Gezondheid
alle pijlers
Jong en burnout
zaterdag 9 augustus 2014 om 22:22
Hallo, al een jaar lees ik soms op forums omdat herkenning vaak toch soort van helpt op slechte momenten.. Nu toch eens m'n eigen verhaal in t kort, omdat ik graag wil weten of er meer jonge meiden (ik word 30 binnenkort) zijn, die niet zozeer door 60urige werkweken, maar vooral door karakter eigenschappen (onzeker, altijd aan verwachtingen willen voldoen, perfectionistisch daardoor en te groot verantwoordelijkheidsgevoel .. En kan nog wel even doorgaan;-)) een fikse burnout hebben gekregen?
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
dinsdag 16 september 2014 om 09:15
*komt binnen schuifelen en steekt hand op*
Ik herken de op ook heel erg, helaas eigenlijk. Ook ik had echt geen 60-urige werkweek, maar ben ontzettend perfectionistisch, wat onzeker, en door dyspraxie en add erg gevoelig voor prikkels en ehm ... toch wat slecht in plannen.
Achteraf begon het toen ik een relatie kreeg met m'n ex. Die had een vechtscheiding achter de rug, en een dochtertje die zich gelijk de eerste keer dat ik haar ontmoette in mijn hart genesteld had. De ouders van zo'n lief meiske haar kapot zien vechten was gewoon verschrikkelijk, en daarnaast had ik ineens te maken met enorme financiële problemen van mijn ex waar hij zelf geen raad mee wist, allemaal dingen waar ik normaal als 24-jarige niet mee in aanraking zou komen. Na een tijd toch voor mezelf moeten kiezen, maar wel met het nare gevolg dat ik dat meisje achter moest laten in die situatie, en dat ik het gevoel had gefaald te hebben - als haar eigen ouders dat niet deden had ik als 'stief' haar moeten beschermen, en ik kon het niet, sterker nog, ik liet haar in de steek.
Daarna even niets, een nieuwe relatie die gelukkig wel goed ging (en gaat), met iemand zonder kinderen, rare exen of financiële problemen ... maar toen gingen we samenwonen, dus een verhuizing, vlak daarvoor kreeg ik onverwacht een miskraam, en in de maanden erna liep ik 'ineens' vast. Omdat ik van mezelf gewoon door moest gaan, want wat anderen meemaakten was allemaal erger/meer/zwaarder etc. Gek eigenlijk he, hoe je alles wat met jezelf te maken heeft kunt bagatelliseren. Tot mijn stagebegeleidster aan de noodrem trok, en ik brak - waarop zij me de realiteit voorschotelde: de drie meest stressvolle situaties in een mensenleven zijn scheiding, verhuizing en rouw.
Het gaat nu gelukkig weer een stuk beter, maar ik merk wel dat ik me nog steeds teveel aantrek als ik op de rem moet trappen - en dat doe ik dus nog steeds wel eens te laat, waarna ik een paar dagen eigenlijk niets kan van vermoeidheid. Maar ik heb wel eindelijk weer m'n huis min of meer op orde, kan weer vrijwilligerswerk doen en daar ook energie en ontspanning uit halen. Het heeft alleen wel een paar jaar de tijd gekost om zover te komen.
Ik herken de op ook heel erg, helaas eigenlijk. Ook ik had echt geen 60-urige werkweek, maar ben ontzettend perfectionistisch, wat onzeker, en door dyspraxie en add erg gevoelig voor prikkels en ehm ... toch wat slecht in plannen.
Achteraf begon het toen ik een relatie kreeg met m'n ex. Die had een vechtscheiding achter de rug, en een dochtertje die zich gelijk de eerste keer dat ik haar ontmoette in mijn hart genesteld had. De ouders van zo'n lief meiske haar kapot zien vechten was gewoon verschrikkelijk, en daarnaast had ik ineens te maken met enorme financiële problemen van mijn ex waar hij zelf geen raad mee wist, allemaal dingen waar ik normaal als 24-jarige niet mee in aanraking zou komen. Na een tijd toch voor mezelf moeten kiezen, maar wel met het nare gevolg dat ik dat meisje achter moest laten in die situatie, en dat ik het gevoel had gefaald te hebben - als haar eigen ouders dat niet deden had ik als 'stief' haar moeten beschermen, en ik kon het niet, sterker nog, ik liet haar in de steek.
Daarna even niets, een nieuwe relatie die gelukkig wel goed ging (en gaat), met iemand zonder kinderen, rare exen of financiële problemen ... maar toen gingen we samenwonen, dus een verhuizing, vlak daarvoor kreeg ik onverwacht een miskraam, en in de maanden erna liep ik 'ineens' vast. Omdat ik van mezelf gewoon door moest gaan, want wat anderen meemaakten was allemaal erger/meer/zwaarder etc. Gek eigenlijk he, hoe je alles wat met jezelf te maken heeft kunt bagatelliseren. Tot mijn stagebegeleidster aan de noodrem trok, en ik brak - waarop zij me de realiteit voorschotelde: de drie meest stressvolle situaties in een mensenleven zijn scheiding, verhuizing en rouw.
Het gaat nu gelukkig weer een stuk beter, maar ik merk wel dat ik me nog steeds teveel aantrek als ik op de rem moet trappen - en dat doe ik dus nog steeds wel eens te laat, waarna ik een paar dagen eigenlijk niets kan van vermoeidheid. Maar ik heb wel eindelijk weer m'n huis min of meer op orde, kan weer vrijwilligerswerk doen en daar ook energie en ontspanning uit halen. Het heeft alleen wel een paar jaar de tijd gekost om zover te komen.
dinsdag 16 september 2014 om 13:02
dinsdag 16 september 2014 om 16:18
@doeline wat fijn dat je huisarts zo begripvol was ik studeer nog dus heb helaas geen ervaring hoe het zit met bedrijfsartsen enzo, maar lijkt me erg vervelend inderdaad dat je om de dag moet bellen. Het lijkt me dat dat alleen maar meer spanningen oplevert, vooral als je elke keer moet gaan vertellen dat het eigenlijk niet goed gaat. Hoop voor je dat hier iets op te vinden valt, want mijn ervaring is dat dit echt niet binnen een paar weken over is. Succes!
@ingeb84 fijn dat je een leuke vakantie hebt gehad! Hopelijk heb je een beetje tot rust kunnen komen
Ik ben door de huisarts toen niet door gestuurd naar een psych, maar wel naar een psychosomatische fysiotherapeute omdat ik veel hyperventilatie kreeg (is een combinatie van praten en ademhalings/ontspannings oefeningen). Maar mijn huisarts zei erbij dat als ik niet direct deze week kon komen, dat hij zelf er achteraan zou bellen omdat je inderdaad NU hulp nodig hebt. Gelukkig was dit niet nodig en kon ik zelf diezelfde week nog een afspraak regelen. Erg vervelend als je lang op hulp moet wachten die je zo lang nodig hebt, helaas komt dit heel veel voor
Ik kan zelf gelukkig nu melden dat het de laatste 2 weken echt heel erg goed gaat, heb weinig slechte dagen gehad. Vaak wel erg moe aan het einde van de dag, maar dat moe zijn heb ik 100 keer liever dan al die andere nare dingen waar ik last van had dus dat neem ik nog maar even voor lief.. Afgelopen zaterdag eindelijk na maaaanden weer eens een ouderwets avondje kunnen stappen, lang volgehouden, lekker gedanst en ook de alcohol kon ik voor de verandering weer eens prima verdragen. En daarna nergens last van gehad! Dat was echt lang geleden en voelde ZO goed. Hopelijk blijft deze stijgende lijn!
Ik ben trouwens een boek aan het lezen, ben pas net begonnen maar in de bladzijden die ik al gelezen heb vindt ik erg veel herkenning. Het boek heet "Stop met stressen, handleiding voor jongeren met een (bijna) burnout". Het is wel gericht op wat jongere mensen dan dat ik hier gemiddeld zie (de jongeren die er in voorkomen zijn ongeveer 17-20 jaar), maar dat maakt de lichamelijke ervaring van een burn-out niet heel veel anders dus dat vindt ik niet zo erg.
Als ik wat verder ben zal ik vertellen of het ECHT een aanrader is
Volgens mij als je zoekt op google vindt je ook een site waar een aantal pagina's online te lezen zijn.
@ingeb84 fijn dat je een leuke vakantie hebt gehad! Hopelijk heb je een beetje tot rust kunnen komen
Ik ben door de huisarts toen niet door gestuurd naar een psych, maar wel naar een psychosomatische fysiotherapeute omdat ik veel hyperventilatie kreeg (is een combinatie van praten en ademhalings/ontspannings oefeningen). Maar mijn huisarts zei erbij dat als ik niet direct deze week kon komen, dat hij zelf er achteraan zou bellen omdat je inderdaad NU hulp nodig hebt. Gelukkig was dit niet nodig en kon ik zelf diezelfde week nog een afspraak regelen. Erg vervelend als je lang op hulp moet wachten die je zo lang nodig hebt, helaas komt dit heel veel voor
Ik kan zelf gelukkig nu melden dat het de laatste 2 weken echt heel erg goed gaat, heb weinig slechte dagen gehad. Vaak wel erg moe aan het einde van de dag, maar dat moe zijn heb ik 100 keer liever dan al die andere nare dingen waar ik last van had dus dat neem ik nog maar even voor lief.. Afgelopen zaterdag eindelijk na maaaanden weer eens een ouderwets avondje kunnen stappen, lang volgehouden, lekker gedanst en ook de alcohol kon ik voor de verandering weer eens prima verdragen. En daarna nergens last van gehad! Dat was echt lang geleden en voelde ZO goed. Hopelijk blijft deze stijgende lijn!
Ik ben trouwens een boek aan het lezen, ben pas net begonnen maar in de bladzijden die ik al gelezen heb vindt ik erg veel herkenning. Het boek heet "Stop met stressen, handleiding voor jongeren met een (bijna) burnout". Het is wel gericht op wat jongere mensen dan dat ik hier gemiddeld zie (de jongeren die er in voorkomen zijn ongeveer 17-20 jaar), maar dat maakt de lichamelijke ervaring van een burn-out niet heel veel anders dus dat vindt ik niet zo erg.
Als ik wat verder ben zal ik vertellen of het ECHT een aanrader is
Volgens mij als je zoekt op google vindt je ook een site waar een aantal pagina's online te lezen zijn.
woensdag 17 september 2014 om 14:35
Voor de bedrijfsarts/ Casemanager hoef je echt niet netjes gekleed, gewoon normaal.
Bereid je vooral voor jezelf voor, wat wil JIJ graag melden, watvoor hulp denk je zelf te willen van hun of andere zorgverleners, welke stappen heb je al genomen enz, schrijf t gewoon op en neem het mee. Als je t spannend vind, of gewoon prettig, neem dan iemand mee. Deed en doe ik ook nog steeds wel eens! Zelf vergeet je door je huidige gezondheid al snel wat er gezegd is als je weer thuis bent.
Vraag wel even dan of die Casemanager echt bedrijfsarts is, die mogen medische info krijgen van je, en anders ben je nog steeds niks verplicht als t eerst een 'gewone' algemene intake voor de arbodienst is...
Geef dus ook aan, dat t je spanning geeft en onrustig maakt dat je iedere dag bericht moet geven aan je werk. Vraag daar een oplossing voor, daar zijn ze voor. Bijv even 2 wkn of misschien zelfs 2 mnd geen contact met werk... Als ze je serieus nemen, en zolang jij eerlijk bent, doen ze dat lijkt me ook en zijn ze er om joi te helpen,dan denken ze met je mee en hebben zij er juist verstand van hoe de komende weken eruit gaan zien...
Succes!
Psychosomatisch fysio ken ik;-), k ben zelf fysio,en dus collega die psychosomatisch gespecialiseerd is... Ook juist wel lastig;-). Genoeg kennis in m'n eigen hoofd, soms is minder erover weten beter haha
Bereid je vooral voor jezelf voor, wat wil JIJ graag melden, watvoor hulp denk je zelf te willen van hun of andere zorgverleners, welke stappen heb je al genomen enz, schrijf t gewoon op en neem het mee. Als je t spannend vind, of gewoon prettig, neem dan iemand mee. Deed en doe ik ook nog steeds wel eens! Zelf vergeet je door je huidige gezondheid al snel wat er gezegd is als je weer thuis bent.
Vraag wel even dan of die Casemanager echt bedrijfsarts is, die mogen medische info krijgen van je, en anders ben je nog steeds niks verplicht als t eerst een 'gewone' algemene intake voor de arbodienst is...
Geef dus ook aan, dat t je spanning geeft en onrustig maakt dat je iedere dag bericht moet geven aan je werk. Vraag daar een oplossing voor, daar zijn ze voor. Bijv even 2 wkn of misschien zelfs 2 mnd geen contact met werk... Als ze je serieus nemen, en zolang jij eerlijk bent, doen ze dat lijkt me ook en zijn ze er om joi te helpen,dan denken ze met je mee en hebben zij er juist verstand van hoe de komende weken eruit gaan zien...
Succes!
Psychosomatisch fysio ken ik;-), k ben zelf fysio,en dus collega die psychosomatisch gespecialiseerd is... Ook juist wel lastig;-). Genoeg kennis in m'n eigen hoofd, soms is minder erover weten beter haha
woensdag 17 september 2014 om 15:08
Hee allemaal,
@ knuffeltijgertje, goed om te horen dat je na die harde klap weer zoveel kan ondernemen! Heeeeel fijn om te lezen vind ik in deze fase, 'happy endings'- of, in ieder geval, stijgende lijnen, want mij is die er vooralsnog niet. Tijd, mildheid en acceptatie.... 3 zaken waar ik niet al te zeer bekend mee ben en nu noodgewongen moet zien aanleren.
@ jools, heerlijk dat je weer hebt kunnen stappen! Moeilijk vind ik dat nog, ik woon midden in de stad, tussen feestgedruis en enthousiaste mensen blakend van vitaliteit- en dan het verdriet dat het aan je voorbij moet gaan. Van het weekend wel even een terrasje gepikt, al heel wat momenteel, was vermoeiend maar ook wel erg fijn!
@ doeline, ik zou lekker niet al te net gaan- wie weet zie je er veels te goed en gezond uit Maar ik kom uit een weinig formele werkomgeving, bij ons zijn gympjes sowieso de norm. Ik hoop dat je een relaxte bedrijfsarts hebt- zijn advies aan je werkgever is sowieso bindend, dus als hij je een paar weken rust voorschrijft kan je werkgever jou niet zomaar vragen om om de dag te bellen. Irritant hoor! Als het nog even duurt voor je je bedrijfsarts ziet, misschien vragen of het ook goed is als je mag mailen? Veel sterkte hee!
@ inge, hoe is het om weer thuis te komen? Niet helemaal Griekenland eh, maar gelukkig schijnt de zon!
Ik heb net mijn eerste kennismaking gehad met het haptonomische circuit. Het was wel soort van fijn, al vond ie me volgens mij wel een dramatisch geval. Hij voelde dat ik met al mijn kracht de boel bijelkaar probeerde te houden- waar die ook wel gelijk in heeft. En tegelijk ook een soort verzetloosheid / gat zonder bodem. Eh ok? Misschien wel waar, maar ook wel freaky om te horen! Maar is zeker zo dat ik veeel te veel in mijn hoofd zit en niet goed voel wat mijn lichaam nodig heeft, dus hopelijk steek (voel) ik er wat van op.
GIsteren van de huisarts geweest voor uitslag bloedonderzoek- want ja, je weet heus wel dat je gewoon burned out bent, maar, wie weet wat de stress allemaal in je lichaam heeft aangericht wat ook niet bijdraagt aan je herstel. Uitslag was: vitamine b12 tekort, dus opladen met een 6tal injecties de komende maanden. Heeft iemand van jullie dat wel eens laten testen?
@ knuffeltijgertje, goed om te horen dat je na die harde klap weer zoveel kan ondernemen! Heeeeel fijn om te lezen vind ik in deze fase, 'happy endings'- of, in ieder geval, stijgende lijnen, want mij is die er vooralsnog niet. Tijd, mildheid en acceptatie.... 3 zaken waar ik niet al te zeer bekend mee ben en nu noodgewongen moet zien aanleren.
@ jools, heerlijk dat je weer hebt kunnen stappen! Moeilijk vind ik dat nog, ik woon midden in de stad, tussen feestgedruis en enthousiaste mensen blakend van vitaliteit- en dan het verdriet dat het aan je voorbij moet gaan. Van het weekend wel even een terrasje gepikt, al heel wat momenteel, was vermoeiend maar ook wel erg fijn!
@ doeline, ik zou lekker niet al te net gaan- wie weet zie je er veels te goed en gezond uit Maar ik kom uit een weinig formele werkomgeving, bij ons zijn gympjes sowieso de norm. Ik hoop dat je een relaxte bedrijfsarts hebt- zijn advies aan je werkgever is sowieso bindend, dus als hij je een paar weken rust voorschrijft kan je werkgever jou niet zomaar vragen om om de dag te bellen. Irritant hoor! Als het nog even duurt voor je je bedrijfsarts ziet, misschien vragen of het ook goed is als je mag mailen? Veel sterkte hee!
@ inge, hoe is het om weer thuis te komen? Niet helemaal Griekenland eh, maar gelukkig schijnt de zon!
Ik heb net mijn eerste kennismaking gehad met het haptonomische circuit. Het was wel soort van fijn, al vond ie me volgens mij wel een dramatisch geval. Hij voelde dat ik met al mijn kracht de boel bijelkaar probeerde te houden- waar die ook wel gelijk in heeft. En tegelijk ook een soort verzetloosheid / gat zonder bodem. Eh ok? Misschien wel waar, maar ook wel freaky om te horen! Maar is zeker zo dat ik veeel te veel in mijn hoofd zit en niet goed voel wat mijn lichaam nodig heeft, dus hopelijk steek (voel) ik er wat van op.
GIsteren van de huisarts geweest voor uitslag bloedonderzoek- want ja, je weet heus wel dat je gewoon burned out bent, maar, wie weet wat de stress allemaal in je lichaam heeft aangericht wat ook niet bijdraagt aan je herstel. Uitslag was: vitamine b12 tekort, dus opladen met een 6tal injecties de komende maanden. Heeft iemand van jullie dat wel eens laten testen?
woensdag 17 september 2014 om 16:58
Dankje wel voor te tips dames! Ik ga helaas wel alleen, me vriend die moet werken, wilt wel graag vrij voor me nemen maar vind het niet nodig, omdat hij ook al hele weekend vrij heeft genomen voor mijn verjaardag. En familie ja, die wil ik natuurlijk ook niet te veel belasten.
Wat goed bloem dat je jou bloed hebt laten onderzoeken, laat ons weten of jij je beter gaat voelen door de injecties.
Wat goed bloem dat je jou bloed hebt laten onderzoeken, laat ons weten of jij je beter gaat voelen door de injecties.
woensdag 17 september 2014 om 18:22
@doeline je hoeft niet netjes gekleed, het is waarschijnlijk geen lang gesprek. Ze schatten je situatie in, en wat belangrijk is dat jij goed je eigen grenzen aangeeft! Succes!
Ik moet even van me afschrijven.. Het ging een aantal weken zo goed! Ik sliep weer heerlijk en overdag kon ik gewoon mijn ding doen, werken ging goed.. alleen zo moe, dat was het enige! Gisteren weer naar de paragnost geweest. Blijkbaar heeft hij veel los gemaakt, ik was zo moe/zoveel spanning! Maar ik kon maar niet in slaap komen 's avonds, wekkertje ging om 06uur. Oh wat baal ik dan! Dan maak ik me alleen maar druk druk druk en dat zenuwachtige gevoel is mij de baas, ik kon wel janken! Uiteindelijk 4 a 5 uur geslapen, wat een hell.. en dan gaat de wekker. Midden in mijn droom wordt ik wakker, en wat voel je je dan belabberd. Ik had weer last van hyperventilatie, kreeg geen hap door mijn keel, zo gespannen. Weer een paniekaanval.. Mn moeder heeft me zelfs gebracht en gehaald naar mijn werk. Toen ik daar aan kwam moest ik ook even alles eruit huilen, daarna ging het redelijk. Wat voel je je dan weer ellendig he Ik voel me nu een beetje depressief, machteloos, bang om vannacht weer niet te kunnen slapen en wetende dat de wekker morgen weer om 06 uur gaat.
En dan ook nog overmorgen weer naar de arbeidsdeskundige. Ik kreeg 3 dagen geleden een mail of ik wel op gesprek wilde komen, omdat hij begreep van mijn leidinggevende dat ik nog niet volledig hersteld ben. Ik zie daar zo tegenop. Ik kan mijn eigen grenzen wel aangeven.. Ik wil alles ook te graag en op dagen dat ik me goed voel denk ik dat ik wel weer veel kan. Lichamelijk ben ik gewoon op, gebroken. Kon vanmiddag ook alleen maar huilen.
Iom de paragnost moet ik beginnen met trainen bij de fysio onder begeleiding, de focus wordt dan gelegd op mijn ademhaling. Dit is zo belangrijk zei die. Ben benieuwd.
Hoe gaat het met jullie? Met werken? Medicijnen etc?
Ik moet even van me afschrijven.. Het ging een aantal weken zo goed! Ik sliep weer heerlijk en overdag kon ik gewoon mijn ding doen, werken ging goed.. alleen zo moe, dat was het enige! Gisteren weer naar de paragnost geweest. Blijkbaar heeft hij veel los gemaakt, ik was zo moe/zoveel spanning! Maar ik kon maar niet in slaap komen 's avonds, wekkertje ging om 06uur. Oh wat baal ik dan! Dan maak ik me alleen maar druk druk druk en dat zenuwachtige gevoel is mij de baas, ik kon wel janken! Uiteindelijk 4 a 5 uur geslapen, wat een hell.. en dan gaat de wekker. Midden in mijn droom wordt ik wakker, en wat voel je je dan belabberd. Ik had weer last van hyperventilatie, kreeg geen hap door mijn keel, zo gespannen. Weer een paniekaanval.. Mn moeder heeft me zelfs gebracht en gehaald naar mijn werk. Toen ik daar aan kwam moest ik ook even alles eruit huilen, daarna ging het redelijk. Wat voel je je dan weer ellendig he
Ik voel me nu een beetje depressief, machteloos, bang om vannacht weer niet te kunnen slapen en wetende dat de wekker morgen weer om 06 uur gaat. En dan ook nog overmorgen weer naar de arbeidsdeskundige. Ik kreeg 3 dagen geleden een mail of ik wel op gesprek wilde komen, omdat hij begreep van mijn leidinggevende dat ik nog niet volledig hersteld ben. Ik zie daar zo tegenop. Ik kan mijn eigen grenzen wel aangeven.. Ik wil alles ook te graag en op dagen dat ik me goed voel denk ik dat ik wel weer veel kan. Lichamelijk ben ik gewoon op, gebroken. Kon vanmiddag ook alleen maar huilen.
Iom de paragnost moet ik beginnen met trainen bij de fysio onder begeleiding, de focus wordt dan gelegd op mijn ademhaling. Dit is zo belangrijk zei die. Ben benieuwd.
Hoe gaat het met jullie? Met werken? Medicijnen etc?
woensdag 17 september 2014 om 18:55
@sann92, wat vervelend dat jij je zo voelt. Waarom heb jij je niet ziekgemeld en gewoon lekker thuis gebleven. Kijk even aan hoe het vanavond gaat, als je weer zo slecht slaapt en een paniekaanval krijgt, blijf dan lekker thuis. Je zegt dat het net zo goed gaat, trap dan ook meteen op de rem wanneer het even weer niet gaat! Wat ik heb begrepen van de andere meiden is dat dit toch echt tijd nodig heeft.
woensdag 17 september 2014 om 19:47
@doeline je hebt wel gelijk.. alleen ben ik bang dat als ik niet ga vanwege paniek/hyperventilatie ik de volgende keer ook niet durf. Uiteindeljk ging het werken wel goed, alleen het eerste uur belabberd. Ik kijk het morgen even aan. Het zenuwachtige drukkende gevoel op de borst zit me zo dwars, voor mij de boosdoener..
woensdag 17 september 2014 om 21:51
@sann92 Heb je al eens Valdispert (ik heb de extra sterke variant) geprobeerd? Ik had ook heel veel last van drukkend gevoel op de borst, dat zijn je tussenribspieren die je ongemerkt de hele tijd aanspant en daar spierpijn van krijgt wat het drukkende gevoel geeft. Valdispert hielp bij mij om deze wat meer te ontspannen en daardoor werd het drukkende gevoel ook veel minder. Ook sliep ik er beter van Is het proberen waard als je verder nog niets gebruikt daarvoor!
Werk je nog hele dagen?
Werk je nog hele dagen?
woensdag 17 september 2014 om 23:06
Bloem.. Lees je goed in over een b12 tekort. Deze krijg je niet zomaar en is ook niet op te lossen met een paar injecties! Een tekort geeft heel veel klachten die overeenkomen met een burn out... Huisartsen weten vaak te weinig hierover, wellicht kun je je laten doorsturen naar een internist.
water en zand
donderdag 18 september 2014 om 10:57
donderdag 18 september 2014 om 13:12
@jooois nee nog nooit geprobeerd! Ik zal vanmiddag eens kijken! Het is niet echt een druk, maar meer het zenuwachtige gevoel op m'n borst, de adrenaline die me in de weg zit.
Heb vannacht 6 uurtjes geslapen, toch maar even een oxazepam gepakt. Voor een x vind ik dat niet erg. Nu paar dagen vrij! Hopelijk wat tot rust komen en niet teveel spanningen.
Heb vannacht 6 uurtjes geslapen, toch maar even een oxazepam gepakt. Voor een x vind ik dat niet erg. Nu paar dagen vrij! Hopelijk wat tot rust komen en niet teveel spanningen.
donderdag 18 september 2014 om 15:48
@sann92 Weet niet goed of het daar ook tegen helpt, snap wel precies wat je bedoeld want heb daar ook veel last van gehad. Weet alleen niet goed wat je er tegen kunt doen, heb er zelf destijds ook niet veel aan gedaan.. is met de tijd over gegaan Hoor vaak dat sporten helpt aan het teveel aan adrenaline in je lichaam (duh), maar had daar zelf destijds mijn hoofd helemaal niet naar staan dus ook nooit geprobeerd.
Denk niet dat de Valdispert helpt tegen het zenuwachtige gevoel, maar misschien helpt het je wat rustiger en langer te slapen. Het is in ieder geval het proberen waard want het is niet heel duur, en heeft geen nare bijwerkingen. Succes! Even lekker rusten tijdens je vrije dagen!
Denk niet dat de Valdispert helpt tegen het zenuwachtige gevoel, maar misschien helpt het je wat rustiger en langer te slapen. Het is in ieder geval het proberen waard want het is niet heel duur, en heeft geen nare bijwerkingen. Succes! Even lekker rusten tijdens je vrije dagen!
donderdag 18 september 2014 om 16:49
@sanne92 naar he, zo'n terugval. En ik snap wel dat je toch gin. Dat merkte ik ook, toen ik eenmaal een keer ziek meldde bij mijn stage omdat het echt niet ging, werd de keren erna de drempel ook hoger.
Merk wel dat ik beter ben geworden in grenzen aangeven trouwens, en dat moet ook wel, al is het soms lastig. Wat voelde ik me weer even naar toen ik vorige week met Etsy stopte ... Maar het was vooral een hoop werk en promotie, wn toen ik eindelijk wat verkocht had aan een familielid kreeg ik een waarschuwing en werd het geannuleerd; er was overlap in de achternaam, dus ik zou het zelf wel zijn. Ik merk dat het toch echt wel rust geeft, het kostte veel teveel energie zo; al zit ik wel nog steeds bijna dagelijks een keer verdwaasd achter de computer te bedenken wat ik vergeet, om te beseffen dat ik niet meer hoef.
Merk wel dat ik beter ben geworden in grenzen aangeven trouwens, en dat moet ook wel, al is het soms lastig. Wat voelde ik me weer even naar toen ik vorige week met Etsy stopte ... Maar het was vooral een hoop werk en promotie, wn toen ik eindelijk wat verkocht had aan een familielid kreeg ik een waarschuwing en werd het geannuleerd; er was overlap in de achternaam, dus ik zou het zelf wel zijn. Ik merk dat het toch echt wel rust geeft, het kostte veel teveel energie zo; al zit ik wel nog steeds bijna dagelijks een keer verdwaasd achter de computer te bedenken wat ik vergeet, om te beseffen dat ik niet meer hoef.
donderdag 18 september 2014 om 22:47
Bloem, je schrijft dat het advies van de bedrijfsarts bindend is, dat is niet waar hoor! Ze geven alleen advies aan de werkgever, en die bepaald uiteindelijk hoe je re-integratie eruit gaat zien... Vaak volgen ze het wel op, omdat ze moeten meewerken aan de voorwaarden van wet poortwachter, maar bedrijfsarts is nooit bindend!!
Het is wennen maar ook lekker thuis! Wel apart, slaap hier gelukkig wel wat beter en dieper lijkt t, maar m'n lijf voelt ook wel weer wat onrustiger soms... Wat onrustige buik, veel lucht omhoog, moe. Even weer ander ritme vinden denk ik! Het zonnetje is wel enorm lekker, maakt de overgang stuk minder groot haha! Vanavond zelfs gebbq'ed en dat half september!
Nog even van genieten! Maandag ga ik t weer proberen op m'n werk, had m'n agenda strak afgeblokt zodat ik rustig kan beginnen hooelijk en niet teveel patienten zie en noet meteen weer 5u ga starten en dus ook maar 3dgn en geen 4 meer, dus dinsdag gelijk weer vrij. Al heb ik ook genoeg afspraken staan naast m'n werkuren. Nog even langs huisarts, woensdag na werk naar bedrijfsarts, vrijdag Haptotherapeut. Dus lekker bezig;-). Maar ook allemaal wel fijn om ze te spreken en soort nieuwe start voor m'n gevoel te maken met een dag minder werken/ opbouwen en nu dus met medicatie, dat weet de bedrijfsarts zelfs nog allemaal niet haha
Ik heb ook gelezen over vitamine b12, en dat tekort idd vergelijkbare symptomen als een burnout kunnen geven!! Bij mik niet gemeten, maar je krijgt t goed binnen door vlees, vis en melkproducten enz, dat neem ik dagelijks genoeg , dus bijv vegetariërs hebben veel hogere kans op tekorten! Ben benieuwd of je verschil merkt:) hoop het voor je!
Genietse iedereen van de zon!! Maak er gebruik van, voordat de sombere donkerdere maanden eraan komen!
Het is wennen maar ook lekker thuis! Wel apart, slaap hier gelukkig wel wat beter en dieper lijkt t, maar m'n lijf voelt ook wel weer wat onrustiger soms... Wat onrustige buik, veel lucht omhoog, moe. Even weer ander ritme vinden denk ik! Het zonnetje is wel enorm lekker, maakt de overgang stuk minder groot haha! Vanavond zelfs gebbq'ed en dat half september!
Nog even van genieten! Maandag ga ik t weer proberen op m'n werk, had m'n agenda strak afgeblokt zodat ik rustig kan beginnen hooelijk en niet teveel patienten zie en noet meteen weer 5u ga starten en dus ook maar 3dgn en geen 4 meer, dus dinsdag gelijk weer vrij. Al heb ik ook genoeg afspraken staan naast m'n werkuren. Nog even langs huisarts, woensdag na werk naar bedrijfsarts, vrijdag Haptotherapeut. Dus lekker bezig;-). Maar ook allemaal wel fijn om ze te spreken en soort nieuwe start voor m'n gevoel te maken met een dag minder werken/ opbouwen en nu dus met medicatie, dat weet de bedrijfsarts zelfs nog allemaal niet haha
Ik heb ook gelezen over vitamine b12, en dat tekort idd vergelijkbare symptomen als een burnout kunnen geven!! Bij mik niet gemeten, maar je krijgt t goed binnen door vlees, vis en melkproducten enz, dat neem ik dagelijks genoeg , dus bijv vegetariërs hebben veel hogere kans op tekorten! Ben benieuwd of je verschil merkt:) hoop het voor je!
Genietse iedereen van de zon!! Maak er gebruik van, voordat de sombere donkerdere maanden eraan komen!
zaterdag 20 september 2014 om 15:33
@jooois het helpt tot nu toe nog niet echt tegen mijn nerveusiteit. Het is zo vervelend want je wilt alles zo graag doen, alleen de zenuwen belemmeren alles! Wordt er zo gek van. Hoop dat het even weer een periode van een paar dagen is, want voorgaande weken was het inderdaad even weg. Ik ga straks een wedstrijd volleyballen, lekkere afleiding
@knuffeltijgertje herkenbaar, de drempel wordt dan inderdaad hoger. Achteraf kun je dan wel trots op jezelf zijn als je toch geweest bent, ben ik ook!
@Inge succes maandag!
Ik ben gisteren bij de arbeidsdeskundige geweest en moet donderdag naar de bedrijfsarts -_-. Ik vind de gesprekken zo langzamerhand niet meer leuk. Ik ben weer aan het opbouwen sinds eind juli van 2 dagen 3 uurtjes, zit ik nu al op 3 dagen 4,5 uur per dag. Nu willen ze dat ik er weer 2 uurtjes bij aan plak per dag, verdeeld over 2 dagdiensten en 1 late dienst. Gaat hij vragen wanneer ik weer denk volledig hersteld te zijn enzo. Ik vind dat zo lastig. Ik heb ook gewoon gezegd ik kan daar geen vinger op leggen. De ene keer gaat het minder, dan slaap ik bijna niet, hyperventileer ik, paniek etc. de andere keer gaat het goed. Ze kunnen toch ook niet verwachten dat ik zo even kan zeggen van ik denk dat ik die en die datum wel weer beter ben. Lastig hoor, maar moet nu wel wat vaker evalueren. Ik voel dan gelijk weer zo'n druk.. Hoe is jullie contact met de bedrijfsarts? Begripvol?
@knuffeltijgertje herkenbaar, de drempel wordt dan inderdaad hoger. Achteraf kun je dan wel trots op jezelf zijn als je toch geweest bent, ben ik ook!
@Inge succes maandag!
Ik ben gisteren bij de arbeidsdeskundige geweest en moet donderdag naar de bedrijfsarts -_-. Ik vind de gesprekken zo langzamerhand niet meer leuk. Ik ben weer aan het opbouwen sinds eind juli van 2 dagen 3 uurtjes, zit ik nu al op 3 dagen 4,5 uur per dag. Nu willen ze dat ik er weer 2 uurtjes bij aan plak per dag, verdeeld over 2 dagdiensten en 1 late dienst. Gaat hij vragen wanneer ik weer denk volledig hersteld te zijn enzo. Ik vind dat zo lastig. Ik heb ook gewoon gezegd ik kan daar geen vinger op leggen. De ene keer gaat het minder, dan slaap ik bijna niet, hyperventileer ik, paniek etc. de andere keer gaat het goed. Ze kunnen toch ook niet verwachten dat ik zo even kan zeggen van ik denk dat ik die en die datum wel weer beter ben. Lastig hoor, maar moet nu wel wat vaker evalueren. Ik voel dan gelijk weer zo'n druk.. Hoe is jullie contact met de bedrijfsarts? Begripvol?
zaterdag 20 september 2014 om 15:46
@Sann, mijn bedrijfsarts is heel begripvol. Ik vind zelf dat ik de persoon ben die werkelijk weet wat ik voel, hoe het gaat en wat ik aan kan.
Op dit moment is dat meer dan in mijn plan van aanpak staat.
Deze week twee x 4 uur op kantoor geweest, ging goed. Ik moet goed opletten en mijn grenzen aangeven wat ik in die vier uur doe. Dus ipv alles te willen doen maar een paar dingen.
Verder vul ik de uren aan daar ik van thuis kan werken. Doe vier uur in de ochtend op de tijden dat ik ook op kantoor zou werken. Voor mij is dit goed voor mijn structuur en het gaat goed.
Enkel op de dag dat ik therapie heb werk ik weinig. De therapie is zwaar en ik ben dan helemaal van slag.
Ik merk wel dat ik mijn grenzen goed bewaak. Als ik ergens geen zin in heb, dan zeg ik ook nee. Voorheen was dat anders.
Wat betreft nerveus/onrustig gevoel. Ik heb dat ook en wordt er wel gestoord van. Overdag gebruik ik valdispert tabletjes. Drie per dag. Mij helpt dat. Voor de nacht heb ik medicijnen van de huisarts. Ik had eerst een halve ad maar daar werd ik een zombie van en die wou ik niet meer. De huisarts heeft toen andere medicijnen voorgeschreven die mij wel helpen. Beter slapen en minder nachtmerries.
Ook ik sport, hardlopen. Helpt mij ontspannen en helpt mij ook om rustig te worden. Verder thuis wat handwerken en dingen die ik leuk vind.
Ik zelf heb veel moeite met dingen loslaten. Ik moet poetsen, ik moet opruimen, moet wassen, moet afwassen. De therapeute snapt dat wel .
De therapeute gaf daar wel een verklaring voor, doordat het zo'n puinhoop is in mijn hoofd, kan ik er niet nog meer chaos in mijn huis bij hebben. Klinkt best logisch toch
en och een fijn opgeruimd huis is toch wel zo prettig
Op dit moment is dat meer dan in mijn plan van aanpak staat.
Deze week twee x 4 uur op kantoor geweest, ging goed. Ik moet goed opletten en mijn grenzen aangeven wat ik in die vier uur doe. Dus ipv alles te willen doen maar een paar dingen.
Verder vul ik de uren aan daar ik van thuis kan werken. Doe vier uur in de ochtend op de tijden dat ik ook op kantoor zou werken. Voor mij is dit goed voor mijn structuur en het gaat goed.
Enkel op de dag dat ik therapie heb werk ik weinig. De therapie is zwaar en ik ben dan helemaal van slag.
Ik merk wel dat ik mijn grenzen goed bewaak. Als ik ergens geen zin in heb, dan zeg ik ook nee. Voorheen was dat anders.
Wat betreft nerveus/onrustig gevoel. Ik heb dat ook en wordt er wel gestoord van. Overdag gebruik ik valdispert tabletjes. Drie per dag. Mij helpt dat. Voor de nacht heb ik medicijnen van de huisarts. Ik had eerst een halve ad maar daar werd ik een zombie van en die wou ik niet meer. De huisarts heeft toen andere medicijnen voorgeschreven die mij wel helpen. Beter slapen en minder nachtmerries.
Ook ik sport, hardlopen. Helpt mij ontspannen en helpt mij ook om rustig te worden. Verder thuis wat handwerken en dingen die ik leuk vind.
Ik zelf heb veel moeite met dingen loslaten. Ik moet poetsen, ik moet opruimen, moet wassen, moet afwassen. De therapeute snapt dat wel .
De therapeute gaf daar wel een verklaring voor, doordat het zo'n puinhoop is in mijn hoofd, kan ik er niet nog meer chaos in mijn huis bij hebben. Klinkt best logisch toch
en och een fijn opgeruimd huis is toch wel zo prettig
zaterdag 20 september 2014 om 22:35
Vervelend Sanne, dat de bedrijfarts/ kundige eigenlijk daardoor ook nog soort druk blijft leggen door die vraag te stellen... Die zou beter moeten weten! Mijn bedrijfsarts is juist prettig gelukkig, die roept mij juist eerder terug. Soms wil ik al teveel , maar dan roept m'n lijf me weer terug.. Van haar mocht ik afgelopen tijd juist niet meer opbouwen, maar juist me goed voelen bij wat ik al deed en pas als dat tijdje goed ging (wat t dus helaas niet ging), pas weer opbouwen. Zij heeft de ervaring in de opbouw, ik had vaak een soort tijdspad in mijn hoofd onbewust... Hoopte eerst dat ik er in een paar maanden wel zou zijn, toen Najah dan maar een jaar, maar daar ben ik ook al voorbij en ben er nog lang niet... Dus zij was degene die ook juist zei, juist de tijd loslaten, je weet niet van te voren hoelang zoiets gaat duren , het duurt zolang het duurt en je probeert jezelf te vinden en gebruik juist de tijd om sterker te worden en niet steeds jezelf voorbij te lopen of zoveel op te leggen door dingen te moeten of door er een tijd aan de koppelen... Zorgt alleen maar voor evt nieuwe teleurstelling als het niet lukt of anders loopt!
Was wel fijn dat de bedrijfsarts en later ook m'n manager dat beiden zeiden, want ik was duidelijk zelf degene die de druk daardoor opvoerde voor mezelf wat alleen maar tegen je werkt! Want je hebt t niet in de hand door de terugslagen en bij iedereen gaat t anders, heeft de burnout aan andere aanloop gehad en andere oorzaken...
Hooelijk kan je daar met je bedrijfsarts van de week goed over praten, dat dat je druk geeft en dat je uiteraard niet weet wanneer je weer je beter voelt! Bouw iig niet te snel op... 2u pér werkdag klinkt echt veel in mijn oren als 1 stap... Ik zou 2u per werkweek en dat even weer 1-2wkn proberen en dan evt iets erbij als het goed gaat. Stilstaan in je opbouw is ook soms vooruitgang en geen achteruitgang of falen heb ik ook geleerd:-)!
Succes!!
Was wel fijn dat de bedrijfsarts en later ook m'n manager dat beiden zeiden, want ik was duidelijk zelf degene die de druk daardoor opvoerde voor mezelf wat alleen maar tegen je werkt! Want je hebt t niet in de hand door de terugslagen en bij iedereen gaat t anders, heeft de burnout aan andere aanloop gehad en andere oorzaken...
Hooelijk kan je daar met je bedrijfsarts van de week goed over praten, dat dat je druk geeft en dat je uiteraard niet weet wanneer je weer je beter voelt! Bouw iig niet te snel op... 2u pér werkdag klinkt echt veel in mijn oren als 1 stap... Ik zou 2u per werkweek en dat even weer 1-2wkn proberen en dan evt iets erbij als het goed gaat. Stilstaan in je opbouw is ook soms vooruitgang en geen achteruitgang of falen heb ik ook geleerd:-)!
Succes!!
zondag 21 september 2014 om 18:46
@amandelmeel wat fijn dat je wel een fijne bedrijfsarts hebt. Ik heb met zowel de arbeidsdeskundige als met de bedrijfsarts ook wel fijne gesprekken gehad, alleen het tweede gesprek afgelopen vrijdag met de arbeidsdeskundige vond ik een beetje vlot gaan. Opzich vind ik het ook wel fijn dat ik ipv 3 dagdiensten 1 late dienst daarvan mag doen. Ik heb echt zoveel moeite met het ''in slapen'' en 's ochtends wakker worden.. Gelukkig gaat het goed met jou en heb ik het idee dat je ook erg goed bezig bent. Ook prettig voor je dat je thuis kan werken.
Ik merk ook dat structuur erg belangrijk is voor me.
Wat je zegt over je therapie.. ik had dus hetzelfde afgelopen dinsdag. Na de therapie ben ik dus ook van slag geraakt en eigenlijk nog niet echt opgekrabbeld. Ik moet me ook vast houden dat het 4 weken erg goed ging en ik een tijdje geen last gehad heb van die zenuwen. Alleen nu kan ik het bijna niet weg denken, de zenuwen zitten er eerder dan de gedachten lijkt het wel. Zo vervelend! Ook heb ik momenteel last van gespannen kaken.. Mag ik vragen welke medicijnen je van de huisarts hebt gekregen voor het slapen? Ik heb 2 maanden Mirtazepine geslikt van mei t/m juli. Wel blij dat ik hier mee gestopt ben, wilde geen AD meer. Wel merk ik dat het lastig is om op eigen krachten te doen, maar wil dit wel volhouden.
Ik merk iig veel herkenning in je verhaal!
@inge as vrijdag mag ik naar de arbo-arts. Ik ga ook de tijd nemen om mijn verhaal te doen. Wat je zegt over dat tijdspad, dat heb ik ook in mijn hoofd. Besef nu wel dat dat helemaal niet realistisch is en ik het gewoon per dag en werkweek moet bekijken. Ik ga mijn best doen!
Hopelijk slaap ik vannacht lekker en ben ik morgenvroeg fit op mijn werk. Succes allemaal deze week!
Ik merk ook dat structuur erg belangrijk is voor me.
Wat je zegt over je therapie.. ik had dus hetzelfde afgelopen dinsdag. Na de therapie ben ik dus ook van slag geraakt en eigenlijk nog niet echt opgekrabbeld. Ik moet me ook vast houden dat het 4 weken erg goed ging en ik een tijdje geen last gehad heb van die zenuwen. Alleen nu kan ik het bijna niet weg denken, de zenuwen zitten er eerder dan de gedachten lijkt het wel. Zo vervelend! Ook heb ik momenteel last van gespannen kaken.. Mag ik vragen welke medicijnen je van de huisarts hebt gekregen voor het slapen? Ik heb 2 maanden Mirtazepine geslikt van mei t/m juli. Wel blij dat ik hier mee gestopt ben, wilde geen AD meer. Wel merk ik dat het lastig is om op eigen krachten te doen, maar wil dit wel volhouden.
Ik merk iig veel herkenning in je verhaal!
@inge as vrijdag mag ik naar de arbo-arts. Ik ga ook de tijd nemen om mijn verhaal te doen. Wat je zegt over dat tijdspad, dat heb ik ook in mijn hoofd. Besef nu wel dat dat helemaal niet realistisch is en ik het gewoon per dag en werkweek moet bekijken. Ik ga mijn best doen!
Hopelijk slaap ik vannacht lekker en ben ik morgenvroeg fit op mijn werk. Succes allemaal deze week!
maandag 22 september 2014 om 11:24
Hallo allemaal!
Kleine episode zelfbeklag deel 3, burnout week 4:
Het gaat hier niet zo heel erg goed... Of: misschien niet slechter of beter dan de afgelopen weken, maar ik ben het zo beu om de dagen grotendeels op de bank door te brengen, onderbroken door de kleine uitstapjes supermarkt, klein ommetje op de fiets, heel af en toe een terrasje... Echt een heel boze droom voor iemand die zo energiek en ondernemend was als ik! En daarbij de spierslapte en spierpijn, en het stressen hierover- waar vastenzeker een groot deel van mijn energie aan wegvloeit... Als iemand tevreden is over zijn kwaliteit van leven ben ik het niet!
Gisteren was opzich niet heel dramatisch: best lekker gelezen in het zonnetje, mijn huisje wat leuker ingericht, wat gerommeld met de plantjes op het balkon, even op een terrasje met lief... Maar ik zou zo graag de wereld willen bestormen...
Vandaag naar de psych, wellicht nieuwe inzichten to snap out of it.
Jullie zijn al wat verder in jullie proces. Je hoort vaak dat mensen pas opknappen wanneer ze zich aan de burnout durven overgeven of het accepteren: ervaren jullie dat ook zo en wat heeft jullie hierbij geholpen? Bepaalde boeken misschien, cognitieve gedragstherapie, inzichten, etc?
Ik ben zo trots op jullie dat jullie alweer zoveel ondernemen/ aan het werk zijn, met alle ups en downs!
@amandelmeel, ik ben ook erg benieuwd naar jou slaapmedicatie- ik slik sinds 2 weken Seroquel 25mg, waar ik goed op slaap, maar ik ben een beetje bang dat de spierpijn mede daardoor wordt veroorzaakt, dus ik ben nieuwsgierig naar alternatief!
@Sann, de Mirtazepine, wat voor effect had dat bij jou op slapen, energie, bijwerkingen & gemoedstoestand?
@doeline, ben benieuwd hoe het jou vergaat!
een hele goede maandag allemaal, alle liefs!
Kleine episode zelfbeklag deel 3, burnout week 4:
Het gaat hier niet zo heel erg goed... Of: misschien niet slechter of beter dan de afgelopen weken, maar ik ben het zo beu om de dagen grotendeels op de bank door te brengen, onderbroken door de kleine uitstapjes supermarkt, klein ommetje op de fiets, heel af en toe een terrasje... Echt een heel boze droom voor iemand die zo energiek en ondernemend was als ik! En daarbij de spierslapte en spierpijn, en het stressen hierover- waar vastenzeker een groot deel van mijn energie aan wegvloeit... Als iemand tevreden is over zijn kwaliteit van leven ben ik het niet!
Gisteren was opzich niet heel dramatisch: best lekker gelezen in het zonnetje, mijn huisje wat leuker ingericht, wat gerommeld met de plantjes op het balkon, even op een terrasje met lief... Maar ik zou zo graag de wereld willen bestormen...
Vandaag naar de psych, wellicht nieuwe inzichten to snap out of it.
Jullie zijn al wat verder in jullie proces. Je hoort vaak dat mensen pas opknappen wanneer ze zich aan de burnout durven overgeven of het accepteren: ervaren jullie dat ook zo en wat heeft jullie hierbij geholpen? Bepaalde boeken misschien, cognitieve gedragstherapie, inzichten, etc?
Ik ben zo trots op jullie dat jullie alweer zoveel ondernemen/ aan het werk zijn, met alle ups en downs!
@amandelmeel, ik ben ook erg benieuwd naar jou slaapmedicatie- ik slik sinds 2 weken Seroquel 25mg, waar ik goed op slaap, maar ik ben een beetje bang dat de spierpijn mede daardoor wordt veroorzaakt, dus ik ben nieuwsgierig naar alternatief!
@Sann, de Mirtazepine, wat voor effect had dat bij jou op slapen, energie, bijwerkingen & gemoedstoestand?
@doeline, ben benieuwd hoe het jou vergaat!
een hele goede maandag allemaal, alle liefs!
maandag 22 september 2014 om 16:36
Hallo, ja het vroege opstaan (6:30) valt me ook wel wat tegen. Heb gisteren een drukke dag gehad met ook nog wel wat emoties waar ik vandaag last van heb. Gewerkt wat fijn was, maar moeite met mijn tranen bedwingen in de bus. De emoties uiten doe ik toch liever thuis. Liever houdt ik die binnen, ook dat heeft ervoor gezorgd dat ik nu in deze situatie zit.
Hoe er mee omgaan? Nou persoonlijk heb ik er jaren tegen gevochten, niet aan toe geven. Toch wel een jaar of 14. En nu knapte het. Ik wil er ook niet meer tegen vechten al sta ik daar wel in tweestrijd en dat merkt mijn therapeute ook. Heb ik de situatie geaccepteerd? Ik heb geaccepteerd dat ik hier door moet. Hoe ongelooflijk pijnlijk ik het ook vind, voor mij heb ik geen keus. Het is misschien wel mijn vechters mentaliteit. Ik weet dat ik er goed en sterker uit ga komen.
De dag dat ik therapie heb blijft wel voorlopig mijn ziektedag. Ik denk ook om die te verplaatsen naar vrijdag, dan heb ik het weekend om daar van bij te komen. Ook als ik dadelijk weer elke dag naar kantoor ga.
Vanmiddag is nu een bankhang middag, ben heel moe. Hier moet ik van leren dat ik ook op de bank mag liggen en dat strijken en stofzuigen morgen ook kan
Ik heb van de huisarts promethazine 25mg voorgeschreven gekregen.
Even een voor jullie.
Hoe er mee omgaan? Nou persoonlijk heb ik er jaren tegen gevochten, niet aan toe geven. Toch wel een jaar of 14. En nu knapte het. Ik wil er ook niet meer tegen vechten al sta ik daar wel in tweestrijd en dat merkt mijn therapeute ook. Heb ik de situatie geaccepteerd? Ik heb geaccepteerd dat ik hier door moet. Hoe ongelooflijk pijnlijk ik het ook vind, voor mij heb ik geen keus. Het is misschien wel mijn vechters mentaliteit. Ik weet dat ik er goed en sterker uit ga komen.
De dag dat ik therapie heb blijft wel voorlopig mijn ziektedag. Ik denk ook om die te verplaatsen naar vrijdag, dan heb ik het weekend om daar van bij te komen. Ook als ik dadelijk weer elke dag naar kantoor ga.
Vanmiddag is nu een bankhang middag, ben heel moe. Hier moet ik van leren dat ik ook op de bank mag liggen en dat strijken en stofzuigen morgen ook kan
Ik heb van de huisarts promethazine 25mg voorgeschreven gekregen.
Even een voor jullie.
maandag 22 september 2014 om 16:38
@bloem, wat jammer dat het minder met je gaat, ik wou dat ik je ook wat meer tips kon geven, maar ik moet ook nog beginnen aan het hele traject van accepteren en herstellen.
Gesprek met de casemanger ging goed, ze was ook heel begripvol. Hoef nu ook niet meer om de dag te bellen, maar 1x in de week. Afgelopen weekend ben ik met lief naar Parijs geweest, het heeft me heel goed gedaan. Was wel heel moe moest wel in de middag slapen anders had ik geen energie. Lief heeft me ook ten huwelijk gevraagd
. Op de terug vlucht ben ik ongesteld geworden, wat me weer helemaal heeft gebroken, Ik dacht echt zwanger te zijn! Wou vandaag een test doen, maar helaas de endometriose wint toch .
Gesprek met de casemanger ging goed, ze was ook heel begripvol. Hoef nu ook niet meer om de dag te bellen, maar 1x in de week. Afgelopen weekend ben ik met lief naar Parijs geweest, het heeft me heel goed gedaan. Was wel heel moe moest wel in de middag slapen anders had ik geen energie. Lief heeft me ook ten huwelijk gevraagd
. Op de terug vlucht ben ik ongesteld geworden, wat me weer helemaal heeft gebroken, Ik dacht echt zwanger te zijn! Wou vandaag een test doen, maar helaas de endometriose wint toch .
