Zwanger
alle pijlers
Had ik misschien hellp?
maandag 20 oktober 2014 om 15:42
Allereerst weet ik dat jullie geen artsen zijn en dus geen diagnose kunnen stellen, maar ik wil gewoon even van mij afschrijven.
Ik zal bij het begin beginnen. Ik heb eigenlijk een lage bloeddruk. Maar toen ik zwanger was liep deze steeds hoger op. Ik ben uiteindelijk ook doorverwezen naar de gynaecoloog. De eerste 25 weken en ik geloof zelfs nog wel een paar weken langer heb ik elke dag door de hele dag moeten overgeven. Daarna ging het weer totdat het rond de 35e week in alle hevigheid terug kwam. Ik zag sterretjes en had rechtsboven in mijn buik een ongelofelijk pijn, ook tussen de schouderbladen.
De verloskundige zag op een keer dat ik me niet goed voelde (ik zelf vind het moeilijk om te "klagen") ik was 2,5 kg zwaarder als de vrijdag ervoor door vocht en de onderdruk was nu ook hoger dan 90. Ze stuurde me meteen door naar het ziekenhuis. Daar was de bloeddruk wel wat lager, maar nog steeds tussen de 85 en 90. De urine was schoon. Bloed is niet getest.
Op de echo vonden ze mijn kindje veel te groot en dat leek hen zorgen te baren. Inmiddels werd het strakke band gevoel, de hoofdpijn steeds erger. De gynaecoloog zei dat het door de grote baby kwam, dus dat nam ik dan maar aan.
Ik had een zware bevalling maar toen mijn ouders op de verloskamer kwamen kijken, zei ik als eerste dat het me reuze meeviel. Dit verraste de gynaecoloog, omdat ik het toch echt niet heel fijn had gehad. Maar ik had me de laatste weken zo slecht gevoeld dat alles nu meeviel. De laatste weken zag ik ietwat opgeblazen en rood uit, na de bevalling gelig. Maar we dachten dat dit aan de bevalling lag. Helaas knapte ik niet op. De pijn bleef en mijn urine werd bruin. Ik had galstenen, later bleek alvleesklier ontsteking. Mijn leverwaardes waren heel slecht en er waren meer afwijkingen in het bloed.
Nu vragen we ons af of ik tijdens die laatste weken geen hellp heb gehad. Dit vermoeden komt omdat ik enkele weken na de bevalling in het ziekenhuis lag en de gynaecoloog ineens aan mijn bed lag. Ze had met mijn klachten meteen onderzoek moeten verrichten en waarschijnlijk de baby moeten halen. Ik stond perplex en kon helaas niet veel uitbrengen.
Mijn waardes worden steeds beter maar ik blijf moe en dergelijke. Daarbij speelt telkens door mijn hoofd dat er tijdens mijn zwangerschap toch enige fout gemaakt is en ik telkens werd afgescheept met zwanger van een grote baby. Uiteindelijk durfde ik ook niets meer te zeggen en dacht ik dat het er inderdaad bij zou horen.
Mijn zus heeft op dit moment zwangerschapsvergiftiging. Vorige week ging ze op controle, bloed en urine goed. Paar dagen erna weer controle en toen wel eiwit. Dus ze moest meteen blijven. Bij mij is alleen de dag dat ik overgedragen werd aan gynaecoloog urine gecontroleerd en verder niet meer. Bloed door haar helemaal niet. De bloeddruk van mijn zus schimmels, komt nu soms zelfs onder de 70. Ook dit was niet bij mij, ik had op het laatst nooit lager als 85.
Zou ons vermoeden van het hellp syndroom kunnen kloppen? Ik heb er nu niets aan, maar het verklaart misschien waarom ik me nog steeds niet goed voel.
Ik zal bij het begin beginnen. Ik heb eigenlijk een lage bloeddruk. Maar toen ik zwanger was liep deze steeds hoger op. Ik ben uiteindelijk ook doorverwezen naar de gynaecoloog. De eerste 25 weken en ik geloof zelfs nog wel een paar weken langer heb ik elke dag door de hele dag moeten overgeven. Daarna ging het weer totdat het rond de 35e week in alle hevigheid terug kwam. Ik zag sterretjes en had rechtsboven in mijn buik een ongelofelijk pijn, ook tussen de schouderbladen.
De verloskundige zag op een keer dat ik me niet goed voelde (ik zelf vind het moeilijk om te "klagen") ik was 2,5 kg zwaarder als de vrijdag ervoor door vocht en de onderdruk was nu ook hoger dan 90. Ze stuurde me meteen door naar het ziekenhuis. Daar was de bloeddruk wel wat lager, maar nog steeds tussen de 85 en 90. De urine was schoon. Bloed is niet getest.
Op de echo vonden ze mijn kindje veel te groot en dat leek hen zorgen te baren. Inmiddels werd het strakke band gevoel, de hoofdpijn steeds erger. De gynaecoloog zei dat het door de grote baby kwam, dus dat nam ik dan maar aan.
Ik had een zware bevalling maar toen mijn ouders op de verloskamer kwamen kijken, zei ik als eerste dat het me reuze meeviel. Dit verraste de gynaecoloog, omdat ik het toch echt niet heel fijn had gehad. Maar ik had me de laatste weken zo slecht gevoeld dat alles nu meeviel. De laatste weken zag ik ietwat opgeblazen en rood uit, na de bevalling gelig. Maar we dachten dat dit aan de bevalling lag. Helaas knapte ik niet op. De pijn bleef en mijn urine werd bruin. Ik had galstenen, later bleek alvleesklier ontsteking. Mijn leverwaardes waren heel slecht en er waren meer afwijkingen in het bloed.
Nu vragen we ons af of ik tijdens die laatste weken geen hellp heb gehad. Dit vermoeden komt omdat ik enkele weken na de bevalling in het ziekenhuis lag en de gynaecoloog ineens aan mijn bed lag. Ze had met mijn klachten meteen onderzoek moeten verrichten en waarschijnlijk de baby moeten halen. Ik stond perplex en kon helaas niet veel uitbrengen.
Mijn waardes worden steeds beter maar ik blijf moe en dergelijke. Daarbij speelt telkens door mijn hoofd dat er tijdens mijn zwangerschap toch enige fout gemaakt is en ik telkens werd afgescheept met zwanger van een grote baby. Uiteindelijk durfde ik ook niets meer te zeggen en dacht ik dat het er inderdaad bij zou horen.
Mijn zus heeft op dit moment zwangerschapsvergiftiging. Vorige week ging ze op controle, bloed en urine goed. Paar dagen erna weer controle en toen wel eiwit. Dus ze moest meteen blijven. Bij mij is alleen de dag dat ik overgedragen werd aan gynaecoloog urine gecontroleerd en verder niet meer. Bloed door haar helemaal niet. De bloeddruk van mijn zus schimmels, komt nu soms zelfs onder de 70. Ook dit was niet bij mij, ik had op het laatst nooit lager als 85.
Zou ons vermoeden van het hellp syndroom kunnen kloppen? Ik heb er nu niets aan, maar het verklaart misschien waarom ik me nog steeds niet goed voel.
maandag 20 oktober 2014 om 16:41
quote:paardenkracht schreef op 20 oktober 2014 @ 16:20:
[...]
Dat zou natuurlijk ook kunnen. Ik dacht aan hellp omdat mijn waardes zo slecht waren en juist bij hellp de bloeddruk niet altijd schrikbarend hoog lijkt.
Mijn leverwaarden waren ook afwijkend, al eerder dan eiwit in m'n urine werd geconstateerd , volgens mij kunnen afwijkende leverwaarden ook prima bij pre eclampsie. Maar ik weet natuurlijk niet hoe slecht jouw waardes waren en wat de norm is. Ik las net wel dat HELLP en pre eclampsie vaak verwart wordt met galproblemen, maar jij hebt natuurlijk echt galproblemen, dus misschien was dat toch wel de oorzaak.
Ik denk eigenlijk dat je er nooit mee achter gaat komen. Je bloed van toen is niet meer te testen en je hebt genoeg gezondheidsproblemen om nu niet fit te zijn.
Ik heb pas zelf (weer) een behoorlijke medische misser mee gemaakt. Ik liep ook mezelf goed te houden, waardoor artsen vonden dat het allemaal wel mee viel. En binnen een vier dagen-24 uur lag ik met spoed op de operatietafel toen het echt niet meer goed ging. En ook dat had slecht kunnen aflopen.
Ik vond het wel erg moeilijk. Toen mijn huisarts meteen de maandag erna belde om te vragen hoe het ging, wist ik ook wel dat hij vond dat hij een fout had gemaakt. Ik heb toen een brief geschreven naar de huisarts en de huisartsenpost om te vertellen wat mijn verhaal was, dat ik ze niks kwalijk nam, maar dat ze bij een volgende patiënt met dezelfde klachten wel beter op moeten letten. Gewoon om mijn verhaal kwijt te kunnen, niet boos, maar gewoon even delen.
Verder hielp het me om te realiseren dat de uitkomst niet veranderd was geweest. Eerder constateren had een operatie heel misschien voorkomen, maar kans was groot dat ik het betreffende orgaan toch kwijt was geweest. En ik had misschien minder hersteltijd gehad. Maar ik leef nog, ben hersteld en ga weer verder.
Voor jou hetzelfde: HELLP kan echt heel snel verkeerd aflopen. Als je HELLP had, heb je het waarschijnlijk niet heel lang gehad, niemand heeft HELLP namelijk lang. Of ze halen de baby snel en je wordt beter of je wordt niet meer beter zeg maar...
En als je het had en de baby was er gelukkig toevallig op tijd om te zorgen dat het met jou niet slechter afliep, dan hadden ze in het ziekenhuis niet veel meer kunnen doen. De baby een dag eerder halen had ervoor gezorgd dat je iets minder ziek was geweest, maar ziek was je zoiezo. En herstellen had je dus ook zoiezo gemoeten. En met je alvleesklier en zo heeft je lichaam dus ook al een flinke klap gehad.
Ik wil het niet bagatelliseren, maar ik denk dat je verder moet. Je komt het toch nooit meer zeker te weten en het doet er nu gewoon niet veel meer toe. Sterkte!
[...]
Dat zou natuurlijk ook kunnen. Ik dacht aan hellp omdat mijn waardes zo slecht waren en juist bij hellp de bloeddruk niet altijd schrikbarend hoog lijkt.
Mijn leverwaarden waren ook afwijkend, al eerder dan eiwit in m'n urine werd geconstateerd , volgens mij kunnen afwijkende leverwaarden ook prima bij pre eclampsie. Maar ik weet natuurlijk niet hoe slecht jouw waardes waren en wat de norm is. Ik las net wel dat HELLP en pre eclampsie vaak verwart wordt met galproblemen, maar jij hebt natuurlijk echt galproblemen, dus misschien was dat toch wel de oorzaak.
Ik denk eigenlijk dat je er nooit mee achter gaat komen. Je bloed van toen is niet meer te testen en je hebt genoeg gezondheidsproblemen om nu niet fit te zijn.
Ik heb pas zelf (weer) een behoorlijke medische misser mee gemaakt. Ik liep ook mezelf goed te houden, waardoor artsen vonden dat het allemaal wel mee viel. En binnen een vier dagen-24 uur lag ik met spoed op de operatietafel toen het echt niet meer goed ging. En ook dat had slecht kunnen aflopen.
Ik vond het wel erg moeilijk. Toen mijn huisarts meteen de maandag erna belde om te vragen hoe het ging, wist ik ook wel dat hij vond dat hij een fout had gemaakt. Ik heb toen een brief geschreven naar de huisarts en de huisartsenpost om te vertellen wat mijn verhaal was, dat ik ze niks kwalijk nam, maar dat ze bij een volgende patiënt met dezelfde klachten wel beter op moeten letten. Gewoon om mijn verhaal kwijt te kunnen, niet boos, maar gewoon even delen.
Verder hielp het me om te realiseren dat de uitkomst niet veranderd was geweest. Eerder constateren had een operatie heel misschien voorkomen, maar kans was groot dat ik het betreffende orgaan toch kwijt was geweest. En ik had misschien minder hersteltijd gehad. Maar ik leef nog, ben hersteld en ga weer verder.
Voor jou hetzelfde: HELLP kan echt heel snel verkeerd aflopen. Als je HELLP had, heb je het waarschijnlijk niet heel lang gehad, niemand heeft HELLP namelijk lang. Of ze halen de baby snel en je wordt beter of je wordt niet meer beter zeg maar...
En als je het had en de baby was er gelukkig toevallig op tijd om te zorgen dat het met jou niet slechter afliep, dan hadden ze in het ziekenhuis niet veel meer kunnen doen. De baby een dag eerder halen had ervoor gezorgd dat je iets minder ziek was geweest, maar ziek was je zoiezo. En herstellen had je dus ook zoiezo gemoeten. En met je alvleesklier en zo heeft je lichaam dus ook al een flinke klap gehad.
Ik wil het niet bagatelliseren, maar ik denk dat je verder moet. Je komt het toch nooit meer zeker te weten en het doet er nu gewoon niet veel meer toe. Sterkte!
Only dead fish go with the flow.
maandag 20 oktober 2014 om 16:42
quote:Beeldig schreef op 20 oktober 2014 @ 16:33:
Kun je nog een consult krijgen bij de gynaecoloog, of eventueel bij maatschappelijk werk in het ziekenhuis waar je bevallen bent? Zodat je daar je vragen kunt stellen?
De diagnose HELLP wordt gesteld op basis van bloedonderzoek. Als dat niet gedaan is, dan kunnen ze niet meer achteraf alsnog de diagnose stellen. Maar een gynaecoloog aan je bed die excuses aanbiedt en toegeeft dat er fouten gemaakt zijn en onderzoeken nagelaten zijn die gedaan hadden moeten worden, dat geeft wel een duidelijke indicatie in mijn ogen. Je huidige arts zal niet op de stoel van de gynaecoloog gaan zitten, dus die zal waarschijnlijk vaag blijven ja. Ik zou dus bij de gynaecoloog proberen een consult te krijgen.
De insteek zou kunnen zijn: herstel en verwerking, maar ook: een eventuele volgende zwangerschap. Daar moet je nu misschien nog niet aan denken, maar tegen de tijd dat je er wel weer aan denkt is alle kennis van nu alweer weggezakt. Beter dat je nu nog een afsluitend consult met de gyn hebt, waarin dit soort dingen op papier komen te staan.
Ben je erg boos? Zo ja, dan is het misschien handig om dat eerst te laten zakken. Vanuit een neutralere emotie kom je verder in zo'n gesprek dan vanuit boosheid. Al kom je niet boos over. Eerder beduusd.
Ik denk dat ik niet meer hoef te vertellen dat je je de volgende keer maar niet groot moet houden. Alle alarmsymptomen waren er, de arts kan alleen goed z'n werk doen als jij daar zelf over aan de bel trekt. Niet dat het daarmee jouw "fout" wordt, maar een leermoment zou ik het zeker laten zijn. Klachten benoemen is iets anders dan zeuren en piepen. Zeuren en piepen is het pas als je elke vijf minuten klaagt en jammert over hoe zielig je wel niet bent omdat je klachten hebt. Dat is dus echt iets anders.
Boos ben ik niet. Ergens ben ik het zelf ook een beetje schuld omdat ik niet duidelijk genoeg was. Ik vind dat ze ballen heeft dat ze haar fout durfde toe te geven, maar het zet me wel aan het denken.
En inderdaad voor het geval dat er een 2e komt, zou ik wat meer duidelijkheid willen.
Maar mijn maag darm leverarts blijft inderdaad vaag. Dat is natuurlijk ook begrijpelijk.
Ik denk dat ik ter zijner tijd wel weer eens een gesprek wil, niet om met de vinger te wijzen maar gewoon om beter voorbereid een volgende zwangerschap in te gaan.
Zij heeft nu geleerd zegt ze, maar ik zeker ook. Volgende keer toch duidelijker mijn klachten weergeven.
Kun je nog een consult krijgen bij de gynaecoloog, of eventueel bij maatschappelijk werk in het ziekenhuis waar je bevallen bent? Zodat je daar je vragen kunt stellen?
De diagnose HELLP wordt gesteld op basis van bloedonderzoek. Als dat niet gedaan is, dan kunnen ze niet meer achteraf alsnog de diagnose stellen. Maar een gynaecoloog aan je bed die excuses aanbiedt en toegeeft dat er fouten gemaakt zijn en onderzoeken nagelaten zijn die gedaan hadden moeten worden, dat geeft wel een duidelijke indicatie in mijn ogen. Je huidige arts zal niet op de stoel van de gynaecoloog gaan zitten, dus die zal waarschijnlijk vaag blijven ja. Ik zou dus bij de gynaecoloog proberen een consult te krijgen.
De insteek zou kunnen zijn: herstel en verwerking, maar ook: een eventuele volgende zwangerschap. Daar moet je nu misschien nog niet aan denken, maar tegen de tijd dat je er wel weer aan denkt is alle kennis van nu alweer weggezakt. Beter dat je nu nog een afsluitend consult met de gyn hebt, waarin dit soort dingen op papier komen te staan.
Ben je erg boos? Zo ja, dan is het misschien handig om dat eerst te laten zakken. Vanuit een neutralere emotie kom je verder in zo'n gesprek dan vanuit boosheid. Al kom je niet boos over. Eerder beduusd.
Ik denk dat ik niet meer hoef te vertellen dat je je de volgende keer maar niet groot moet houden. Alle alarmsymptomen waren er, de arts kan alleen goed z'n werk doen als jij daar zelf over aan de bel trekt. Niet dat het daarmee jouw "fout" wordt, maar een leermoment zou ik het zeker laten zijn. Klachten benoemen is iets anders dan zeuren en piepen. Zeuren en piepen is het pas als je elke vijf minuten klaagt en jammert over hoe zielig je wel niet bent omdat je klachten hebt. Dat is dus echt iets anders.
Boos ben ik niet. Ergens ben ik het zelf ook een beetje schuld omdat ik niet duidelijk genoeg was. Ik vind dat ze ballen heeft dat ze haar fout durfde toe te geven, maar het zet me wel aan het denken.
En inderdaad voor het geval dat er een 2e komt, zou ik wat meer duidelijkheid willen.
Maar mijn maag darm leverarts blijft inderdaad vaag. Dat is natuurlijk ook begrijpelijk.
Ik denk dat ik ter zijner tijd wel weer eens een gesprek wil, niet om met de vinger te wijzen maar gewoon om beter voorbereid een volgende zwangerschap in te gaan.
Zij heeft nu geleerd zegt ze, maar ik zeker ook. Volgende keer toch duidelijker mijn klachten weergeven.
maandag 20 oktober 2014 om 16:47
quote:paardenkracht schreef op 20 oktober 2014 @ 16:34:
Het vermoeden komt trouwens niet zomaar uit de lucht gevallen. Het is ontstaan nadat mijn man in het ziekenhuis waar hij werkt de uitslagen eens samen bekeken heeft en na het bezoekje aan het bed van de gynaecoloog. Ze bleef ons steeds om en om bekijken, alsof ze ons aan het scannen was. Maar het enige wat ik kon uitbrengen was ach kan gebeuren. Ook omdat mijn zus pre eclampsie heeft (in erge vorm) maar zich eigenlijk helemaal niet ziek voelt. Ik voelde me echt beroerd. Maar zelfs bij de bevalling zette ik een lach op omdat ik bang was dat ze mij een zeur vonden.
Ach het is ook allemaal achteraf gepraat. En herstellen zal ik sowieso nog wel moeten. Maar als ik aan een 2e denk, wat natuurlijk nog even op zich laat wachten, zou ik graag meer duidelijkheid willen.
Maar nogmaals, die bloeduitslagen waren van weken later toch? Waarbij ook sprake was van andere medische problemen.
Wat Beeldig zegt lijkt me een goede tip, vraag een gesprek aan met de betreffende gyn. Een definitief antwoord ga je niet krijgen, simpelweg omdat er geen bloedonderzoek gedaan is, maar obv wat de gyn jullie gezegd heeft zullen er vast vermoedens zijn dat er wellicht sprake is geweest van PE. Misschien kan ze ook helder maken waarom er gekozen is om geen aanvullend onderzoek te doen, ondanks de klachten die je had. Dan weet je in ieder geval hoe het gegaan is, hoe ze jouw situatie toen heeft beoordeeld en kan je het misschien wat beter afsluiten.
Vervelend, om achteraf met zo'n gevoel te zitten!
Het vermoeden komt trouwens niet zomaar uit de lucht gevallen. Het is ontstaan nadat mijn man in het ziekenhuis waar hij werkt de uitslagen eens samen bekeken heeft en na het bezoekje aan het bed van de gynaecoloog. Ze bleef ons steeds om en om bekijken, alsof ze ons aan het scannen was. Maar het enige wat ik kon uitbrengen was ach kan gebeuren. Ook omdat mijn zus pre eclampsie heeft (in erge vorm) maar zich eigenlijk helemaal niet ziek voelt. Ik voelde me echt beroerd. Maar zelfs bij de bevalling zette ik een lach op omdat ik bang was dat ze mij een zeur vonden.
Ach het is ook allemaal achteraf gepraat. En herstellen zal ik sowieso nog wel moeten. Maar als ik aan een 2e denk, wat natuurlijk nog even op zich laat wachten, zou ik graag meer duidelijkheid willen.
Maar nogmaals, die bloeduitslagen waren van weken later toch? Waarbij ook sprake was van andere medische problemen.
Wat Beeldig zegt lijkt me een goede tip, vraag een gesprek aan met de betreffende gyn. Een definitief antwoord ga je niet krijgen, simpelweg omdat er geen bloedonderzoek gedaan is, maar obv wat de gyn jullie gezegd heeft zullen er vast vermoedens zijn dat er wellicht sprake is geweest van PE. Misschien kan ze ook helder maken waarom er gekozen is om geen aanvullend onderzoek te doen, ondanks de klachten die je had. Dan weet je in ieder geval hoe het gegaan is, hoe ze jouw situatie toen heeft beoordeeld en kan je het misschien wat beter afsluiten.
Vervelend, om achteraf met zo'n gevoel te zitten!
maandag 20 oktober 2014 om 16:51
quote:sannennas schreef op 20 oktober 2014 @ 16:41:
[...]
Mijn leverwaarden waren ook afwijkend, al eerder dan eiwit in m'n urine werd geconstateerd , volgens mij kunnen afwijkende leverwaarden ook prima bij pre eclampsie. Maar ik weet natuurlijk niet hoe slecht jouw waardes waren en wat de norm is. Ik las net wel dat HELLP en pre eclampsie vaak verwart wordt met galproblemen, maar jij hebt natuurlijk echt galproblemen, dus misschien was dat toch wel de oorzaak.
Ik denk eigenlijk dat je er nooit mee achter gaat komen. Je bloed van toen is niet meer te testen en je hebt genoeg gezondheidsproblemen om nu niet fit te zijn.
Ik heb pas zelf (weer) een behoorlijke medische misser mee gemaakt. Ik liep ook mezelf goed te houden, waardoor artsen vonden dat het allemaal wel mee viel. En binnen een vier dagen-24 uur lag ik met spoed op de operatietafel toen het echt niet meer goed ging. En ook dat had slecht kunnen aflopen.
Ik vond het wel erg moeilijk. Toen mijn huisarts meteen de maandag erna belde om te vragen hoe het ging, wist ik ook wel dat hij vond dat hij een fout had gemaakt. Ik heb toen een brief geschreven naar de huisarts en de huisartsenpost om te vertellen wat mijn verhaal was, dat ik ze niks kwalijk nam, maar dat ze bij een volgende patiënt met dezelfde klachten wel beter op moeten letten. Gewoon om mijn verhaal kwijt te kunnen, niet boos, maar gewoon even delen.
Verder hielp het me om te realiseren dat de uitkomst niet veranderd was geweest. Eerder constateren had een operatie heel misschien voorkomen, maar kans was groot dat ik het betreffende orgaan toch kwijt was geweest. En ik had misschien minder hersteltijd gehad. Maar ik leef nog, ben hersteld en ga weer verder.
Voor jou hetzelfde: HELLP kan echt heel snel verkeerd aflopen. Als je HELLP had, heb je het waarschijnlijk niet heel lang gehad, niemand heeft HELLP namelijk lang. Of ze halen de baby snel en je wordt beter of je wordt niet meer beter zeg maar...
En als je het had en de baby was er gelukkig toevallig op tijd om te zorgen dat het met jou niet slechter afliep, dan hadden ze in het ziekenhuis niet veel meer kunnen doen. De baby een dag eerder halen had ervoor gezorgd dat je iets minder ziek was geweest, maar ziek was je zoiezo. En herstellen had je dus ook zoiezo gemoeten. En met je alvleesklier en zo heeft je lichaam dus ook al een flinke klap gehad.
Ik wil het niet bagatelliseren, maar ik denk dat je verder moet. Je komt het toch nooit meer zeker te weten en het doet er nu gewoon niet veel meer toe. Sterkte!
Dat ik die symptomen had was ook echt vrij op het eind. Er werd toen over inleiden gesproken vanwege te groot kind. Uiteindelijk ingeleid wegens gebroken vliezen.
. Ik denk ook dat je gelijk hebt. Ziek was ik sowieso. Ik denk dat het komt door hoe het is gegaan na mijn zwangerschap. Toen werd ik bij de huisartsenpost naar huis gestuurd omdat ik een zware bevalling had gehad en dit waren weken later nog de naweeën. Uiteindelijk toch op de EHBO beland en zouden het galstenen zijn. Maar volgens hen kon dat de pijn niet veroorzaken want de galwegen waren mooi slank dus er had geen steen vast gezeten. Ik zou toch geopereerd worden om aanvallen te voorkomen. Dag later mocht dat toch niet want bleek ik alvleesklier ontsteking te hebben.
Ik moet het maar de tijd geven. En ondertussen geniet ik wel met volle teugen van mijn kindje. Normaal gesproken blijf ik nooit zo lang hangen in iets, maar ik denk dat het gewoon wat veel in 1 x was.
[...]
Mijn leverwaarden waren ook afwijkend, al eerder dan eiwit in m'n urine werd geconstateerd , volgens mij kunnen afwijkende leverwaarden ook prima bij pre eclampsie. Maar ik weet natuurlijk niet hoe slecht jouw waardes waren en wat de norm is. Ik las net wel dat HELLP en pre eclampsie vaak verwart wordt met galproblemen, maar jij hebt natuurlijk echt galproblemen, dus misschien was dat toch wel de oorzaak.
Ik denk eigenlijk dat je er nooit mee achter gaat komen. Je bloed van toen is niet meer te testen en je hebt genoeg gezondheidsproblemen om nu niet fit te zijn.
Ik heb pas zelf (weer) een behoorlijke medische misser mee gemaakt. Ik liep ook mezelf goed te houden, waardoor artsen vonden dat het allemaal wel mee viel. En binnen een vier dagen-24 uur lag ik met spoed op de operatietafel toen het echt niet meer goed ging. En ook dat had slecht kunnen aflopen.
Ik vond het wel erg moeilijk. Toen mijn huisarts meteen de maandag erna belde om te vragen hoe het ging, wist ik ook wel dat hij vond dat hij een fout had gemaakt. Ik heb toen een brief geschreven naar de huisarts en de huisartsenpost om te vertellen wat mijn verhaal was, dat ik ze niks kwalijk nam, maar dat ze bij een volgende patiënt met dezelfde klachten wel beter op moeten letten. Gewoon om mijn verhaal kwijt te kunnen, niet boos, maar gewoon even delen.
Verder hielp het me om te realiseren dat de uitkomst niet veranderd was geweest. Eerder constateren had een operatie heel misschien voorkomen, maar kans was groot dat ik het betreffende orgaan toch kwijt was geweest. En ik had misschien minder hersteltijd gehad. Maar ik leef nog, ben hersteld en ga weer verder.
Voor jou hetzelfde: HELLP kan echt heel snel verkeerd aflopen. Als je HELLP had, heb je het waarschijnlijk niet heel lang gehad, niemand heeft HELLP namelijk lang. Of ze halen de baby snel en je wordt beter of je wordt niet meer beter zeg maar...
En als je het had en de baby was er gelukkig toevallig op tijd om te zorgen dat het met jou niet slechter afliep, dan hadden ze in het ziekenhuis niet veel meer kunnen doen. De baby een dag eerder halen had ervoor gezorgd dat je iets minder ziek was geweest, maar ziek was je zoiezo. En herstellen had je dus ook zoiezo gemoeten. En met je alvleesklier en zo heeft je lichaam dus ook al een flinke klap gehad.
Ik wil het niet bagatelliseren, maar ik denk dat je verder moet. Je komt het toch nooit meer zeker te weten en het doet er nu gewoon niet veel meer toe. Sterkte!
Dat ik die symptomen had was ook echt vrij op het eind. Er werd toen over inleiden gesproken vanwege te groot kind. Uiteindelijk ingeleid wegens gebroken vliezen.
. Ik denk ook dat je gelijk hebt. Ziek was ik sowieso. Ik denk dat het komt door hoe het is gegaan na mijn zwangerschap. Toen werd ik bij de huisartsenpost naar huis gestuurd omdat ik een zware bevalling had gehad en dit waren weken later nog de naweeën. Uiteindelijk toch op de EHBO beland en zouden het galstenen zijn. Maar volgens hen kon dat de pijn niet veroorzaken want de galwegen waren mooi slank dus er had geen steen vast gezeten. Ik zou toch geopereerd worden om aanvallen te voorkomen. Dag later mocht dat toch niet want bleek ik alvleesklier ontsteking te hebben.
Ik moet het maar de tijd geven. En ondertussen geniet ik wel met volle teugen van mijn kindje. Normaal gesproken blijf ik nooit zo lang hangen in iets, maar ik denk dat het gewoon wat veel in 1 x was.
maandag 20 oktober 2014 om 16:56
quote:Tmaar schreef op 20 oktober 2014 @ 16:47:
[...]
Maar nogmaals, die bloeduitslagen waren van weken later toch? Waarbij ook sprake was van andere medische problemen.
Wat Beeldig zegt lijkt me een goede tip, vraag een gesprek aan met de betreffende gyn. Een definitief antwoord ga je niet krijgen, simpelweg omdat er geen bloedonderzoek gedaan is, maar obv wat de gyn jullie gezegd heeft zullen er vast vermoedens zijn dat er wellicht sprake is geweest van PE. Misschien kan ze ook helder maken waarom er gekozen is om geen aanvullend onderzoek te doen, ondanks de klachten die je had. Dan weet je in ieder geval hoe het gegaan is, hoe ze jouw situatie toen heeft beoordeeld en kan je het misschien wat beter afsluiten.
Vervelend, om achteraf met zo'n gevoel te zitten!
Klopt, die bloed uitslagen waren van na mijn zwangerschap. Duidelijk is wel dat het tijdens ook al speelde. Normaal blijf ik nooit zolang in iets hangen, dit is dan ook vreemd voor mij. Maar het was natuurlijk ook wat veel tegelijk. En het komt ook een beetje door de reactie van de gynaecoloog.
Het komt ook wel allemaal goed! Het is al heel fijn dat ik hier even mijn verhaal kon doen, zonder dat ik als aansteller gezien word. Stom he, maar daar ben ik altijd heel erg bang voor.
En ondanks alles geniet ik met volle teugen van ons kindje.
[...]
Maar nogmaals, die bloeduitslagen waren van weken later toch? Waarbij ook sprake was van andere medische problemen.
Wat Beeldig zegt lijkt me een goede tip, vraag een gesprek aan met de betreffende gyn. Een definitief antwoord ga je niet krijgen, simpelweg omdat er geen bloedonderzoek gedaan is, maar obv wat de gyn jullie gezegd heeft zullen er vast vermoedens zijn dat er wellicht sprake is geweest van PE. Misschien kan ze ook helder maken waarom er gekozen is om geen aanvullend onderzoek te doen, ondanks de klachten die je had. Dan weet je in ieder geval hoe het gegaan is, hoe ze jouw situatie toen heeft beoordeeld en kan je het misschien wat beter afsluiten.
Vervelend, om achteraf met zo'n gevoel te zitten!
Klopt, die bloed uitslagen waren van na mijn zwangerschap. Duidelijk is wel dat het tijdens ook al speelde. Normaal blijf ik nooit zolang in iets hangen, dit is dan ook vreemd voor mij. Maar het was natuurlijk ook wat veel tegelijk. En het komt ook een beetje door de reactie van de gynaecoloog.
Het komt ook wel allemaal goed! Het is al heel fijn dat ik hier even mijn verhaal kon doen, zonder dat ik als aansteller gezien word. Stom he, maar daar ben ik altijd heel erg bang voor.
En ondanks alles geniet ik met volle teugen van ons kindje.
maandag 20 oktober 2014 om 16:59
quote:Pien252 schreef op 20 oktober 2014 @ 16:40:
Voel je je 'schuldig' omdat je voor je eigen gevoel onvoldoende voor jezelf bent opgekomen/onvoldoende hebt aangegeven dat het niet goed met je ging?
Ja, dat ook wel een beetje. Zeker toen ik als pas moeder zijnde mijn kindje moest achterlaten. Terwijl hij natuurlijk bij mijn man in hartstikke goede handen was.
Voor de gynaecoloog was het een leermoment, voor mij zeker ook. Een volgende keer pak ik dingen anders aan.
Voel je je 'schuldig' omdat je voor je eigen gevoel onvoldoende voor jezelf bent opgekomen/onvoldoende hebt aangegeven dat het niet goed met je ging?
Ja, dat ook wel een beetje. Zeker toen ik als pas moeder zijnde mijn kindje moest achterlaten. Terwijl hij natuurlijk bij mijn man in hartstikke goede handen was.
Voor de gynaecoloog was het een leermoment, voor mij zeker ook. Een volgende keer pak ik dingen anders aan.
maandag 20 oktober 2014 om 21:21
quote:paardenkracht schreef op 20 oktober 2014 @ 16:56:
En het komt ook een beetje door de reactie van de gynaecoloog.
Ik moet zeggen dat tegen de tijd dat een specialist de dingen zegt die deze gynaecoloog tegen jou gezegd heeft, er ook wel iets flink mis moet zijn gegaan volgens mij. Precies daarom lijkt het me juist heel goed om wel op korte termijn nog een keer met deze gynaecoloog te gaan praten. Welke signalen heeft de gynaecoloog gemist, hoe had jij je anders kunnen opstellen, hoe kunnen jullie voorkomen dat deze situatie nog een keer voorkomt en hoe kun je dit met een goed gevoel afronden?
Het is echt niet raar om het daar nog een keer over te hebben, zeker als de fout al is toegegeven heb je daar ook gewoon een ingang voor. Ik zou je echt willen adviseren om van die ingang gebruik te maken. Als je over een of twee jaar nog een keer zwanger besluit te raken, dan is het uitgangspunt wat in je dossier staat en niet "hoe het nou echt is gegaan en welke slordigheden daarbij aan de orde zijn geweest". Beter heb je het daar nu nog een keer over en laat je over de situatie zoals die nu verlopen is een duidelijke aantekening in je dossier maken.
Niet alleen om van je vervelende gevoel nu af te komen, maar ook omdat je niet wil dat je klachten de volgende keer weggewimpeld werden "omdat het de vorige keer toch ook niets was, immers: niets in je dossier te vinden". Om het maar even zo cru te stellen als het bij sommige artsen kan verlopen.
Gewoon even een afspraak maken dus!
En het komt ook een beetje door de reactie van de gynaecoloog.
Ik moet zeggen dat tegen de tijd dat een specialist de dingen zegt die deze gynaecoloog tegen jou gezegd heeft, er ook wel iets flink mis moet zijn gegaan volgens mij. Precies daarom lijkt het me juist heel goed om wel op korte termijn nog een keer met deze gynaecoloog te gaan praten. Welke signalen heeft de gynaecoloog gemist, hoe had jij je anders kunnen opstellen, hoe kunnen jullie voorkomen dat deze situatie nog een keer voorkomt en hoe kun je dit met een goed gevoel afronden?
Het is echt niet raar om het daar nog een keer over te hebben, zeker als de fout al is toegegeven heb je daar ook gewoon een ingang voor. Ik zou je echt willen adviseren om van die ingang gebruik te maken. Als je over een of twee jaar nog een keer zwanger besluit te raken, dan is het uitgangspunt wat in je dossier staat en niet "hoe het nou echt is gegaan en welke slordigheden daarbij aan de orde zijn geweest". Beter heb je het daar nu nog een keer over en laat je over de situatie zoals die nu verlopen is een duidelijke aantekening in je dossier maken.
Niet alleen om van je vervelende gevoel nu af te komen, maar ook omdat je niet wil dat je klachten de volgende keer weggewimpeld werden "omdat het de vorige keer toch ook niets was, immers: niets in je dossier te vinden". Om het maar even zo cru te stellen als het bij sommige artsen kan verlopen.
Gewoon even een afspraak maken dus!
maandag 20 oktober 2014 om 21:52
quote:Beeldig schreef op 20 oktober 2014 @ 21:21:
[...]
Ik moet zeggen dat tegen de tijd dat een specialist de dingen zegt die deze gynaecoloog tegen jou gezegd heeft, er ook wel iets flink mis moet zijn gegaan volgens mij. Precies daarom lijkt het me juist heel goed om wel op korte termijn nog een keer met deze gynaecoloog te gaan praten. Welke signalen heeft de gynaecoloog gemist, hoe had jij je anders kunnen opstellen, hoe kunnen jullie voorkomen dat deze situatie nog een keer voorkomt en hoe kun je dit met een goed gevoel afronden?
Het is echt niet raar om het daar nog een keer over te hebben, zeker als de fout al is toegegeven heb je daar ook gewoon een ingang voor. Ik zou je echt willen adviseren om van die ingang gebruik te maken. Als je over een of twee jaar nog een keer zwanger besluit te raken, dan is het uitgangspunt wat in je dossier staat en niet "hoe het nou echt is gegaan en welke slordigheden daarbij aan de orde zijn geweest". Beter heb je het daar nu nog een keer over en laat je over de situatie zoals die nu verlopen is een duidelijke aantekening in je dossier maken.
Niet alleen om van je vervelende gevoel nu af te komen, maar ook omdat je niet wil dat je klachten de volgende keer weggewimpeld werden "omdat het de vorige keer toch ook niets was, immers: niets in je dossier te vinden". Om het maar even zo cru te stellen als het bij sommige artsen kan verlopen.
Gewoon even een afspraak maken dus!
Je slaat de spijker op zijn kop. Jij verwoordt precies wat ik voel. Er was echt iets aan de hand, dat gaf ze toe, maar het staat wellicht niet zwart op wit in mijn dossier. Ook omdat nu mijn behandelend arts enigszins vaag blijft, wat natuurlijk ook begrijpelijk is.
Ik kan met een lach vertellen dat ik me beroerd voel en toen zij zei dat ik ook een heel grote baby had, geloofde ik dat. Dus had ik zoiets, dan moet ik die laatste weken maar gewoon door zien te komen. Het is vooral nu ik bij mijn zus hoe het ook anders kan. Meteen bloed en urine controle. Terwijl mijn zus zich eigenlijk ondanks de zwangerschapsvergiftiging goed voelt. Bij mij is ze dat bloedonderzoek vergeten te doen. Toen ik zei van het strakke band gevoel rechtsboven in mijn buik, pijn tussen de schouderbladen etc kon ze dat niet plaatsen. Dit terwijl het toch in de zwangerschap symptomen zijn waar er meteen dieper onderzoek gedaan moet worden. Aan de andere kant snap ik het wel, wellicht als ik van begin af aan bij haar was geweest had ze eerder geschakeld. Nu was ze vooral bezig met de grote baby, dat uiteindelijk gelukkig ook reuze meeviel.
Ik denk dat een gesprek toch eeb goed plan is. Niet om met de vinger te wijzen, hebben beiden geleerd hiervan, ze is ook nog best jong maar inderdaad om herhaling bij een 2e keer te voorkomen.
[...]
Ik moet zeggen dat tegen de tijd dat een specialist de dingen zegt die deze gynaecoloog tegen jou gezegd heeft, er ook wel iets flink mis moet zijn gegaan volgens mij. Precies daarom lijkt het me juist heel goed om wel op korte termijn nog een keer met deze gynaecoloog te gaan praten. Welke signalen heeft de gynaecoloog gemist, hoe had jij je anders kunnen opstellen, hoe kunnen jullie voorkomen dat deze situatie nog een keer voorkomt en hoe kun je dit met een goed gevoel afronden?
Het is echt niet raar om het daar nog een keer over te hebben, zeker als de fout al is toegegeven heb je daar ook gewoon een ingang voor. Ik zou je echt willen adviseren om van die ingang gebruik te maken. Als je over een of twee jaar nog een keer zwanger besluit te raken, dan is het uitgangspunt wat in je dossier staat en niet "hoe het nou echt is gegaan en welke slordigheden daarbij aan de orde zijn geweest". Beter heb je het daar nu nog een keer over en laat je over de situatie zoals die nu verlopen is een duidelijke aantekening in je dossier maken.
Niet alleen om van je vervelende gevoel nu af te komen, maar ook omdat je niet wil dat je klachten de volgende keer weggewimpeld werden "omdat het de vorige keer toch ook niets was, immers: niets in je dossier te vinden". Om het maar even zo cru te stellen als het bij sommige artsen kan verlopen.
Gewoon even een afspraak maken dus!
Je slaat de spijker op zijn kop. Jij verwoordt precies wat ik voel. Er was echt iets aan de hand, dat gaf ze toe, maar het staat wellicht niet zwart op wit in mijn dossier. Ook omdat nu mijn behandelend arts enigszins vaag blijft, wat natuurlijk ook begrijpelijk is.
Ik kan met een lach vertellen dat ik me beroerd voel en toen zij zei dat ik ook een heel grote baby had, geloofde ik dat. Dus had ik zoiets, dan moet ik die laatste weken maar gewoon door zien te komen. Het is vooral nu ik bij mijn zus hoe het ook anders kan. Meteen bloed en urine controle. Terwijl mijn zus zich eigenlijk ondanks de zwangerschapsvergiftiging goed voelt. Bij mij is ze dat bloedonderzoek vergeten te doen. Toen ik zei van het strakke band gevoel rechtsboven in mijn buik, pijn tussen de schouderbladen etc kon ze dat niet plaatsen. Dit terwijl het toch in de zwangerschap symptomen zijn waar er meteen dieper onderzoek gedaan moet worden. Aan de andere kant snap ik het wel, wellicht als ik van begin af aan bij haar was geweest had ze eerder geschakeld. Nu was ze vooral bezig met de grote baby, dat uiteindelijk gelukkig ook reuze meeviel.
Ik denk dat een gesprek toch eeb goed plan is. Niet om met de vinger te wijzen, hebben beiden geleerd hiervan, ze is ook nog best jong maar inderdaad om herhaling bij een 2e keer te voorkomen.
