Psyche
alle pijlers
Dr. Phil: A daughter's dark memory
vrijdag 15 augustus 2014 om 18:19
Triggerwarning: seksueel misbruik
Ik zat net een gedeelte te kijken van een dr. Phil uitzending. Ging over een jonge vrouw, Aubrey, die vanaf haar vroege jeugd misbruikt was door haar stiefvader. Haar moeder werd ook door deze man mishandeld en misbruikt. Aubrey had grote psychische problemen, voornamelijk omdat haar moeder beweerde dat ze nooit iets gemerkt had van het misbruik. Aubrey gaf een aantal rake voorbeelden dat haar moeder het wel geweten MOET hebben, omdat ze meerdere keren de kamer in was gelopen op het moment dat haar stiefvader letterlijk bovenop Aubrey lag.
Dr. Phil wilde een leugendetector test doen (die notoir onbetrouwbaar zijn, dat terzijde), maar uiteindelijk weigerde de moeder, met allemaal vage smoesjes dat je je begint af te vragen of ze echt wel zo vergeetachtig is.
Dr. Phil eindigde de show met de opmerking dat Aubrey het verleden alleen achter zich kan laten als ze haar moeder vergeeft (weer niet mee eens) en dat ze moet inzien dat haar moeder ook slachtoffer was van deze bruut. (De man zit overigens een gevangenisstraf uit na aangifte van Aubrey, maar de moeder heeft nooit aangifte gedaan).
Goed, de reden dat ik dit topic open: Ik merkte dat ik die moeder wel door mn tv had willen trekken van frustratie en woede om haar verexcuserende gedrag en zelfmedelijden. Op mij kwam ze over als een egoïstisch persoon met beperkte empathie.
Aan de andere kant IS ze natuurlijk slachtoffer van deze relatie. Niemand gaat voor zn plezier in een gewelddadige relatie zitten. Ik kan altijd erg veel empathie opbrengen voor vrouwen (en mannen), die moeite hebben om uit een gewelddadige of anderszins mensonterende relatie te stappen. Je hele perspectief verandert als je in zo'n relatie zit. Dat snap ik.
Maar zodra er kinderen actief betrokken worden in deze terreur, verdwijnt al mijn sympathie. Dan vind ik zo'n moeder naast slachtoffer ook dader en is er mijns inziens geen excuus meer voor haar gedrag.
Heb ik gelijk, of ga ik te kort door de bocht? Iemand die hier iets nuttigs/zinvols over kan zeggen?
Ik zat net een gedeelte te kijken van een dr. Phil uitzending. Ging over een jonge vrouw, Aubrey, die vanaf haar vroege jeugd misbruikt was door haar stiefvader. Haar moeder werd ook door deze man mishandeld en misbruikt. Aubrey had grote psychische problemen, voornamelijk omdat haar moeder beweerde dat ze nooit iets gemerkt had van het misbruik. Aubrey gaf een aantal rake voorbeelden dat haar moeder het wel geweten MOET hebben, omdat ze meerdere keren de kamer in was gelopen op het moment dat haar stiefvader letterlijk bovenop Aubrey lag.
Dr. Phil wilde een leugendetector test doen (die notoir onbetrouwbaar zijn, dat terzijde), maar uiteindelijk weigerde de moeder, met allemaal vage smoesjes dat je je begint af te vragen of ze echt wel zo vergeetachtig is.
Dr. Phil eindigde de show met de opmerking dat Aubrey het verleden alleen achter zich kan laten als ze haar moeder vergeeft (weer niet mee eens) en dat ze moet inzien dat haar moeder ook slachtoffer was van deze bruut. (De man zit overigens een gevangenisstraf uit na aangifte van Aubrey, maar de moeder heeft nooit aangifte gedaan).
Goed, de reden dat ik dit topic open: Ik merkte dat ik die moeder wel door mn tv had willen trekken van frustratie en woede om haar verexcuserende gedrag en zelfmedelijden. Op mij kwam ze over als een egoïstisch persoon met beperkte empathie.
Aan de andere kant IS ze natuurlijk slachtoffer van deze relatie. Niemand gaat voor zn plezier in een gewelddadige relatie zitten. Ik kan altijd erg veel empathie opbrengen voor vrouwen (en mannen), die moeite hebben om uit een gewelddadige of anderszins mensonterende relatie te stappen. Je hele perspectief verandert als je in zo'n relatie zit. Dat snap ik.
Maar zodra er kinderen actief betrokken worden in deze terreur, verdwijnt al mijn sympathie. Dan vind ik zo'n moeder naast slachtoffer ook dader en is er mijns inziens geen excuus meer voor haar gedrag.
Heb ik gelijk, of ga ik te kort door de bocht? Iemand die hier iets nuttigs/zinvols over kan zeggen?
Occam's razor
vrijdag 15 augustus 2014 om 18:23
vrijdag 15 augustus 2014 om 18:30
quote:sabbaticalmeds schreef op 15 augustus 2014 @ 18:26:
Als ze bij dr. Phil zitten dan komt alles goed. Ze moeten zijn boek lezen, of een boek van zijn zoon of vrouw en dan komt het goed.
Hehe. Ik kijk het echt bijna nooit meer vanwege mijn frustraties om zijn tenenkrommende advies en dat kwetsbare mensen in het Amerika-zonder-zorgverzekering hun hele priveleven op straat moeten gooien voor een beetje fatsoenlijke hulp.
Maar het viel me op dat Philie behoorlijk mild was tegen die vrouw en ik merkte dat ik dat totaal niet was en vroeg me af of mijn gevoelens gerechtvaardigd waren...
Als ze bij dr. Phil zitten dan komt alles goed. Ze moeten zijn boek lezen, of een boek van zijn zoon of vrouw en dan komt het goed.
Hehe. Ik kijk het echt bijna nooit meer vanwege mijn frustraties om zijn tenenkrommende advies en dat kwetsbare mensen in het Amerika-zonder-zorgverzekering hun hele priveleven op straat moeten gooien voor een beetje fatsoenlijke hulp.
Maar het viel me op dat Philie behoorlijk mild was tegen die vrouw en ik merkte dat ik dat totaal niet was en vroeg me af of mijn gevoelens gerechtvaardigd waren...
Occam's razor
vrijdag 15 augustus 2014 om 18:33
Niet mild zijn heeft toch ook geen nut? Daar draai je het verleden niet mee terug. En hoe fout die moeder ook was, ze heeft waarschijnlijk binnen haar vermogens gehandeld óf ze het welzijn van haar kind kan haar niets schelen. En aangezien het laatste meer heel zelden voorkomt ga ik dan uit van het eerste. En dat haar vermogens dus zeer beperkt waren, aangezien ze zelf ook bleef hangen bij zo'n kerel.
vrijdag 15 augustus 2014 om 18:34
quote:sabbaticalmeds schreef op 15 augustus 2014 @ 18:26:
Als ze bij dr. Phil zitten dan komt alles goed. Ze moeten zijn boek lezen, of een boek van zijn zoon of vrouw en dan komt het goed.Óf naar een kliniek van een van de bevriende artsen die altijd in zijn programma zitten.
Als ze bij dr. Phil zitten dan komt alles goed. Ze moeten zijn boek lezen, of een boek van zijn zoon of vrouw en dan komt het goed.Óf naar een kliniek van een van de bevriende artsen die altijd in zijn programma zitten.
Als je tot over je oren in de soep zit, zie je de gehaktballen pas naast je drijven
vrijdag 15 augustus 2014 om 18:41
Ik heb een stukje gezien. De moeder was inderdaad tenenkrommend! Bij elke anekdote die dochter vertelde over het misbruik, was de moeder alleen maar aan het vertellen hoe zielig ze zichzelf voelde... Niets geen medeleven, of empathie! Alleen maar snikken, snuffen en huilen om haar eigen ellende.
Let it Bee
vrijdag 15 augustus 2014 om 18:47
quote:Thordis schreef op 15 augustus 2014 @ 18:33:
Niet mild zijn heeft toch ook geen nut? Daar draai je het verleden niet mee terug. En hoe fout die moeder ook was, ze heeft waarschijnlijk binnen haar vermogens gehandeld óf ze het welzijn van haar kind kan haar niets schelen. En aangezien het laatste meer heel zelden voorkomt ga ik dan uit van het eerste. En dat haar vermogens dus zeer beperkt waren, aangezien ze zelf ook bleef hangen bij zo'n kerel.
Dus ik moet dit gewoon zien alsof ze een zeer zwakbegaafd persoon is die nooit een kind had moeten krijgen, maar omdat ze niet beter weet, heeft ze toch een dochter gekregen en is dit gebeurd?
Dochter op haar beurt kan moeder dan 'vergeven' omdat moeder nu eenmaal niet beter kon. Ze moet eigenlijk medelijden met haar moeder hebben dat zij psychisch zo zwak was dat dit haar allemaal overkomen is?
Zouden we in dat licht bezien ook medelijden moeten hebben met de stiefvader die door gebrekkige empathie (hersenprobleem) dit de mensen om hem heen heeft aangedaan?
Niet mild zijn heeft toch ook geen nut? Daar draai je het verleden niet mee terug. En hoe fout die moeder ook was, ze heeft waarschijnlijk binnen haar vermogens gehandeld óf ze het welzijn van haar kind kan haar niets schelen. En aangezien het laatste meer heel zelden voorkomt ga ik dan uit van het eerste. En dat haar vermogens dus zeer beperkt waren, aangezien ze zelf ook bleef hangen bij zo'n kerel.
Dus ik moet dit gewoon zien alsof ze een zeer zwakbegaafd persoon is die nooit een kind had moeten krijgen, maar omdat ze niet beter weet, heeft ze toch een dochter gekregen en is dit gebeurd?
Dochter op haar beurt kan moeder dan 'vergeven' omdat moeder nu eenmaal niet beter kon. Ze moet eigenlijk medelijden met haar moeder hebben dat zij psychisch zo zwak was dat dit haar allemaal overkomen is?
Zouden we in dat licht bezien ook medelijden moeten hebben met de stiefvader die door gebrekkige empathie (hersenprobleem) dit de mensen om hem heen heeft aangedaan?
Occam's razor
vrijdag 15 augustus 2014 om 18:53
quote:Thordis schreef op 15 augustus 2014 @ 18:33:
Niet mild zijn heeft toch ook geen nut? Daar draai je het verleden niet mee terug. En hoe fout die moeder ook was, ze heeft waarschijnlijk binnen haar vermogens gehandeld óf ze het welzijn van haar kind kan haar niets schelen. En aangezien het laatste meer heel zelden voorkomt ga ik dan uit van het eerste. En dat haar vermogens dus zeer beperkt waren, aangezien ze zelf ook bleef hangen bij zo'n kerel.
+1
Veel mensen die in een gewelddadige relatie zitten als slachtoffer zijn erin gegroeid. Voorbeelden genoeg hier op het forum. Hoe verder het gaat, hoe moeilijk de ander weg kan gaan. Niet persé omdat ze tegen worden gehouden, maar uit angst, niet anders gewend zijn, heel erg lelijk over zichzelf denken, de ander rechtvaardigen voor zijn/haar gedrag en noem maar op. Ze voelen zich vaak volledig machteloos en kunnen hun kind niet beschermen. Ze zijn zo in de situatie gegroeid, dat ze dat niet kunnen/durven. En onze hersens kun je makkelijk aanleren om dingen niet te zien, te vergeten, verstoppen of wat dan ook. Nadeel is dat je hier niet zo makkelijk bij komt. Deze herinneringen zijn vervormd of een eigen waarheid geworden. En dit hoeft weer niet te lijken op de situatie zoals deze zich feitelijk heeft afgespeeld.
Dit heeft overigens niets met zwakbegaafdheid te maken. Hele intelligente, succesvolle en zelfs stoere/sterke mensen kunnen langdurig slachtoffer zijn binnen een gewelddadige relatie.
Niet mild zijn heeft toch ook geen nut? Daar draai je het verleden niet mee terug. En hoe fout die moeder ook was, ze heeft waarschijnlijk binnen haar vermogens gehandeld óf ze het welzijn van haar kind kan haar niets schelen. En aangezien het laatste meer heel zelden voorkomt ga ik dan uit van het eerste. En dat haar vermogens dus zeer beperkt waren, aangezien ze zelf ook bleef hangen bij zo'n kerel.
+1
Veel mensen die in een gewelddadige relatie zitten als slachtoffer zijn erin gegroeid. Voorbeelden genoeg hier op het forum. Hoe verder het gaat, hoe moeilijk de ander weg kan gaan. Niet persé omdat ze tegen worden gehouden, maar uit angst, niet anders gewend zijn, heel erg lelijk over zichzelf denken, de ander rechtvaardigen voor zijn/haar gedrag en noem maar op. Ze voelen zich vaak volledig machteloos en kunnen hun kind niet beschermen. Ze zijn zo in de situatie gegroeid, dat ze dat niet kunnen/durven. En onze hersens kun je makkelijk aanleren om dingen niet te zien, te vergeten, verstoppen of wat dan ook. Nadeel is dat je hier niet zo makkelijk bij komt. Deze herinneringen zijn vervormd of een eigen waarheid geworden. En dit hoeft weer niet te lijken op de situatie zoals deze zich feitelijk heeft afgespeeld.
Dit heeft overigens niets met zwakbegaafdheid te maken. Hele intelligente, succesvolle en zelfs stoere/sterke mensen kunnen langdurig slachtoffer zijn binnen een gewelddadige relatie.
vrijdag 15 augustus 2014 om 18:54
quote:Debora schreef op 15 augustus 2014 @ 18:47:
[...]
Dus ik moet dit gewoon zien alsof ze een zeer zwakbegaafd persoon is die nooit een kind had moeten krijgen, maar omdat ze niet beter weet, heeft ze toch een dochter gekregen en is dit gebeurd?
Dochter op haar beurt kan moeder dan 'vergeven' omdat moeder nu eenmaal niet beter kon. Ze moet eigenlijk medelijden met haar moeder hebben dat zij psychisch zo zwak was dat dit haar allemaal overkomen is?
Zouden we in dat licht bezien ook medelijden moeten hebben met de stiefvader die door gebrekkige empathie (hersenprobleem) dit de mensen om hem heen heeft aangedaan?Wat denk jij zwart wit.
[...]
Dus ik moet dit gewoon zien alsof ze een zeer zwakbegaafd persoon is die nooit een kind had moeten krijgen, maar omdat ze niet beter weet, heeft ze toch een dochter gekregen en is dit gebeurd?
Dochter op haar beurt kan moeder dan 'vergeven' omdat moeder nu eenmaal niet beter kon. Ze moet eigenlijk medelijden met haar moeder hebben dat zij psychisch zo zwak was dat dit haar allemaal overkomen is?
Zouden we in dat licht bezien ook medelijden moeten hebben met de stiefvader die door gebrekkige empathie (hersenprobleem) dit de mensen om hem heen heeft aangedaan?Wat denk jij zwart wit.
vrijdag 15 augustus 2014 om 19:01
Goh, ik dacht het precies omgekeerd. Die vrouw is ook slachtoffer. Ik weet helaas uit eigen ervaring hoe het is om zo vast te zitten dat je werkelijk denkt dat je zonder die ander niets bent. Die vrouw werd compleet in een hoek gedrukt en dat meisje had nul begrip voor haar moeder. Ze heeft wel zes keer haar excuses aangeboden maar het was nooit goed omdat ze net de verkeerde woorden gebruikte en ik twijfelde of dat meisje de dingen wel helemaal helder zag.
vrijdag 15 augustus 2014 om 19:04
De zwakbegaafdheid was een metafoor: 'alsof'. Je kunt ook op andere vlakken zwakbegaafd zijn. Bvb in je zelfbeeld, wat in de regel negatief ontwikkeld is bij mensen die het slachtoffer zijn in een gewelddadige relatie.
Ik probeer empathie op te brengen voor deze moeder, maar het lukt me niet. Daarom wilde ik graag jullie blik op de zaken. Zeggen dat ik zwart-wit denk, lijkt me een beetje overbodig...
Ik probeer empathie op te brengen voor deze moeder, maar het lukt me niet. Daarom wilde ik graag jullie blik op de zaken. Zeggen dat ik zwart-wit denk, lijkt me een beetje overbodig...
Occam's razor
vrijdag 15 augustus 2014 om 19:14
quote:Krullevaer schreef op 15 augustus 2014 @ 19:01:
Goh, ik dacht het precies omgekeerd. Die vrouw is ook slachtoffer. Ik weet helaas uit eigen ervaring hoe het is om zo vast te zitten dat je werkelijk denkt dat je zonder die ander niets bent. Die vrouw werd compleet in een hoek gedrukt en dat meisje had nul begrip voor haar moeder. Ze heeft wel zes keer haar excuses aangeboden maar het was nooit goed omdat ze net de verkeerde woorden gebruikte en ik twijfelde of dat meisje de dingen wel helemaal helder zag.
Maar die moeder heeft toch gefaald? Daar kun je toch niet omheen? En dat wilde die vrouw niet toegeven. Het kan best zijn dat je herinneringen onderdrukt omdat het je teveel pijn doet, maar ze heeft wel degelijk gezien wat er gebeurde en op dat moment daar niks mee gedaan. Wat de reden daar ook voor was. En het was extra pijnlijk omdat die moeder blijkbaar in een tehuis voor seksueel misbruikte meiden werkte, maar haar eigen dochter niet hielp. Die dochter moet zich echt zo in de steek gelaten hebben gevoeld.
Ik denk zelfs dat die moeder niet door kan gaan met haar leven tot ze toegeeft aan zichzelf dat ze daar steken heeft laten vallen.
We zijn niet onfeilbaar als mensen, en inzien waar je zwakke punten liggen, helpt je voorkomen dat je in de toekomst dezelfde fouten maakt.
En in het geval van die moeder is een van haar zwakke punten mijns inziens dat ze niet inziet waar ze verantwoordelijkheid heeft. Verantwoordelijkheid om voor zichzelf een goed leven te creëren en verantwoordelijkheid om dat voor haar dochter te doen. Als dingen je altijd maar overkomen in het leven, hoef je ook geen verantwoordelijkheid te nemen. Sterker nog: kun je geen verantwoordelijkheid nemen, want je kunt er toch niks aan doen. De clou is: je kunt er wel wat aan doen. Maar met dat besef, komt ook het besef dat ze deze ellende had kunnen voorkomen voor haar dochter. En daar leek ze niet aan te willen. (Want dochter moest zich er eens overheen zetten en haar vergeven.)
Goh, ik dacht het precies omgekeerd. Die vrouw is ook slachtoffer. Ik weet helaas uit eigen ervaring hoe het is om zo vast te zitten dat je werkelijk denkt dat je zonder die ander niets bent. Die vrouw werd compleet in een hoek gedrukt en dat meisje had nul begrip voor haar moeder. Ze heeft wel zes keer haar excuses aangeboden maar het was nooit goed omdat ze net de verkeerde woorden gebruikte en ik twijfelde of dat meisje de dingen wel helemaal helder zag.
Maar die moeder heeft toch gefaald? Daar kun je toch niet omheen? En dat wilde die vrouw niet toegeven. Het kan best zijn dat je herinneringen onderdrukt omdat het je teveel pijn doet, maar ze heeft wel degelijk gezien wat er gebeurde en op dat moment daar niks mee gedaan. Wat de reden daar ook voor was. En het was extra pijnlijk omdat die moeder blijkbaar in een tehuis voor seksueel misbruikte meiden werkte, maar haar eigen dochter niet hielp. Die dochter moet zich echt zo in de steek gelaten hebben gevoeld.
Ik denk zelfs dat die moeder niet door kan gaan met haar leven tot ze toegeeft aan zichzelf dat ze daar steken heeft laten vallen.
We zijn niet onfeilbaar als mensen, en inzien waar je zwakke punten liggen, helpt je voorkomen dat je in de toekomst dezelfde fouten maakt.
En in het geval van die moeder is een van haar zwakke punten mijns inziens dat ze niet inziet waar ze verantwoordelijkheid heeft. Verantwoordelijkheid om voor zichzelf een goed leven te creëren en verantwoordelijkheid om dat voor haar dochter te doen. Als dingen je altijd maar overkomen in het leven, hoef je ook geen verantwoordelijkheid te nemen. Sterker nog: kun je geen verantwoordelijkheid nemen, want je kunt er toch niks aan doen. De clou is: je kunt er wel wat aan doen. Maar met dat besef, komt ook het besef dat ze deze ellende had kunnen voorkomen voor haar dochter. En daar leek ze niet aan te willen. (Want dochter moest zich er eens overheen zetten en haar vergeven.)
Occam's razor
vrijdag 15 augustus 2014 om 19:16
quote:Krullevaer schreef op 15 augustus 2014 @ 19:01:
Goh, ik dacht het precies omgekeerd. Die vrouw is ook slachtoffer. Ik weet helaas uit eigen ervaring hoe het is om zo vast te zitten dat je werkelijk denkt dat je zonder die ander niets bent. Die vrouw werd compleet in een hoek gedrukt en dat meisje had nul begrip voor haar moeder. Ze heeft wel zes keer haar excuses aangeboden maar het was nooit goed omdat ze net de verkeerde woorden gebruikte en ik twijfelde of dat meisje de dingen wel helemaal helder zag.Dat zal misschien ook nooit genoeg zijn, waarschijnlijk wil dochter geen excuses maar erkenning. Als moeder ontkent dat zij er iets van wist en dochter is er zeker van dat moeder het wel wist, dan zegt moeder indirect 'je liegt'.
Goh, ik dacht het precies omgekeerd. Die vrouw is ook slachtoffer. Ik weet helaas uit eigen ervaring hoe het is om zo vast te zitten dat je werkelijk denkt dat je zonder die ander niets bent. Die vrouw werd compleet in een hoek gedrukt en dat meisje had nul begrip voor haar moeder. Ze heeft wel zes keer haar excuses aangeboden maar het was nooit goed omdat ze net de verkeerde woorden gebruikte en ik twijfelde of dat meisje de dingen wel helemaal helder zag.Dat zal misschien ook nooit genoeg zijn, waarschijnlijk wil dochter geen excuses maar erkenning. Als moeder ontkent dat zij er iets van wist en dochter is er zeker van dat moeder het wel wist, dan zegt moeder indirect 'je liegt'.
vrijdag 15 augustus 2014 om 19:22
Ik heb het ook gezien en het pijnpunt van dochter was duidelijk, ten eerste het "vergeten" van moeder maar ook de onoprechte excuses en het feit dat ze enorm in de slachtofferrol ging.
Als zij mijn moeder was had ik niet willen horen "het spijt me zo, ik heb je leven verknald, ik heb gefaald, ik ben de kloterigste moeder die er ihis boehoe".
Ik zou willen horen: "lieve Roos, ik heb niet voldoende oor en oog gehad voor jouw nood, ik was te druk met mezelf bezig en ik kan dit nooit meer terugdraaien, wil je me alsjeblieft vergeven?"
Daar zit nogal een verschilletje in.
Moeder is inderdaad ook misbruikt en mishandelt maar koos ervoor bij haar man te blijven, soit dat kan ik snappen. Al vind ik het wel getuigen van een niet al te sterke persoonlijkheid.
Maar nog veel mooier: moeder was jaloers op de relatie tussen stiefpa en dochter!!
En dat zet me pas echt te denken.
Als zij mijn moeder was had ik niet willen horen "het spijt me zo, ik heb je leven verknald, ik heb gefaald, ik ben de kloterigste moeder die er ihis boehoe".
Ik zou willen horen: "lieve Roos, ik heb niet voldoende oor en oog gehad voor jouw nood, ik was te druk met mezelf bezig en ik kan dit nooit meer terugdraaien, wil je me alsjeblieft vergeven?"
Daar zit nogal een verschilletje in.
Moeder is inderdaad ook misbruikt en mishandelt maar koos ervoor bij haar man te blijven, soit dat kan ik snappen. Al vind ik het wel getuigen van een niet al te sterke persoonlijkheid.
Maar nog veel mooier: moeder was jaloers op de relatie tussen stiefpa en dochter!!
En dat zet me pas echt te denken.
vrijdag 15 augustus 2014 om 19:25
Deborah: ik ben het wel met je eens hoor.
In mijn optiek hoort een moeder voor haar kind te zorgen, voor het kind op te komen en het kind veiligheid te bieden.
En Phil die doodleuk zegt dat dochter moeder moet vergeven om het te kunnen afsluiten.
Tuurlijk zit er een kern van waarheid in......je kunt pas verder wanneer je het verleden een plaats hebt gegeven. Maar kom op......in deze situatie vind ik dat moeder inderdaad mede-dader is!
Een moeder die op de hoogte is in deze.........ziekmakend.
In mijn optiek hoort een moeder voor haar kind te zorgen, voor het kind op te komen en het kind veiligheid te bieden.
En Phil die doodleuk zegt dat dochter moeder moet vergeven om het te kunnen afsluiten.
Tuurlijk zit er een kern van waarheid in......je kunt pas verder wanneer je het verleden een plaats hebt gegeven. Maar kom op......in deze situatie vind ik dat moeder inderdaad mede-dader is!
Een moeder die op de hoogte is in deze.........ziekmakend.
vrijdag 15 augustus 2014 om 19:28
quote:Debora schreef op 15 augustus 2014 @ 19:14:
[...]
Maar die moeder heeft toch gefaald? Daar kun je toch niet omheen?
Volgens wie heeft moeder gefaald? In vergelijking met wiens normen? Misschien heeft moeder wel heel veel klappen opgevangen om haar dochter te beschermen.
En dat wilde die vrouw niet toegeven.
De vraag is of ze dit kan toegeven.
Het kan best zijn dat je herinneringen onderdrukt omdat het je teveel pijn doet, maar ze heeft wel degelijk gezien wat er gebeurde en op dat moment daar niks mee gedaan.
Herinneringen worden vervormd. Dus het kan zo zijn dat moeder deze echte herinneringen door iets anders vervangen heeft. En dan kom je daar niet zo maar weer bij.
Daarnaast maak je hier een grote aanname, nl. dat ze gezien heeft wat er gebeurt is. Wij waren er niet bij. Misschien is de herinnering van dochter ook wel vervormd.
Wat de reden daar ook voor was. En het was extra pijnlijk omdat die moeder blijkbaar in een tehuis voor seksueel misbruikte meiden werkte, maar haar eigen dochter niet hielp.
De beste arts is vaak de slechtste patiënt. De beste loodgieter vergeet zijn eigen leidingen in orde te houden etc.
Die dochter moet zich echt zo in de steek gelaten hebben gevoeld.
Helemaal eens
Ik denk zelfs dat die moeder niet door kan gaan met haar leven tot ze toegeeft aan zichzelf dat ze daar steken heeft laten vallen.
We zijn niet onfeilbaar als mensen, en inzien waar je zwakke punten liggen, helpt je voorkomen dat je in de toekomst dezelfde fouten maakt.
En sommige mensen leven hun leven. Het gaat gewoon door. Ze blijven er last van hebben en hebben niet de energie of behoefte om dit te veranderen. Dat ze daardoor vaak weer in een nieuwe gewelddadige relatie terecht komen is bekend.
En in het geval van die moeder is een van haar zwakke punten mijns inziens dat ze niet inziet waar ze verantwoordelijkheid heeft.
Verantwoordelijkheid om voor zichzelf een goed leven te creëren en verantwoordelijkheid om dat voor haar dochter te doen. Als dingen je altijd maar overkomen in het leven, hoef je ook geen verantwoordelijkheid te nemen. Sterker nog: kun je geen verantwoordelijkheid nemen, want je kunt er toch niks aan doen.
Dit is voor veel mensen de waarheid! Het leven overkomt ze.
De clou is: je kunt er wel wat aan doen.
Niet iedereen kan dit. Denk eens aan de mensen die door trauma's in hun verleden psychisch dusdanig beschadigd zijn dat ze niet meer zo kunnen functioneren als een ander verwacht. Zelfs niet met medicatie en hulpverlening.
Maar met dat besef, komt ook het besef dat ze deze ellende had kunnen voorkomen voor haar dochter. En daar leek ze niet aan te willen. (Want dochter moest zich er eens overheen zetten en haar vergeven.
Dit is een vorm van zwart-wit denken. En ik snap het wel, zo werkt het echter niet.
[...]
Maar die moeder heeft toch gefaald? Daar kun je toch niet omheen?
Volgens wie heeft moeder gefaald? In vergelijking met wiens normen? Misschien heeft moeder wel heel veel klappen opgevangen om haar dochter te beschermen.
En dat wilde die vrouw niet toegeven.
De vraag is of ze dit kan toegeven.
Het kan best zijn dat je herinneringen onderdrukt omdat het je teveel pijn doet, maar ze heeft wel degelijk gezien wat er gebeurde en op dat moment daar niks mee gedaan.
Herinneringen worden vervormd. Dus het kan zo zijn dat moeder deze echte herinneringen door iets anders vervangen heeft. En dan kom je daar niet zo maar weer bij.
Daarnaast maak je hier een grote aanname, nl. dat ze gezien heeft wat er gebeurt is. Wij waren er niet bij. Misschien is de herinnering van dochter ook wel vervormd.
Wat de reden daar ook voor was. En het was extra pijnlijk omdat die moeder blijkbaar in een tehuis voor seksueel misbruikte meiden werkte, maar haar eigen dochter niet hielp.
De beste arts is vaak de slechtste patiënt. De beste loodgieter vergeet zijn eigen leidingen in orde te houden etc.
Die dochter moet zich echt zo in de steek gelaten hebben gevoeld.
Helemaal eens
Ik denk zelfs dat die moeder niet door kan gaan met haar leven tot ze toegeeft aan zichzelf dat ze daar steken heeft laten vallen.
We zijn niet onfeilbaar als mensen, en inzien waar je zwakke punten liggen, helpt je voorkomen dat je in de toekomst dezelfde fouten maakt.
En sommige mensen leven hun leven. Het gaat gewoon door. Ze blijven er last van hebben en hebben niet de energie of behoefte om dit te veranderen. Dat ze daardoor vaak weer in een nieuwe gewelddadige relatie terecht komen is bekend.
En in het geval van die moeder is een van haar zwakke punten mijns inziens dat ze niet inziet waar ze verantwoordelijkheid heeft.
Verantwoordelijkheid om voor zichzelf een goed leven te creëren en verantwoordelijkheid om dat voor haar dochter te doen. Als dingen je altijd maar overkomen in het leven, hoef je ook geen verantwoordelijkheid te nemen. Sterker nog: kun je geen verantwoordelijkheid nemen, want je kunt er toch niks aan doen.
Dit is voor veel mensen de waarheid! Het leven overkomt ze.
De clou is: je kunt er wel wat aan doen.
Niet iedereen kan dit. Denk eens aan de mensen die door trauma's in hun verleden psychisch dusdanig beschadigd zijn dat ze niet meer zo kunnen functioneren als een ander verwacht. Zelfs niet met medicatie en hulpverlening.
Maar met dat besef, komt ook het besef dat ze deze ellende had kunnen voorkomen voor haar dochter. En daar leek ze niet aan te willen. (Want dochter moest zich er eens overheen zetten en haar vergeven.
Dit is een vorm van zwart-wit denken. En ik snap het wel, zo werkt het echter niet.
vrijdag 15 augustus 2014 om 19:30
het enige soort excuus dat ik kan bedenken is dat de economische situatie daar anders is.
Als je en jarenlang gekleineerd wordt en ook weet dat je jezelf moet zien te redden (plus kinderen) is het misschien de angst voor dakloos zijn, of kinderen afgenomen ook iets dat meespeelt bij de ogen sluiten.
Al vind ik het vanuit mezelf onbegrijpelijk dat er dan niet een soort vechtlust bij je onstaat..
Als je en jarenlang gekleineerd wordt en ook weet dat je jezelf moet zien te redden (plus kinderen) is het misschien de angst voor dakloos zijn, of kinderen afgenomen ook iets dat meespeelt bij de ogen sluiten.
Al vind ik het vanuit mezelf onbegrijpelijk dat er dan niet een soort vechtlust bij je onstaat..
vrijdag 15 augustus 2014 om 19:35