Jong en burnout

Ik noemde weinig honger als een van de klachten, en ik zag dat bij meer van jullie staan. Hoelang hebben jullie daar steeds last van? Ik heb nu echt al zeker 6 weken amper honger gehad. Dan at ik 's morgens wat en 's avonds een keer, en lang niet zo veel als normaal. Nog wat fruit tussendoor en ik zat propvol. Ik was ook wel erg vermoeid de laatste tijd, daar kan ik het aan linken. Maar toch, 6 weken is lang. Ik zorg dan wel dat wát ik eet zoveel mogelijk gezond is. Gezond lijkt het me echter niet, om zo lang zo weinig te eten. Gelukkig is mijn eetlust nu wat beter, ik heb ook meer rust kunnen pakken en voel me iets minder vermoeid.

Ik heb eigenlijk nog wel een vraag. Omdat ik nu heel erg aan mezelf aan het werken ben, ben ik al een beetje veranderd (ten goede!). Ik moet mezelf weer een beetje leren kennen. Daarom denk ik nu echt heel vaak: is het normaal wat ik nu denk, hoe ik me gedraag, wat ik doe? Mijn oude gedachtes en gedrag verdwijnen langzaam aan en daar komen nieuwe gedachtes en gedrag voor terug. Maar in die tussenperiode is het heel onzeker en twijfel ik dus bij alles of het 'normaal' is. Hebben jullie zoiets ook meegemaakt?

Ja, herkenbaar dat veranderen ten goede! Ik reageer bijvoorbeeld directer dan ik voor mijn burn-out deed. Voordeel is dat ik energie bespaar door directer te zijn, maar het oude burn-out stemmetje tettert er weleens doorheen of ik niet onbeschoft ben.



Geniet van al het goede wat je nu ervaart, want dat is mijn les geweest en is het nog steeds: ik haastte me door het leven, maar genieten deed ik niet echt. Alles onder het toeziend oog van Perfectionisme...vermoeiend, uitputtend, niet uit te houden.



Wat eten en slapen betreft: nooit last gehad van beide. Ik at door mijn burn-out meer en bewoog minder waardoor ik juist aangekomen ben. Slapen ook nooit echt last, behalve veel dromen.

Alle lichamelijke klachten die jullie beschrijven zijn zo herkenbaar.



@ stokst@@rtje wat betreft de gedachten die er nu door je hoofd rond spoken lijken mij wel normaal. Ik denk dat het een periode is, vooral omdat het nu zo onzeker is en je hoofd als het ware over is gelopen door je burnout. Het zal vast langzaam aan verdwijnen als je weer een poosje verder bent. Zoals Sensy12 zegt probeer ik ook bewuster bezig te zijn door mijn energie te ''sparen''. Ik denk meer na over wat mij energie kost en ik denk dat dat juist een belangrijke stap is om bewuster te gaan leven.



En over de eetlust is bij mij erg wisselend. Aan het begin van mijn burnout kreeg ik geen hap door mijn keel. Toen ik de Mirtazapine slikte wakkerde dat mijne eetlust alleen maar aan, ik kwam ook 7kg aan in 2 maanden! Ben zo blij dat ik ben gestopt, inmiddels 3 kwijt. Als ik ''goede'' dagen heb ik eet ik wel redelijk goed en probeer ik op mijn voeding te letten. Ik merk dat dit belangrijk voor me is. Ik eet ook gewoon wat ik lekker vind.

De tip/ advies die ik jou wil geven is. Wees es lekker egoïstisch. Denk even aan niemand anders dan jezelf( voor hoeverre dat kan)



De wereld draait nog steeds rond en de klok tikt gewoon verder zonder jou. Dat klinkt heel raar;maar tis echt zo. Onderzoek je eigen normen en waarden en waarom die zo gevormd zijn. De term je steentje bijdragen heeft mij geleerd dat ik al mijn steentjes gaf inplaats van 1. Als al je steentjes op zijn, heb je er niet zoveel over voor jezelf. Zo is dat ook met tijd en energie die je aan alles buiten jezelf besteed (ook al zou het je verder helpen en zou je er zoveel aan hebben).Probeer het es met knikkers en kijk dan welke van je normen en waarden met anderen te maken en welke met jezelf.



Ik raad je het boek 'Reflecterende basis van Mirjam Groen" aan. Het geeft inzicht in je gedrag en is een leuk te doen boekje. Voor iedereen eigelijk! Herkenbare situaties staan erin beschreven. Doelgroep is studenten in sociale opleidingen, maar iedereen kan er wat uit leren!



Wat ik nog aan je poll wil toevoegen is Pastorale counseling, (van het CPC in het bijzonder vind ik een goeie) Gelovig of niet het is een toevoeging aan je lijstje



en nog een tip ik zat toen zelf ook in een relatie..de druk die ongewild op mijn vriend kwam te staan was niet fijn. Het is niet makkelijk om met iemand om te gaan die daaruit moet komen. Alles wat je meemaakt in een relatie daar ga je samen doorheen. Een burnout daar deelt hij ook in mee. Kga je niet vertellen wat je moet doen dat zeker niet! Maar wilde het toch kenbaar maken. Ik heb er zelf toen voor gekozen om hem minder zien. Ik had wel wat aan hem maar niet zoveel aan mij…want ik was er niet, me burn-out was het derde wiel aan de wagen zal ik maar zeggen.



Ik heb antidepressiva gebruikt om toen me studie wel af te kunnen maken. het was nog 3 maanden voordat ik me diploma zou krijgen..Ik heb 1 vak afgerond en ben eerder met zomervakantie gegaan zonder diploma… ik heb een half jaar langer over me studie gedaan. Nu doe ik een Hbo studie en ga anders om met de druk,maar het blijft moeilijk. Me verdere burnout verhaal zal ik je besparen. :p



We leven in moeilijke tijden waarin het niet makkelijk is om de tijd te vinden om aan jezelf te werken want het geld groeit nog steeds niet aan de bomen helaas :/ Maar doe het wel! en vind jou eigen weg hoe, wie, wat en wanneer



En oja probeer iets te doen wat totaal buiten je comfortzone valt zoals (vul jij maar in)



Groetjes

Even een knuffel Inge. Ik weet wat je voelt en waar je doorheen gaat.

Wil je hier van je afschrijven wat je angsten zijn en waar je over piekert? Het kan helpen om de spoken die jou teisteren een naam te geven en ze in het daglicht te zetten.



En je hoeft nergens van te genieten; dat is ook zo'n verstikkende gedachte. Als je altijd maar van alles moet: werken, genieten, huilen, lachen, dan maakt het niet uit wat je doet: je trekt altijd aan het kortste eind gemeten aan de onmogelijke maatstaven die jouw hoofd hanteert.



En je hoeft ook niet te verontschuldigen voor wat je nu voelt. Dat doe je waarschijnlijk je hele leven al waardoor je in de burn-out terechtgekomen bent.

quote:take.care.love schreef op 15 augustus 2014 @ 18:36:

De tip/ advies die ik jou wil geven is. Wees es lekker egoïstisch. Denk even aan niemand anders dan jezelf( voor hoeverre dat kan)



De wereld draait nog steeds rond en de klok tikt gewoon verder zonder jou. Dat klinkt heel raar;maar tis echt zo. Onderzoek je eigen normen en waarden en waarom die zo gevormd zijn. De term je steentje bijdragen heeft mij geleerd dat ik al mijn steentjes gaf inplaats van 1. Als al je steentjes op zijn, heb je er niet zoveel over voor jezelf. Zo is dat ook met tijd en energie die je aan alles buiten jezelf besteed (ook al zou het je verder helpen en zou je er zoveel aan hebben).Probeer het es met knikkers en kijk dan welke van je normen en waarden met anderen te maken en welke met jezelf.



Ik raad je het boek 'Reflecterende basis van Mirjam Groen" aan. Het geeft inzicht in je gedrag en is een leuk te doen boekje. Voor iedereen eigelijk! Herkenbare situaties staan erin beschreven. Doelgroep is studenten in sociale opleidingen, maar iedereen kan er wat uit leren!



Wat ik nog aan je poll wil toevoegen is Pastorale counseling, (van het CPC in het bijzonder vind ik een goeie) Gelovig of niet het is een toevoeging aan je lijstje



en nog een tip ik zat toen zelf ook in een relatie..de druk die ongewild op mijn vriend kwam te staan was niet fijn. Het is niet makkelijk om met iemand om te gaan die daaruit moet komen. Alles wat je meemaakt in een relatie daar ga je samen doorheen. Een burnout daar deelt hij ook in mee. Kga je niet vertellen wat je moet doen dat zeker niet! Maar wilde het toch kenbaar maken. Ik heb er zelf toen voor gekozen om hem minder zien. Ik had wel wat aan hem maar niet zoveel aan mij…want ik was er niet, me burn-out was het derde wiel aan de wagen zal ik maar zeggen.



Ik heb antidepressiva gebruikt om toen me studie wel af te kunnen maken. het was nog 3 maanden voordat ik me diploma zou krijgen..Ik heb 1 vak afgerond en ben eerder met zomervakantie gegaan zonder diploma… ik heb een half jaar langer over me studie gedaan. Nu doe ik een Hbo studie en ga anders om met de druk,maar het blijft moeilijk. Me verdere burnout verhaal zal ik je besparen. :p



We leven in moeilijke tijden waarin het niet makkelijk is om de tijd te vinden om aan jezelf te werken want het geld groeit nog steeds niet aan de bomen helaas :/ Maar doe het wel! en vind jou eigen weg hoe, wie, wat en wanneer



En oja probeer iets te doen wat totaal buiten je comfortzone valt zoals (vul jij maar in)



Groetjes



Helemaal eens. Leer om egoïstisch te zijn! Mijn horror was dat ik niets kon betekenen voor een ander. Dan zou ik in een zwart gat vallen! Ja duhhh...dat zwarte gat stond me al eeuwen aan te gapen want ik gaf ongelimiteerd en putte mezelf compleet uit. En met iedere steentje dat ik weggaf, werd dat zwarte gat groter. Met iedere steentje dat ik voor mezelf houd, wordt dat zwarte gat kleiner.



Egoïstisch zijn heeft een nare klank en dat is met een reden: vanaf jongs af aan heb ik geleerd dat ik voor het egoïsme van anderen moet zorgen. Als ik dat niet deed, was ik egoïstisch en mocht ik niet bestaan. Mijn bestaansrecht - werd er vroeg ingeramd - hing af van het naar de zin maken van anderen. Kon ik dat niet (ziek, moe, verdriet) dan verdween mijn bestaansrecht (grond onder mijn voeten zakte weg). Dus rende ik als een kip zonder kop rond om anderen al mijn steentjes te geven, zodat ik kon blijven bestaan.



Nu leer ik dat mijn bestaansrecht vanaf mijn geboorte een absolute feit IS. Dat is nu mijn startpunt. En met dit nieuwe startpunt mag ik er ook zijn als ik:

- moe ben

- ziek ben

- niets voor een ander kan doen

- verdrietig ben

- me verward voel

- bang ben

- etc. etc.



Egoïsme is tijdens en na een burn-out noodzakelijk. Ik vergelijk het nu met zuurstof. Zonder zuurstof ga ik dood. Zonder egoïsme ga ik hier niet uitkomen en richt ik mezelf sneller ter gronde.

Alles wat ik voel trek ik blijkbaar alweer in twijfel zodra ik dat gevoel niet kan terugroepen.. Geen idee waarom, gaat automatisch. Zou dan liever willen dat ik dat andersom dan ook kan... Iets negatiefs omdraaien naar iets positiefs op zo'n moment.



En hier zit de crux van het probleem: er zit een mechanisme in jou dat het goede wil vasthouden en het negatieve wil vermijden. Positief en negatief zijn niet gelijk aan elkaar. Positief is welkom! Negatief moet meteen weg!



Wat als ze allebei evenveel recht hebben om er te zijn? Ik weet dat het simpel klinkt en ben zelf al heel lang bezig om dit aan te pakken dus ik bagatelliseer je gevoelens zeker niet. Ik kwam er bij mezelf achter dat ik na een 'goede' periode, vrij snel weer in een 'slechte' periode viel. Door mezelf steeds op te splitsen (dit mag er wel van mezelf zijn en dit niet) bleef ik eindeloos vechten. Ik zat met mijn neus bovenop mijn patronen en schrijven heeft me zo geholpen. Ook door te praten met mensen in mijn omgeving die zelf een burn-out hebben gehad, gaf me zoveel waardevolle inzichten.



Het grootste inzicht was dat ik mijn ondergang niet accepteerde. Dan kan ik wensen en verlangen wat ik wil; als ik de ondergang blijf veroordelen, kom ik geen stap verder. Dus mijn wens om energie te krijgen en me weer ALIVE te voelen, heb ik losgelaten. Mijn wens werd om iedere vooruit- en achteruitgang te accepteren zoals ze zich in het moment aandienen.



Ik kan je de bevrijding niet in woorden uitleggen van niet meer zo streven naar dat energieke, levende, spontane, gelukkige leven. Omgekeerd streef ik ook niet meer naar het weg willen toveren van alle pijnlijke/negatieve gevoelens. Zodra ik spanning voel (mentaal/fysiek) dan denk ik wat accepteer ik niet? En dan komt vaak een antwoord als:

- dit duurt te lang

- angst voor de toekomst

- ik weet niet wat ik moet aan situatie X (werk, financiën, etc.)

- mijn lichaam werkt godverdomme niet mee

- vul maar in...



De situatie is zoals deze is. Elk gevecht in mijn hoofd is een tactiek om niet te hoeven zien dat ik op dit moment machteloos ben. Door dat echt in te zien, kan ik me overgeven aan hetgeen zich nu afspeelt. Lichaam werkt niet mee? Hoort bij een burn-out. Lig ik wakker van gepieker? Hoort bij een burn-out. Ik hoef geen probleem van een probleem te maken, toch? Bang voor de toekomst? Dat ben ik al meer dan 30 jaar en nog steeds heeft dat geen enkele (irrationele) zorg weggenomen, het heeft alleen maar bijgedragen aan het probleem. Dat probleem met die vriendin, het werk of het financiële....dat was er ruim voor mijn burn-out ook al en toen hielp me druk maken ook niet. Sterker nog; het heeft de zaken met de jaren alleen maar erger gemaakt.



En nu zit ik in een burn-out en precies dezelfde patronen en strategieën die me er toen in gebracht hebben, zijn exact dezelfde 'gedragingen' die zich tijdens de burn-out tegen me willen keren. Het verschil tussen toen en nu is dat ik werkelijk de energie niet heb om continue tegen mezelf te vechten en laat dat nou het medicijn zijn waar ik jarenlang voor weggerend heb. Klinkt zo simpel; stop met tegen jezelf vechten, maar het is echt zo.



Verlang niet te veel vanuit een positie waarin 'teveel' je sowieso al teveel is geworden. 80% van de dingen die ik voor mijn burn-out wenste, wil ik niet eens meer. Niet omdat ik mokkend en boos denk:"Laat dan maar!" maar omdat ik ingezien heb dat het voor mijn geluk totaal niet relevant is en nooit zal worden. De overige 20% onderwerp ik aan een reality check en ook daarin houd ik mijn grenzen in de gaten.

Ik geloof niet echt in een burnout. Al die labels tegenwoordig.

Soms denk ik wel eens dat ik door al die therapiesessies juist zoveel aan t denken gezet word en té bewust van alles en dus van alles in twijfel trek. Tussen wat je wilt en wat je voelt en wat je denk dat je wilt/voelt. Vermoeiend... Uitputtend zelfs. Tis nu afgelopen terugval wel heel extreem.



Daar zou je weleens gelijk in kunnen hebben. Ik ben zelf wat sceptisch als het om therapie gaat en probeer zoveel mogelijk zelf op te lossen zonder het 'oordeel' van de therapeuten, want ook dat zijn maar mensen. Heb jij nu niks aan, maar wat ik wil zeggen is dat je jezelf juist iets meer mag vertrouwen.



Paniekaanvallen en allerlei andere klachten had ik jaren voor mijn burn-out al. Klinkt misschien raar, maar ik was er niet echt bang voor. De aanvallen kwamen en gingen weer weg. Alleen het psychisch in de knoop zitten bleef veel te lang doorwoekeren en de forse paniekaanvallen had ik aan het begin van mijn burn-out zeker, maar ik putte uit eerdere ervaringen dat ik ook dat zou overleven. Het werd dus niet erger.



Ik heb veel steun gehad aan mijn directe omgeving (familie, vrienden en collega's die hetzelfde hebben meegemaakt). Ik was niet gek en dat werd steeds weer bevestigd door ervaringen van anderen te horen en hoe zij er uit gekomen zijn. Heb jij zulke mensen om je heen?

Goedeavond dames,

Ik heb hier nog wel veel gelezen, maar niet de energie gehad om te reageren



Inge dikke tegen mij is wel gezegd dit is niet in een paar maanden opgebouwd, en zal ook niet in een paar maanden voorbij zijn. Een jaar lijkt lang, maar kijk eens wat voor stappen je al gezet hebt! Ik weet niet of ik er wellicht overheen heb gelezen, heb je medicijnen?



Bij mij is afgelopen week echt het besef gekomen dat ik gewoon echt niet in orde ben en ook de punten zijn mij duidelijk. Ongelooflijke angst, overal controle over willen hebben over zaken die mijzelf aangaan, bang om niet goed genoeg te zijn, bang voor te falen en zo kan ik best wel even doorgaan.

Dat is best wel schrikken. Ik kan toch altijd alles aan? Ben bij de huisarts geweest die toch wel schrok, psychische roofbouw noemde hij nog. Ik heb al een soort van antidepressiva in huis, alleen voel ik me daar slechter door. Ik heb nu andere medicatie gekregen voor de nacht zodat ik rustig ben/wordt.



Ik wordt best gek van mezelf, enorm onrustig de hele dag door. Aan het trillen en gevoel van onrust. HA heeft mij aangeraden valdispert te nemen, ik heb die gehaald en dat helpt mij wel.



Van de bedrijfsarts mag ik wel om de dag een paar uurtjes werken, ik kan dit vanuit huis doen. Ik krijg het het over mijn hart om helemaal niks te doen. Ik heb dat dan ook gedaan, de eerste ochtend voelde ik meteen de stress en spanning en meteen last in mijn nek en schouders. Voor wat? Ik snap het niet, ik doe het meest simpele werk waar ik eigenlijk nog niet eens bij na hoef te denken.



De afgelopen week had ik eigenlijk nergens energie voor, ik heb wel een paar noodzakelijke dingen gedaan. Ik had ook geen behoefte om uit huis te gaan of om mensen te zien of horen. Herkennen jullie dit?



Vandaag was dan wel een fijne dag, heb veel kunnen doen. Dingen die ik wou doen en niet enkel omdat ze moeten. Nu ben ik lichtelijk uitgeteld en ben ik op de bank gaan zitten en heb mij een filmpje opgezet.



Sorry als het nogal onsamenhangend is.

Inge, wat vervelend dat je je steeds slechter voelt! Een depressie heb ik zelf niet gehad, dus helaas heb ik geen tips voor je. Hopelijk krijg je medicatie van de huisarts en voel je je gauw beter.



Amandelmeel, doe je aan sport of iets van beweging? Ik voel me na een stressvolle periode (en met een burnout heb je nogal gauw stress) altijd zeer onrustig. Ik kom daar alleen van af door te bewegen, bijvoorbeeld fietsen en boksen.



Ik herken het wel, dat je niemand wilt zien of horen. Er zijn perioden dat ik genoeg heb aan mezelf, dan is alles teveel. Elke prikkel maakt me dan moe, een gesprek voeren gaat dan gewoon niet. Andere mensen interesseren me dan ook niet, ik heb er dan echt geen energie voor.



Is het wel verstandig om te gaan werken, Amandelmeel? Kun je je niet beter 100% ziekmelden? Als simpele klussen je zoveel stress en lichamelijke klachten opleveren, lijkt het mij dat je beter even niet moet werken. Ik begrijp dat je je daar schuldig over voelt, dat had ik ook voordat ik me ziek meldde. Het heeft bij mij lang geduurd voor ik die knoop durfde door te hakken. Ik vond het zo lullig, want ik zat er privé doorheen, niet vanwege het werk. Maar ik had gewoon de energie niet meer. En als ik jou bericht zo lees, komt het op mij over alsof jij die energie ook niet hebt. En dan is het echt beter om voor jezelf te kiezen. Je baas is er ook bij gebaat dat jij herstelt. En als jij nu het snelst herstelt door tijdelijk helemaal niet te werken, dan is dat de beste keuze. Bij mij zakte het schuldgevoel snel weg nadat ik me had ziekgemeld. Eenmaal volledig thuis besefte ik dat dat het beste voor mij was op dat moment.

Amandelmeel, ik ben het met Inge eens dat je beter niet thuis kunt werken. Sowieso niet werken nu, maar als je straks weer aan het werk gaat, ga dan daadwerkelijk naar je werk toe. En houd je inderdaad stipt aan het aantal afgesproken uren en doe niet te veel. Ik vond ook het kletsen, socializen het meest vermoeiend. Beetje mail bijwerken, bakkie koffie drinken, er gewoon zijn: dat is voldoende voor de eerste keren. Spreek dit goed door met je bedijfsarts.



Inge, ik ben blij voor je dat je goed hebt geslapen en dat je je nu wat beter voelt. Dat heb je zelf voor elkaar gekregen door die opdracht te gaan doen! En je bent je ook bewust van je patronen, wat heel goed is. Dat zijn allemaal stappen die maken dat je vooruit komt, dat het de goede kant op gaat.

Ik ben ook 30 en zit thuis met een burnout. Door mezelf geen ontspanning te gunnen en altijd het uiterste van mezelf te eisen ben ik hierin beland. Door mijn opvoeding ben ik zo gevormd. Niet zeuren, maar doorgaan en aanpakken.



Ik heb gesprekken met een psycholoog gehad, maar wat mij het meeste heeft geholpen is een mindfullnescursus.

In het begin heb ik ook heel bewust de natuur opgezocht, lekker wandelen in alle rust. En kleine dingen zoeken waarvan je geniet, die je energie geven.

Vooral jezelf rust gunnen in het begin is erg belangrijk. Je lichaam is uitgeput van vaak jaren stress en rennen. Ik ben nu weer langzaam mijn uren uit aan het breiden, maar dat gaat niet altijd zonder slag of stoot. Ook bij mij kwam mijn burnout niet door mijn werk, maar door prive-omstandigheden. Gelukkig heb ik veel begrip op mijn werk gekregen, ze wisten ook wat ik al die jaren doorstaan heb, dus dat scheelt misschien ook.



Ik merkte dat ik jaren niet naar mijn lichaam geluisterd heb. Nu ben ik daar veel bewuster mee bezig, alhoewel dat natuurlijk ook niet meteen komt. Je moet het weer leren en jezelf gedurende de dag afvragen wat je in je lichaam voelt. Voel je aangespannen spieren of blijf je maar malen in je hoofd?



Ik ben gelukkig weer aan de beterende hand en ben mijn werkzaamheden langzaam uit aan het breiden. Ik wil nooit meer terug naar de periode die achter me ligt, dus moet alert blijven op de signalen die mijn lichaam afgeeft en mezelf belangrijk vinden.



Heel veel succes aan alle meiden die nog in de beginfase zitten. Dat je het hebt erkent is al een hele grote stap! Neem kleine stapjes voorwaarts

@Ingeb; ik snap dat je er soms helemaal genoeg van krijgt nu dit al een jaar bezig is! Des te knapper dat het je toch nog steeds lukt om jezelf weer uit de put te helpen en de draad op te pakken! Ben benieuwd hoe het bij de ha is en wat je afspreekt.



@Amandelmeel; ik denk ook dat je beter even niet kunt werken. Dat is nogal een stap weet ik uit ervaring.. maar bij mij was dat wel heel erg nodig, ik was al veel te lang doorgegaan en nog langer doorgaan zou het alleen maar nog erger hebben gemaakt. Vanaf het moment van stoppen kon ik beginnen met het acceptatieproces, wat ook niet makkelijk was/is. Heb je hulp van een psych/coach? Bedrijfsartsen snappen het niet altijd helemaal en stimuleren vaak wel werken.. ik ben natuurlijk geen deskundige, maar denk dat het voor jou goed zou zijn om even echt los te laten.



@post-it; wat goed om te horen zeg! Fijn dat het zo kan lopen. Hoeveel werk je nu weer? Kan me wel voorstellen dat het lastig blijft hoor, ook al maak je meer stappen, het blijft een proces met (volgens mij) soms vallen en opstaan. Voor jou dus ook succes!

Wat jullie schrijven is heel herkenbaar. Ook ik heb zelf een burnout gehad. Ik was altijd haastig, kon geen nee zeggen, kende mijn eigen grenzen niet en was te perfectionistisch. Daarbij kwam ook dat ik een ontzettend chaotische ongestructureerde leidinggevende had. Uiteindelijk brak het me op en kreeg ik ineens paniekaanvallen, hartkloppingen, trillende handen, zweetaanvallen, huilbuien etc.... ik kon mijn eigen gedachten niet meer stoppen. Na een jaar re-integreren lukte het me om weer 28 uur per week te werken (ik werk nu nog steeds niet fulltime). Een paar maanden geleden kreeg ik van iemand het boek Jong Opgebrand. Daar heb ik veel aan gehad. Er staan tien verhalen van jonge mensen met een burnout in. Dat was voor mij heel herkenbaar. Misschien helpt het jullie ook. In ieder geval heel veel succes en denk vooral aan jezelf. Want je eigen herstel is nu het allerbelangrijkste!