Relaties
alle pijlers
Mijn moeder behandelt me als een klein kind
woensdag 10 september 2014 om 19:50
Hallo, een paar maanden geleden ben ik hier verzeild geraakt en lees sindsdien elke dag wel een paar topics. Ik heb al een hele hoop gehad aan het nuchtere commentaar en alle levenservaring van de mensen hier. Vooral alle topics over “kutjanussen” hebben heel erg mijn ogen geopend voor mijn eigen fouten. Dat was pijnlijk en confronterend maar hard nodig, dus mijn dank daarvoor!
Nu loop ik al jarenlang met een problem, en ik vraag me af of iemand misschien wat tips heeft voor mij. Mijn moeder behandelt mij namelijk vaak als een klein kind. Dit heeft volgens mij twee redenen:
We komen allebei uit een cultuur (Oost-Europees), waar ouders vaak meer over hun kinderen te zeggen hebben, ook als de kinderen allang volwassen zijn. Ik ben grotendeels in NL opgegroeid en sta daar dus heel anders in, want ik wil gewoon m’n eigen gang gaan. Dat zorgt dus nogal eens voor wrijving.
Daarnaast heb ik een hoop gezondheidsproblemen. Daardoor ben ik vaak moe en heb ik moeite om normaal te functioneren. Ik vind het 'volwassen' leven vaak ontzettend lastig, en besef heel goed dat ik op sommige vlakken nog een kind ben. Ik krijg binnenkort hulp.
In het verleden liet ik regelmatig dingen in de soep lopen. Mijn huis was een zooi, ik betaalde rekeningen niet op tijd, enz. Mijn moeder heeft door dit alles heel erg de neiging om me dingen uit handen te nemen. Ze wil me op die manier helpen, maar ziet niet in dat ze me daardoor klein houdt. Ze doet ook regelmatig dingen als bijv: ongevraagd een glas bietensap voor me inschenken (want ze heeft gelezen dat dat oh zo gezond is) terwijl ze weet dat ik dat erg vies vind. Als ik het vervolgens weiger op te drinken, wordt ze erg boos en vraagt waarom ik niet bereid ben aan m'n gezondheid te werken (terwijl ik elke dag pillen neem en heel erg op m'n eten let vanwege mijn ziekte).
Dit is maar één voorbeeld, maar ze probeert dus met een hoop van dat soort kleine dingen haar zin door te drijven, omdat ze ervan overtuigd is dat haar manier altijd de beste manier is. Ik word daar nogal kriegel van, niet alleen omdat ik mijn leven op mijn manier wil leiden, maar ook omdat ik het beu ben om als kind gezien te worden. En ik vind ook dat opgedrongen hulp geen echte hulp is.
Ondertussen heb ik de volgende dingen al geprobeerd om de situatie te veranderen:
- Mijn moeder er rustig op aanspreken: dit heeft niet zo heel veel effect. Haar antwoord is dat ik me maar aanstel en dat ik het allemaal verkeerd zie. Ze neemt het allemaal niet zo serieus.
- Haar er iets minder rustig op aanspreken: resulteert in tranen en verwijten. Ik zou haar pijn hebben gedaan terwijl zij het zo goed bedoelt, ze was zo overstuur dat ze er niet van kon slapen, enz., enz. Kortom, ze probeert me een schuldgevoel aan te praten.
- Het me allemaal minder aantrekken: ik doe m'n best, maar raak nog regelmatig gefrustreerd. Het is een heel diep ingesleten patroon. Het gaat al wel stukken beter dan vroeger.
- Volwassener worden: dit is volgens mij het meest effectief, en ook voor mezelf wel zo fijn. Ik ben hier hard mee bezig, zowel in therapie, als thuis. Ik woon al lang op mezelf, heb een eigen inkomen, en betaal tegenwoordig (de meeste) rekingen op tijd. Maar ik ben nog steeds een ontzettende chaoot, dus het gaat met vallen en opstaan.
Kortom: ik ben er al mee bezig en besef heel goed dat mijn moeder en ik allebei een aandeel hebben in onze scheefgegroeide relatie. En ik ben niet op zoek naar een magische superoplossing, maar hebben jullie misschien wat praktische tips? Misschien zie ik iets over het hoofd, of zijn er kleine dingen die ik anders zou kunnen doen, waardoor het allemaal wat makkelijker wordt? Ik hou enorm veel van mijn moeder, maar zoals het nu gaat, is het niet bepaald gezond.
Nu loop ik al jarenlang met een problem, en ik vraag me af of iemand misschien wat tips heeft voor mij. Mijn moeder behandelt mij namelijk vaak als een klein kind. Dit heeft volgens mij twee redenen:
We komen allebei uit een cultuur (Oost-Europees), waar ouders vaak meer over hun kinderen te zeggen hebben, ook als de kinderen allang volwassen zijn. Ik ben grotendeels in NL opgegroeid en sta daar dus heel anders in, want ik wil gewoon m’n eigen gang gaan. Dat zorgt dus nogal eens voor wrijving.
Daarnaast heb ik een hoop gezondheidsproblemen. Daardoor ben ik vaak moe en heb ik moeite om normaal te functioneren. Ik vind het 'volwassen' leven vaak ontzettend lastig, en besef heel goed dat ik op sommige vlakken nog een kind ben. Ik krijg binnenkort hulp.
In het verleden liet ik regelmatig dingen in de soep lopen. Mijn huis was een zooi, ik betaalde rekeningen niet op tijd, enz. Mijn moeder heeft door dit alles heel erg de neiging om me dingen uit handen te nemen. Ze wil me op die manier helpen, maar ziet niet in dat ze me daardoor klein houdt. Ze doet ook regelmatig dingen als bijv: ongevraagd een glas bietensap voor me inschenken (want ze heeft gelezen dat dat oh zo gezond is) terwijl ze weet dat ik dat erg vies vind. Als ik het vervolgens weiger op te drinken, wordt ze erg boos en vraagt waarom ik niet bereid ben aan m'n gezondheid te werken (terwijl ik elke dag pillen neem en heel erg op m'n eten let vanwege mijn ziekte).
Dit is maar één voorbeeld, maar ze probeert dus met een hoop van dat soort kleine dingen haar zin door te drijven, omdat ze ervan overtuigd is dat haar manier altijd de beste manier is. Ik word daar nogal kriegel van, niet alleen omdat ik mijn leven op mijn manier wil leiden, maar ook omdat ik het beu ben om als kind gezien te worden. En ik vind ook dat opgedrongen hulp geen echte hulp is.
Ondertussen heb ik de volgende dingen al geprobeerd om de situatie te veranderen:
- Mijn moeder er rustig op aanspreken: dit heeft niet zo heel veel effect. Haar antwoord is dat ik me maar aanstel en dat ik het allemaal verkeerd zie. Ze neemt het allemaal niet zo serieus.
- Haar er iets minder rustig op aanspreken: resulteert in tranen en verwijten. Ik zou haar pijn hebben gedaan terwijl zij het zo goed bedoelt, ze was zo overstuur dat ze er niet van kon slapen, enz., enz. Kortom, ze probeert me een schuldgevoel aan te praten.
- Het me allemaal minder aantrekken: ik doe m'n best, maar raak nog regelmatig gefrustreerd. Het is een heel diep ingesleten patroon. Het gaat al wel stukken beter dan vroeger.
- Volwassener worden: dit is volgens mij het meest effectief, en ook voor mezelf wel zo fijn. Ik ben hier hard mee bezig, zowel in therapie, als thuis. Ik woon al lang op mezelf, heb een eigen inkomen, en betaal tegenwoordig (de meeste) rekingen op tijd. Maar ik ben nog steeds een ontzettende chaoot, dus het gaat met vallen en opstaan.
Kortom: ik ben er al mee bezig en besef heel goed dat mijn moeder en ik allebei een aandeel hebben in onze scheefgegroeide relatie. En ik ben niet op zoek naar een magische superoplossing, maar hebben jullie misschien wat praktische tips? Misschien zie ik iets over het hoofd, of zijn er kleine dingen die ik anders zou kunnen doen, waardoor het allemaal wat makkelijker wordt? Ik hou enorm veel van mijn moeder, maar zoals het nu gaat, is het niet bepaald gezond.
woensdag 10 september 2014 om 20:01
Hoe vaak zie je je moeder?
Wonen jullie dicht bij elkaar?
Je wilt praktische tips:
- Een mogelijkheid is om letterlijk afstand te creëren door ergens anders te gaan wonen en zij niet meer zo vaak langs komt, omdat het niet direct naast de deur is.
- Iedere keer als je moeder iets doet waardoor jij je klein voelt, dit direct benoemen. "Mam, ik vind je een schat. Ik voel mij alleen klein door wat je nu zegt/doet."
- Rekeningen op automatische incasso zetten, heb je nooit meer last van het niet op tijd betalen van rekeningen.
Wonen jullie dicht bij elkaar?
Je wilt praktische tips:
- Een mogelijkheid is om letterlijk afstand te creëren door ergens anders te gaan wonen en zij niet meer zo vaak langs komt, omdat het niet direct naast de deur is.
- Iedere keer als je moeder iets doet waardoor jij je klein voelt, dit direct benoemen. "Mam, ik vind je een schat. Ik voel mij alleen klein door wat je nu zegt/doet."
- Rekeningen op automatische incasso zetten, heb je nooit meer last van het niet op tijd betalen van rekeningen.
woensdag 10 september 2014 om 20:05
Ik ben op een gegeven moment vrij assertief geworden zonder er veel worden aan te wijten. Die bietensap kieper ik bijvoorbeeld in de gootsteen, was het glas om en schenk iets in dat ik wel lekker vind, niets zeggen en ook niet reageren wanneer zij iets zegt, negeren. Je moeder houdt van aandacht, geef haar alleen op positieve momenten aandacht en negeer haar wanneer zij jouw wensen niet respecteert of wanneer zij dramt. Het duurt een tijdje, echt over een paar maanden tot 1 jaar zal zij jou alsnog respecteren.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
woensdag 10 september 2014 om 20:12
Ik vind het lastig. Je geeft aan dat je met problemen zit en je in het verleden wel de verkeerde keuzes hebt gemaakt. Ik begrijp vanuit jou moeder wel dat ze je wil 'helpen' en ervoor wil waken dat het niet weer de verkeerde kant op gaat.
Daar in tegen begrijp ik jou ook heel goed en kan ik me voorstellen dat dit je benauwd.
Misschien nog één keer een rustig gesprek voeren en goed uitleggen wat het met jou doet?
Daar in tegen begrijp ik jou ook heel goed en kan ik me voorstellen dat dit je benauwd.
Misschien nog één keer een rustig gesprek voeren en goed uitleggen wat het met jou doet?
woensdag 10 september 2014 om 20:45
Ik begrijp jouw moeder wel. Jij wil dat zij jou loslaat, maar zodra zij dat doet, kom jij in de problemen. Ze is jouw moeder en het is haar natuur om jou daarvoor te willen beschermen.
Wat je zou kunnen doen, is haar advies vragen voor die dingen waar je wel hulp bij wilt en/of kunt gebruiken. Dan kan zij toch op haar manier voor jou zorgen, maar stuur jij dat in een richting waarin het jou niet meer dwars zit. Vraag bijv of ze op dag X met jou naar de financiën wil kijken, om te checken of alles goed gaat. Daarmee laat je dan ook direct aan jouw moeder zien dat jij er klaar voor bent om die verantwoordelijkheid zelf wat meer te nemen! En uiteindelijk heb jij dan geen last meer van haar ongewenste bemoeienissen en krijgt zij meer vertrouwen in jouw zelfstandigheid.
Succes!
Wat je zou kunnen doen, is haar advies vragen voor die dingen waar je wel hulp bij wilt en/of kunt gebruiken. Dan kan zij toch op haar manier voor jou zorgen, maar stuur jij dat in een richting waarin het jou niet meer dwars zit. Vraag bijv of ze op dag X met jou naar de financiën wil kijken, om te checken of alles goed gaat. Daarmee laat je dan ook direct aan jouw moeder zien dat jij er klaar voor bent om die verantwoordelijkheid zelf wat meer te nemen! En uiteindelijk heb jij dan geen last meer van haar ongewenste bemoeienissen en krijgt zij meer vertrouwen in jouw zelfstandigheid.
Succes!
woensdag 10 september 2014 om 20:45
woensdag 10 september 2014 om 20:53
Bedankt voor de tips.
Mijn moeder en ik wonen zo'n 25 km. uit elkaar. Als het aan haar lag zagen we elkaar elk weekend, maar meestal ga ik er een of twee keer per maand heen, en blijf dan een weekend bij haar. Verder bellen we zo'n drie keer per week.
Ik snap dat ze het goed bedoelt, maar echt gezond is het niet. Wat me vooral frustreert is haar onwil/onvermogen om het vanuit mijn perspectief te bekijken, maar ik besef ook dat die behoefte aan erkenning kinderachtig is. Ik zou als dertiger niet meer zo'n behoefte moeten hebben om erkenning te krijgen van mijn ouders, en dat is ook iets waar ik nog hard aan moet werken.
Assertiever worden is zeker een goede tip. Dat is lastig, want elke keer als ik dat probeer, gaat mijn moeder zielig doen en voel ik me schuldig. Toch maar wat harder worden dus, en accepteren dat dat wel eens een conflict gaat opleveren.
Mijn moeder en ik wonen zo'n 25 km. uit elkaar. Als het aan haar lag zagen we elkaar elk weekend, maar meestal ga ik er een of twee keer per maand heen, en blijf dan een weekend bij haar. Verder bellen we zo'n drie keer per week.
Ik snap dat ze het goed bedoelt, maar echt gezond is het niet. Wat me vooral frustreert is haar onwil/onvermogen om het vanuit mijn perspectief te bekijken, maar ik besef ook dat die behoefte aan erkenning kinderachtig is. Ik zou als dertiger niet meer zo'n behoefte moeten hebben om erkenning te krijgen van mijn ouders, en dat is ook iets waar ik nog hard aan moet werken.
Assertiever worden is zeker een goede tip. Dat is lastig, want elke keer als ik dat probeer, gaat mijn moeder zielig doen en voel ik me schuldig. Toch maar wat harder worden dus, en accepteren dat dat wel eens een conflict gaat opleveren.
woensdag 10 september 2014 om 21:18
@Badmeester: Dat weet ik. Working on it.
@NummerZoveel: Ik vraag mijn moeder regelmatig om advies. Wat er alleen dan nog wel eens wil gebeuren, is dat mijn moeder i.p.v. te helpen me alles uit handen wil nemen, en dan zijn we weer terug bij af.
Tegenwoordig probeer ik de "grote" dingen eerst zelf op te lossen, en vraag ik alleen om advies bij "kleine" dingen (Van het type: "Hoe krijg ik die vlek het beste weg?"). Op die manier wil ik laten zien dat ik mijn problemen zelf aankan.
@Spijk-er: Meestal ga ik naar mijn ouders, omdat er altijd wel een computerprobleem is dat gefixt moet worden En ik blijf daar vaak een weekend omdat ik chronisch moe ben, en dit voor mij makkelijker is. Op slechte dagen ben ik al helemaal uitgeput na een uur in de bus zitten, dus dan ga ik liever niet dezelfde dag nog terug. Maar ze komen ook bij mij langs, hoor en soms ga ik er maar voor een paar uur heen.
@NummerZoveel: Ik vraag mijn moeder regelmatig om advies. Wat er alleen dan nog wel eens wil gebeuren, is dat mijn moeder i.p.v. te helpen me alles uit handen wil nemen, en dan zijn we weer terug bij af.
Tegenwoordig probeer ik de "grote" dingen eerst zelf op te lossen, en vraag ik alleen om advies bij "kleine" dingen (Van het type: "Hoe krijg ik die vlek het beste weg?"). Op die manier wil ik laten zien dat ik mijn problemen zelf aankan.
@Spijk-er: Meestal ga ik naar mijn ouders, omdat er altijd wel een computerprobleem is dat gefixt moet worden En ik blijf daar vaak een weekend omdat ik chronisch moe ben, en dit voor mij makkelijker is. Op slechte dagen ben ik al helemaal uitgeput na een uur in de bus zitten, dus dan ga ik liever niet dezelfde dag nog terug. Maar ze komen ook bij mij langs, hoor en soms ga ik er maar voor een paar uur heen.
woensdag 10 september 2014 om 21:23
woensdag 10 september 2014 om 21:36
quote:NummerZoveel schreef op 10 september 2014 @ 20:45:
Ik begrijp jouw moeder wel. Jij wil dat zij jou loslaat, maar zodra zij dat doet, kom jij in de problemen. Ze is jouw moeder en het is haar natuur om jou daarvoor te willen beschermen.
Wat je zou kunnen doen, is haar advies vragen voor die dingen waar je wel hulp bij wilt en/of kunt gebruiken. Dan kan zij toch op haar manier voor jou zorgen, maar stuur jij dat in een richting waarin het jou niet meer dwars zit. Vraag bijv of ze op dag X met jou naar de financiën wil kijken, om te checken of alles goed gaat. Daarmee laat je dan ook direct aan jouw moeder zien dat jij er klaar voor bent om die verantwoordelijkheid zelf wat meer te nemen! En uiteindelijk heb jij dan geen last meer van haar ongewenste bemoeienissen en krijgt zij meer vertrouwen in jouw zelfstandigheid.
Succes!
Dit!
Je hoeft niet altijd maar tégen je moeder te vechten. Dat vreet energie en is voor jullie beiden ongezond. Daarnaast is liefde en erkenning willen een dodelijk ziekte als je volwassen bent. Het is een gegraai en gemis en teleurstelling na teleurstelling. Het medicijn zit 'm echt in emotioneel volwassen worden en dat gaat je lukken met therapie, gewoon volhouden!
Verder wil je dat ze JOUW perspectief begrijpt, maar dat is een recept voor ellende. Want op jouw beurt begrijp je háár perspectief ook niet. Snap je hoe je het onmogelijke vraagt van haar? Jij moet jezelf begrijpen, is jouw taak, jouw verantwoordelijkheid. Als je dat inziet dan ga je je steeds minder ergeren aan haar onbegrip, want het begrip voor jezelf heb je al. Daar heb je haar niet voor nodig. Sterker nog, hoe beter jij jezelf doorhebt en accepteert, hoe makkelijker jij je moeder gaat accepteren en minder als klein kind je hakken in het zand zet.
Is hard werken, maar je bent het waard!
Ik begrijp jouw moeder wel. Jij wil dat zij jou loslaat, maar zodra zij dat doet, kom jij in de problemen. Ze is jouw moeder en het is haar natuur om jou daarvoor te willen beschermen.
Wat je zou kunnen doen, is haar advies vragen voor die dingen waar je wel hulp bij wilt en/of kunt gebruiken. Dan kan zij toch op haar manier voor jou zorgen, maar stuur jij dat in een richting waarin het jou niet meer dwars zit. Vraag bijv of ze op dag X met jou naar de financiën wil kijken, om te checken of alles goed gaat. Daarmee laat je dan ook direct aan jouw moeder zien dat jij er klaar voor bent om die verantwoordelijkheid zelf wat meer te nemen! En uiteindelijk heb jij dan geen last meer van haar ongewenste bemoeienissen en krijgt zij meer vertrouwen in jouw zelfstandigheid.
Succes!
Dit!
Je hoeft niet altijd maar tégen je moeder te vechten. Dat vreet energie en is voor jullie beiden ongezond. Daarnaast is liefde en erkenning willen een dodelijk ziekte als je volwassen bent. Het is een gegraai en gemis en teleurstelling na teleurstelling. Het medicijn zit 'm echt in emotioneel volwassen worden en dat gaat je lukken met therapie, gewoon volhouden!
Verder wil je dat ze JOUW perspectief begrijpt, maar dat is een recept voor ellende. Want op jouw beurt begrijp je háár perspectief ook niet. Snap je hoe je het onmogelijke vraagt van haar? Jij moet jezelf begrijpen, is jouw taak, jouw verantwoordelijkheid. Als je dat inziet dan ga je je steeds minder ergeren aan haar onbegrip, want het begrip voor jezelf heb je al. Daar heb je haar niet voor nodig. Sterker nog, hoe beter jij jezelf doorhebt en accepteert, hoe makkelijker jij je moeder gaat accepteren en minder als klein kind je hakken in het zand zet.
Is hard werken, maar je bent het waard!
woensdag 10 september 2014 om 21:41
Klinkt als een....moeder.
Die van mij was ook zo. Heeft ongelofelijk veel ruzies en frustraties opgeleverd. Het is eigenlijk pas beter geworden nadat ik zelf een kind had en dus heel fanatiek naar mijn moeder toe werd en haar haar zin niet meer door liet drijven. Ik deed het nu niet alleen meer voor mijzelf maar voor mijn baby en dat bracht de tijger eh moeder in mij boven.
Er zijn gewoon van die moeders die altijd zo blijven totdat je zelf er echt een halt toe roept. Dan maar zeggen dat ze niet meer welkom is als ze zich niet naar jouw regels gedraagt. En als ze dan zo'n vies drankje voor je inschenkt gewoon vragen of ze weggaat of als je daar bent gewoon opstappen.
Rustig vertellen dat dat niet de afspraak was en dat je dus nu weggaat en het de volgende keer wel weer probeert maar nu ff niet.
Die van mij was ook zo. Heeft ongelofelijk veel ruzies en frustraties opgeleverd. Het is eigenlijk pas beter geworden nadat ik zelf een kind had en dus heel fanatiek naar mijn moeder toe werd en haar haar zin niet meer door liet drijven. Ik deed het nu niet alleen meer voor mijzelf maar voor mijn baby en dat bracht de tijger eh moeder in mij boven.
Er zijn gewoon van die moeders die altijd zo blijven totdat je zelf er echt een halt toe roept. Dan maar zeggen dat ze niet meer welkom is als ze zich niet naar jouw regels gedraagt. En als ze dan zo'n vies drankje voor je inschenkt gewoon vragen of ze weggaat of als je daar bent gewoon opstappen.
Rustig vertellen dat dat niet de afspraak was en dat je dus nu weggaat en het de volgende keer wel weer probeert maar nu ff niet.
woensdag 10 september 2014 om 21:54
Sensy, wat jij zegt is zo ontzettend waar! Maar dat ben ik pas onlangs gaan beseffen. Ik heb jarenlang naar liefde en erkenning gehunkerd, en dat altijd buiten mezelf gezocht. Ik rende ook altijd van het ene vriendje direct door naar de volgende. Na de zoveelste relationele flop ben ik eindelijk in gaan zien dat de verantwoordelijkheid toch echt bij mij ligt en dat eerst maar eens moet leren om van mezelf te houden.
En je hebt gelijk, ik kan mijn moeder nooit helemaal begrijpen, terwijl ik altijd dacht van wel. Zo had ik het nog niet bekeken!
En je hebt gelijk, ik kan mijn moeder nooit helemaal begrijpen, terwijl ik altijd dacht van wel. Zo had ik het nog niet bekeken!
woensdag 10 september 2014 om 21:57
quote:morrowind schreef op woensdag 10 september 2014 21:18 @Badmeester: Dat weet ik. Working on it.
@NummerZoveel: Ik vraag mijn moeder regelmatig om advies. Wat er alleen dan nog wel eens wil gebeuren, is dat mijn moeder i.p.v. te helpen me alles uit handen wil nemen, en dan zijn we weer terug bij af.
Tegenwoordig probeer ik de "grote" dingen eerst zelf op te lossen, en vraag ik alleen om advies bij "kleine" dingen (Van het type: "Hoe krijg ik die vlek het beste weg?"). Op die manier wil ik laten zien dat ik mijn problemen zelf aankan.
@Spijk-er: Meestal ga ik naar mijn ouders, omdat er altijd wel een computerprobleem is dat gefixt moet worden En ik blijf daar vaak een weekend omdat ik chronisch moe ben, en dit voor mij makkelijker is. Op slechte dagen ben ik al helemaal uitgeput na een uur in de bus zitten, dus dan ga ik liever niet dezelfde dag nog terug. Maar ze komen ook bij mij langs, hoor en soms ga ik er maar voor een paar uur heen. Ik denk dat je juist naar grotere vragen moet kijken. Geef haar maar een leuke klus om haar tanden in te zetten, dan kun jij je ondertussen bezig houden met de dingen die jij belangrijk vindt! Jouw moeder heeft een zorgbehoefte, en als je slim bent dan doe je daar je voordeel mee. Er zijn vast wel dingen waar je niet aan toe komt of geen zin in hebt, en waar zij haar tanden in kan zetten. Win/win voor allebei!
@NummerZoveel: Ik vraag mijn moeder regelmatig om advies. Wat er alleen dan nog wel eens wil gebeuren, is dat mijn moeder i.p.v. te helpen me alles uit handen wil nemen, en dan zijn we weer terug bij af.
Tegenwoordig probeer ik de "grote" dingen eerst zelf op te lossen, en vraag ik alleen om advies bij "kleine" dingen (Van het type: "Hoe krijg ik die vlek het beste weg?"). Op die manier wil ik laten zien dat ik mijn problemen zelf aankan.
@Spijk-er: Meestal ga ik naar mijn ouders, omdat er altijd wel een computerprobleem is dat gefixt moet worden En ik blijf daar vaak een weekend omdat ik chronisch moe ben, en dit voor mij makkelijker is. Op slechte dagen ben ik al helemaal uitgeput na een uur in de bus zitten, dus dan ga ik liever niet dezelfde dag nog terug. Maar ze komen ook bij mij langs, hoor en soms ga ik er maar voor een paar uur heen. Ik denk dat je juist naar grotere vragen moet kijken. Geef haar maar een leuke klus om haar tanden in te zetten, dan kun jij je ondertussen bezig houden met de dingen die jij belangrijk vindt! Jouw moeder heeft een zorgbehoefte, en als je slim bent dan doe je daar je voordeel mee. Er zijn vast wel dingen waar je niet aan toe komt of geen zin in hebt, en waar zij haar tanden in kan zetten. Win/win voor allebei!
woensdag 10 september 2014 om 22:02
quote:morrowind schreef op 10 september 2014 @ 21:18:
@Badmeester: Dat weet ik. Working on it.
@NummerZoveel: Ik vraag mijn moeder regelmatig om advies. Wat er alleen dan nog wel eens wil gebeuren, is dat mijn moeder i.p.v. te helpen me alles uit handen wil nemen, en dan zijn we weer terug bij af.
Tegenwoordig probeer ik de "grote" dingen eerst zelf op te lossen, en vraag ik alleen om advies bij "kleine" dingen (Van het type: "Hoe krijg ik die vlek het beste weg?"). Op die manier wil ik laten zien dat ik mijn problemen zelf aankan.
@Spijk-er: Meestal ga ik naar mijn ouders, omdat er altijd wel een computerprobleem is dat gefixt moet worden En ik blijf daar vaak een weekend omdat ik chronisch moe ben, en dit voor mij makkelijker is. Op slechte dagen ben ik al helemaal uitgeput na een uur in de bus zitten, dus dan ga ik liever niet dezelfde dag nog terug. Maar ze komen ook bij mij langs, hoor en soms ga ik er maar voor een paar uur heen.ik heb niet gezegd dat je, je moeder om advies moet vragen. Alleen dat ik me ook wel in haar kan verplaatsen met de omschrijving die je geeft. Je bent 30 toch? Probeer meer vanuit je eigen ideeen te handelen. Sta achter wat jij vindt en voelt.
@Badmeester: Dat weet ik. Working on it.
@NummerZoveel: Ik vraag mijn moeder regelmatig om advies. Wat er alleen dan nog wel eens wil gebeuren, is dat mijn moeder i.p.v. te helpen me alles uit handen wil nemen, en dan zijn we weer terug bij af.
Tegenwoordig probeer ik de "grote" dingen eerst zelf op te lossen, en vraag ik alleen om advies bij "kleine" dingen (Van het type: "Hoe krijg ik die vlek het beste weg?"). Op die manier wil ik laten zien dat ik mijn problemen zelf aankan.
@Spijk-er: Meestal ga ik naar mijn ouders, omdat er altijd wel een computerprobleem is dat gefixt moet worden En ik blijf daar vaak een weekend omdat ik chronisch moe ben, en dit voor mij makkelijker is. Op slechte dagen ben ik al helemaal uitgeput na een uur in de bus zitten, dus dan ga ik liever niet dezelfde dag nog terug. Maar ze komen ook bij mij langs, hoor en soms ga ik er maar voor een paar uur heen.ik heb niet gezegd dat je, je moeder om advies moet vragen. Alleen dat ik me ook wel in haar kan verplaatsen met de omschrijving die je geeft. Je bent 30 toch? Probeer meer vanuit je eigen ideeen te handelen. Sta achter wat jij vindt en voelt.
donderdag 11 september 2014 om 09:19
[...]
Lees nog eens even de dingen die je hier noemt in je eigen topic. Ik begrijp donders goed dat jou moeder je wil beschermen en behoeden voor een volledige instorting en deurwaarders aan de deur in verband met het niet betalen van rekeningen.
Ze bedoelt het goed. En waarschijnlijk is het ook gewoon nodig wat ze doet. Ik persoonlijk krijg sterk de indruk dat je wel geheel zelfstandig WIL zijn. Maar dat NIET kan zijn.
Ik denk dat je blij mag zijn dat je moeder zich zo voor je inzet.
Kijk, als er verder geen problemen met je zouden zijn dan zou ik je 100% gelijk geven. En wordt het tijd dat je los komt van je moeder.
Maar je hebt nog zoveel probleempjes dat ik bang ben dat je het helemaal in je eentje (nog) niet gaat redden.
Ik denk als moeder echt helemaal niets meer voor je zou doen je binnen de kortste keren vast gaat lopen.
Lees nog eens even de dingen die je hier noemt in je eigen topic. Ik begrijp donders goed dat jou moeder je wil beschermen en behoeden voor een volledige instorting en deurwaarders aan de deur in verband met het niet betalen van rekeningen.
Ze bedoelt het goed. En waarschijnlijk is het ook gewoon nodig wat ze doet. Ik persoonlijk krijg sterk de indruk dat je wel geheel zelfstandig WIL zijn. Maar dat NIET kan zijn.
Ik denk dat je blij mag zijn dat je moeder zich zo voor je inzet.
Kijk, als er verder geen problemen met je zouden zijn dan zou ik je 100% gelijk geven. En wordt het tijd dat je los komt van je moeder.
Maar je hebt nog zoveel probleempjes dat ik bang ben dat je het helemaal in je eentje (nog) niet gaat redden.
Ik denk als moeder echt helemaal niets meer voor je zou doen je binnen de kortste keren vast gaat lopen.
moderatorviva wijzigde dit bericht op 29-04-2015 20:58
Reden: quote verwijderd
Reden: quote verwijderd
% gewijzigd
donderdag 11 september 2014 om 09:24
Tussen vrienden van ons zit een mannelijke tweeling, van 51 jaar. Moeder leeft nog en is heel erg bemoederlijk, wat dat ook mag betekenen. De ene man laat dat absoluut niet toe en daar gedraagt moeder zich zoals het in mijn ogen hoort. als een moeder, nieuwsgierig naar hoe het gaat, maar op de gepaste afstand van een volwassen zoon. De andere man laat nog steeds toe dat ze zich met alles in zijn leven bemoeit, ondanks dat hij getrouwd is en kinderen heeft.
De moraal zoals ik die hier zie: je moeder behandelt je alleen maar als ene klein kind omdat jij je laat behandelen als een klein kind.
De moraal zoals ik die hier zie: je moeder behandelt je alleen maar als ene klein kind omdat jij je laat behandelen als een klein kind.
Er zit niet voor niets geen "o" in Amsterdam
donderdag 11 september 2014 om 09:35
Ik snap moeders ook wel afgaande aan de brokken in hey verleden en de ziektes die er spelen.
Niet fair om haar nu zo weg te duwen nadat ze je zovaak uit de shit heeft gehaald. Dt heeft niks te maken met een zorgbehoefte van moeder, maar alles met een moeder die ziet dat haar kind best forse problemen heeft en sturing nodig heeft.
Vraag haar concreet om hulp waar je haar hulp nodig hebt, en vraag haar waar zij denkt dat je hulp nodig hebt.
Geef haar juist erkenning.
Niet fair om haar nu zo weg te duwen nadat ze je zovaak uit de shit heeft gehaald. Dt heeft niks te maken met een zorgbehoefte van moeder, maar alles met een moeder die ziet dat haar kind best forse problemen heeft en sturing nodig heeft.
Vraag haar concreet om hulp waar je haar hulp nodig hebt, en vraag haar waar zij denkt dat je hulp nodig hebt.
Geef haar juist erkenning.
