Zwanger
alle pijlers
Had ik misschien hellp?
maandag 20 oktober 2014 om 15:42
Allereerst weet ik dat jullie geen artsen zijn en dus geen diagnose kunnen stellen, maar ik wil gewoon even van mij afschrijven.
Ik zal bij het begin beginnen. Ik heb eigenlijk een lage bloeddruk. Maar toen ik zwanger was liep deze steeds hoger op. Ik ben uiteindelijk ook doorverwezen naar de gynaecoloog. De eerste 25 weken en ik geloof zelfs nog wel een paar weken langer heb ik elke dag door de hele dag moeten overgeven. Daarna ging het weer totdat het rond de 35e week in alle hevigheid terug kwam. Ik zag sterretjes en had rechtsboven in mijn buik een ongelofelijk pijn, ook tussen de schouderbladen.
De verloskundige zag op een keer dat ik me niet goed voelde (ik zelf vind het moeilijk om te "klagen") ik was 2,5 kg zwaarder als de vrijdag ervoor door vocht en de onderdruk was nu ook hoger dan 90. Ze stuurde me meteen door naar het ziekenhuis. Daar was de bloeddruk wel wat lager, maar nog steeds tussen de 85 en 90. De urine was schoon. Bloed is niet getest.
Op de echo vonden ze mijn kindje veel te groot en dat leek hen zorgen te baren. Inmiddels werd het strakke band gevoel, de hoofdpijn steeds erger. De gynaecoloog zei dat het door de grote baby kwam, dus dat nam ik dan maar aan.
Ik had een zware bevalling maar toen mijn ouders op de verloskamer kwamen kijken, zei ik als eerste dat het me reuze meeviel. Dit verraste de gynaecoloog, omdat ik het toch echt niet heel fijn had gehad. Maar ik had me de laatste weken zo slecht gevoeld dat alles nu meeviel. De laatste weken zag ik ietwat opgeblazen en rood uit, na de bevalling gelig. Maar we dachten dat dit aan de bevalling lag. Helaas knapte ik niet op. De pijn bleef en mijn urine werd bruin. Ik had galstenen, later bleek alvleesklier ontsteking. Mijn leverwaardes waren heel slecht en er waren meer afwijkingen in het bloed.
Nu vragen we ons af of ik tijdens die laatste weken geen hellp heb gehad. Dit vermoeden komt omdat ik enkele weken na de bevalling in het ziekenhuis lag en de gynaecoloog ineens aan mijn bed lag. Ze had met mijn klachten meteen onderzoek moeten verrichten en waarschijnlijk de baby moeten halen. Ik stond perplex en kon helaas niet veel uitbrengen.
Mijn waardes worden steeds beter maar ik blijf moe en dergelijke. Daarbij speelt telkens door mijn hoofd dat er tijdens mijn zwangerschap toch enige fout gemaakt is en ik telkens werd afgescheept met zwanger van een grote baby. Uiteindelijk durfde ik ook niets meer te zeggen en dacht ik dat het er inderdaad bij zou horen.
Mijn zus heeft op dit moment zwangerschapsvergiftiging. Vorige week ging ze op controle, bloed en urine goed. Paar dagen erna weer controle en toen wel eiwit. Dus ze moest meteen blijven. Bij mij is alleen de dag dat ik overgedragen werd aan gynaecoloog urine gecontroleerd en verder niet meer. Bloed door haar helemaal niet. De bloeddruk van mijn zus schimmels, komt nu soms zelfs onder de 70. Ook dit was niet bij mij, ik had op het laatst nooit lager als 85.
Zou ons vermoeden van het hellp syndroom kunnen kloppen? Ik heb er nu niets aan, maar het verklaart misschien waarom ik me nog steeds niet goed voel.
Ik zal bij het begin beginnen. Ik heb eigenlijk een lage bloeddruk. Maar toen ik zwanger was liep deze steeds hoger op. Ik ben uiteindelijk ook doorverwezen naar de gynaecoloog. De eerste 25 weken en ik geloof zelfs nog wel een paar weken langer heb ik elke dag door de hele dag moeten overgeven. Daarna ging het weer totdat het rond de 35e week in alle hevigheid terug kwam. Ik zag sterretjes en had rechtsboven in mijn buik een ongelofelijk pijn, ook tussen de schouderbladen.
De verloskundige zag op een keer dat ik me niet goed voelde (ik zelf vind het moeilijk om te "klagen") ik was 2,5 kg zwaarder als de vrijdag ervoor door vocht en de onderdruk was nu ook hoger dan 90. Ze stuurde me meteen door naar het ziekenhuis. Daar was de bloeddruk wel wat lager, maar nog steeds tussen de 85 en 90. De urine was schoon. Bloed is niet getest.
Op de echo vonden ze mijn kindje veel te groot en dat leek hen zorgen te baren. Inmiddels werd het strakke band gevoel, de hoofdpijn steeds erger. De gynaecoloog zei dat het door de grote baby kwam, dus dat nam ik dan maar aan.
Ik had een zware bevalling maar toen mijn ouders op de verloskamer kwamen kijken, zei ik als eerste dat het me reuze meeviel. Dit verraste de gynaecoloog, omdat ik het toch echt niet heel fijn had gehad. Maar ik had me de laatste weken zo slecht gevoeld dat alles nu meeviel. De laatste weken zag ik ietwat opgeblazen en rood uit, na de bevalling gelig. Maar we dachten dat dit aan de bevalling lag. Helaas knapte ik niet op. De pijn bleef en mijn urine werd bruin. Ik had galstenen, later bleek alvleesklier ontsteking. Mijn leverwaardes waren heel slecht en er waren meer afwijkingen in het bloed.
Nu vragen we ons af of ik tijdens die laatste weken geen hellp heb gehad. Dit vermoeden komt omdat ik enkele weken na de bevalling in het ziekenhuis lag en de gynaecoloog ineens aan mijn bed lag. Ze had met mijn klachten meteen onderzoek moeten verrichten en waarschijnlijk de baby moeten halen. Ik stond perplex en kon helaas niet veel uitbrengen.
Mijn waardes worden steeds beter maar ik blijf moe en dergelijke. Daarbij speelt telkens door mijn hoofd dat er tijdens mijn zwangerschap toch enige fout gemaakt is en ik telkens werd afgescheept met zwanger van een grote baby. Uiteindelijk durfde ik ook niets meer te zeggen en dacht ik dat het er inderdaad bij zou horen.
Mijn zus heeft op dit moment zwangerschapsvergiftiging. Vorige week ging ze op controle, bloed en urine goed. Paar dagen erna weer controle en toen wel eiwit. Dus ze moest meteen blijven. Bij mij is alleen de dag dat ik overgedragen werd aan gynaecoloog urine gecontroleerd en verder niet meer. Bloed door haar helemaal niet. De bloeddruk van mijn zus schimmels, komt nu soms zelfs onder de 70. Ook dit was niet bij mij, ik had op het laatst nooit lager als 85.
Zou ons vermoeden van het hellp syndroom kunnen kloppen? Ik heb er nu niets aan, maar het verklaart misschien waarom ik me nog steeds niet goed voel.
maandag 20 oktober 2014 om 15:45
maandag 20 oktober 2014 om 15:49
Er zijn wat fouten gemaakt en daar zit ik soms een beetje mee, komt misschien ook omdat ik me nog niet goed voel en je dan gaat piekeren. Zo braken mijn vliezen, maar was kindje nog niet ingedaald. Dus moest ik naar het ziekenhuis. Daar ben ik een nacht gebleven. Omdat er weeën activiteit was, mocht ik naar huis gaan. Volgens hen was het kindje nu toch ingedaald en met een beetje geluk kwam het zelf op gang, anders moest ik de dag erna terug voor inleiding. Ik had het gevoel dat hij nog niet was ingedaald want ik droeg volgens de verloskundige extreem hoog en ik merkte dan ook nog helemaal geen verschil. Ik bleek gelijk te hebben. Tijdens de bevalling merkten ze dat hij inderdaad niet was ingedaald en uiteindelijk kwam hij ook met de navelstreng om zijn nekje.
maandag 20 oktober 2014 om 15:54
Ik heb er met mijn arts over gesproken, maar ze zijn heel voorzichtig in wat ze zeggen. Buiten kijf staat dat de gynaecoloog niet goed gehandeld heeft, dat gaf ze zelf toe. Ze had met die klachten onderzoek moeten doen en met die waardes was de baby gehaald. Maar op dat moment heb ik niet gereageerd. Het is vooral omdat ik me nog niet beter voel en het nu terug zie bij mijn zus dat alles naar boven lijkt te komen. De artsen zijn, lijkt het, heel voorzichtig met wat ze zeggen. Wellicht uit angst dat we er werk van maken.
maandag 20 oktober 2014 om 16:05
Het komt denk ik een beetje omdat ik tijdens de zwangerschap een beetje de schone schijn heb opgehouden. Ik durfde niet te klagen, zelfs bij verloskundige niet. Ik was immers zwanger en niet ziek. Toen ik naar gynaecoloog werd doorverwezen was mijn onderdruk trouwens 115. Van mijzelf heb ik juist een lage bloeddruk. Ik telde de weken af en was er van overtuigd me beter te voelen na de zwangerschap. Dat gebeurde niet. En uiteindelijk bleek dat ik ziek was en heb ik 2 keer in het ziekenhuis gelegen. Ook na de galblaasverwijdering niet beter. Ze denken dat doordat ik ziek was tijdens de zwangerschap alles langer nodig heeft. Mijn man werkt in een ander ziekenhuis en die denken dat ik inderdaad helpp heb gehad en daarbij dan nog eens die galstenen. Ik heb er inderdaad niets aan om alles zeker te weten en echt uitsluitsel zullen we toch niet krijgen. Denk wel dat ik bij een volgende zwangerschap naar een ander ziekenhuis ga.
In elk geval bedankt voor het lezen van mijn verhaal.
In elk geval bedankt voor het lezen van mijn verhaal.
maandag 20 oktober 2014 om 16:07
Ik vraag het me af. Ik had pre eclampsie. Was in het weekend van 36 weken 5 kg aangekomen, onderdruk ging richting 100, ondanks dat ik al weken aan de bloeddrukverlagers zat. Op 37+0 begonnen met inleiden, op 37+1 voor het eerst eiwit in m'n urine en diagnose pre eclampsie. In het ziekenhuis we toen meteen een krat met hulpmiddelen naast m'n bed gezet + werd ik aan het infuus gelegd voor mocht het omslaan naar HELLP vanwege de acute nood die dan ontstaat. Ik heb ook vrij lang nodig gehad om te herstellen, maar dat vond ik niet gek met de klap die m'n lichaam had gehad door pre eclampsie en een kind baren en zo 
Vriendin van mij heeft wel HELLP gehad en dat ging er iets anders aan toe. Die werd met gillende sirenes naar het ziekenhuis gebracht waar haar man mocht zeggen wie ze moesten redden: haar of de baby. Gelukkig hebben ze het allebei gehaald,
Mijn idee op basis van m'n eigen PE en de HELLP van die vriendin is dat je wel weet als je HELLP hebt, dat er dan geen twijfel mogelijk is, omdat het dan écht heel slecht met je gaat.
Maar ik ben geen arts.
Vriendin van mij heeft wel HELLP gehad en dat ging er iets anders aan toe. Die werd met gillende sirenes naar het ziekenhuis gebracht waar haar man mocht zeggen wie ze moesten redden: haar of de baby. Gelukkig hebben ze het allebei gehaald,
Mijn idee op basis van m'n eigen PE en de HELLP van die vriendin is dat je wel weet als je HELLP hebt, dat er dan geen twijfel mogelijk is, omdat het dan écht heel slecht met je gaat.
Maar ik ben geen arts.
Only dead fish go with the flow.
maandag 20 oktober 2014 om 16:10
maandag 20 oktober 2014 om 16:12
quote:paardenkracht schreef op 20 oktober 2014 @ 16:05:
Het komt denk ik een beetje omdat ik tijdens de zwangerschap een beetje de schone schijn heb opgehouden. Ik durfde niet te klagen, zelfs bij verloskundige niet. Ik was immers zwanger en niet ziek. Toen ik naar gynaecoloog werd doorverwezen was mijn onderdruk trouwens 115. Van mijzelf heb ik juist een lage bloeddruk. Ik telde de weken af en was er van overtuigd me beter te voelen na de zwangerschap. Dat gebeurde niet. En uiteindelijk bleek dat ik ziek was en heb ik 2 keer in het ziekenhuis gelegen. Ook na de galblaasverwijdering niet beter. Ze denken dat doordat ik ziek was tijdens de zwangerschap alles langer nodig heeft. Mijn man werkt in een ander ziekenhuis en die denken dat ik inderdaad helpp heb gehad en daarbij dan nog eens die galstenen. Ik heb er inderdaad niets aan om alles zeker te weten en echt uitsluitsel zullen we toch niet krijgen. Denk wel dat ik bij een volgende zwangerschap naar een ander ziekenhuis ga.
In elk geval bedankt voor het lezen van mijn verhaal.Als ik jou verhaal zo lees (maar misschien heb ik het mis), kun je dit nog niet afronden voor jezelf omdat je nog niet beter bent. Je blijft steeds geconfronteerd met je beperkingen. Misschien gaat het dus wel weg als je weer ongeveer de oude bent. Is het misschien iets om met jezelf de afspraak te maken dat je deze vraag laat liggen tot je weer beter bent? Misschien is die behoefte aan antwoorden over een half jaar wel vanzelf verdwenen en heeft de tijd dit voor je afgerond.
Het komt denk ik een beetje omdat ik tijdens de zwangerschap een beetje de schone schijn heb opgehouden. Ik durfde niet te klagen, zelfs bij verloskundige niet. Ik was immers zwanger en niet ziek. Toen ik naar gynaecoloog werd doorverwezen was mijn onderdruk trouwens 115. Van mijzelf heb ik juist een lage bloeddruk. Ik telde de weken af en was er van overtuigd me beter te voelen na de zwangerschap. Dat gebeurde niet. En uiteindelijk bleek dat ik ziek was en heb ik 2 keer in het ziekenhuis gelegen. Ook na de galblaasverwijdering niet beter. Ze denken dat doordat ik ziek was tijdens de zwangerschap alles langer nodig heeft. Mijn man werkt in een ander ziekenhuis en die denken dat ik inderdaad helpp heb gehad en daarbij dan nog eens die galstenen. Ik heb er inderdaad niets aan om alles zeker te weten en echt uitsluitsel zullen we toch niet krijgen. Denk wel dat ik bij een volgende zwangerschap naar een ander ziekenhuis ga.
In elk geval bedankt voor het lezen van mijn verhaal.Als ik jou verhaal zo lees (maar misschien heb ik het mis), kun je dit nog niet afronden voor jezelf omdat je nog niet beter bent. Je blijft steeds geconfronteerd met je beperkingen. Misschien gaat het dus wel weg als je weer ongeveer de oude bent. Is het misschien iets om met jezelf de afspraak te maken dat je deze vraag laat liggen tot je weer beter bent? Misschien is die behoefte aan antwoorden over een half jaar wel vanzelf verdwenen en heeft de tijd dit voor je afgerond.
maandag 20 oktober 2014 om 16:14
Het ging heel slecht met me. Maar alles kwam volgens hen door de grote baby. En hoe slecht ik me ook voel, ik kan doen alsof het allemaal meevalt. Dat baart me zelf soms wel zorgen, mijn eeuwige niet willen klagen mentaliteit. Nu is alvleesklier ontsteking natuurlijk al ernstig genoeg. Dus dat er wat mis was toen is gebleken. Het kwam geheel onverwachts dat opeens de gynaecoloog aan mijn bed stond, ik lag ook op een heel andere afdeling dus misschien is ze gewaarschuwd ofzo. Ze heeft gevraagd of we nog vragen hadden. Maar zowel mijn man als ik stonden gewoon even perplex. Ze deed best paniekerig en zei zeker 6 keer dat dit een leermoment was (ze was nog heel jong) en dat met mijn klachten een lampje moest zijn gaan branden.
maandag 20 oktober 2014 om 16:18
Tmaar, dat klopt! En je hoeft dan ook geen eiwit in de urine te hebben. Het is wel altijd te zien aan het bloed en mijn leverwaardes waren slecht. Zo kun je bijvoorbeeld zwangerschapsvergiftiging ontwikkelen en dat het bv pas later zichtbaar is in urine. Zo was het bij mijn zus. Daarom doen ze normaal bij zulke klachten regelmatig urine en bloed. Maar bij mij dus niet en omdat we ons zorgen maakten om ons volgens hen reusachtig kindje hebben we ook niet op zulke dingen gestaan.
maandag 20 oktober 2014 om 16:20
quote:sannennas schreef op 20 oktober 2014 @ 16:15:
Maar waarom denk je trouwens aan HELLP en niet aan pre eclampsie, dan heb je ook de symptomen die jij beschrijft? Waarom gelijk de ergste versie zeg maar?Dat zou natuurlijk ook kunnen. Ik dacht aan hellp omdat mijn waardes zo slecht waren en juist bij hellp de bloeddruk niet altijd schrikbarend hoog lijkt.
Maar waarom denk je trouwens aan HELLP en niet aan pre eclampsie, dan heb je ook de symptomen die jij beschrijft? Waarom gelijk de ergste versie zeg maar?Dat zou natuurlijk ook kunnen. Ik dacht aan hellp omdat mijn waardes zo slecht waren en juist bij hellp de bloeddruk niet altijd schrikbarend hoog lijkt.
maandag 20 oktober 2014 om 16:28
quote:paardenkracht schreef op 20 oktober 2014 @ 16:05:
Het komt denk ik een beetje omdat ik tijdens de zwangerschap een beetje de schone schijn heb opgehouden. Ik durfde niet te klagen, zelfs bij verloskundige niet. Ik was immers zwanger en niet ziek. Toen ik naar gynaecoloog werd doorverwezen was mijn onderdruk trouwens 115. Van mijzelf heb ik juist een lage bloeddruk. Ik telde de weken af en was er van overtuigd me beter te voelen na de zwangerschap. Dat gebeurde niet. En uiteindelijk bleek dat ik ziek was en heb ik 2 keer in het ziekenhuis gelegen. Ook na de galblaasverwijdering niet beter. Ze denken dat doordat ik ziek was tijdens de zwangerschap alles langer nodig heeft. Mijn man werkt in een ander ziekenhuis en die denken dat ik inderdaad helpp heb gehad en daarbij dan nog eens die galstenen. Ik heb er inderdaad niets aan om alles zeker te weten en echt uitsluitsel zullen we toch niet krijgen. Denk wel dat ik bij een volgende zwangerschap naar een ander ziekenhuis ga.
In elk geval bedankt voor het lezen van mijn verhaal.
TO, op basis waarvan denken ze dat? Er is na constateren hoge bloeddruk geen bloed geprikt, en er is geen eiwit in de urine gevonden. Dus hoe kan er achteraf, zonder labuitslagen gesteld worden dat het om hellp ging? Kan het misschien ook zo zijn dat je je ziek voelde door de galstenen en ontsteking aan de alvleesklier?
De klachten die je beschrijft kunnen inderdaad duiden op pre-eclampsie, maar het kan ook iets anders zijn geweest. Hoe vervelend ook, dat valt niet meer te bewijzen.
Waarom denk je trouwens zo specifiek aan hellp? Weet je wat het precies inhoudt?
Het komt denk ik een beetje omdat ik tijdens de zwangerschap een beetje de schone schijn heb opgehouden. Ik durfde niet te klagen, zelfs bij verloskundige niet. Ik was immers zwanger en niet ziek. Toen ik naar gynaecoloog werd doorverwezen was mijn onderdruk trouwens 115. Van mijzelf heb ik juist een lage bloeddruk. Ik telde de weken af en was er van overtuigd me beter te voelen na de zwangerschap. Dat gebeurde niet. En uiteindelijk bleek dat ik ziek was en heb ik 2 keer in het ziekenhuis gelegen. Ook na de galblaasverwijdering niet beter. Ze denken dat doordat ik ziek was tijdens de zwangerschap alles langer nodig heeft. Mijn man werkt in een ander ziekenhuis en die denken dat ik inderdaad helpp heb gehad en daarbij dan nog eens die galstenen. Ik heb er inderdaad niets aan om alles zeker te weten en echt uitsluitsel zullen we toch niet krijgen. Denk wel dat ik bij een volgende zwangerschap naar een ander ziekenhuis ga.
In elk geval bedankt voor het lezen van mijn verhaal.
TO, op basis waarvan denken ze dat? Er is na constateren hoge bloeddruk geen bloed geprikt, en er is geen eiwit in de urine gevonden. Dus hoe kan er achteraf, zonder labuitslagen gesteld worden dat het om hellp ging? Kan het misschien ook zo zijn dat je je ziek voelde door de galstenen en ontsteking aan de alvleesklier?
De klachten die je beschrijft kunnen inderdaad duiden op pre-eclampsie, maar het kan ook iets anders zijn geweest. Hoe vervelend ook, dat valt niet meer te bewijzen.
Waarom denk je trouwens zo specifiek aan hellp? Weet je wat het precies inhoudt?
maandag 20 oktober 2014 om 16:33
Kun je nog een consult krijgen bij de gynaecoloog, of eventueel bij maatschappelijk werk in het ziekenhuis waar je bevallen bent? Zodat je daar je vragen kunt stellen?
De diagnose HELLP wordt gesteld op basis van bloedonderzoek. Als dat niet gedaan is, dan kunnen ze niet meer achteraf alsnog de diagnose stellen. Maar een gynaecoloog aan je bed die excuses aanbiedt en toegeeft dat er fouten gemaakt zijn en onderzoeken nagelaten zijn die gedaan hadden moeten worden, dat geeft wel een duidelijke indicatie in mijn ogen. Je huidige arts zal niet op de stoel van de gynaecoloog gaan zitten, dus die zal waarschijnlijk vaag blijven ja. Ik zou dus bij de gynaecoloog proberen een consult te krijgen.
De insteek zou kunnen zijn: herstel en verwerking, maar ook: een eventuele volgende zwangerschap. Daar moet je nu misschien nog niet aan denken, maar tegen de tijd dat je er wel weer aan denkt is alle kennis van nu alweer weggezakt. Beter dat je nu nog een afsluitend consult met de gyn hebt, waarin dit soort dingen op papier komen te staan.
Ben je erg boos? Zo ja, dan is het misschien handig om dat eerst te laten zakken. Vanuit een neutralere emotie kom je verder in zo'n gesprek dan vanuit boosheid. Al kom je niet boos over. Eerder beduusd.
Ik denk dat ik niet meer hoef te vertellen dat je je de volgende keer maar niet groot moet houden. Alle alarmsymptomen waren er, de arts kan alleen goed z'n werk doen als jij daar zelf over aan de bel trekt. Niet dat het daarmee jouw "fout" wordt, maar een leermoment zou ik het zeker laten zijn. Klachten benoemen is iets anders dan zeuren en piepen. Zeuren en piepen is het pas als je elke vijf minuten klaagt en jammert over hoe zielig je wel niet bent omdat je klachten hebt. Dat is dus echt iets anders.
De diagnose HELLP wordt gesteld op basis van bloedonderzoek. Als dat niet gedaan is, dan kunnen ze niet meer achteraf alsnog de diagnose stellen. Maar een gynaecoloog aan je bed die excuses aanbiedt en toegeeft dat er fouten gemaakt zijn en onderzoeken nagelaten zijn die gedaan hadden moeten worden, dat geeft wel een duidelijke indicatie in mijn ogen. Je huidige arts zal niet op de stoel van de gynaecoloog gaan zitten, dus die zal waarschijnlijk vaag blijven ja. Ik zou dus bij de gynaecoloog proberen een consult te krijgen.
De insteek zou kunnen zijn: herstel en verwerking, maar ook: een eventuele volgende zwangerschap. Daar moet je nu misschien nog niet aan denken, maar tegen de tijd dat je er wel weer aan denkt is alle kennis van nu alweer weggezakt. Beter dat je nu nog een afsluitend consult met de gyn hebt, waarin dit soort dingen op papier komen te staan.
Ben je erg boos? Zo ja, dan is het misschien handig om dat eerst te laten zakken. Vanuit een neutralere emotie kom je verder in zo'n gesprek dan vanuit boosheid. Al kom je niet boos over. Eerder beduusd.
Ik denk dat ik niet meer hoef te vertellen dat je je de volgende keer maar niet groot moet houden. Alle alarmsymptomen waren er, de arts kan alleen goed z'n werk doen als jij daar zelf over aan de bel trekt. Niet dat het daarmee jouw "fout" wordt, maar een leermoment zou ik het zeker laten zijn. Klachten benoemen is iets anders dan zeuren en piepen. Zeuren en piepen is het pas als je elke vijf minuten klaagt en jammert over hoe zielig je wel niet bent omdat je klachten hebt. Dat is dus echt iets anders.
maandag 20 oktober 2014 om 16:34
Het vermoeden komt trouwens niet zomaar uit de lucht gevallen. Het is ontstaan nadat mijn man in het ziekenhuis waar hij werkt de uitslagen eens samen bekeken heeft en na het bezoekje aan het bed van de gynaecoloog. Ze bleef ons steeds om en om bekijken, alsof ze ons aan het scannen was. Maar het enige wat ik kon uitbrengen was ach kan gebeuren. Ook omdat mijn zus pre eclampsie heeft (in erge vorm) maar zich eigenlijk helemaal niet ziek voelt. Ik voelde me echt beroerd. Maar zelfs bij de bevalling zette ik een lach op omdat ik bang was dat ze mij een zeur vonden.
Ach het is ook allemaal achteraf gepraat. En herstellen zal ik sowieso nog wel moeten. Maar als ik aan een 2e denk, wat natuurlijk nog even op zich laat wachten, zou ik graag meer duidelijkheid willen.
Ach het is ook allemaal achteraf gepraat. En herstellen zal ik sowieso nog wel moeten. Maar als ik aan een 2e denk, wat natuurlijk nog even op zich laat wachten, zou ik graag meer duidelijkheid willen.
maandag 20 oktober 2014 om 16:36
quote:sugarmiss schreef op 20 oktober 2014 @ 15:55:
Als je daadwerkelijk hellp hebt dan is je bloedruk veel hoger.
Hoeft bij HELLP niet zo te zijn en zelfs bij pre eclampsie niet. Ik had pre eclampsie zonder hoge bloeddruk (met uitermate lage bloeddruk zelfs!) en ik ken in ieder geval één ander persoon die dat ook had.
Om een diagnose te stellen is meer nodig dan één symptoom wel of niet hebben.
Als je daadwerkelijk hellp hebt dan is je bloedruk veel hoger.
Hoeft bij HELLP niet zo te zijn en zelfs bij pre eclampsie niet. Ik had pre eclampsie zonder hoge bloeddruk (met uitermate lage bloeddruk zelfs!) en ik ken in ieder geval één ander persoon die dat ook had.
Om een diagnose te stellen is meer nodig dan één symptoom wel of niet hebben.
maandag 20 oktober 2014 om 16:38
Heel herkenbare reactie, dat "ach kan gebeuren". Heb ik ook gehad nadat een arts me kwam vertellen dat er een aantoonbare medische fout was gemaakt.
Pas daarna begonnen de radartjes te werken en kwam de ene na de andere vraag bovendrijven. Die ik natuurlijk op dat eerste moment allemaal niet gesteld had.
Gewoon terug naar de gyn dus en je vragen stellen, dat is echt niet gek!
Pas daarna begonnen de radartjes te werken en kwam de ene na de andere vraag bovendrijven. Die ik natuurlijk op dat eerste moment allemaal niet gesteld had.
Gewoon terug naar de gyn dus en je vragen stellen, dat is echt niet gek!
