Zwanger
alle pijlers
Zo boos!
vrijdag 15 augustus 2014 om 21:01
Echt ontzettend!
37w3d zwanger en enorm veel last van vanalles: rugpijn, gezwollen voeten, hoofdpijn, het zuur, voorweeen, noem maar op.
Peuter van 3 waarmee ik nog vanalles probeer te ondernemen en die soms ook wel eens een speelgoedwinkel maakt van het huis niks op tegen ook, kind mag zich uitleven en hij helpt best wel met opruimen als ik dat vraag.
Maar nu, mijn vriend! Denkt dat zwanger zijn hetzelfde is als op vakantie gaan en denkt dat ik de hele dag zit te niksen of lekker zit te ontspannen, ´want je gaat toch ook weg met zoon´. Als ik zeg dat ik pijn heb, zegt hij dat hij daar toch ook niet veel aan kan doen (ben ervan overtuigd dat dat niet slecht bedoeld is, maar KOM OP). Hij werkt wel hard (zit in de bouw) maar kan thuis komen, klagen over alles wat hij ziet (wat speelgoed dat op de grond slingert), vragen wat ik dan de hele dag gedaan heb thuis, eten en op de zetel in slaap vallen. Niet altijd natuurlijk en hij kan ook heel erg lief zijn, maar hij snapt geen reet van de hele zwangerschap en hoe met zwangere vrouwen om te gaan.
Net zat ik de rommel op te ruimen die zoontje had gemaakt. Met tranen in de ogen van de rugpijn, wat ik hem ook duidelijk probeer te maken. Kwaad omdat vriend mij bezig ziet en niet eens de moeite neemt om even te helpen, ook neit als ik aangeef dat ik dat graag zou willen. ´Wacht effe´ klinkt het dan. Of ´kom nu zitten, we doen dat straks´. Die straks ken ik, die komt er niet en dan ben ik degene die het evengoed zit op te ruimen terwijl hij in slaap is gevallen op de zetel.
Ben echt zoooo nijdig. Dit is al de zóveelste keer. Ik had hem gezegd dat als hij me alsnog wou helpen, hij de badkamer kon opruimen. Nope, meneer is vertrokken naar een vriend. Als ik zeg dat ik dat (op dit moment) toch echt niet vind kunnen (na zoveel hints en vraag naar hulp en oke, ook woede). Ik zaag, ik klaag en ik doe moeilijk, vindt hij. Het kan allemaal best wachten tot morgen, dan zal hij het wel doen (wat, wederom, niet zal gebeuren).
Sorry voor het lange verhaal, maar ik ben echt ZO kwaad, verdrietig en teleurgesteld. Voel me eventjes heel erg eenzaam
37w3d zwanger en enorm veel last van vanalles: rugpijn, gezwollen voeten, hoofdpijn, het zuur, voorweeen, noem maar op.
Peuter van 3 waarmee ik nog vanalles probeer te ondernemen en die soms ook wel eens een speelgoedwinkel maakt van het huis niks op tegen ook, kind mag zich uitleven en hij helpt best wel met opruimen als ik dat vraag.
Maar nu, mijn vriend! Denkt dat zwanger zijn hetzelfde is als op vakantie gaan en denkt dat ik de hele dag zit te niksen of lekker zit te ontspannen, ´want je gaat toch ook weg met zoon´. Als ik zeg dat ik pijn heb, zegt hij dat hij daar toch ook niet veel aan kan doen (ben ervan overtuigd dat dat niet slecht bedoeld is, maar KOM OP). Hij werkt wel hard (zit in de bouw) maar kan thuis komen, klagen over alles wat hij ziet (wat speelgoed dat op de grond slingert), vragen wat ik dan de hele dag gedaan heb thuis, eten en op de zetel in slaap vallen. Niet altijd natuurlijk en hij kan ook heel erg lief zijn, maar hij snapt geen reet van de hele zwangerschap en hoe met zwangere vrouwen om te gaan.
Net zat ik de rommel op te ruimen die zoontje had gemaakt. Met tranen in de ogen van de rugpijn, wat ik hem ook duidelijk probeer te maken. Kwaad omdat vriend mij bezig ziet en niet eens de moeite neemt om even te helpen, ook neit als ik aangeef dat ik dat graag zou willen. ´Wacht effe´ klinkt het dan. Of ´kom nu zitten, we doen dat straks´. Die straks ken ik, die komt er niet en dan ben ik degene die het evengoed zit op te ruimen terwijl hij in slaap is gevallen op de zetel.
Ben echt zoooo nijdig. Dit is al de zóveelste keer. Ik had hem gezegd dat als hij me alsnog wou helpen, hij de badkamer kon opruimen. Nope, meneer is vertrokken naar een vriend. Als ik zeg dat ik dat (op dit moment) toch echt niet vind kunnen (na zoveel hints en vraag naar hulp en oke, ook woede). Ik zaag, ik klaag en ik doe moeilijk, vindt hij. Het kan allemaal best wachten tot morgen, dan zal hij het wel doen (wat, wederom, niet zal gebeuren).
Sorry voor het lange verhaal, maar ik ben echt ZO kwaad, verdrietig en teleurgesteld. Voel me eventjes heel erg eenzaam
vrijdag 15 augustus 2014 om 22:51
Kies een hoek in de kamer die je bombardeert tot speelhoek, schuif alles die kant op, leg er desnoods een dekentje over en klaar. Als hij het netter wil zien kan hij van zijn kont af komen en anders laat je het zo liggen.
Ik zou het echt niet zelf gaan doen met mijn hoogzwangere buik. Ik zou er ook niet langer over zeuren. Hij ziet maar. Als hij het netter wil hebben kan hij zijn handen laten wapperen en anders kan hij accepteren dat het erbij ligt zoals het erbij ligt.
Ik zou het echt niet zelf gaan doen met mijn hoogzwangere buik. Ik zou er ook niet langer over zeuren. Hij ziet maar. Als hij het netter wil hebben kan hij zijn handen laten wapperen en anders kan hij accepteren dat het erbij ligt zoals het erbij ligt.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
vrijdag 15 augustus 2014 om 22:58
quote:pregg schreef op 15 augustus 2014 @ 22:37:
Wat klinkt het logisch, dat ´Zeg gewoon wat je wilt´, maar heus: dat doe ik ook echt wel.
´Kom je even helpen?´, ´Wil je dat even opruimen voor me?´, ´Ik kan wel wat hulp gebruiken´.
Standaard antwoord: ´Ja, wacht even.´
Oh wat kan ik me daaraan ergeren. Aan wacht even heb ik helemaal niks. Het gebeurt ook niet na die ´wacht even´, wat het nog
Maar dan vraag je het vooral...vragen betekent dat je ook 'nee' kunt krijgen al zou dat niet moeten in jouw situatie.
Gewoon zeggen...zo ik ben kapot, doe jij de rest even.
En dan gaan zitten en t ook echt niet meer doen. Als ik hier nu hoogzwanger huilend en dramatisch ga staan doen omdat m'n vent die net uit z'n werk komt en ook moe is het speelgoed niet meteen opruimt gaat hij ook weg...dan denkt ie zoek jij t lekker uit. Als ik gewoon aangeef dat t nog moet gebeuren doet ie het echt wel...weliswaar niet op mijn gewenste tempo misschien maar ach...daar leg k me dan bij neer.
Wat klinkt het logisch, dat ´Zeg gewoon wat je wilt´, maar heus: dat doe ik ook echt wel.
´Kom je even helpen?´, ´Wil je dat even opruimen voor me?´, ´Ik kan wel wat hulp gebruiken´.
Standaard antwoord: ´Ja, wacht even.´
Oh wat kan ik me daaraan ergeren. Aan wacht even heb ik helemaal niks. Het gebeurt ook niet na die ´wacht even´, wat het nog
Maar dan vraag je het vooral...vragen betekent dat je ook 'nee' kunt krijgen al zou dat niet moeten in jouw situatie.
Gewoon zeggen...zo ik ben kapot, doe jij de rest even.
En dan gaan zitten en t ook echt niet meer doen. Als ik hier nu hoogzwanger huilend en dramatisch ga staan doen omdat m'n vent die net uit z'n werk komt en ook moe is het speelgoed niet meteen opruimt gaat hij ook weg...dan denkt ie zoek jij t lekker uit. Als ik gewoon aangeef dat t nog moet gebeuren doet ie het echt wel...weliswaar niet op mijn gewenste tempo misschien maar ach...daar leg k me dan bij neer.
t zal wel
vrijdag 15 augustus 2014 om 23:03
vrijdag 15 augustus 2014 om 23:06
quote:pregg schreef op 15 augustus 2014 @ 22:37:
Wat klinkt het logisch, dat ´Zeg gewoon wat je wilt´, maar heus: dat doe ik ook echt wel.
´Kom je even helpen?´, ´Wil je dat even opruimen voor me?´, ´Ik kan wel wat hulp gebruiken´.
Standaard antwoord: ´Ja, wacht even.´
Zie je dat je niet zegt wat je wil maar dingen vraagt? Voortaan zeggen wat je wil.
'Help mij even' en 'Ruim dat even voor me op'
Wat klinkt het logisch, dat ´Zeg gewoon wat je wilt´, maar heus: dat doe ik ook echt wel.
´Kom je even helpen?´, ´Wil je dat even opruimen voor me?´, ´Ik kan wel wat hulp gebruiken´.
Standaard antwoord: ´Ja, wacht even.´
Zie je dat je niet zegt wat je wil maar dingen vraagt? Voortaan zeggen wat je wil.
'Help mij even' en 'Ruim dat even voor me op'
zaterdag 16 augustus 2014 om 08:55
Allereerst even een Knuf, wat een rotsituatie. Ik vind dat je best mag vragen of hij even thuis blijft deze weken en jou helpt. Vrij respectloos om naar een vriend te vertrekken.
Maar waar ik mij over verbaas. Samen met je driejarige opruimen kan ook hè! Hier ruimen we altijd samen op en dat vindt ze hartstikke leuk. Ze is nog geen 2.
Maar waar ik mij over verbaas. Samen met je driejarige opruimen kan ook hè! Hier ruimen we altijd samen op en dat vindt ze hartstikke leuk. Ze is nog geen 2.
zaterdag 16 augustus 2014 om 10:04
Volgens mij ben jij veel te goed, veel te lief. Hij is verwend en hij weet dat je het toch wel doet ondanks dat je moppert. Stop gewoon met alles, hoe frustrerend dat ook is voor jezelf en houdt dit een paar dgn vol, geef hem geen aandacht meer. Boos op hem zijn en mopperen enzo is ook een vorm van aandacht, negeer hem! En als hij dan niet tot inkeer komt dan is het echt een zak! Kan je niet een paar dgn bij iemand logeren, familie/vrienden? Hij moet het echt gaan voelen. Maar stop met alles doen want zoals ik al zei, hij weet dat je het toch wel doet! Kop op! Sterkte!
