Relaties
alle pijlers
Uitmaken?
zaterdag 19 juli 2008 om 12:12
Moeilijk hoor Thila; ik denk dat alleen jij die beslissing kan nemen.
Wat ik je wel kan zeggen is het volgende: het klopt dat je na je 16e natuurlijk nog een hele ontwikkeling doormaakt, je ben dan wellicht nog een beetje te jong om je al helemaal te binden.
Ook ik heb vanaf mijn 16e een relatie met mijn huidige partner. Inmiddels ben ik de 30 gepasseerd en zijn we nog steeds heel erg gelukkig samen. We hebben samen veel overwonnen vind ik zelf, waaronder het feit dat we geen kinderen kunnen krijgen.
Ook ik heb wel eens met twijfels rondgelopen, zo van: tjonge ik heb eigenlijk nooit andere mannen gehad/gekend is dat wel zo gezond? zou ik niet meer van de wereld moeten zien voor ik mij bind? Bovendien kende ik mijn partner al van kinds af aan (we waren buren!!).
Dan lijkt het soms wel alsof het allemaal minder spannend wordt op den duur, je kent elkaar door en door en raakt helemaal vertrouwd met en aan elkaar.
Ook ik heb wel eens op een punt gestaan waarop ik dacht: ik ga weg, want ik wil meer...Maar vandaag de dag ben ik nog steeds ontzettend blij en dankbaar dat ik die stap niet heb genomen. Bij hem kan ik mezelf zijn, bij hem weet ik precies wat ik heb en de liefde wordt met de jaren (althans in ons geval) alleen maar sterker. Je maakt samen het nodige mee en dat sterkt de band alleen maar.
Zoals ik er nu tegen aan kijk ben ik blij dat ik die twijfels (die er zijn geweest) overwonnen heb en me vastgehouden heb aan onze relatie. Ook mijn partner is een schat en ik weet precies wat ik aan hem heb. Als ik hier wel eens op het forum lees dan denk ik ook: jemig zeg wat mag ik mij gelukkig prijzen met zo'n geweldige vent die alles voor me doet en waar ik lekker mezelf bij kan zijn. We laten elkaar vrij in doen en laten en doen de nodige dingen ook samen;-)
Heerlijk voel ik me er bij; gewoon gelukkig zoals dat hoort. Daarmee wil ik je niet zeggen dat je koste wat kost maar aan je partner moet vasthouden....maar besef je wel wat je hebt en besef ook wat je achterlaat!
Ik kan niet bepalen hoe gelukkig jullie zijn, maar ik weet wel dat bepaalde twijfels ook bij de leeftijd horen en die waaien op den duur echt wel weer over.
Sterkte...
Wat ik je wel kan zeggen is het volgende: het klopt dat je na je 16e natuurlijk nog een hele ontwikkeling doormaakt, je ben dan wellicht nog een beetje te jong om je al helemaal te binden.
Ook ik heb vanaf mijn 16e een relatie met mijn huidige partner. Inmiddels ben ik de 30 gepasseerd en zijn we nog steeds heel erg gelukkig samen. We hebben samen veel overwonnen vind ik zelf, waaronder het feit dat we geen kinderen kunnen krijgen.
Ook ik heb wel eens met twijfels rondgelopen, zo van: tjonge ik heb eigenlijk nooit andere mannen gehad/gekend is dat wel zo gezond? zou ik niet meer van de wereld moeten zien voor ik mij bind? Bovendien kende ik mijn partner al van kinds af aan (we waren buren!!).
Dan lijkt het soms wel alsof het allemaal minder spannend wordt op den duur, je kent elkaar door en door en raakt helemaal vertrouwd met en aan elkaar.
Ook ik heb wel eens op een punt gestaan waarop ik dacht: ik ga weg, want ik wil meer...Maar vandaag de dag ben ik nog steeds ontzettend blij en dankbaar dat ik die stap niet heb genomen. Bij hem kan ik mezelf zijn, bij hem weet ik precies wat ik heb en de liefde wordt met de jaren (althans in ons geval) alleen maar sterker. Je maakt samen het nodige mee en dat sterkt de band alleen maar.
Zoals ik er nu tegen aan kijk ben ik blij dat ik die twijfels (die er zijn geweest) overwonnen heb en me vastgehouden heb aan onze relatie. Ook mijn partner is een schat en ik weet precies wat ik aan hem heb. Als ik hier wel eens op het forum lees dan denk ik ook: jemig zeg wat mag ik mij gelukkig prijzen met zo'n geweldige vent die alles voor me doet en waar ik lekker mezelf bij kan zijn. We laten elkaar vrij in doen en laten en doen de nodige dingen ook samen;-)
Heerlijk voel ik me er bij; gewoon gelukkig zoals dat hoort. Daarmee wil ik je niet zeggen dat je koste wat kost maar aan je partner moet vasthouden....maar besef je wel wat je hebt en besef ook wat je achterlaat!
Ik kan niet bepalen hoe gelukkig jullie zijn, maar ik weet wel dat bepaalde twijfels ook bij de leeftijd horen en die waaien op den duur echt wel weer over.
Sterkte...
zaterdag 19 juli 2008 om 12:44
En dan komt hier de andere mening: Je hebt het al 3 keer eerder uitgemaakt. Je twijfelt en twijfelt... dat gaat niet beter worden! Sorry, ik ben niet zo idealistisch als voorgaande reaktie. Als jouw relatie samen met jouw vriend is wat je zoekt en je je gelukkig voelt: prima...dan heb je een heel goede motivatie om te investeren in je bestaande relatie. Maar die drive hoor ik niet in jouw verhaal. Waar je nu over twijfelt voor hem de deur uit te doen zijn louter de praktische kanten: Hoe vertel ik het onze vrienden, wat doen we met ons huis en zo. Dat is niet eerlijk naar je vriend toe. Ik hoor nu natuurlijk alleen jouw verhaal; en een relatie is van 2 kanten. Maar ik vind jouw verhaal niet echt gepassioneerd klinken. Dus.....
Sterkte en veel wijsheid.
Sterkte en veel wijsheid.
zaterdag 19 juli 2008 om 13:11
Als het enige is waar je aan kunt denken: wat zullen mijn vrienden zeggen of mijn familie zal teleurgesteld zijn. Hoe moet het met de financieen, het huis. Als dit enkel de redenen zijn dat je nog bij hem bent dan is dat triest. Bij elkaar blijven om al deze redenen is geen basis voor een goede gezonde relatie vind ik. Hou je nog van hem? Hoe zie jij je toekomst, ben je dan nog met hem of zonder hem?
Ik snap best dat je bang bent voor veranderen. Het is nog al niet wat. Zoveel jaar lief en leed delen en dan in ene alles alleen moeten doen. Natuurlijk maakt dat angstig. Maar je kunt het ook omdraaien. Zonder hem kun je uitvinden wie jij bent. Wat jij wilt en waar je passies zijn. Als single heb je die keuzes en heb je enkel met jezelf rekening te houden. Je kunt doen en laten wat je wilt. En genieten van alles wat op je pad komt.
Voor wie blijf je? Voorjezelf omdat je van hem houdt en je relatie een kans wilt geven of blijf je voor de buitenwereld en uit angst voor het onbekende.
Ik snap best dat je bang bent voor veranderen. Het is nog al niet wat. Zoveel jaar lief en leed delen en dan in ene alles alleen moeten doen. Natuurlijk maakt dat angstig. Maar je kunt het ook omdraaien. Zonder hem kun je uitvinden wie jij bent. Wat jij wilt en waar je passies zijn. Als single heb je die keuzes en heb je enkel met jezelf rekening te houden. Je kunt doen en laten wat je wilt. En genieten van alles wat op je pad komt.
Voor wie blijf je? Voorjezelf omdat je van hem houdt en je relatie een kans wilt geven of blijf je voor de buitenwereld en uit angst voor het onbekende.
zaterdag 19 juli 2008 om 13:47
Herkenbaar. Je realiseert je op een moment dat het gewoon niet meer genoeg is of voldoende toevoegt om samen te zijn. Dat is even schrikken, zeker als je al vanaf je 16e samenbent. Het is ook erg veel gevraagd om vanaf je 16e dezelfde ontwikkeling als je vriend door te maken waardoor het blijft passen. Dat lukt vaak niet.
Dat je jezelf kan zijn en van 'm houdt is heel prettig natuurlijk, maar je hoeft het niet te zien als argument om bij elkaar te blijven. Als de passie er niet meer is, je steeds sneller afgeleid wordt door andere mannen, je steeds minder dingen met 'm doet en liever met anderen/vriendinnen je tid doorbrengt dan is het misschien tijd om te stoppen.
Er is overigens niet zo iets als "een goede" of een "foute keuze". Dat is een misconceptie. Het is gewoon een vork in de weg waar je links- of rechtsaf slaat. De grootste fout die je kan maken is jaren lang bij de splitsing te blijven draaikonten doordat je van alles betrekt bij de afweging wat er helemaal niet bij van belang is. Praktische argumenten als woning, gezamelijke spullen, vrienden en buitenwereld zijn in mijn beleving niet relevant bij de keuze of je wel of niet bij iemand wil zijn.
Succes
Dat je jezelf kan zijn en van 'm houdt is heel prettig natuurlijk, maar je hoeft het niet te zien als argument om bij elkaar te blijven. Als de passie er niet meer is, je steeds sneller afgeleid wordt door andere mannen, je steeds minder dingen met 'm doet en liever met anderen/vriendinnen je tid doorbrengt dan is het misschien tijd om te stoppen.
Er is overigens niet zo iets als "een goede" of een "foute keuze". Dat is een misconceptie. Het is gewoon een vork in de weg waar je links- of rechtsaf slaat. De grootste fout die je kan maken is jaren lang bij de splitsing te blijven draaikonten doordat je van alles betrekt bij de afweging wat er helemaal niet bij van belang is. Praktische argumenten als woning, gezamelijke spullen, vrienden en buitenwereld zijn in mijn beleving niet relevant bij de keuze of je wel of niet bij iemand wil zijn.
Succes
Clowns to the left of me..
zaterdag 19 juli 2008 om 14:44
quote:JustJuice schreef op 19 juli 2008 @ 13:47:
Er is overigens niet zo iets als "een goede" of een "foute keuze". Dat is een misconceptie. Het is gewoon een vork in de weg waar je links- of rechtsaf slaat. De grootste fout die je kan maken is jaren lang bij de splitsing te blijven draaikonten doordat je van alles betrekt bij de afweging wat er helemaal niet bij van belang is. Praktische argumenten als woning, gezamelijke spullen, vrienden en buitenwereld zijn in mijn beleving niet relevant bij de keuze of je wel of niet bij iemand wil zijn.
Succes
Wow, goed gezegd.
Ik denk dat je lang genoeg hebt getwijfeld om te kunnen stellen dat je niet voldoende zeker bent van je gevoel voor deze man. Het gaat er verder niet om wat anderen er van denken- als je bij hem blijft gaat dat om jouw gevoel en leven, en niet om de mening van iemand anders.
En ja, ik denk dat veel mensen een enorme verandering en groei doormaken tussen hun 16e en 24e- je gaat van tiener/scholier naar volwassene/werkende; als je dat geheel samen met iemand kan doen en dan dichter naar elkaar toegroeit is dat mooi, maar er is een kans dat je wegen elkaar onbewust scheiden en je juist vervreemdt.
Er is overigens niet zo iets als "een goede" of een "foute keuze". Dat is een misconceptie. Het is gewoon een vork in de weg waar je links- of rechtsaf slaat. De grootste fout die je kan maken is jaren lang bij de splitsing te blijven draaikonten doordat je van alles betrekt bij de afweging wat er helemaal niet bij van belang is. Praktische argumenten als woning, gezamelijke spullen, vrienden en buitenwereld zijn in mijn beleving niet relevant bij de keuze of je wel of niet bij iemand wil zijn.
Succes
Wow, goed gezegd.
Ik denk dat je lang genoeg hebt getwijfeld om te kunnen stellen dat je niet voldoende zeker bent van je gevoel voor deze man. Het gaat er verder niet om wat anderen er van denken- als je bij hem blijft gaat dat om jouw gevoel en leven, en niet om de mening van iemand anders.
En ja, ik denk dat veel mensen een enorme verandering en groei doormaken tussen hun 16e en 24e- je gaat van tiener/scholier naar volwassene/werkende; als je dat geheel samen met iemand kan doen en dan dichter naar elkaar toegroeit is dat mooi, maar er is een kans dat je wegen elkaar onbewust scheiden en je juist vervreemdt.
maandag 21 juli 2008 om 12:32
Daar ben ik weer. Bedankt voor jullie reacties!
Ons huis en wat familie/vrienden zullen zeggen zijn absoluut geen redenen om bij hem te blijven, maar het is wel eng.
Hoewel ik eigenlijk wel zeker ben dat mensen achter me zullen staan en me zullen steunen ben ik ook bang dat ik me zal moeten verdedigen.
Maar goed, da's voor later zorg...
Gisteren heb ik weer met hem gepraat en ik weet nu zeker dat ik geen toekomst meer met hem zie. Hoe erg ik het ook vind.
Het is niet eerlijk van me om bij hem te blijven en hij wil ook zo snel mogelijk antwoord omdat hij wel wil weten waar hij aan toe is. Begrijpelijk...
Dus deze week zal ik het hoge woord eruit moeten gooien.
En dat ga ik ook zeker deze week doen. Ik wil hem niet langer in twijfel laten zitten. Het is alleen zo moeilijk het juiste moment te kiezen. Ik vind het zo erg om hem verdriet te doen.
Maar hij is een mooie, lieve jongen, met fijne vrienden en familie, die hem er ongetwijfeld doorheen zullen trekken.
Het is inderdaad zo, dat we van elkaar vervreemd zijn sinds ons 16e. Eerst hadden we veel meer met elkaar gemeen. We hebben nu ook heel erg onze eigen dingen, waar veel tijd in gaat zitten. Probleem is wel dat we elkaar dat bijna niet gunnen. Hij is op zondag vaak de hele dag weg voor voetbal, wat ik dan jammer vind, omdat ik graag op zondag iets samen doe. Als ik dan vraag of hij een keer vroeg naar huis moet, krijg ik een snauw, omdat hij dan graag met zijn team in de kantine wil zitten. Begrijpelijk, maar moet dat nou élke zondag tot 19.00 uur?
Ikzelf zit bij een toneelgroep, waar we in juni optredens mee hebben gehad. Ook veel tijd in gestoken, en 1 keer per week 's avonds laat thuisgekomen enz. Waarop hij dan vaak weer zei:
"Pfff, ik ben blij als dat toneel van je afgelopen is"
Niet echt een fijne opmerking..
Maar goed, Daar gaat het nu allemaal niet meer om.
Liefs.
Ons huis en wat familie/vrienden zullen zeggen zijn absoluut geen redenen om bij hem te blijven, maar het is wel eng.
Hoewel ik eigenlijk wel zeker ben dat mensen achter me zullen staan en me zullen steunen ben ik ook bang dat ik me zal moeten verdedigen.
Maar goed, da's voor later zorg...
Gisteren heb ik weer met hem gepraat en ik weet nu zeker dat ik geen toekomst meer met hem zie. Hoe erg ik het ook vind.
Het is niet eerlijk van me om bij hem te blijven en hij wil ook zo snel mogelijk antwoord omdat hij wel wil weten waar hij aan toe is. Begrijpelijk...
Dus deze week zal ik het hoge woord eruit moeten gooien.
En dat ga ik ook zeker deze week doen. Ik wil hem niet langer in twijfel laten zitten. Het is alleen zo moeilijk het juiste moment te kiezen. Ik vind het zo erg om hem verdriet te doen.
Maar hij is een mooie, lieve jongen, met fijne vrienden en familie, die hem er ongetwijfeld doorheen zullen trekken.
Het is inderdaad zo, dat we van elkaar vervreemd zijn sinds ons 16e. Eerst hadden we veel meer met elkaar gemeen. We hebben nu ook heel erg onze eigen dingen, waar veel tijd in gaat zitten. Probleem is wel dat we elkaar dat bijna niet gunnen. Hij is op zondag vaak de hele dag weg voor voetbal, wat ik dan jammer vind, omdat ik graag op zondag iets samen doe. Als ik dan vraag of hij een keer vroeg naar huis moet, krijg ik een snauw, omdat hij dan graag met zijn team in de kantine wil zitten. Begrijpelijk, maar moet dat nou élke zondag tot 19.00 uur?
Ikzelf zit bij een toneelgroep, waar we in juni optredens mee hebben gehad. Ook veel tijd in gestoken, en 1 keer per week 's avonds laat thuisgekomen enz. Waarop hij dan vaak weer zei:
"Pfff, ik ben blij als dat toneel van je afgelopen is"
Niet echt een fijne opmerking..
Maar goed, Daar gaat het nu allemaal niet meer om.
Liefs.
maandag 21 juli 2008 om 13:27
Thila,
Ook ik had op mijn 16e al een relatie. Op mijn 24e ben ik bij hem weggegaan, ongeveer dezelfde redenen en gevoelens als jij hebbende. Ik wilde nog van alles meemaken, flirten, uitgaan, feesten, het leven, zegmaar, en ik had bij hem het gevoel dat het al huisjeboompjebeestje geworden was.
Ik kom hem nog wel eens tegen en dan heb ik zeker geen spijt van mijn keuze! Integendeel, hij paste toen bij die fase van mij in die leeftijd, maar helemaal niet bij later en nog minder bij het nu van mij. Het is een goede keus geweest en ik had het eerder zelfs moeten doen!
Ondanks dat er bij mij ook een inboedel te verdelen was, familie helemaal perplex was, en hij veel verdriet had en mij me erg schuldig deed voelen.
Ik denk dat je met je 2x uitmaken al genoeg je twijfels hebt laten zien. Dat doe je niet zomaar!
Luister naar je gevoel en niet naar al die andere overwegingen. Tuurlijk is iedereen verbaasd maar dat gaat over, en straks geven ze je zelfs gelijk.Het is net als bij een krantebericht: men praat erover, het is even sensatie en dan is het weer vergeten en gewoon geworden.
Overigens is er NOOIT een goed moment om weg te gaan. Wacht daar dus niet op: het komt niet vanzelf.
Van dat voetbal op zondag vind ik trouwens geen argument om weg te gaan, ook niet meespelend. Want in een relatie moet je elkaar de ruimte gunnen om een hobby of sport te hebben, net zoals jij je toneel hebt, dat hij je ook moet gunnen. Bij een nieuwe relatie kom je het ook weer tegen, dat iemand een hobby kan hebben (heel gezond!) en dus is het geen oplossing om te kappen. Maar dat is de reden ook niet.
Ook ik had op mijn 16e al een relatie. Op mijn 24e ben ik bij hem weggegaan, ongeveer dezelfde redenen en gevoelens als jij hebbende. Ik wilde nog van alles meemaken, flirten, uitgaan, feesten, het leven, zegmaar, en ik had bij hem het gevoel dat het al huisjeboompjebeestje geworden was.
Ik kom hem nog wel eens tegen en dan heb ik zeker geen spijt van mijn keuze! Integendeel, hij paste toen bij die fase van mij in die leeftijd, maar helemaal niet bij later en nog minder bij het nu van mij. Het is een goede keus geweest en ik had het eerder zelfs moeten doen!
Ondanks dat er bij mij ook een inboedel te verdelen was, familie helemaal perplex was, en hij veel verdriet had en mij me erg schuldig deed voelen.
Ik denk dat je met je 2x uitmaken al genoeg je twijfels hebt laten zien. Dat doe je niet zomaar!
Luister naar je gevoel en niet naar al die andere overwegingen. Tuurlijk is iedereen verbaasd maar dat gaat over, en straks geven ze je zelfs gelijk.Het is net als bij een krantebericht: men praat erover, het is even sensatie en dan is het weer vergeten en gewoon geworden.
Overigens is er NOOIT een goed moment om weg te gaan. Wacht daar dus niet op: het komt niet vanzelf.
Van dat voetbal op zondag vind ik trouwens geen argument om weg te gaan, ook niet meespelend. Want in een relatie moet je elkaar de ruimte gunnen om een hobby of sport te hebben, net zoals jij je toneel hebt, dat hij je ook moet gunnen. Bij een nieuwe relatie kom je het ook weer tegen, dat iemand een hobby kan hebben (heel gezond!) en dus is het geen oplossing om te kappen. Maar dat is de reden ook niet.
maandag 21 juli 2008 om 13:57
@Bitterandsweet
Nee, dat is inderdaad de reden ook niet (hobby's)
natuurlijk is het gezond (en ook heel fijn) dat je allebei je eigen ding hebt.
Maar ik vind het zo jammer dat we elkaar de hobby niet gunnen. Zo komt het over in ieder geval.
en een goed moment is er inderdaad nooit. Dus dat mag geen smoesje meer voor me zijn om het telkens maar uit te stellen.
Nee, dat is inderdaad de reden ook niet (hobby's)
natuurlijk is het gezond (en ook heel fijn) dat je allebei je eigen ding hebt.
Maar ik vind het zo jammer dat we elkaar de hobby niet gunnen. Zo komt het over in ieder geval.
en een goed moment is er inderdaad nooit. Dus dat mag geen smoesje meer voor me zijn om het telkens maar uit te stellen.
maandag 21 juli 2008 om 16:12
quote:Thila schreef op 21 juli 2008 @ 13:57:
@Bitterandsweet
Nee, dat is inderdaad de reden ook niet (hobby's)
natuurlijk is het gezond (en ook heel fijn) dat je allebei je eigen ding hebt.
Maar ik vind het zo jammer dat we elkaar de hobby niet gunnen. Zo komt het over in ieder geval.
en een goed moment is er inderdaad nooit. Dus dat mag geen smoesje meer voor me zijn om het telkens maar uit te stellen.als jullie eens een keer gaan leren praten ipv elkaar afsnauwen heb je kans dat je niet uit elkaar hoeft... Allemaal verwijten wat ik hier lees. Kinderachtig zeg.
@Bitterandsweet
Nee, dat is inderdaad de reden ook niet (hobby's)
natuurlijk is het gezond (en ook heel fijn) dat je allebei je eigen ding hebt.
Maar ik vind het zo jammer dat we elkaar de hobby niet gunnen. Zo komt het over in ieder geval.
en een goed moment is er inderdaad nooit. Dus dat mag geen smoesje meer voor me zijn om het telkens maar uit te stellen.als jullie eens een keer gaan leren praten ipv elkaar afsnauwen heb je kans dat je niet uit elkaar hoeft... Allemaal verwijten wat ik hier lees. Kinderachtig zeg.
maandag 21 juli 2008 om 19:53
@Mussk,
we snauwen elkaar totaal niet af. Soms wel natuurlijk, maar is dat niet in elke relatie zo?
Maar het probleem van niet-praten is er inderdaad.
Ik wil meer diepgang, maar onze gesprekken zijn vaak erg oppervlakkig. We hebben daar al regelmatig over gepraat. Gezegd dat we meer moeten praten, het lukt op de een of andere manier niet.
Ik vind het een beetje jammer dat je mij/ons/onze relatie kinderachtig noemt. Ik bedoel, je weet alleen wat je hier gelezen hebt, en volgens mij zitten daar niet veel verwijten in?
we snauwen elkaar totaal niet af. Soms wel natuurlijk, maar is dat niet in elke relatie zo?
Maar het probleem van niet-praten is er inderdaad.
Ik wil meer diepgang, maar onze gesprekken zijn vaak erg oppervlakkig. We hebben daar al regelmatig over gepraat. Gezegd dat we meer moeten praten, het lukt op de een of andere manier niet.
Ik vind het een beetje jammer dat je mij/ons/onze relatie kinderachtig noemt. Ik bedoel, je weet alleen wat je hier gelezen hebt, en volgens mij zitten daar niet veel verwijten in?
maandag 21 juli 2008 om 20:00
quote:mussk schreef op 21 juli 2008 @ 16:12:
[...]
als jullie eens een keer gaan leren praten ipv elkaar afsnauwen heb je kans dat je niet uit elkaar hoeft... Allemaal verwijten wat ik hier lees. Kinderachtig zeg.
Wat is hier kinderachtig aan?
In iedere relatie wordt toch wel eens gekibbeld.
TO geeft duidelijk aan dat het feit dat ze elkaar blijkbaar geen hobby's gunnen iets zegt over hun relatie.
Ze delen/praten weinig met elkaar.
TO; het feit dat je eigenlijk al heel lang twijfelt, moet voldoende zeggen lijkt mij.
Op deze manier kun je samen héél oud worden, maar of je dan ook gelukkig bent?
[...]
als jullie eens een keer gaan leren praten ipv elkaar afsnauwen heb je kans dat je niet uit elkaar hoeft... Allemaal verwijten wat ik hier lees. Kinderachtig zeg.
Wat is hier kinderachtig aan?
In iedere relatie wordt toch wel eens gekibbeld.
TO geeft duidelijk aan dat het feit dat ze elkaar blijkbaar geen hobby's gunnen iets zegt over hun relatie.
Ze delen/praten weinig met elkaar.
TO; het feit dat je eigenlijk al heel lang twijfelt, moet voldoende zeggen lijkt mij.
Op deze manier kun je samen héél oud worden, maar of je dan ook gelukkig bent?
Frankly my dear, I don"t give a damn
maandag 21 juli 2008 om 20:12
Ik snap de reactie van Mussk ook niet helemaal.
Thila, ik herken je verhaal. Ik heb hetzelfde meegemaakt. En ben er ook mee gestopt, na lang twijfelen.
Aan de ene kant een hele grote opluchting, aan de andere kant heb ik er toch wel verdriet van gehad.
Ik wil je veel succes wensen de komende tijd!
Twijfel niet aan jezelf, het klinkt alsof je heel goed weet wat je wel en niet wilt. Het komt wel goed!
Thila, ik herken je verhaal. Ik heb hetzelfde meegemaakt. En ben er ook mee gestopt, na lang twijfelen.
Aan de ene kant een hele grote opluchting, aan de andere kant heb ik er toch wel verdriet van gehad.
Ik wil je veel succes wensen de komende tijd!
Twijfel niet aan jezelf, het klinkt alsof je heel goed weet wat je wel en niet wilt. Het komt wel goed!
maandag 21 juli 2008 om 20:14
quote:Thila schreef op 21 juli 2008 @ 19:53:
@Mussk,
we snauwen elkaar totaal niet af. Soms wel natuurlijk, maar is dat niet in elke relatie zo?
Maar het probleem van niet-praten is er inderdaad.
Ik wil meer diepgang, maar onze gesprekken zijn vaak erg oppervlakkig. We hebben daar al regelmatig over gepraat. Gezegd dat we meer moeten praten, het lukt op de een of andere manier niet.
Ik vind het een beetje jammer dat je mij/ons/onze relatie kinderachtig noemt. Ik bedoel, je weet alleen wat je hier gelezen hebt, en volgens mij zitten daar niet veel verwijten in?
Ja ik weet ook niet meer dan wat je hier schrijft, maar hoe kun je nu uberhaupt spreken van een relatie als er nauwelijks met elkaar gesproken kan worden? Ik wil je niet de les lezen, maar vind dat je ook je eigen aandeel moet zien hierin. Wat kun je doen om deze relatie op de valreep nog te redden, want t scheelt als je daar eerst eens over na gaat denken ipv zinspelen over uitmaken, daar krijg ik kippevel van, want echt, je kan van je probleem weglopen, maar straks kom je het in een andere relatie weer tegen.
En elkaar afsnauwen is niet normaal, het kan een keer gebeuren, maar het is echt niet normaal als dat vaak gebeurt, dat is een signaal dat er heel veel opgekropt is. Ik hoop echt dat jullie er uitkomen, want vind het echt zonde als je na zo'n lange relatie de handdoek in de ring gooit, maar goed.. heel veel succes, xxx
@Mussk,
we snauwen elkaar totaal niet af. Soms wel natuurlijk, maar is dat niet in elke relatie zo?
Maar het probleem van niet-praten is er inderdaad.
Ik wil meer diepgang, maar onze gesprekken zijn vaak erg oppervlakkig. We hebben daar al regelmatig over gepraat. Gezegd dat we meer moeten praten, het lukt op de een of andere manier niet.
Ik vind het een beetje jammer dat je mij/ons/onze relatie kinderachtig noemt. Ik bedoel, je weet alleen wat je hier gelezen hebt, en volgens mij zitten daar niet veel verwijten in?
Ja ik weet ook niet meer dan wat je hier schrijft, maar hoe kun je nu uberhaupt spreken van een relatie als er nauwelijks met elkaar gesproken kan worden? Ik wil je niet de les lezen, maar vind dat je ook je eigen aandeel moet zien hierin. Wat kun je doen om deze relatie op de valreep nog te redden, want t scheelt als je daar eerst eens over na gaat denken ipv zinspelen over uitmaken, daar krijg ik kippevel van, want echt, je kan van je probleem weglopen, maar straks kom je het in een andere relatie weer tegen.
En elkaar afsnauwen is niet normaal, het kan een keer gebeuren, maar het is echt niet normaal als dat vaak gebeurt, dat is een signaal dat er heel veel opgekropt is. Ik hoop echt dat jullie er uitkomen, want vind het echt zonde als je na zo'n lange relatie de handdoek in de ring gooit, maar goed.. heel veel succes, xxx
maandag 21 juli 2008 om 20:38
Hi Thila,
Ik weet hoe je je voelt! Ik heb op mijn 17de een jongen leren kennen en we hadden zeker een leuke relatie! Maar ik heb (net als jij) regelmatig getwijfeld. Ergens wilde ik niet toegeven aan het gevoel, ik dacht bij mezelf: dat overleven we samen wel weer. Maar het duurde erg lang voordat het gevoel wegging en als dát het deed; kwam het steeds erger terug. Ik heb het op een gegeven moment niet meer kunnen ontkennen (ik voelde me gewoon misselijk worden van de twijfels als ik hem zag) en heb voor de moeilijke keus gestaan: maar ik heb het uitgemaakt. Ik wilde immers nog een hoop doen voordat ik zou samenwonen!
En nu? Ik ben een jaar vrijgezel en vermaak me prima! Het zal zeker even slikken zijn (had ik ook, ik had een leuke en zekere toekomst kunnen hebben) maar voor mij de grootste opluchting ooit! Ik wil je nageven: als je zó twijfelt, zit er toch iets niet goed? Dat was mijn motivatie om het uit te maken. En het doet me nog steeds erg goed.
Succes met je keuze meid, het is niet gemakkelijk!
Ik weet hoe je je voelt! Ik heb op mijn 17de een jongen leren kennen en we hadden zeker een leuke relatie! Maar ik heb (net als jij) regelmatig getwijfeld. Ergens wilde ik niet toegeven aan het gevoel, ik dacht bij mezelf: dat overleven we samen wel weer. Maar het duurde erg lang voordat het gevoel wegging en als dát het deed; kwam het steeds erger terug. Ik heb het op een gegeven moment niet meer kunnen ontkennen (ik voelde me gewoon misselijk worden van de twijfels als ik hem zag) en heb voor de moeilijke keus gestaan: maar ik heb het uitgemaakt. Ik wilde immers nog een hoop doen voordat ik zou samenwonen!
En nu? Ik ben een jaar vrijgezel en vermaak me prima! Het zal zeker even slikken zijn (had ik ook, ik had een leuke en zekere toekomst kunnen hebben) maar voor mij de grootste opluchting ooit! Ik wil je nageven: als je zó twijfelt, zit er toch iets niet goed? Dat was mijn motivatie om het uit te maken. En het doet me nog steeds erg goed.
Succes met je keuze meid, het is niet gemakkelijk!
maandag 21 juli 2008 om 21:14
Bedankt weer voor jullie reacties meiden.
Ik vind het lief dat jullie moeite voor mij doen, terwijl jullie me niet eens kennen.
Ik heb mijn besluit genomen. Ik ga er een punt achter zetten.
Hoe moeilijk het ook is.
Vanavond is hij niet thuis, maar morgenavond moet het gebeuren.
Ik vind het zo jammer dat het me niet is gelukt gelukkig met hem te worden, maar het is beter zo.
Liefs.
xxx
Ik vind het lief dat jullie moeite voor mij doen, terwijl jullie me niet eens kennen.
Ik heb mijn besluit genomen. Ik ga er een punt achter zetten.
Hoe moeilijk het ook is.
Vanavond is hij niet thuis, maar morgenavond moet het gebeuren.
Ik vind het zo jammer dat het me niet is gelukt gelukkig met hem te worden, maar het is beter zo.
Liefs.
xxx
maandag 21 juli 2008 om 21:32
Thila, blijf sterk, blijf bij je besluit morgen. Hij zal misschien op je emoties inwerken of er andere argumenten tegenaan gooien. Blijf bij jezelf. Je doet het juiste. Dat je hem zal missen, dat je het erg vindt, dat je je schuldig zal voelen: het hoort erbij. Maar zolang je niet genoeg om hem geeft, is het nu zaak door te zetten.
Ik spreek uit ervaring, dat je nu stevig in je schoenen moet blijven staan.
Ik spreek uit ervaring, dat je nu stevig in je schoenen moet blijven staan.
dinsdag 22 juli 2008 om 10:32
quote:Thila schreef op 21 juli 2008 @ 21:14:
Bedankt weer voor jullie reacties meiden.
Ik vind het lief dat jullie moeite voor mij doen, terwijl jullie me niet eens kennen.
Ik heb mijn besluit genomen. Ik ga er een punt achter zetten.
Hoe moeilijk het ook is.
Vanavond is hij niet thuis, maar morgenavond moet het gebeuren.
Ik vind het zo jammer dat het me niet is gelukt gelukkig met hem te worden, maar het is beter zo.
Liefs.
xxxSterkte met alles!
Bedankt weer voor jullie reacties meiden.
Ik vind het lief dat jullie moeite voor mij doen, terwijl jullie me niet eens kennen.
Ik heb mijn besluit genomen. Ik ga er een punt achter zetten.
Hoe moeilijk het ook is.
Vanavond is hij niet thuis, maar morgenavond moet het gebeuren.
Ik vind het zo jammer dat het me niet is gelukt gelukkig met hem te worden, maar het is beter zo.
Liefs.
xxxSterkte met alles!
woensdag 23 juli 2008 om 08:42
Het is eruit. we gaan uit elkaar.
gisteren hebben we gepraat, ik heb gehuild, hij heeft vooral voor zich uit gestaard.
Het voelt nog zo onwerkelijk. Ik ben gisteren ook nog bij hem gebleven, dat vroeg hij. Vandaag ga ik het tegen mijn ouders en zus vertellen. Ik hoop dat hij het ook tegen zijn ouders verteld vandaag. Hij moet daar niet te lang mee wachten. Ze kunnen hem helpen.
Wat er met het huis gaat gebeuren weten we nog niet. Wie er voorlopig blijft wonen ook nog niet.
Dat vind ik nu even voor later zorg...
Ik weet even niet veel wat nog meer te zeggen nu.
xxx
gisteren hebben we gepraat, ik heb gehuild, hij heeft vooral voor zich uit gestaard.
Het voelt nog zo onwerkelijk. Ik ben gisteren ook nog bij hem gebleven, dat vroeg hij. Vandaag ga ik het tegen mijn ouders en zus vertellen. Ik hoop dat hij het ook tegen zijn ouders verteld vandaag. Hij moet daar niet te lang mee wachten. Ze kunnen hem helpen.
Wat er met het huis gaat gebeuren weten we nog niet. Wie er voorlopig blijft wonen ook nog niet.
Dat vind ik nu even voor later zorg...
Ik weet even niet veel wat nog meer te zeggen nu.
xxx