 om 16:59
quote:jamie2511 schreef op 11 augustus 2014 @ 16:52:
[...]
Geen idee, maar ik denk het niet. Vaak kan ik niet plaatsen waarom ik het gevoel krijg, het komt gewoon opeens.
Ik zal even naar die pilletjes zoeken. Ik ben eerlijk gezegd geen voorstander van pillen enzo, omdat ik me niet anders wil gaan gedragen dan wie ik ben (slomer, chagrijnig, ziek of andere bijwerkingen waar ik wel eens van hoor). Maar als ik er wat rustiger van word in mijn lijf zal dat wel een hoop schelen.Ik ben ook geen voorstander van pillen maar valeriaan is plantaardig en al sinds mensenheugenis bekend als rustgevend, kamille ook trouwens en wat ook rustgevend werkt is lavendel, niet om te slikken maar om te spuiten, ik weet het, het is een rare woordspeling maar het is gewoon een sprayflacon. Ik spuit het op mijn kussen tegen de muggen, die houden niet van lavendel maar een bijkomend voordeel is dat ik er lekker op slaap.
[...]
Geen idee, maar ik denk het niet. Vaak kan ik niet plaatsen waarom ik het gevoel krijg, het komt gewoon opeens.
Ik zal even naar die pilletjes zoeken. Ik ben eerlijk gezegd geen voorstander van pillen enzo, omdat ik me niet anders wil gaan gedragen dan wie ik ben (slomer, chagrijnig, ziek of andere bijwerkingen waar ik wel eens van hoor). Maar als ik er wat rustiger van word in mijn lijf zal dat wel een hoop schelen.Ik ben ook geen voorstander van pillen maar valeriaan is plantaardig en al sinds mensenheugenis bekend als rustgevend, kamille ook trouwens en wat ook rustgevend werkt is lavendel, niet om te slikken maar om te spuiten, ik weet het, het is een rare woordspeling maar het is gewoon een sprayflacon. Ik spuit het op mijn kussen tegen de muggen, die houden niet van lavendel maar een bijkomend voordeel is dat ik er lekker op slaap.
verba volant, scripta manent.
maandag 11 augustus 2014 om 17:05
Ik heb precies hetzelfde en ben na heel veel jaar eindelijk maar eens naar de huisarts gegaan, die me heeft doorverwezen naar een psycholoog.
Morgen heb ik de 2e afspraak, en ik zit toevallig net mijn 'dagboekje' in te vullen.
Dit is wat ik heb staan:
A. De situatie: buurvrouw komt aan de deur om iets te vragen.
B. De gevoelens en gedragingen: schrik, nerveus, minderwaardigheid, niet goed kunnen nadenken, blozen.
C. De gedachten: ik moet vlot en goed antwoorden.
Ik voel me beoordeeld, mag niet struikelen over woorden, mijn gezicht mag niet trillen, ik mag niet rood worden. Ik moet soepel en ontspannen overkomen.
Vreselijk als ik het zelf terug lees!
Wat mij al een beetje heeft geholpen, is dat de tussenpersoon van de huisarts, en de psycholoog, beiden tegen mij hebben gezegd; 'maar je kunt toch helemaal niet weten wat andere mensen denken?'
Dat is moeilijk, maar het moet langzaam doordringen.
Morgen heb ik de 2e afspraak, en ik zit toevallig net mijn 'dagboekje' in te vullen.
Dit is wat ik heb staan:
A. De situatie: buurvrouw komt aan de deur om iets te vragen.
B. De gevoelens en gedragingen: schrik, nerveus, minderwaardigheid, niet goed kunnen nadenken, blozen.
C. De gedachten: ik moet vlot en goed antwoorden.
Ik voel me beoordeeld, mag niet struikelen over woorden, mijn gezicht mag niet trillen, ik mag niet rood worden. Ik moet soepel en ontspannen overkomen.
Vreselijk als ik het zelf terug lees!
Wat mij al een beetje heeft geholpen, is dat de tussenpersoon van de huisarts, en de psycholoog, beiden tegen mij hebben gezegd; 'maar je kunt toch helemaal niet weten wat andere mensen denken?'
Dat is moeilijk, maar het moet langzaam doordringen.
het is hier binnen beter dan buiten
maandag 11 augustus 2014 om 19:40
quote:bettypage schreef op 11 augustus 2014 @ 17:05:
Ik heb precies hetzelfde en ben na heel veel jaar eindelijk maar eens naar de huisarts gegaan, die me heeft doorverwezen naar een psycholoog.
Morgen heb ik de 2e afspraak, en ik zit toevallig net mijn 'dagboekje' in te vullen.
C
Vreselijk als ik het zelf terug lees!
Wat mij al een beetje heeft geholpen, is dat de tussenpersoon van de huisarts, en de psycholoog, beiden tegen mij hebben
gezegd]'
maar je kunt toch helemaal niet weten wat andere mensen denken?'
Dat is moeilijk, maar het moet langzaam doordringen.
Nee, en het is maar goed dat je dat niet weet, want anders kreeg je helemaal een minderwaardigheidscomplex.
Waarschijnlijk weet de buurvrouw als ze thuis is niet eens wat jij aan had, maar stond ze intussen te bedenken of ze nog genoeg groente had voor het avondeten, en dat ze haar kind nog op moest halen/ wegbrengen of... nou ja noem maar op, alles behalve wat jij aanhebt (of je moet half bloot of ineens in burka staan wat ze niet van je gewend is
Ik heb precies hetzelfde en ben na heel veel jaar eindelijk maar eens naar de huisarts gegaan, die me heeft doorverwezen naar een psycholoog.
Morgen heb ik de 2e afspraak, en ik zit toevallig net mijn 'dagboekje' in te vullen.
C
Vreselijk als ik het zelf terug lees!
Wat mij al een beetje heeft geholpen, is dat de tussenpersoon van de huisarts, en de psycholoog, beiden tegen mij hebben
gezegd]'
maar je kunt toch helemaal niet weten wat andere mensen denken?'
Dat is moeilijk, maar het moet langzaam doordringen.
Nee, en het is maar goed dat je dat niet weet, want anders kreeg je helemaal een minderwaardigheidscomplex.
Waarschijnlijk weet de buurvrouw als ze thuis is niet eens wat jij aan had, maar stond ze intussen te bedenken of ze nog genoeg groente had voor het avondeten, en dat ze haar kind nog op moest halen/ wegbrengen of... nou ja noem maar op, alles behalve wat jij aanhebt (of je moet half bloot of ineens in burka staan wat ze niet van je gewend is
De waarheid is dat iedereen zomaar wat probeert
maandag 11 augustus 2014 om 21:28
@MarianneDavids
Dankje voor de tips, ik had er inderdaad al van gehoord dat lavendel je rustiger maakt. Misschien handig om eens te zoeken naar lekkere geurtjes die ik in huis en op mijn kleren kan gebruiken. Daarbij ben ik ook van plan om het behang van mijn kamer te veranderen. Ik heb rood behang en heb ooit gelezen dat de rode kleur je onbewust onrustiger maakt.
Maar nervositeit en zenuwachtigheid kan ieder moment op de dag bij mij opkomen dus ik zal niet altijd in een rustige / goed ruikende omgeving zijn...
@bettypage
Fijn (niet voor jou natuurlijk) om te horen dat ik niet de enige ben met dit gevoel. Mensen in mijn omgeving aan wie ik het vertel of die het opmerken kijken mij vaak niet-begrijpend aan en maken opmerkingen als 'ja maar als je weet dat je niet zenuwachtig hoeft te zijn, waarom ben je het dan?' Ik ben vaak bang dat mensen denken dat ik me aanstel en, wat ik al eerder heb gezegd, me als een kwetsbaar persoon gaan zien. Ik vind het ook wel moeilijk om uit te leggen omdat ik het zelf al niet begrijp waarom ik me zo voel.
Op die manier opschrijven wat er door je heen gaat, is erg handig. Ik ben ook erg benieuwd naar de volgende afspraken met je psycholoog, ik vraag me af het echt helpt.
Dankje voor de tips, ik had er inderdaad al van gehoord dat lavendel je rustiger maakt. Misschien handig om eens te zoeken naar lekkere geurtjes die ik in huis en op mijn kleren kan gebruiken. Daarbij ben ik ook van plan om het behang van mijn kamer te veranderen. Ik heb rood behang en heb ooit gelezen dat de rode kleur je onbewust onrustiger maakt.
Maar nervositeit en zenuwachtigheid kan ieder moment op de dag bij mij opkomen dus ik zal niet altijd in een rustige / goed ruikende omgeving zijn...
@bettypage
Fijn (niet voor jou natuurlijk) om te horen dat ik niet de enige ben met dit gevoel. Mensen in mijn omgeving aan wie ik het vertel of die het opmerken kijken mij vaak niet-begrijpend aan en maken opmerkingen als 'ja maar als je weet dat je niet zenuwachtig hoeft te zijn, waarom ben je het dan?' Ik ben vaak bang dat mensen denken dat ik me aanstel en, wat ik al eerder heb gezegd, me als een kwetsbaar persoon gaan zien. Ik vind het ook wel moeilijk om uit te leggen omdat ik het zelf al niet begrijp waarom ik me zo voel.
Op die manier opschrijven wat er door je heen gaat, is erg handig. Ik ben ook erg benieuwd naar de volgende afspraken met je psycholoog, ik vraag me af het echt helpt.
dinsdag 12 augustus 2014 om 19:27
Ik snap heel goed wat je bedoelt. Vervelend voor je dat je er zo'n last van heb. Ik heb zelf al jaren last van paniekaanvallen en hyperventilatie, dus ik weet heel goed hoe het is.
Sinds kort gaat het weer wat beter en begin ik me iets sterker te voelen. En eigenlijk is dat alleen maar omdat ik begin te leren om te accepteren dat ik me op een bepaald moment zo voel als ik me voel. Klinkt misschien wat zweverig....maar hoe meer je erop gefocust bent dat je iets niet wil/mag voelen wat je wel voelt op dat moment, hoe erger het wordt.
Ik ben wel in therapie, maar meer voor andere dingen dan mijn paniekaanvallen. Waar ik steeds meer achter kom is dat ik het heel moeilijk vind om aardig te zijn tegen mezelf. En dan niet zozeer in praktische zin, maar meer in mijn hoofd. Ik probeer mezelf nu gerust te stellen ipv mezelf te bekritiseren en me af te vragen waarom ik me zo voel.
Misschien kan jij dat ook proberen?
Hoop dat je er wat aan hebt en veel sterkte
Sinds kort gaat het weer wat beter en begin ik me iets sterker te voelen. En eigenlijk is dat alleen maar omdat ik begin te leren om te accepteren dat ik me op een bepaald moment zo voel als ik me voel. Klinkt misschien wat zweverig....maar hoe meer je erop gefocust bent dat je iets niet wil/mag voelen wat je wel voelt op dat moment, hoe erger het wordt.
Ik ben wel in therapie, maar meer voor andere dingen dan mijn paniekaanvallen. Waar ik steeds meer achter kom is dat ik het heel moeilijk vind om aardig te zijn tegen mezelf. En dan niet zozeer in praktische zin, maar meer in mijn hoofd. Ik probeer mezelf nu gerust te stellen ipv mezelf te bekritiseren en me af te vragen waarom ik me zo voel.
Misschien kan jij dat ook proberen?
Hoop dat je er wat aan hebt en veel sterkte
dinsdag 12 augustus 2014 om 19:40
Ik las een keer het volgende:"Je zelfverzekerder willen voordoen dan je je voelt, zorgt er juist voor dat je nerveus wordt. Wees ongegeneerd nerveus. Laat het masker van 'zelfverzekerdheid' vallen en nervositeit heeft weinig kans." Dit even vrij vertaald, maar het heeft me zo geholpen. Ik ging het uittesten door me heel bewust nerveus te voelen zonder dat ik me ging verschuilen achter een masker van zelfverzekerdheid. Weet je wat er gebeurde? De wereld bleef gewoon doordraaien! Nog mooier was dat nervositeit minder en minder werd.
Ik heb nog dat ik voor een gesprek met een misselijk gevoel in mijn maag zit en dan neem ik de tijd om het te doorvoelen zonder het weg te willen toveren. Het is er, dus ik kan maar beter meewerken dan tegenwerken. Tegenwerken is me anders willen voordoen dan ik me voel en dat werkt gegarandeerd averechts. Meewerken is accepteren dat ik me zo voel en me realiseren dat het gevoel niets zegt over mij als persoon. Ik ben met nervositeit net zo waardevol als zonder.
Ik heb nog dat ik voor een gesprek met een misselijk gevoel in mijn maag zit en dan neem ik de tijd om het te doorvoelen zonder het weg te willen toveren. Het is er, dus ik kan maar beter meewerken dan tegenwerken. Tegenwerken is me anders willen voordoen dan ik me voel en dat werkt gegarandeerd averechts. Meewerken is accepteren dat ik me zo voel en me realiseren dat het gevoel niets zegt over mij als persoon. Ik ben met nervositeit net zo waardevol als zonder.
vrijdag 22 augustus 2014 om 20:55
Ik heb nu een paar gesprekken gehad met de psycholoog, en ik merk al wat kleine veranderingen.
Vandaag realiseerde ik me dat ik 3 telefoontjes naar instanties heb gepleegd, zonder telefoonangst.
Voor het eerst in mijn leven.
Ik denk dus dat de woorden van de psycholoog beginnen te werken.
Hij heeft mij het boek 'denk je sterk' van de schrijver 'Sterk' aangeraden. Ik heb het vandaag gedownload en kon het bijna niet wegleggen.
Voor mij een eye opener.
Ik heb sinds vandaag pas door dat mijn gebrek aan eigenwaarde misschien wel mijn belangrijkste probleem is.
Daaruit ontstaan al die andere rot gevoelens.
En mijn innerlijke criticus, de stem die keihard is voor mezelf.
Mij uitscheld voor stom wijf als ik iets fout doe...
Ik ga nu naar bed en neem mijn ipad mee, verder lezen!
Hoe is het nu met jou, Jamie2511?
Vandaag realiseerde ik me dat ik 3 telefoontjes naar instanties heb gepleegd, zonder telefoonangst.
Voor het eerst in mijn leven.
Ik denk dus dat de woorden van de psycholoog beginnen te werken.
Hij heeft mij het boek 'denk je sterk' van de schrijver 'Sterk' aangeraden. Ik heb het vandaag gedownload en kon het bijna niet wegleggen.
Voor mij een eye opener.
Ik heb sinds vandaag pas door dat mijn gebrek aan eigenwaarde misschien wel mijn belangrijkste probleem is.
Daaruit ontstaan al die andere rot gevoelens.
En mijn innerlijke criticus, de stem die keihard is voor mezelf.
Mij uitscheld voor stom wijf als ik iets fout doe...
Ik ga nu naar bed en neem mijn ipad mee, verder lezen!
Hoe is het nu met jou, Jamie2511?
het is hier binnen beter dan buiten