Gezondheid
alle pijlers
Jong en burnout
zaterdag 9 augustus 2014 om 22:22
Hallo, al een jaar lees ik soms op forums omdat herkenning vaak toch soort van helpt op slechte momenten.. Nu toch eens m'n eigen verhaal in t kort, omdat ik graag wil weten of er meer jonge meiden (ik word 30 binnenkort) zijn, die niet zozeer door 60urige werkweken, maar vooral door karakter eigenschappen (onzeker, altijd aan verwachtingen willen voldoen, perfectionistisch daardoor en te groot verantwoordelijkheidsgevoel .. En kan nog wel even doorgaan;-)) een fikse burnout hebben gekregen?
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
dinsdag 19 augustus 2014 om 11:39
@juliavs misschien dat ik het boek ook wel ga kopen, klinkt interessant
@ingeb ben je al naar de HA geweest? Wat betreft jou verhaal met je vriend geeft mij veel herkenning. Nu wonen wij niet samen.. en is het behoorlijk lastig. Ik heb ook erg dat schuldgevoel, dat ik niet de vrolijke vriendin ben op het moment. Doe daarvoor wel erg mijn best. We hebben samen wel veel gehuild. Ik heb er dan moeite mee dat ik hem ook zie huilen. We wonen beide nog thuis, hij heeft veel gewerkt afgelopen zomer waardoor ik hem ook weinig zie/zag. Dit vind ik persoonlijk ook moeilijk. Maargoed, ik heb nu zoiets, ik zie wel hoe het loopt. Als ik me druk maak help ik alleen mijzelf er mee en dat kan ik er nu niet bij gebruiken. Ik weet dat onze relatie goed is en ook goed was voordat ik in een burnout belandde.
Heb de afgelopen dagen een paar goede dagen gehad, maar momenteel als ik ergens naar toe wil gaan om ''leuke'' dingen te doen, krijg ik toch weer een beetje dat benauwde en vooral onrustige gevoel op mn borst en keel. Zo moedeloos wordt je ervan..
@ingeb ben je al naar de HA geweest? Wat betreft jou verhaal met je vriend geeft mij veel herkenning. Nu wonen wij niet samen.. en is het behoorlijk lastig. Ik heb ook erg dat schuldgevoel, dat ik niet de vrolijke vriendin ben op het moment. Doe daarvoor wel erg mijn best. We hebben samen wel veel gehuild. Ik heb er dan moeite mee dat ik hem ook zie huilen. We wonen beide nog thuis, hij heeft veel gewerkt afgelopen zomer waardoor ik hem ook weinig zie/zag. Dit vind ik persoonlijk ook moeilijk. Maargoed, ik heb nu zoiets, ik zie wel hoe het loopt. Als ik me druk maak help ik alleen mijzelf er mee en dat kan ik er nu niet bij gebruiken. Ik weet dat onze relatie goed is en ook goed was voordat ik in een burnout belandde.
Heb de afgelopen dagen een paar goede dagen gehad, maar momenteel als ik ergens naar toe wil gaan om ''leuke'' dingen te doen, krijg ik toch weer een beetje dat benauwde en vooral onrustige gevoel op mn borst en keel. Zo moedeloos wordt je ervan..
dinsdag 19 augustus 2014 om 11:49
@ingeb nee ik ben niet bij die chaotische leidinggevende gebleven. Ik heb na een jaar een andere baan gezocht en dat heeft mij echt goed gedaan. Alsof ik weer opnieuw kon beginnen. Toch werk ik nog niet fulltime omdat ik merk dat ik een dag vrij in de week nodig heb om mijn rust te houden.
Ook ik vond het lasting om mijn vriend te 'belasten' . Ik heb dat met hem besproken en ik heb niet altijd meteen mijn angsten bij hem gedropt maar ze met mijn psycholoog besproken of met een vriendin. Voor mij werkte dat goed omdat mijn vriend natuurlijk ook niet alles voor mij op kon lossen en ik wilde ook dat we het ondanks mijn burnout toch ook weleens leuk konden hebben. Ik vond het soms ook lasting om mezelf helemaal open te stellen voor anderen. Bij de psycholoog moest ik dat wel doen om het allemaal te accepteren en vooruit te gaan.
@sann92 ik denk dat je gelijk hebt, dat als je je daar nu ook druk over maakt, dat dat alleen maar meer belast is.
Ook ik vond het lasting om mijn vriend te 'belasten' . Ik heb dat met hem besproken en ik heb niet altijd meteen mijn angsten bij hem gedropt maar ze met mijn psycholoog besproken of met een vriendin. Voor mij werkte dat goed omdat mijn vriend natuurlijk ook niet alles voor mij op kon lossen en ik wilde ook dat we het ondanks mijn burnout toch ook weleens leuk konden hebben. Ik vond het soms ook lasting om mezelf helemaal open te stellen voor anderen. Bij de psycholoog moest ik dat wel doen om het allemaal te accepteren en vooruit te gaan.
@sann92 ik denk dat je gelijk hebt, dat als je je daar nu ook druk over maakt, dat dat alleen maar meer belast is.
dinsdag 19 augustus 2014 om 16:25
Ja goed gesprek met manager gehad vandaag, en m'n beslissingen besproken en kon ze zich gelukkig ook goed in vinden. Fijn dus! Wel erg moe na t gesprek, en al snel daarna door naar huisarts, en idd begin ik nu met lagedosering van bepaalde antidepressiva... Ben benieuwd. als er bijwerkingen komen, zijn ze eerste 1-2wkn vaak t heftigst... (Precies voor vakantie;-), maar werkt natuurlijk wel pas na tijdje..
En volgende probleem (misschien, moet nog blijken), autorijden... Zit officieel gele sticker op.. Volgens apotheker is dat ook wat op eigen gevoel, en mijn lage dosering kan t na de gewenningsperiode vermoedelijk wel... Anders wordt t lastig naar m'n werk of zelf leuke dingen doen (Openbaar vervoer veroorzaakt juist mega veel prikkels namelijk...)
Najah , zien we wel weer. Over 2 wkn even nog voor vakantie gesprek met HA erover, hoe t gaat.
Dus, wordt vervolgd... Nu slapen , heb hoofdpijn en ben moe.
En volgende probleem (misschien, moet nog blijken), autorijden... Zit officieel gele sticker op.. Volgens apotheker is dat ook wat op eigen gevoel, en mijn lage dosering kan t na de gewenningsperiode vermoedelijk wel... Anders wordt t lastig naar m'n werk of zelf leuke dingen doen (Openbaar vervoer veroorzaakt juist mega veel prikkels namelijk...)
Najah , zien we wel weer. Over 2 wkn even nog voor vakantie gesprek met HA erover, hoe t gaat.
Dus, wordt vervolgd... Nu slapen , heb hoofdpijn en ben moe.
woensdag 20 augustus 2014 om 13:14
Ohh bijwerkingen zijn niet leuk!! 
na 1 zo'n pilletje al.. Nog even volhouden voor hopelijk t gewenste effect ... Is even nieuw voor me dit:-/ op internet lees je altijd vaak vooral de negatieve ervaringen, neem me altijd voor dat niet door te spitten... Maar toch wint dan eventjes de nieuwsgierigheid en word je niet vrolijk van.
Ook nog iets om af te leren, iedereen z'n eigen ervaring tenslotte....
na 1 zo'n pilletje al.. Nog even volhouden voor hopelijk t gewenste effect ... Is even nieuw voor me dit:-/ op internet lees je altijd vaak vooral de negatieve ervaringen, neem me altijd voor dat niet door te spitten... Maar toch wint dan eventjes de nieuwsgierigheid en word je niet vrolijk van.Ook nog iets om af te leren, iedereen z'n eigen ervaring tenslotte....
woensdag 20 augustus 2014 om 22:38
Succes met de AD, Inge! Hopelijk ben je snel van die nare bijwerkingen af, of worden ze in ieder geval stukken minder.
Mijn man is geweldig lief voor me en neemt taken over als ik me er niet toe kan zetten. Vooral de boodschappen, koken en stofzuigen. Ik voel me vaak heel erg schuldig en ik neem het ook absoluut niet voor lief. Ik spreek regelmatig mijn waardering voor hem uit. Bij vlagen heeft hij het er wel moeilijk mee dat er zo veel op zijn schouders neerkomt. Zeker als zijn werk even wat meer van hem eist of als ie zelf niet lekker in zijn vel zit. Soms accepteren we gewoon dat het huis maar even minder aan kant is of dat er wat meer stof ligt. Of halen we een kant-en-klaar-maaltijd.
@post-it: mindfulness spreekt mij ook heel erg aan en dat wil ik zeker nog gaan doen. Waarschijnlijk wanneer mijn therapie is afgelopen. Niet tegelijk, dat is te veel.
Mijn man is geweldig lief voor me en neemt taken over als ik me er niet toe kan zetten. Vooral de boodschappen, koken en stofzuigen. Ik voel me vaak heel erg schuldig en ik neem het ook absoluut niet voor lief. Ik spreek regelmatig mijn waardering voor hem uit. Bij vlagen heeft hij het er wel moeilijk mee dat er zo veel op zijn schouders neerkomt. Zeker als zijn werk even wat meer van hem eist of als ie zelf niet lekker in zijn vel zit. Soms accepteren we gewoon dat het huis maar even minder aan kant is of dat er wat meer stof ligt. Of halen we een kant-en-klaar-maaltijd.
@post-it: mindfulness spreekt mij ook heel erg aan en dat wil ik zeker nog gaan doen. Waarschijnlijk wanneer mijn therapie is afgelopen. Niet tegelijk, dat is te veel.
woensdag 20 augustus 2014 om 22:46
Zo zie je maar, alles heeft voor- en nadelen Ik woon alleen en heb geen relatie en denk soms.. ik moet ook altijd alles maar zelf fixen; boodschappen, eten, schoonmaken.. Ik heb lieve vriendinnen hoor, en die koken heus wel eens voor me, maar het is toch anders en uiteindelijk doe ik veel zelf. Maar door jullie reacties snap ik wel dat ook juist een relatie lastig kan zijn, ik weet zeker dat ik me ook schuldig zou voelen en het is voor hem natuurlijk ook echt niet altijd makkelijk. En dan heb je de extra druk dat je wel de relatie goed wil houden of ook wel eens iets terug wil doen en daar maak je het jezelf dan weer moeilijk mee .
Haha, eigenlijk is dat geloof ik de crux hè, we maken het onszelf gewoon hoe dan ook te moeilijk!
@inge; succes, ik hoop dat het meevalt en laat je niet gek maken door enge verhalen op internet!
@post-it; ik doe ook dingen met mindfulness en dat helpt idd! Al kan ik het qua energie vaak nog niet helemaal opbrengen en wil ik het dan weer gelijk heel erg goed doen.. wat natuurlijk juist niet de bedoeling is
@stokstaartje; geniet alsjeblieft van de lieve zorgen van je man! Ik weet zeker dat hij het met alle liefde doet, en als er ooit iets in zijn leven speelt doe jij precies hetzelfde. Lief wel dat je blijft zeggen dat je het waardeert. Maar doe dat dan ook wel echt! Probeer het helemaal ten volle te waarderen, dus zonder schuldgevoel
Haha, eigenlijk is dat geloof ik de crux hè, we maken het onszelf gewoon hoe dan ook te moeilijk!
@inge; succes, ik hoop dat het meevalt en laat je niet gek maken door enge verhalen op internet!
@post-it; ik doe ook dingen met mindfulness en dat helpt idd! Al kan ik het qua energie vaak nog niet helemaal opbrengen en wil ik het dan weer gelijk heel erg goed doen.. wat natuurlijk juist niet de bedoeling is
@stokstaartje; geniet alsjeblieft van de lieve zorgen van je man! Ik weet zeker dat hij het met alle liefde doet, en als er ooit iets in zijn leven speelt doe jij precies hetzelfde. Lief wel dat je blijft zeggen dat je het waardeert. Maar doe dat dan ook wel echt! Probeer het helemaal ten volle te waarderen, dus zonder schuldgevoel
woensdag 20 augustus 2014 om 22:59
Lotta, dat vind ik heel lastig, zonder schuldgevoel. Hij heeft hier niet voor gekozen en ik 'zadel hem op' met mijn ellende. Aan de andere kant, denk ik dat hij wel blij is dat hij dit soort dingen kan doen. Hij voelt zich vaak machteloos als hij mij ziet worstelen met pijn en verdriet. Naast troosten en naar me luisteren is het misschien ook fijn om dan maar in praktische zin iets te kunnen bijdragen.
donderdag 21 augustus 2014 om 13:16
Heel herkenbaar stokstaartje! Mij helpt t wel om t telkens dat maar weer uit te spreken, inderdaad die waardering voor wat m'n vriend doet en hoe hij ermee omgaat.
Wat je net zegt, hij heeft hier niet voor gekozen... Mijn vriend zegt juist dan vaak, ja maar jij hebt er ook niet voor gekozen... Klopt tenslotte ook wel weer. Helpt wel voor t schuldgevoel. En zodra ik me weer wat beter voel, doe ik wel gewoon boodschappen en kook ik (ontspant me namelijk dan juist wel), dus zolang we er geen misbruik van maken is t prima.
En blijven communiceren... Blijft belangrijkste. Net als naar mensen om je heen. In afgelopen slechte periode kwamen m'n zussen, vriendinnen en ouders om de buurt even buurten, ook al wonen ze niet om de hoek. Ook zij voelen zich machteloos, maar eigenlijk is merken dat ze er onvoorwaardelijk voor je zijn is echt fijn!! En dat laat ik ze ook weten! Niemand wil een geliefd iemand zo zien worstelen met zichzelf!
En alleen kunnen wij dit niet... Dus we hebben ze nodig, al is t voor afleiding , een peptalk of gewoon om er even te zijn en die knuffel te krijgen:).
Tis heel apart, ik heb vervelende bijwerkingen van de AD.. Voornamelijk soort trillen en slapeloosheid. Maar voel me verder best soort rustig, maak grapjes en maak me niet zo druk. De AD kan dat nog niet zijn lijkt me... Placebo effect ? Haha
Wat je net zegt, hij heeft hier niet voor gekozen... Mijn vriend zegt juist dan vaak, ja maar jij hebt er ook niet voor gekozen... Klopt tenslotte ook wel weer. Helpt wel voor t schuldgevoel. En zodra ik me weer wat beter voel, doe ik wel gewoon boodschappen en kook ik (ontspant me namelijk dan juist wel), dus zolang we er geen misbruik van maken is t prima.
En blijven communiceren... Blijft belangrijkste. Net als naar mensen om je heen. In afgelopen slechte periode kwamen m'n zussen, vriendinnen en ouders om de buurt even buurten, ook al wonen ze niet om de hoek. Ook zij voelen zich machteloos, maar eigenlijk is merken dat ze er onvoorwaardelijk voor je zijn is echt fijn!! En dat laat ik ze ook weten! Niemand wil een geliefd iemand zo zien worstelen met zichzelf!
En alleen kunnen wij dit niet... Dus we hebben ze nodig, al is t voor afleiding , een peptalk of gewoon om er even te zijn en die knuffel te krijgen:).
Tis heel apart, ik heb vervelende bijwerkingen van de AD.. Voornamelijk soort trillen en slapeloosheid. Maar voel me verder best soort rustig, maak grapjes en maak me niet zo druk. De AD kan dat nog niet zijn lijkt me... Placebo effect ? Haha
donderdag 21 augustus 2014 om 22:01
quote:ingeb84 schreef op 21 augustus 2014 @ 13:16:
Heel herkenbaar stokstaartje! Mij helpt t wel om t telkens dat maar weer uit te spreken, inderdaad die waardering voor wat m'n vriend doet en hoe hij ermee omgaat.
Wat je net zegt, hij heeft hier niet voor gekozen... Mijn vriend zegt juist dan vaak, ja maar jij hebt er ook niet voor gekozen... Klopt tenslotte ook wel weer. Helpt wel voor t schuldgevoel. En zodra ik me weer wat beter voel, doe ik wel gewoon boodschappen en kook ik (ontspant me namelijk dan juist wel), dus zolang we er geen misbruik van maken is t prima.
En blijven communiceren... Blijft belangrijkste. Net als naar mensen om je heen. In afgelopen slechte periode kwamen m'n zussen, vriendinnen en ouders om de buurt even buurten, ook al wonen ze niet om de hoek. Ook zij voelen zich machteloos, maar eigenlijk is merken dat ze er onvoorwaardelijk voor je zijn is echt fijn!! En dat laat ik ze ook weten! Niemand wil een geliefd iemand zo zien worstelen met zichzelf!
En alleen kunnen wij dit niet... Dus we hebben ze nodig, al is t voor afleiding , een peptalk of gewoon om er even te zijn en die knuffel te krijgen:).
Tis heel apart, ik heb vervelende bijwerkingen van de AD.. Voornamelijk soort trillen en slapeloosheid. Maar voel me verder best soort rustig, maak grapjes en maak me niet zo druk. De AD kan dat nog niet zijn lijkt me... Placebo effect ? Haha
Dat zegt mijn man inderdaad ook. En daar hebben onze mannen gelijk in, wij hebben hier ook absoluut niet voor gekozen. En ik doe inderdaad ook weer meer in het huishouden als ik de energie ervoor heb.
Ach, en al is het nu het placebo effect? Heerlijk toch? Maar het lijkt me dat dit wel de pil zelf is. Als jij nu bijwerkingen hebt, moet de pil al werkzaam zijn.
Heel herkenbaar stokstaartje! Mij helpt t wel om t telkens dat maar weer uit te spreken, inderdaad die waardering voor wat m'n vriend doet en hoe hij ermee omgaat.
Wat je net zegt, hij heeft hier niet voor gekozen... Mijn vriend zegt juist dan vaak, ja maar jij hebt er ook niet voor gekozen... Klopt tenslotte ook wel weer. Helpt wel voor t schuldgevoel. En zodra ik me weer wat beter voel, doe ik wel gewoon boodschappen en kook ik (ontspant me namelijk dan juist wel), dus zolang we er geen misbruik van maken is t prima.
En blijven communiceren... Blijft belangrijkste. Net als naar mensen om je heen. In afgelopen slechte periode kwamen m'n zussen, vriendinnen en ouders om de buurt even buurten, ook al wonen ze niet om de hoek. Ook zij voelen zich machteloos, maar eigenlijk is merken dat ze er onvoorwaardelijk voor je zijn is echt fijn!! En dat laat ik ze ook weten! Niemand wil een geliefd iemand zo zien worstelen met zichzelf!
En alleen kunnen wij dit niet... Dus we hebben ze nodig, al is t voor afleiding , een peptalk of gewoon om er even te zijn en die knuffel te krijgen:).
Tis heel apart, ik heb vervelende bijwerkingen van de AD.. Voornamelijk soort trillen en slapeloosheid. Maar voel me verder best soort rustig, maak grapjes en maak me niet zo druk. De AD kan dat nog niet zijn lijkt me... Placebo effect ? Haha
Dat zegt mijn man inderdaad ook. En daar hebben onze mannen gelijk in, wij hebben hier ook absoluut niet voor gekozen. En ik doe inderdaad ook weer meer in het huishouden als ik de energie ervoor heb.
Ach, en al is het nu het placebo effect? Heerlijk toch? Maar het lijkt me dat dit wel de pil zelf is. Als jij nu bijwerkingen hebt, moet de pil al werkzaam zijn.
vrijdag 22 augustus 2014 om 18:20
@inge hoe gaat het nu? mag ik vragen wat voor AD je slikt? Bij mij heeft het ook een aantal weken geduurd voordat ik merkte dat het iets deed. Je moet nog even geduld hebben.. het heeft mij in ieder geval geholpen me door mijn school heen te slaan. Achteraf ben ik daar erg blij om. Nu zonder de AD gaat het ook nog niet altijd even makkelijk. De dokter adviseerde om AD minimaal 6 maanden te gebruiken, maar ik ben na 2 maanden al gestopt. Voor mijn gevoel heb ik nu de ''tijd'' om te herstellen (pas afgestudeerd, therapeutisch werken, geen verplichtingen)
Ik had jullie beloofd om te laten weten hoe het bij de paragnost ging. Ben gisteren voor de eerste keer geweest. Zoals verwacht was ik van te voren ontzettend gespannen, kreeg weer last van hyperventilatie en kon mijn gedachten niet verzetten. Het was echt heel bizar. Mijn vriend mocht ook mee naar binnen, dit vond ik opzich wel prettig want ik ben al een groot deel weer kwijt, puur omdat mijn hoofd zo vol is en ik moeilijk nog informatie kan verwerken. Het loopt voor mijn gevoel echt over. De eerste 5 minuten vertelde hij dingen die echt niemand kon weten, ik was erg verbaasd maar vond het tegelijkertijd erg interessant. Het gevoel was meteen goed. Hij vertelde mij onder andere dat mijn burnout is ontstaan door de afgelopen 6/7 jaar. Ik heb teveel op mijn tenen gelopen. Nu speelt ook mijn privé situatie thuis nog bij mijn ouders een erg grote rol. Ik heb veel gehuild. Eigenlijk hoefde ik niet zoveel te vertellen, ik voelde dat hij eigenlijk alles al wist, maar mij gewoon liet uitpraten.
Ik moest gaan liggen op de behandeltafel en hij heeft reiki bij mij toegepast. Voor mij was het allemaal nieuw dus heb het ook maar gewoon op mij af laten komen. Hij heeft meerdere malen gezegd; meisje meisje toch. Het zit allemaal zo ontzettend vast overal. Na tijd was ik ontzettend moe, maar ook onrustig. Ik heb het gevoel dat deze man mij goed kan helpen. Hij vertelde echter wel dat dit zeker nog wel een half jaar zal duren voordat mijn lichaam en geest weer een beetje in balans zijn. Over 1,5 week moet ik terugkomen.
Al met al ben ik sinds gisteren erg onder de indruk. Kwam vannacht weer moeilijk in slaap en voel me onrustig (het weer werkt ook niet echt mee he). Het moet allemaal weer even tot me bezinken denk ik. Werd meteen weer met de neus op de feiten gedrukt.
Het doet mij goed om weer even de verhalen terug te lezen op dit forum van iedereen. De herkenning komt dan gelijk weer naar boven en het besef dat ik niet de enige ben. Helaas heb ik niet altijd puf om op iedereen te reageren, maar weet dat ik ontzettend met iedereen mee leef. Dit gun je je ergste vijand nog niet.
Hoe gaat het nu met jullie en wat hebben jullie de afgelopen dagen allemaal gedaan?
Ik had jullie beloofd om te laten weten hoe het bij de paragnost ging. Ben gisteren voor de eerste keer geweest. Zoals verwacht was ik van te voren ontzettend gespannen, kreeg weer last van hyperventilatie en kon mijn gedachten niet verzetten. Het was echt heel bizar. Mijn vriend mocht ook mee naar binnen, dit vond ik opzich wel prettig want ik ben al een groot deel weer kwijt, puur omdat mijn hoofd zo vol is en ik moeilijk nog informatie kan verwerken. Het loopt voor mijn gevoel echt over. De eerste 5 minuten vertelde hij dingen die echt niemand kon weten, ik was erg verbaasd maar vond het tegelijkertijd erg interessant. Het gevoel was meteen goed. Hij vertelde mij onder andere dat mijn burnout is ontstaan door de afgelopen 6/7 jaar. Ik heb teveel op mijn tenen gelopen. Nu speelt ook mijn privé situatie thuis nog bij mijn ouders een erg grote rol. Ik heb veel gehuild. Eigenlijk hoefde ik niet zoveel te vertellen, ik voelde dat hij eigenlijk alles al wist, maar mij gewoon liet uitpraten.
Ik moest gaan liggen op de behandeltafel en hij heeft reiki bij mij toegepast. Voor mij was het allemaal nieuw dus heb het ook maar gewoon op mij af laten komen. Hij heeft meerdere malen gezegd; meisje meisje toch. Het zit allemaal zo ontzettend vast overal. Na tijd was ik ontzettend moe, maar ook onrustig. Ik heb het gevoel dat deze man mij goed kan helpen. Hij vertelde echter wel dat dit zeker nog wel een half jaar zal duren voordat mijn lichaam en geest weer een beetje in balans zijn. Over 1,5 week moet ik terugkomen.
Al met al ben ik sinds gisteren erg onder de indruk. Kwam vannacht weer moeilijk in slaap en voel me onrustig (het weer werkt ook niet echt mee he). Het moet allemaal weer even tot me bezinken denk ik. Werd meteen weer met de neus op de feiten gedrukt.
Het doet mij goed om weer even de verhalen terug te lezen op dit forum van iedereen. De herkenning komt dan gelijk weer naar boven en het besef dat ik niet de enige ben. Helaas heb ik niet altijd puf om op iedereen te reageren, maar weet dat ik ontzettend met iedereen mee leef. Dit gun je je ergste vijand nog niet.
Hoe gaat het nu met jullie en wat hebben jullie de afgelopen dagen allemaal gedaan?
vrijdag 22 augustus 2014 om 22:19
Ha Sann!
Goed je verhaal te lezen, bijzondere ervaring zo te horen!
Heb je maar 2maanden AD gebruikt? Dan werkt t toch vaak pas net...? Had je bijwerkingen?
Ik heb venlafaxine gekregen, eerst 37,5mg volg week dinsdag naar 75mg, maar wil daar dinsdag nog even over bellen met de HA. M'n emotie is nu al veranderd lijkt t... Kan geen traan meer opwekken, erg raar zo snel en na zoveel dagen huilen..
Kheb vooral last van extreme slapeloosheid nu, ik sliep al wisselend, maar ik sliep voorheen wel. Maar nu echt masr 1-2u per nacht als t lukt.. Lig verder maar gewoon rustig in bed, ogen dicht enz. Maar heel licht wegzakken soms. Ng heel even aankijken, want t breekt me nu al op merk ik.. 3nachten niet slapen, terwijl ik zo moe ben, maar overdag ook nauwelijks tot niet kan slapen... Maar tis niet dat ik ga lopen extra piekeren ofzo , ik probeer snachts maar leuke herinneringen op te halen, mooie vakanties enz, meestal word ik daar wel rustig van. Khoop dat t tijdelijke bijwerking is, en anders dus maar even overleg voor misschien slaap-iets erbij...
Ik lees allerlei heftige bijwerkingen, dus misschien val ik mee met alleen verder nog sochtends trillen, hoofdpijn en droge mond...
Hoop wel écht dat t voor/op m'n vakantie over is, en ik er baad bij krijg.
Afgelopen dagen ging verder wel redelijk, behalve de moeheid. Iedere dag bezoek (haha dat krijg je als je een terugval hebt, wil iedereen even knuffel brengen). dus heerlijk geknuffeld met nichtje van bijna 2:-). Doet altijd goed.
Goed weekend voor degenen die zich goed voelen! En sterkte voor degenen die t wat pittiger hebben! Lekker rustig aan
Goed je verhaal te lezen, bijzondere ervaring zo te horen!
Heb je maar 2maanden AD gebruikt? Dan werkt t toch vaak pas net...? Had je bijwerkingen?
Ik heb venlafaxine gekregen, eerst 37,5mg volg week dinsdag naar 75mg, maar wil daar dinsdag nog even over bellen met de HA. M'n emotie is nu al veranderd lijkt t... Kan geen traan meer opwekken, erg raar zo snel en na zoveel dagen huilen..
Kheb vooral last van extreme slapeloosheid nu, ik sliep al wisselend, maar ik sliep voorheen wel. Maar nu echt masr 1-2u per nacht als t lukt.. Lig verder maar gewoon rustig in bed, ogen dicht enz. Maar heel licht wegzakken soms. Ng heel even aankijken, want t breekt me nu al op merk ik.. 3nachten niet slapen, terwijl ik zo moe ben, maar overdag ook nauwelijks tot niet kan slapen... Maar tis niet dat ik ga lopen extra piekeren ofzo , ik probeer snachts maar leuke herinneringen op te halen, mooie vakanties enz, meestal word ik daar wel rustig van. Khoop dat t tijdelijke bijwerking is, en anders dus maar even overleg voor misschien slaap-iets erbij...
Ik lees allerlei heftige bijwerkingen, dus misschien val ik mee met alleen verder nog sochtends trillen, hoofdpijn en droge mond...
Hoop wel écht dat t voor/op m'n vakantie over is, en ik er baad bij krijg.
Afgelopen dagen ging verder wel redelijk, behalve de moeheid. Iedere dag bezoek (haha dat krijg je als je een terugval hebt, wil iedereen even knuffel brengen). dus heerlijk geknuffeld met nichtje van bijna 2:-). Doet altijd goed.
Goed weekend voor degenen die zich goed voelen! En sterkte voor degenen die t wat pittiger hebben! Lekker rustig aan
zaterdag 23 augustus 2014 om 00:26
Inge, wat fijn dat je zoveel bezoek krijgt. Lekker van genieten en laat maar goed voor je zorgen!
Sann, wat een bijzondere ervaring had je bij de paragnost! Laat het maar rustig bezinken. Ik ben erg benieuwd hoe je je over een paar dagen voelt, wat voor effect het op je heeft. Houd je ons op de hoogte?
Hoe heb je deze paragnost gevonden? Ik zou zelf ook wel eens naar een paragnost willen, maar ja, hoe weet je of het een betrouwbare is?
Om je laatste vraag te beantwoorden: met mij gaat het op het moment niet goed. Er spelen wat dingen die me veel energie kosten en daar ga ik behoorlijk van onderuit. Ik voel me regelmatig lusteloos en down en eenzaam en leeg en zoek dan constant afleiding om dat niet te hoeven voelen. Zoals hier op het forum rond hangen, tot in de late uurtjes.
Ik baal er van, ik ben het beu om me zo te voelen. Ik heb het al vaker gehad, dat ik zo diep zonk, toch blijft het elke keer moeilijk. En ik doe wel dingen die me energie geven, toch kost alles bij elkaar meer energie dan het oplevert.
Ik noem hierboven eenzaam en leeg. Iets waar ik mezelf mee verbaas. Ik ben namelijk niet eenzaam en mijn leven is niet leeg. Ik heb een lieve man en lieve vrienden waar ik altijd terecht kan. Leuke hobbies ook. Maar als ik me zo rot voel, dan voelt het wel alsof ik het alleen moet doen. En alsof weinig dingen echt leuk zijn. Mijn man zegt dan: je moet het zelf doen, maar niet alleen. Daar heeft hij gelijk in, maar het voelt soms toch heel eenzaam. En leeg. Herkennen jullie dat?
Sann, wat een bijzondere ervaring had je bij de paragnost! Laat het maar rustig bezinken. Ik ben erg benieuwd hoe je je over een paar dagen voelt, wat voor effect het op je heeft. Houd je ons op de hoogte?
Hoe heb je deze paragnost gevonden? Ik zou zelf ook wel eens naar een paragnost willen, maar ja, hoe weet je of het een betrouwbare is?
Om je laatste vraag te beantwoorden: met mij gaat het op het moment niet goed. Er spelen wat dingen die me veel energie kosten en daar ga ik behoorlijk van onderuit. Ik voel me regelmatig lusteloos en down en eenzaam en leeg en zoek dan constant afleiding om dat niet te hoeven voelen. Zoals hier op het forum rond hangen, tot in de late uurtjes.
Ik baal er van, ik ben het beu om me zo te voelen. Ik heb het al vaker gehad, dat ik zo diep zonk, toch blijft het elke keer moeilijk. En ik doe wel dingen die me energie geven, toch kost alles bij elkaar meer energie dan het oplevert.
Ik noem hierboven eenzaam en leeg. Iets waar ik mezelf mee verbaas. Ik ben namelijk niet eenzaam en mijn leven is niet leeg. Ik heb een lieve man en lieve vrienden waar ik altijd terecht kan. Leuke hobbies ook. Maar als ik me zo rot voel, dan voelt het wel alsof ik het alleen moet doen. En alsof weinig dingen echt leuk zijn. Mijn man zegt dan: je moet het zelf doen, maar niet alleen. Daar heeft hij gelijk in, maar het voelt soms toch heel eenzaam. En leeg. Herkennen jullie dat?
zaterdag 23 augustus 2014 om 09:51
Ja herken ik wel deels... Komt denk ik omdat je dan omdat je omgeving je tot een bepaalde hoogte wel begrijpt, maar ze weten meestal niet hoe t écht is om je zo rot te voelen, niet meer te weten hoe je t moet doen of wat je eigenlijk zelf wilt, tegen t randje van depressieve gevoelens aan zit... (Of ze moeten t zelf hebben meegemaakt). Zij staan toch soort van aan de zijlijn, om je te steunen en te coachen zeg maar, maar jij en je lijf/hoofd moeten t alleen uiteindelijk doen...
Omdat ik dus te vaak zo terugviel, nu na een jaar die keuze van antidepressiva genomen na veeeeel overleg om overtuigd te zijn...
Maar idd écht alleen heb ik me nooit echt gevoeld, ik gooi er altijd wel snel uit wat er in m'n hoofd rondtolt, m'n vriend ziet t ook dat er dan weer wat is. Lucht altijd op en dan neemt t gevoel ook sneller af, ook al begrijpt hij t niet altijd, dat hoeft ook niet.
Sterkte de komende dagen!! Je weet gelukkig dat je vanzelf weer in wat betere dagen komt! Zelfs als je er niks bewust voor doet, of eigenlijk júist als er niks bewust voor doet, maar gewoon precies doet wat je op momenten wil... Wie weet alleen maar hangen op de bank of nutteloze tv zenders kijken. Het is er ook wel weer voor om je down te voelen... Wat een herfst!
Omdat ik dus te vaak zo terugviel, nu na een jaar die keuze van antidepressiva genomen na veeeeel overleg om overtuigd te zijn...
Maar idd écht alleen heb ik me nooit echt gevoeld, ik gooi er altijd wel snel uit wat er in m'n hoofd rondtolt, m'n vriend ziet t ook dat er dan weer wat is. Lucht altijd op en dan neemt t gevoel ook sneller af, ook al begrijpt hij t niet altijd, dat hoeft ook niet.
Sterkte de komende dagen!! Je weet gelukkig dat je vanzelf weer in wat betere dagen komt! Zelfs als je er niks bewust voor doet, of eigenlijk júist als er niks bewust voor doet, maar gewoon precies doet wat je op momenten wil... Wie weet alleen maar hangen op de bank of nutteloze tv zenders kijken. Het is er ook wel weer voor om je down te voelen... Wat een herfst!
maandag 25 augustus 2014 om 10:44
Hoe was jullie weekend? Stokstaartje voel je je alweer wat beter?
Hier zowaar best goed! Lichaam lijkt wat te stabiliseren naar de medicijnen, behalve die irritante slapeloosheid (dus mrgn even overleg met huisarts daarover). Maar wel eindelijk weer wat ondernomen, gelachen en me op momenten goed gevoeld:-).
Ik moet er wel echt aan wennen dat ik al bijna een week niet meer heb 'kunnen' huilen, sinds die pillen... Heel apart, en snap t ook niet helemaal haha
Hoofd voelt rustiger van binnen, dus tot nu toe blij met de keuze, al zou ik officieel pas over 1-2wkn op z'n vroegst iets qua effect moeten merken. Placebo effect doet t anders goed;-).
Ben benieuwd hoe t met jullie gaat!
Paragnost bezoek kunnen laten bezinken?
Hier zowaar best goed! Lichaam lijkt wat te stabiliseren naar de medicijnen, behalve die irritante slapeloosheid (dus mrgn even overleg met huisarts daarover). Maar wel eindelijk weer wat ondernomen, gelachen en me op momenten goed gevoeld:-).
Ik moet er wel echt aan wennen dat ik al bijna een week niet meer heb 'kunnen' huilen, sinds die pillen... Heel apart, en snap t ook niet helemaal haha
Hoofd voelt rustiger van binnen, dus tot nu toe blij met de keuze, al zou ik officieel pas over 1-2wkn op z'n vroegst iets qua effect moeten merken. Placebo effect doet t anders goed;-).
Ben benieuwd hoe t met jullie gaat!
Paragnost bezoek kunnen laten bezinken?
maandag 25 augustus 2014 om 17:43
@inge jaa ik heb het maar 2 maanden gebruikt om mijn school ''af te ronden''. Heb ook wel veel bijwerkingen gehad, het enige dat voor mij echt hielp was dat ik het pilletje 's avonds in nam voor het slapen, ik er zo'n 9 uur goed op sliep. Dat was het enige voordeel. Verder voelde ik me erg moe, suf en afgevlakt, aan het begin last van een droge mond en problemen met mn maag,- darmstelsel. Ook kon ik niet echt goed mijn ''emoties'' voelen, kon toen ook niet huilen. In de periode om school af te maken was dat wel prettig. Alleen nu wil ik het toch graag zelf doen. Wanneer je stopt met AD zul je er aan moeten wennen dat de emoties weer zo heftig terug komen. Iedereen heeft er op een andere manier baat bij en ik denk dat het jou ook wel een stuk rust gaat geven. Ik had geen Venlafaxine maar Mirtazapine. Iedere AD heeft weer andere bijwerkingen etc. Hoop dat het voor jou snel optimaal zijn werk doet. Gelukkig ging het dit weekend al iets beter!
Het afgelopen weekend heb ik ontzettend last gehad van mijn spieren. Het lijkt wel alsof er zoveel emoties zijn vrijgekomen en die zich hebben opgehoopt in mijn nek en schouders. Echt vervelend en ook dat onrustige gevoel. Zoals vandaag heb ik ook niets ingepland en dan gaat het redelijk, maar laat af en toe nog wel een traan. Ik merk echt dat ik bewust naar mijn lichaam moet luisteren. Ik wil alles erg graag met mijn gedachten, alleen mijn lichaam protesteert soms weer door dat onrustige gevoel op mijn borst of door mijn spieren aan te spannen.
Ik houd jullie op de hoogte wat betreft de paragnost, ik heb er een goed gevoel bij.
@stokst@@rtje Ik ben doorverwezen via mijn oom (fysiotherapie) het is een kennis van hen en vele mensen in hun omgeving zijn er vandaan gekomen met een positief resultaat. Je moet erin geloven en het aanvoelen denk ik. Dit is een wat oudere man en na alle verhalen die ik heb gehoord ben ik er van overtuigd dat hij mij wel verder kan helpen.
Wat vervelend dat het met jou ook iets minder gaat! Ik snap precies hoe je je voelt.. Op een gegeven moment ben je er zo klaar mee en ben je alles even weer kwijt. Maar onthoud zoals vele mensen hebben gezegd, de slechtere dagen worden straks alleen maar korter. Dit probeer ik zelf ook goed te onthouden, zodat dit mij weer een positief gevoel geeft.
Het afgelopen weekend heb ik ontzettend last gehad van mijn spieren. Het lijkt wel alsof er zoveel emoties zijn vrijgekomen en die zich hebben opgehoopt in mijn nek en schouders. Echt vervelend en ook dat onrustige gevoel. Zoals vandaag heb ik ook niets ingepland en dan gaat het redelijk, maar laat af en toe nog wel een traan. Ik merk echt dat ik bewust naar mijn lichaam moet luisteren. Ik wil alles erg graag met mijn gedachten, alleen mijn lichaam protesteert soms weer door dat onrustige gevoel op mijn borst of door mijn spieren aan te spannen.
Ik houd jullie op de hoogte wat betreft de paragnost, ik heb er een goed gevoel bij.
@stokst@@rtje Ik ben doorverwezen via mijn oom (fysiotherapie) het is een kennis van hen en vele mensen in hun omgeving zijn er vandaan gekomen met een positief resultaat. Je moet erin geloven en het aanvoelen denk ik. Dit is een wat oudere man en na alle verhalen die ik heb gehoord ben ik er van overtuigd dat hij mij wel verder kan helpen.
Wat vervelend dat het met jou ook iets minder gaat! Ik snap precies hoe je je voelt.. Op een gegeven moment ben je er zo klaar mee en ben je alles even weer kwijt. Maar onthoud zoals vele mensen hebben gezegd, de slechtere dagen worden straks alleen maar korter. Dit probeer ik zelf ook goed te onthouden, zodat dit mij weer een positief gevoel geeft.
maandag 25 augustus 2014 om 19:28
Inge, nog bedankt voor je lieve woorden. Had toen geen energie meer om erop te reageren. Het gaat nu ietsje beter, maar nog te langzaam naar mijn zin. Het is een terugval waar je u tegen kunt zeggen. Maar afgelopen weekend had ik zo nu en dan een beetje meer energie en zelfs wat klusjes gedaan die te lang waren blijven liggen. Er gloort dus hoop
Tof dat jij je goed voelt! Dat je weer dingen kunt ondernemen en lachen. Ik gun het je. Ik snap dat je het raar vindt dat je niet meer kunt of niet meer hoeft te huilen. Dat lijkt me behoorlijk gek, zo'n verandering. Alsof er iets niet klopt, omdat het al zolang anders is.
Sann92, heftig hoe zo'n sessie zich lichamelijk kan uiten. Het is goed dat het zo snel loskomt, dan heeft het duidelijk effect gehad. Mooi. Misschien helpt het om lekker naar buiten te gaan, te wandelen of zo. Die onrust eruit bewegen. Ik heb daar zelf altijd veel baat bij. Na een heftige sessie bij mijn psych sta ik bol van de onrust door losgekomen emoties en bewegen is dan de enige manier om het snel mijn lijf uit te krijgen.
Zou je willen zeggen in welke regio die paragnost zich bevindt?
En jij ook bedankt voor je lieve woorden
Tof dat jij je goed voelt! Dat je weer dingen kunt ondernemen en lachen. Ik gun het je. Ik snap dat je het raar vindt dat je niet meer kunt of niet meer hoeft te huilen. Dat lijkt me behoorlijk gek, zo'n verandering. Alsof er iets niet klopt, omdat het al zolang anders is.
Sann92, heftig hoe zo'n sessie zich lichamelijk kan uiten. Het is goed dat het zo snel loskomt, dan heeft het duidelijk effect gehad. Mooi. Misschien helpt het om lekker naar buiten te gaan, te wandelen of zo. Die onrust eruit bewegen. Ik heb daar zelf altijd veel baat bij. Na een heftige sessie bij mijn psych sta ik bol van de onrust door losgekomen emoties en bewegen is dan de enige manier om het snel mijn lijf uit te krijgen.
Zou je willen zeggen in welke regio die paragnost zich bevindt?
En jij ook bedankt voor je lieve woorden
dinsdag 26 augustus 2014 om 09:49
@stokst@@rtje wat fijn dat je dit weekend weer iets hebt kunnen ondernemen! Heftig was het zeker en voel het nog wel ontzettend, heb mijn spieren nog nooit zo gevoeld. Alleen besef erg goed dat dit niet na 1 sessie klaar kan zijn. Ja dat zijn goede tips, ik probeer zoveel mogelijk buiten te zijn, al is het maar even 's ochtends een kopje thee drinken buiten. Nu is het weer nog goed te doen, moet er straks met die kou niet aan denken.. brrr. De paragnost bevindt zich in de regio Twente. Ik moet er zelf ook een dik uur voor rijden hoor. Het is dat ik de tip kreeg van familie, anders was ik er ook niet terecht gekomen.
Fijne dag allemaal!
Fijne dag allemaal!
woensdag 27 augustus 2014 om 17:14
Hèhè vanmiddag weer eens 10km gefietst in t zonnetje, ging vroeger met gemak. Nu altijd weer fijn als t lukt en goed voelt na afloop, na zo'n pittige terugval en medicatie bijwerkingen afgelopen week:-)!
Jullie genoten van t zonnetje, voordat ie weer voorbij is? Zag ik eerst nog wat op tegen vakantie volg week, ik krijg er nu steeds meer zin in en zie wel wat daar allemaal lukt:-)
Jullie genoten van t zonnetje, voordat ie weer voorbij is? Zag ik eerst nog wat op tegen vakantie volg week, ik krijg er nu steeds meer zin in en zie wel wat daar allemaal lukt:-)
vrijdag 29 augustus 2014 om 16:09
Hi allemaal,
Toch maar eens een kijkje nemen op een forum.. veel herkenbare berichten.
Ik ben 28 jaar en zit sinds november thuis met een burnout. Te hard gewerkt, teveel hooi op m'n vork, niet naar mezelf (kunnen) luisteren en dus volledig over mijn eigen grenzen gegaan.
Na een diep dal (paniekaanvallen, niks meer zelf kunnen doen, nog geen 5 meter kunnen lopen, medicatie die volledig verkeerd was gevallen etc. etc.) nu weer met vallen en opstaan aan het herstellen (zonder medicatie). Bij een psycholoog geweest, mindfulness training gedaan en nu uiteindelijk bij een hypnotherapeute die me goed verder kan helpen. Ze is wat meer gericht op een diepere laag in mij. Dus niet zo zeer op wat er in mijn hoofd gebeurt (zoals psychologen doen?), maar meer op onderbewuste, energie, aura, chakra's etc.
Ook vanuit mijn werk en opvoeding denk ik "veel" te weten over hulpverlening en hoe en wat te doen. Heb ook een tijd regelmatig gedacht "Ik doe toch alles wat ik moet doen, goed eten, rusten, voldoende slaap, beweging…waarom wordt het dan maar niet beter!" Maar er zit nogal een verschil tussen het weten en het daadwerkelijk zo voelen. En de energie hebben om jezelf maar weer bij elkaar te pakken en door te gaan.
Herken ook erg wat Ingeb84 zegt over familie en vriend die aan de zijlijn staan. Ik merk bij zowel mijn vriend als mijn ouders dat voor hun de koek ook een beetje begint op te raken, of zelfs al helemaal op is. Men gaat toch in de "zorgende" stand om er voor mij te kunnen zijn, maar dat houdt iedereen toch maar tot een zekere tijd vol. Ik voel ook erg hun zorgen en soms verdriet om mijn situatie, en hoe vervelend ik dat ook vind ik kan er helemaal niets aan doen. Of in ieder geval er niet meer aan doen dan dat ik nu al doe. Maar doordat ik het voel vind ik het ook weer lastiger om me volledig op mezelf te richten. En ben ik geneigd zelf ook weer in mijn "zorg om anderen" stand te gaan.
Lang verhaal... in ieder geval een beginnetje en lees graag met jullie mee
Toch maar eens een kijkje nemen op een forum.. veel herkenbare berichten.
Ik ben 28 jaar en zit sinds november thuis met een burnout. Te hard gewerkt, teveel hooi op m'n vork, niet naar mezelf (kunnen) luisteren en dus volledig over mijn eigen grenzen gegaan.
Na een diep dal (paniekaanvallen, niks meer zelf kunnen doen, nog geen 5 meter kunnen lopen, medicatie die volledig verkeerd was gevallen etc. etc.) nu weer met vallen en opstaan aan het herstellen (zonder medicatie). Bij een psycholoog geweest, mindfulness training gedaan en nu uiteindelijk bij een hypnotherapeute die me goed verder kan helpen. Ze is wat meer gericht op een diepere laag in mij. Dus niet zo zeer op wat er in mijn hoofd gebeurt (zoals psychologen doen?), maar meer op onderbewuste, energie, aura, chakra's etc.
Ook vanuit mijn werk en opvoeding denk ik "veel" te weten over hulpverlening en hoe en wat te doen. Heb ook een tijd regelmatig gedacht "Ik doe toch alles wat ik moet doen, goed eten, rusten, voldoende slaap, beweging…waarom wordt het dan maar niet beter!" Maar er zit nogal een verschil tussen het weten en het daadwerkelijk zo voelen. En de energie hebben om jezelf maar weer bij elkaar te pakken en door te gaan.
Herken ook erg wat Ingeb84 zegt over familie en vriend die aan de zijlijn staan. Ik merk bij zowel mijn vriend als mijn ouders dat voor hun de koek ook een beetje begint op te raken, of zelfs al helemaal op is. Men gaat toch in de "zorgende" stand om er voor mij te kunnen zijn, maar dat houdt iedereen toch maar tot een zekere tijd vol. Ik voel ook erg hun zorgen en soms verdriet om mijn situatie, en hoe vervelend ik dat ook vind ik kan er helemaal niets aan doen. Of in ieder geval er niet meer aan doen dan dat ik nu al doe. Maar doordat ik het voel vind ik het ook weer lastiger om me volledig op mezelf te richten. En ben ik geneigd zelf ook weer in mijn "zorg om anderen" stand te gaan.
Lang verhaal... in ieder geval een beginnetje en lees graag met jullie mee
vrijdag 29 augustus 2014 om 18:21
Muis_20, welkom!!
'Fijn' dat je herkenning vindt en de juiste therapievorm voor jou gevonden hebt nu:-) ook al een tijd zoet dus, sinds november!
T valt me op dat er afgelopen dagen veel topics begonnen zijn rond ditzelfde onderwerp... Opvallend he, veel mensen die in deze maatschappij het teveel wordt, even kort door de bocht. En iedereen doet op z'n eigen manier wat goed voelt en doet. Zo zie je maar dat er niet 1 weg naar Rome is, maar jezelf tijdens deze periode ontwikkelen en onder de loep nemen wel de basis is:-).
Ik ben er nog even, vanaf dinsdag heerlijk (hoop ik, t geeft ook soort spanning;-)) op vakantie! Vandaag weer dosis AD omhoog, naar 'normale' laagste dosis, maar dus opnieuw kans op bijwerkingen.. Hopelijk trekken die snel weer weg, en niet teveel last van tijdens vakantie, maar kga t merken... Weinig aan te doen. Vriendlief van huis t weekend, dus heb allemaal lekkere dingen voor mezelf ingeslagen en makkelijke maaltijden;-). Soms onszelf even extra verwennen haha
'Fijn' dat je herkenning vindt en de juiste therapievorm voor jou gevonden hebt nu:-) ook al een tijd zoet dus, sinds november!
T valt me op dat er afgelopen dagen veel topics begonnen zijn rond ditzelfde onderwerp... Opvallend he, veel mensen die in deze maatschappij het teveel wordt, even kort door de bocht. En iedereen doet op z'n eigen manier wat goed voelt en doet. Zo zie je maar dat er niet 1 weg naar Rome is, maar jezelf tijdens deze periode ontwikkelen en onder de loep nemen wel de basis is:-).
Ik ben er nog even, vanaf dinsdag heerlijk (hoop ik, t geeft ook soort spanning;-)) op vakantie! Vandaag weer dosis AD omhoog, naar 'normale' laagste dosis, maar dus opnieuw kans op bijwerkingen.. Hopelijk trekken die snel weer weg, en niet teveel last van tijdens vakantie, maar kga t merken... Weinig aan te doen. Vriendlief van huis t weekend, dus heb allemaal lekkere dingen voor mezelf ingeslagen en makkelijke maaltijden;-). Soms onszelf even extra verwennen haha
vrijdag 29 augustus 2014 om 20:25
Ja ook wel fijn om ieders verhalen te horen. Merk toch ook dat je het meegemaakt moet hebben om het te kunnen begrijpen.
Net een stuk bij EenVandaag over middelbare scholieren (!!) met een burnout, het moet niet veel gekker worden.
@Ingeb84 hoe lang ben jij er al "zoet" mee? Stoer dat je de stapt durft te nemen om op vakantie te gaan! Waar ga je naartoe en hoe lang? Ik moet er zelf nog even niet aan denken (naar een restaurant gaan brengt al voldoende spanning met zich mee ), maar aan de andere kant de gedachte aan zon, zee en strand, heerlijk!!!
Ik vroeg me ook af of meer mensen hier medicatie slikken, wat precies en hoe dit bevalt.
Ik heb zelf 1 poging gedaan en dat is toen zo verkeerd gevallen dat ik het niet meer durf. Ik ben al geen held met pillen, en toen de bijwerkingen zo heftig waren (ik kon ze allemaal van de bijsluiter afvinken zeg maar) dat ik er 2 nachten niet van had geslapen was het voor mij eigenlijk al heel snel klaar. Vraag me af hoe jullie dat ervaren.
Net een stuk bij EenVandaag over middelbare scholieren (!!) met een burnout, het moet niet veel gekker worden.
@Ingeb84 hoe lang ben jij er al "zoet" mee? Stoer dat je de stapt durft te nemen om op vakantie te gaan! Waar ga je naartoe en hoe lang? Ik moet er zelf nog even niet aan denken (naar een restaurant gaan brengt al voldoende spanning met zich mee
), maar aan de andere kant de gedachte aan zon, zee en strand, heerlijk!!! Ik vroeg me ook af of meer mensen hier medicatie slikken, wat precies en hoe dit bevalt.
Ik heb zelf 1 poging gedaan en dat is toen zo verkeerd gevallen dat ik het niet meer durf. Ik ben al geen held met pillen, en toen de bijwerkingen zo heftig waren (ik kon ze allemaal van de bijsluiter afvinken zeg maar) dat ik er 2 nachten niet van had geslapen was het voor mij eigenlijk al heel snel klaar. Vraag me af hoe jullie dat ervaren.
vrijdag 29 augustus 2014 om 20:56
Ja, ik ken het spanning voor uit eten... Ook voor vakantie hoor helaas, heb oa een bruiloft van goede vriendin, is in Griekenland. Maar lekker met voetjes in t zand alleen maar kijken en genieten, dus zo praat ik mezelf rustig;-).
Ben in t begin van m'n burnout ook op vakantie geweest (zou eigenlijk naar Afrika 2wkn, maar dat wel gecanceld), maar wel naar de zon, en vaak op hotel kamer gegeten en per dag gekeken wat ging! Dus zo gaan we nu weer... Bizar eigenlijk, eigenlijk jaar na vorige vakantie, en nog steeds dus gespannen voor, hoopte dat dat ondertussen beter zou gaan, maar dat gaan we zien. Geen verwachtingen hebben, scheelt een hoop!!
Ik dus nu pas na een jaar begonnen met AD... Wilde eerst ook niet eraan, maar ben er ook zo klaar mee, dat die angsten alles bepalen nog steeds... Heb ook echt wel bijwerkingen, hoort erbij, maar vertrouw erop dat t daarna beter wordt! Dus die eerste weken zijn even doorzetten ermee...
Haha niet alles teruggelezen? Ik ben vanaf eind juli 2013 'bezig', maar als ik terug kijk daarvoor al vaker periodes dat ik vage klachten had, enz... Al lang dus:-( maar nog steeds (of weer;-)) vertrouwen dat ik er uiteindelijk echt wel kom!
Ben in t begin van m'n burnout ook op vakantie geweest (zou eigenlijk naar Afrika 2wkn, maar dat wel gecanceld), maar wel naar de zon, en vaak op hotel kamer gegeten en per dag gekeken wat ging! Dus zo gaan we nu weer... Bizar eigenlijk, eigenlijk jaar na vorige vakantie, en nog steeds dus gespannen voor, hoopte dat dat ondertussen beter zou gaan, maar dat gaan we zien. Geen verwachtingen hebben, scheelt een hoop!!
Ik dus nu pas na een jaar begonnen met AD... Wilde eerst ook niet eraan, maar ben er ook zo klaar mee, dat die angsten alles bepalen nog steeds... Heb ook echt wel bijwerkingen, hoort erbij, maar vertrouw erop dat t daarna beter wordt! Dus die eerste weken zijn even doorzetten ermee...
Haha niet alles teruggelezen? Ik ben vanaf eind juli 2013 'bezig', maar als ik terug kijk daarvoor al vaker periodes dat ik vage klachten had, enz... Al lang dus:-( maar nog steeds (of weer;-)) vertrouwen dat ik er uiteindelijk echt wel kom!
