Psyche
alle pijlers
Postnatale depressie?
vrijdag 19 september 2014 om 10:30
Geen idee wat ik met dit verhaal wil... Van me af schrijven denk ik...
8.5 week geleden ben ik bevallen van een meisje. Het was een lastige bevalling met voor mij ingrijpende wendingen. Na 14 uur had ik 10 cm ontsluiting, maar geen persweeen. Ik heb dus een uur op mijn normale weeen moeten persen, maar zonder resultaat. Uiteindelijk is ze met de vacuumpomp gehaald.
De weken erop gingen prima. Ik voelde me goed, genoot van mijn kleintje. Sinds een week is dit compleet omgeslagen. Ontzettend veel huilen, angstig en niet kunnen slapen. Ik bedenk steeds weer dingen om me bang te voelen. Nu heb ik een oorpiep in mijn oor (zelf opgewekt wrs) omdat ik weet dat er een vrouw was met een oorpiep die euthenasie heeft laten plegen omdat ze niet tegen die piep kon. Nu ben ik bang dat het bij mij ook zover gaat komen... Dat soort dingen allemaal. Ik heb overigens geen negatieve gedachte naar mijn kind toe, dat helemaal niet. Ik voel me alleen zwaar klote, dit voelt voor mij als een hel.
Wilde vanmorgen de huisarts bellen, was de praktijk dicht. Vervanger wil alleen spoedgevallen helpen... Ik zit er echt doorheen nu...
Zou dit ondanks ik geen negatieve gevoelens to mijn kind heb, een postnatale depressie kunnen zijn?
8.5 week geleden ben ik bevallen van een meisje. Het was een lastige bevalling met voor mij ingrijpende wendingen. Na 14 uur had ik 10 cm ontsluiting, maar geen persweeen. Ik heb dus een uur op mijn normale weeen moeten persen, maar zonder resultaat. Uiteindelijk is ze met de vacuumpomp gehaald.
De weken erop gingen prima. Ik voelde me goed, genoot van mijn kleintje. Sinds een week is dit compleet omgeslagen. Ontzettend veel huilen, angstig en niet kunnen slapen. Ik bedenk steeds weer dingen om me bang te voelen. Nu heb ik een oorpiep in mijn oor (zelf opgewekt wrs) omdat ik weet dat er een vrouw was met een oorpiep die euthenasie heeft laten plegen omdat ze niet tegen die piep kon. Nu ben ik bang dat het bij mij ook zover gaat komen... Dat soort dingen allemaal. Ik heb overigens geen negatieve gedachte naar mijn kind toe, dat helemaal niet. Ik voel me alleen zwaar klote, dit voelt voor mij als een hel.
Wilde vanmorgen de huisarts bellen, was de praktijk dicht. Vervanger wil alleen spoedgevallen helpen... Ik zit er echt doorheen nu...
Zou dit ondanks ik geen negatieve gevoelens to mijn kind heb, een postnatale depressie kunnen zijn?
vrijdag 19 september 2014 om 16:03
Beste Claudine,
Ik ben 3 maanden geleden bevallen en kreeg op gegeven moment ook extreme angsten en paniekaanvallen. Ik was continu bang. Door huisarts werd gedacht aan een postnatale depressie. Uiteindelijk is mijn bloed gecontroleerd op verhoogde schildklierwaarden en dat was inderdaad het geval. Van zo'n postnatale schildklierontsteking kun je lichamelijk, maar ook (en in mijn geval alleen) psychisch ernstig ontregeld raken. Paniek is een veelvoorkomend symptoom. De aandoening komt relatief vaak voor en als niet wordt gecheckt op schildklierwaarden, wordt vaak ten onrechte een postnatale depressie gediagnosticeerd en wordt vervolgens verkeerde behandeling ingezet. Dus: laat alsjeblieft prikken om je schildklierwaarden te checken!
Heel veel sterkte!!!
Ik ben 3 maanden geleden bevallen en kreeg op gegeven moment ook extreme angsten en paniekaanvallen. Ik was continu bang. Door huisarts werd gedacht aan een postnatale depressie. Uiteindelijk is mijn bloed gecontroleerd op verhoogde schildklierwaarden en dat was inderdaad het geval. Van zo'n postnatale schildklierontsteking kun je lichamelijk, maar ook (en in mijn geval alleen) psychisch ernstig ontregeld raken. Paniek is een veelvoorkomend symptoom. De aandoening komt relatief vaak voor en als niet wordt gecheckt op schildklierwaarden, wordt vaak ten onrechte een postnatale depressie gediagnosticeerd en wordt vervolgens verkeerde behandeling ingezet. Dus: laat alsjeblieft prikken om je schildklierwaarden te checken!
Heel veel sterkte!!!
zaterdag 20 september 2014 om 15:29
Oh, wat naar voor jou ook Maline. Hoe gaat het nu met je? Krijg je daar medicatie voor? Iig fijn dat je me daarop wijst 
Voor nu een (korte) update hoe het gaat voor wie geinteresseerd is.
Gisteren is mijn vriend eerder van zijn werk gekomen en heeft hij me direct meegenomen voor een wandeling naar het winkelcentrum. Dat heeft me echt ontzettend goed gedaan, ik was erna weer redelijk mezelf en was weer een beetje uit het negatieve.
Gisteravond nog tv gekeken en dan echt vanuit het niets komt er weer een negatieve gedachte die me bang wil maken. Echt vanuit het niets zo bizar! Maar ik voelde me op dat moment te goed om het echt de overhand te laten nemen gelukkig. Vannacht ook goed geslapen.
Vanmorgen om 7 uur gewekt door de kleine en ik voelde me eigenlijk als vanouds. Sinds een uur of 12 voel ik weer langzaam de negatieve spiraal in mijn nek hijgen en hier reageer ik ook weer jammerlijk op. Stemming gaat op en neer... Om het proberen een halt toe te roepen ga ik zo naar het park met mijn dochtertje en daar een boek lezen of proberen te genieten van de natuur, weer, diertjes, etc.
Voor nu een (korte) update hoe het gaat voor wie geinteresseerd is.
Gisteren is mijn vriend eerder van zijn werk gekomen en heeft hij me direct meegenomen voor een wandeling naar het winkelcentrum. Dat heeft me echt ontzettend goed gedaan, ik was erna weer redelijk mezelf en was weer een beetje uit het negatieve.
Gisteravond nog tv gekeken en dan echt vanuit het niets komt er weer een negatieve gedachte die me bang wil maken. Echt vanuit het niets zo bizar! Maar ik voelde me op dat moment te goed om het echt de overhand te laten nemen gelukkig. Vannacht ook goed geslapen.
Vanmorgen om 7 uur gewekt door de kleine en ik voelde me eigenlijk als vanouds. Sinds een uur of 12 voel ik weer langzaam de negatieve spiraal in mijn nek hijgen en hier reageer ik ook weer jammerlijk op. Stemming gaat op en neer... Om het proberen een halt toe te roepen ga ik zo naar het park met mijn dochtertje en daar een boek lezen of proberen te genieten van de natuur, weer, diertjes, etc.
zondag 21 september 2014 om 07:59
He claudine, hoe gaat het nu met je?
Ik lees je topic nu pas, maar herken veel. Ook ik kreeg last van extreme angsten ongeveer 8 weken na de geboorte van mijn dochter.
Bij mij bleek het uiteindelijk een postnatale depressie. Met ook geen nare gedachten richting mijn kind trouwens..
Maar zoals Maline al zei, het kan ook heel goed je schildklier zijn.
ik hoop dat je maandag bij een huisarts terecht kan, want het is heel erg belangrijk om er op tijd bij te zijn. Wat het dan ook is.. Omdat je weer gewoon lekker je aandacht moet kunnen richten op je dochter!
Sterkte!
Ik lees je topic nu pas, maar herken veel. Ook ik kreeg last van extreme angsten ongeveer 8 weken na de geboorte van mijn dochter.
Bij mij bleek het uiteindelijk een postnatale depressie. Met ook geen nare gedachten richting mijn kind trouwens..
Maar zoals Maline al zei, het kan ook heel goed je schildklier zijn.
ik hoop dat je maandag bij een huisarts terecht kan, want het is heel erg belangrijk om er op tijd bij te zijn. Wat het dan ook is.. Omdat je weer gewoon lekker je aandacht moet kunnen richten op je dochter!
Sterkte!
zondag 21 september 2014 om 08:16
quote:claudine1982 schreef op 20 september 2014 @ 15:29:
Oh, wat naar voor jou ook Maline. Hoe gaat het nu met je? Krijg je daar medicatie voor? Iig fijn dat je me daarop wijst
Voor nu een (korte) update hoe het gaat voor wie geinteresseerd is.
Gisteren is mijn vriend eerder van zijn werk gekomen en heeft hij me direct meegenomen voor een wandeling naar het winkelcentrum. Dat heeft me echt ontzettend goed gedaan, ik was erna weer redelijk mezelf en was weer een beetje uit het negatieve.
Gisteravond nog tv gekeken en dan echt vanuit het niets komt er weer een negatieve gedachte die me bang wil maken. Echt vanuit het niets zo bizar! Maar ik voelde me op dat moment te goed om het echt de overhand te laten nemen gelukkig. Vannacht ook goed geslapen.
Vanmorgen om 7 uur gewekt door de kleine en ik voelde me eigenlijk als vanouds. Sinds een uur of 12 voel ik weer langzaam de negatieve spiraal in mijn nek hijgen en hier reageer ik ook weer jammerlijk op. Stemming gaat op en neer... Om het proberen een halt toe te roepen ga ik zo naar het park met mijn dochtertje en daar een boek lezen of proberen te genieten van de natuur, weer, diertjes, etc.Heel herkenbaar allemaal. Hormonen doen erg veel met je als vrouw zijnde. Ik weet niet of je als je normaal ongesteld moet worden , of je dit dan in lichte mate ook hebt? Rust en regelmaat is op dit moment het allerbelangrijkste voor jou en je dochtertje. Als je goed geslapen hebt, kun je het beter aan , en als je aan het einde van de ochtend weer wat vermoeider gaat worden , begint het weer. Zo herkenbaar. Het vraagt tijd om je lichaam weer te laten herstellen van de zware klus die "zwangerschap en bevalling" heet. Is nogal niet wat. Het punt is ook nog eens dat de mensen van je verwachten dat je de vrolijke jonge mama uithangt. Velen snappen het ook niet. Je hebt toch een prachtige gezonde dochter, dus doe niet zo moeilijk. Geniet er nu maar van, want de tijd gaat al zo hard. Maar als je nu eenmaal in deze spiraal zit, lijkt er geen einde aan te komen. Maar meisje, het gaat goed komen, geloof het maar van deze oma. Sterkte om vandaag de dag weer door te komen.
Oh, wat naar voor jou ook Maline. Hoe gaat het nu met je? Krijg je daar medicatie voor? Iig fijn dat je me daarop wijst
Voor nu een (korte) update hoe het gaat voor wie geinteresseerd is.
Gisteren is mijn vriend eerder van zijn werk gekomen en heeft hij me direct meegenomen voor een wandeling naar het winkelcentrum. Dat heeft me echt ontzettend goed gedaan, ik was erna weer redelijk mezelf en was weer een beetje uit het negatieve.
Gisteravond nog tv gekeken en dan echt vanuit het niets komt er weer een negatieve gedachte die me bang wil maken. Echt vanuit het niets zo bizar! Maar ik voelde me op dat moment te goed om het echt de overhand te laten nemen gelukkig. Vannacht ook goed geslapen.
Vanmorgen om 7 uur gewekt door de kleine en ik voelde me eigenlijk als vanouds. Sinds een uur of 12 voel ik weer langzaam de negatieve spiraal in mijn nek hijgen en hier reageer ik ook weer jammerlijk op. Stemming gaat op en neer... Om het proberen een halt toe te roepen ga ik zo naar het park met mijn dochtertje en daar een boek lezen of proberen te genieten van de natuur, weer, diertjes, etc.Heel herkenbaar allemaal. Hormonen doen erg veel met je als vrouw zijnde. Ik weet niet of je als je normaal ongesteld moet worden , of je dit dan in lichte mate ook hebt? Rust en regelmaat is op dit moment het allerbelangrijkste voor jou en je dochtertje. Als je goed geslapen hebt, kun je het beter aan , en als je aan het einde van de ochtend weer wat vermoeider gaat worden , begint het weer. Zo herkenbaar. Het vraagt tijd om je lichaam weer te laten herstellen van de zware klus die "zwangerschap en bevalling" heet. Is nogal niet wat. Het punt is ook nog eens dat de mensen van je verwachten dat je de vrolijke jonge mama uithangt. Velen snappen het ook niet. Je hebt toch een prachtige gezonde dochter, dus doe niet zo moeilijk. Geniet er nu maar van, want de tijd gaat al zo hard. Maar als je nu eenmaal in deze spiraal zit, lijkt er geen einde aan te komen. Maar meisje, het gaat goed komen, geloof het maar van deze oma. Sterkte om vandaag de dag weer door te komen.
zondag 21 september 2014 om 08:18
Wat n bullshit van die huisarts om je af te schepen met sint jans kruid.
Belangrijk om naar n ha te gaan die je serieus neemt! Er zijn enkele antidepressiva die je veilig kunt gebruiken als je bv geeft. Maar wellicht is medicatie niet nodig als je bijv paar gesprekken kunt hebben met de poh ggz, naast t onderzoeken van fysieke zaken. Daarnaast kun je zo'n piep of oorsuizen krijgen door paniek en/of oververmoeidheid. Had ik ook in de kraamtijd.
Sterkte! N kindje krijgen kan je ff flink op zn kop zetten he.
Belangrijk om naar n ha te gaan die je serieus neemt! Er zijn enkele antidepressiva die je veilig kunt gebruiken als je bv geeft. Maar wellicht is medicatie niet nodig als je bijv paar gesprekken kunt hebben met de poh ggz, naast t onderzoeken van fysieke zaken. Daarnaast kun je zo'n piep of oorsuizen krijgen door paniek en/of oververmoeidheid. Had ik ook in de kraamtijd.
Sterkte! N kindje krijgen kan je ff flink op zn kop zetten he.
woensdag 24 september 2014 om 13:49
Hoi Claudine,
Goed dat je een afspraak hebt bij de psycholoog. Het is erg fijn denk ik dat je het van je af kunt praten. Ik heb precies hetzelfde op dit moment en denk inderdaad ook dat dit een postnatale depressie is, echter bij mij is het begonnen na een miskraam. met (onrealistische) Angsten en depressieve gevoelens. Dat bang om jezelf iets te doen zoals euthanasie dat is ook zo'n onrealistische gedachten. Dat herken ik ook wel, soms kan ik mijzelf helemaal gek denken over iets waar een ander nuchter over na zou denken. Je moet maar voorstellen dat ieder mens wel eens aparte gedachten heeft. Mijn psy zei ooit dat ze ging wandelen en ook wel eens dacht, als ik de wagen de dijk af zou duwen dan zou er iets met mijn kindje gebeuren. Maar doordat je hoofd op dit moment te gespannen en angstig is ga je die gedachten heel serieus nemen, terwijl een ander zou denken; ben je gek, dat doe ik echt niet. En die zou gewoon vrolijk verder leven.
Het zou mogelijk zijn dat die piep in je oor ook met spanning te maken kan hebben. Vaak als je geestelijke niet lekker in je vel zit dan komt dit lichamelijk ook tot uiting. Maar hoeft natuurlijk niet zo te zijn. Grote kans dat die piep in je oor vanzelf ook weer weg gaat en anders zijn dokters tegenwoordig heel kundig
!
Ps: ik volg op dit moment de online cursus 'kleur je leven', dat is een hele praktische cursus met handige tips ook. Dit kun je via je huisarts aanvragen.
Ook gebruik ik progesteron creme op natuurlijke basis. Na je miskraam zou het kunnen dat je hormoonlevel erg gedaald is. Dat heeft bij mij ook wel een beetje geholpen.
Dat waren een paar tips; misschien kun je er wat mee. In elk geval heel veel sterkte en weet dat je niet de enige bent die er last van heeft!!
Goed dat je een afspraak hebt bij de psycholoog. Het is erg fijn denk ik dat je het van je af kunt praten. Ik heb precies hetzelfde op dit moment en denk inderdaad ook dat dit een postnatale depressie is, echter bij mij is het begonnen na een miskraam. met (onrealistische) Angsten en depressieve gevoelens. Dat bang om jezelf iets te doen zoals euthanasie dat is ook zo'n onrealistische gedachten. Dat herken ik ook wel, soms kan ik mijzelf helemaal gek denken over iets waar een ander nuchter over na zou denken. Je moet maar voorstellen dat ieder mens wel eens aparte gedachten heeft. Mijn psy zei ooit dat ze ging wandelen en ook wel eens dacht, als ik de wagen de dijk af zou duwen dan zou er iets met mijn kindje gebeuren. Maar doordat je hoofd op dit moment te gespannen en angstig is ga je die gedachten heel serieus nemen, terwijl een ander zou denken; ben je gek, dat doe ik echt niet. En die zou gewoon vrolijk verder leven.
Het zou mogelijk zijn dat die piep in je oor ook met spanning te maken kan hebben. Vaak als je geestelijke niet lekker in je vel zit dan komt dit lichamelijk ook tot uiting. Maar hoeft natuurlijk niet zo te zijn. Grote kans dat die piep in je oor vanzelf ook weer weg gaat en anders zijn dokters tegenwoordig heel kundig
!Ps: ik volg op dit moment de online cursus 'kleur je leven', dat is een hele praktische cursus met handige tips ook. Dit kun je via je huisarts aanvragen.
Ook gebruik ik progesteron creme op natuurlijke basis. Na je miskraam zou het kunnen dat je hormoonlevel erg gedaald is. Dat heeft bij mij ook wel een beetje geholpen.
Dat waren een paar tips; misschien kun je er wat mee. In elk geval heel veel sterkte en weet dat je niet de enige bent die er last van heeft!!
donderdag 25 september 2014 om 09:09
quote:lalalief schreef op 19 september 2014 @ 12:11:
Er is ook een vorm van PND waarbij je angstig wordt/ angsten krijgt. Niet waarbij je je kind wat wil aandoen bijv. Ik vermoed dat ik daar zelf ook last van heb (gehad) in lichte vorm.
Heel vervelend voor je TO! Hoop dat je je snel beter gaat voelen! (Het gaat weer over, echt waar)Eens, ik heb een PND maar heb mijn kind nooit iets aan willen doen of niet willen verzorgen.
Er is ook een vorm van PND waarbij je angstig wordt/ angsten krijgt. Niet waarbij je je kind wat wil aandoen bijv. Ik vermoed dat ik daar zelf ook last van heb (gehad) in lichte vorm.
Heel vervelend voor je TO! Hoop dat je je snel beter gaat voelen! (Het gaat weer over, echt waar)Eens, ik heb een PND maar heb mijn kind nooit iets aan willen doen of niet willen verzorgen.
donderdag 25 september 2014 om 09:11
quote:Mambo schreef op 19 september 2014 @ 12:20:
Ach meis, wat naar
Het komt écht goed. Maar nu nog even niet. Wat iedereen al zegt klopt, slapen is heel belangrijk nu. Neem je partner, ouders, vriendinnen in vertrouwen. Zorg elke dag ook voor beweging. Ga naar buiten met de wandelwagen en een stuk lopen en zorg dat je onder de mensen blijft. Dat helpt goed tegen je angsten.
O, en ik zou van huisarts switchen.Weer mee eens heb ik ook gedaan!!
Ach meis, wat naar
Het komt écht goed. Maar nu nog even niet. Wat iedereen al zegt klopt, slapen is heel belangrijk nu. Neem je partner, ouders, vriendinnen in vertrouwen. Zorg elke dag ook voor beweging. Ga naar buiten met de wandelwagen en een stuk lopen en zorg dat je onder de mensen blijft. Dat helpt goed tegen je angsten.
O, en ik zou van huisarts switchen.Weer mee eens heb ik ook gedaan!!