Psyche
alle pijlers
Vergeven, hoe doe je dat?
dinsdag 21 oktober 2014 om 13:48
Ik las net een artikel over wat je kunt doen om iemand iets te vergeven. Oa. stond er ook dat je moet leren vergeven voor jezelf. Want, alleen jij kan iets veranderen aan jouw gevoel, aan de situatie waar het om gaat kun je toch niets meer doen.
Persoonlijk vind ik dit toch wat kort door de bocht. Iemand heeft jou bijvoorbeeld gekwetst of beledigd en dan moet jij het werk doen om er niet klote onder te voelen? Dat is toch gek? Het wekt bij mij de indruk dat je dan min of meer toestemt met datgene wat er is gebeurd. Of begrijp ik het gewoon verkeerd?
Omdat dit tocht iets is waar iedereen mee te maken heeft ben ik benieuwd naar hoe jullie hierover denken.
Persoonlijk vind ik dit toch wat kort door de bocht. Iemand heeft jou bijvoorbeeld gekwetst of beledigd en dan moet jij het werk doen om er niet klote onder te voelen? Dat is toch gek? Het wekt bij mij de indruk dat je dan min of meer toestemt met datgene wat er is gebeurd. Of begrijp ik het gewoon verkeerd?
Omdat dit tocht iets is waar iedereen mee te maken heeft ben ik benieuwd naar hoe jullie hierover denken.
dinsdag 21 oktober 2014 om 14:48
Misschien is het handiger als je je situatie uitlegt, TO. Wat wil je je partner vergeven?
Het kan ook zijn dat je om oneigenlijke redenen vasthoudt aan een relatie (angst bijvoorbeeld) en jezelf daarom voorspiegelt dat je hem vergeven hebt, maar het gebeurde eigenlijk niet kan loslaten. Je kan vergeving niet afdwingen. Sommige dingen hebben tijd nodig, andere blijven pijnlijk. Dat heeft te maken met je waarden: als waarden die jij essentieel vindt in het leven of bijvoorbeeld in een relatie worden geschonden, dan kan het onmogelijk zijn je daar overheen te zetten.
Het kan ook zijn dat je om oneigenlijke redenen vasthoudt aan een relatie (angst bijvoorbeeld) en jezelf daarom voorspiegelt dat je hem vergeven hebt, maar het gebeurde eigenlijk niet kan loslaten. Je kan vergeving niet afdwingen. Sommige dingen hebben tijd nodig, andere blijven pijnlijk. Dat heeft te maken met je waarden: als waarden die jij essentieel vindt in het leven of bijvoorbeeld in een relatie worden geschonden, dan kan het onmogelijk zijn je daar overheen te zetten.
Ga in therapie!
dinsdag 21 oktober 2014 om 14:52
Vergeven doe je op verzoek. Iemand heeft spijt, voelt zich schuldig, en vraagt om vergeving. En dan kun je op 2 manieren reageren: of je blijft hangen in je gevoel, of je vergeeft hem, geeft aan dat hij zich niet meer schuldig hoeft te voelen, omdat het 'goed is' zo, omdat je de relatie wilt herstellen, dat er niets meer tussen je in staat.
Zonder schuldbekentenis en vergevingsverzoek geen vergeving. Het is niet iets van jou alleen, het is altijd iets in relatie tot de ander.
Zonder schuldbekentenis en vergevingsverzoek geen vergeving. Het is niet iets van jou alleen, het is altijd iets in relatie tot de ander.
Anarchie is leuk, maar je blijft van mijn kaas af
dinsdag 21 oktober 2014 om 14:56
Dat is niet waar Handigmetgeld, ook iemand die geen sorry zegt kun je vergeven. En vergeven is wat anders dan goedkeuring geven.
Je kunt iemand vergeven, maar wel in de volgende situatie andere grenzen stellen, of besluiten het contact te verbreken. Vergeven is niet 'zand erover en doen alsof er niets aan de hand is'.
Je kunt iemand vergeven, maar wel in de volgende situatie andere grenzen stellen, of besluiten het contact te verbreken. Vergeven is niet 'zand erover en doen alsof er niets aan de hand is'.
dinsdag 21 oktober 2014 om 14:58
quote:edamame schreef op 21 oktober 2014 @ 14:41:
[...]
Duidelijke uitleg. Maar wat als het gaat om iemand die je lieft hebt? Je partner heeft iets gedaan wat je heeft gekwetst met iets dat niet groot genoeg om de relatie te verbreken. Je hebt hem/haar bijvoorbeeld betrapt op een aantal leugens. Hoe ga je daar dan mee om? Is het dan niet lastiger om jezelf boven de ander, en het probleem te zetten? Of is dit dan meer een vertrouwenskwestie dan een vergevingskwestie?
De vertrouwneskwestie staat los van de vergevingskwestie, denk ik.
tegelijkertijd heb je, als je de keuze maakt om te blijven eigenlijk geen andere keuze uiteindelijk dan om te vergeven en te vertrouwen. Vergeven heeft te maken met niet blijven hangen in wrok en boosheid om het verleden, vertrouwen heeft te maken met angst dat degene je in de toekomst weer hetzelfde gaat aandoen. Jij hebt besloten dat hetgeen gebeurd is, niet groot genoeg is om de relatie te verbreken. Dan moet je ook je partner die schone lei geven, want anders blijft je relatie stuk en kun je m beter wel verbreken. Als vanaf nu je partner iedere dag jou op zijn blote knietjes moet danken dat je m nog een kans hebt gegeven wordt de relatie zo ongelijkwaardig dat het voor zowel hem als jezelf niet meer leuk is. Dus misschien moet je heroverwegen of de leugens echt niet groot genoeg zijn om de relatie te verbreken.
En als je antwoord nog steeds is dat je ondanks dit akkefietje samen verder wilt, dan moet je je afvragen wat je aan bevestiging nodig hebt en van wie ( van hem of van jezelf) om verder te kunnen.
En uiteindelijk kun je zelfs vergeven en toch tot de conclusie komen dat je geen relatie meer kunt hebben omdat het vertrouwen weg is.
[...]
Duidelijke uitleg. Maar wat als het gaat om iemand die je lieft hebt? Je partner heeft iets gedaan wat je heeft gekwetst met iets dat niet groot genoeg om de relatie te verbreken. Je hebt hem/haar bijvoorbeeld betrapt op een aantal leugens. Hoe ga je daar dan mee om? Is het dan niet lastiger om jezelf boven de ander, en het probleem te zetten? Of is dit dan meer een vertrouwenskwestie dan een vergevingskwestie?
De vertrouwneskwestie staat los van de vergevingskwestie, denk ik.
tegelijkertijd heb je, als je de keuze maakt om te blijven eigenlijk geen andere keuze uiteindelijk dan om te vergeven en te vertrouwen. Vergeven heeft te maken met niet blijven hangen in wrok en boosheid om het verleden, vertrouwen heeft te maken met angst dat degene je in de toekomst weer hetzelfde gaat aandoen. Jij hebt besloten dat hetgeen gebeurd is, niet groot genoeg is om de relatie te verbreken. Dan moet je ook je partner die schone lei geven, want anders blijft je relatie stuk en kun je m beter wel verbreken. Als vanaf nu je partner iedere dag jou op zijn blote knietjes moet danken dat je m nog een kans hebt gegeven wordt de relatie zo ongelijkwaardig dat het voor zowel hem als jezelf niet meer leuk is. Dus misschien moet je heroverwegen of de leugens echt niet groot genoeg zijn om de relatie te verbreken.
En als je antwoord nog steeds is dat je ondanks dit akkefietje samen verder wilt, dan moet je je afvragen wat je aan bevestiging nodig hebt en van wie ( van hem of van jezelf) om verder te kunnen.
En uiteindelijk kun je zelfs vergeven en toch tot de conclusie komen dat je geen relatie meer kunt hebben omdat het vertrouwen weg is.
dinsdag 21 oktober 2014 om 15:00
dinsdag 21 oktober 2014 om 15:00
dinsdag 21 oktober 2014 om 15:03
Toch ben ik het ook wel met handigmetgeld eens.
Als iemand geen berouw toont over wat hij gedaan heeft wordt het moeilijk zo iemand te vergeven.
Ik denk dat dat eerst wel nodig is.
Aan de andere kant heb je een soort vergeving naar jezelf toe om het voor jezelf los te laten en makkelijke te maken.
Ik denk dat vergeving die twee kanten heeft.
Zit zelf ook met een erg moeilijke situatie. Er is iets ernstigs gebeurt in familiekring en vergeving is erg lastig.
Het heeft ook tijd nodig. Ook al kom je toe aan vergeving blijft het toch altijd op de achtergrond aanwezig denk ik.
Als iemand geen berouw toont over wat hij gedaan heeft wordt het moeilijk zo iemand te vergeven.
Ik denk dat dat eerst wel nodig is.
Aan de andere kant heb je een soort vergeving naar jezelf toe om het voor jezelf los te laten en makkelijke te maken.
Ik denk dat vergeving die twee kanten heeft.
Zit zelf ook met een erg moeilijke situatie. Er is iets ernstigs gebeurt in familiekring en vergeving is erg lastig.
Het heeft ook tijd nodig. Ook al kom je toe aan vergeving blijft het toch altijd op de achtergrond aanwezig denk ik.
dinsdag 21 oktober 2014 om 15:04
quote:edamame schreef op 21 oktober 2014 @ 14:41:
[...]
Duidelijke uitleg. Maar wat als het gaat om iemand die je lieft hebt? Je partner heeft iets gedaan wat je heeft gekwetst met iets dat niet groot genoeg om de relatie te verbreken. Je hebt hem/haar bijvoorbeeld betrapt op een aantal leugens. Hoe ga je daar dan mee om? Is het dan niet lastiger om jezelf boven de ander, en het probleem te zetten? Of is dit dan meer een vertrouwenskwestie dan een vergevingskwestie?
Dat is dus min of meer de situatie die ik met mijn ex had. Vergeven is weer iets heel anders dan vertrouwen terugkrijgen. Vertrouwen is heel moeilijk om weer op te bouwen, dat gaat in hele kleine stapjes, als het al gaat.
Vergeven stond hier (voor mij) helemaal los van het vertrouwen terugwinnen. In de zin van "Oke, je hebt een fout gemaakt. Je hebt laten zien dat je er spijt van hebt. Ik vergeef het je. Maar dat betekend niet dat ik je weer vertrouw, daar moeten we nog aan werken".
[...]
Duidelijke uitleg. Maar wat als het gaat om iemand die je lieft hebt? Je partner heeft iets gedaan wat je heeft gekwetst met iets dat niet groot genoeg om de relatie te verbreken. Je hebt hem/haar bijvoorbeeld betrapt op een aantal leugens. Hoe ga je daar dan mee om? Is het dan niet lastiger om jezelf boven de ander, en het probleem te zetten? Of is dit dan meer een vertrouwenskwestie dan een vergevingskwestie?
Dat is dus min of meer de situatie die ik met mijn ex had. Vergeven is weer iets heel anders dan vertrouwen terugkrijgen. Vertrouwen is heel moeilijk om weer op te bouwen, dat gaat in hele kleine stapjes, als het al gaat.
Vergeven stond hier (voor mij) helemaal los van het vertrouwen terugwinnen. In de zin van "Oke, je hebt een fout gemaakt. Je hebt laten zien dat je er spijt van hebt. Ik vergeef het je. Maar dat betekend niet dat ik je weer vertrouw, daar moeten we nog aan werken".
Het leven is te kort om met lelijke mannen te dansen!
dinsdag 21 oktober 2014 om 15:04
quote:saskiab23 schreef op 21 oktober 2014 @ 15:00:
Precies wat Thordis zegt. Vergeven betekend niet dat je toestemt of dat de ander er makkelijk vanaf komt.
Vergeven en vergeten, dat vind ik dan wel weer moeilijk, trouwens. Vergeten doe ik bijna nooit -_-Inderdaad zo vergeef je jezelf je eigen boosheid, dat die er mocht wezen, en kun je die dan loslaten. Maar kun je best het gedrag van die ander onthouden en tot de slotsom komen dat je geen zin hebt om er rekening mee te houden dat je weer met dit gedrag geconfronteerd wordt en de relatie verbreken.
Precies wat Thordis zegt. Vergeven betekend niet dat je toestemt of dat de ander er makkelijk vanaf komt.
Vergeven en vergeten, dat vind ik dan wel weer moeilijk, trouwens. Vergeten doe ik bijna nooit -_-Inderdaad zo vergeef je jezelf je eigen boosheid, dat die er mocht wezen, en kun je die dan loslaten. Maar kun je best het gedrag van die ander onthouden en tot de slotsom komen dat je geen zin hebt om er rekening mee te houden dat je weer met dit gedrag geconfronteerd wordt en de relatie verbreken.
En ik ontdekte iets, bitterder dan de dood: de vrouw, die een valstrik is en wier hart een net is en wier handen boeien zijn.
dinsdag 21 oktober 2014 om 15:11
[quote]Valenta schreef op 21 oktober 2014 @ 15:03:
Toch ben ik het ook wel met handigmetgeld eens.
Als iemand geen berouw toont over wat hij gedaan heeft wordt het moeilijk zo iemand te vergeven.
Ik denk dat dat eerst wel nodig is.
Aan de andere kant heb je een soort vergeving naar jezelf toe om het voor jezelf los te laten en makkelijke te maken.
Ik denk dat vergeving die twee kanten heeft.
[quote]
Dat ligt aan de reden waarom je wil vergeven denk ik Valenta, wil je vergeven om zelf verder te kunnen of wil je vergeven om samen verder te gaan?
Wil je samen verder dan is de vraag waarom? Als de persoon geen spijt lijkt te hebben van wat er gebeurt is is dat dan wel iemand die je toch in je leven wil? Zo ja dan zul je hem/haar moeten accepeteren zoals hij/zij is en in staat moeten zijn te vergeven en samen verder te gaan zonder die getoonde spijt. Is het antwoord nee, dan zul je dus moeten kiezen het te vergeven en zelf verder te gaan.
Toch ben ik het ook wel met handigmetgeld eens.
Als iemand geen berouw toont over wat hij gedaan heeft wordt het moeilijk zo iemand te vergeven.
Ik denk dat dat eerst wel nodig is.
Aan de andere kant heb je een soort vergeving naar jezelf toe om het voor jezelf los te laten en makkelijke te maken.
Ik denk dat vergeving die twee kanten heeft.
[quote]
Dat ligt aan de reden waarom je wil vergeven denk ik Valenta, wil je vergeven om zelf verder te kunnen of wil je vergeven om samen verder te gaan?
Wil je samen verder dan is de vraag waarom? Als de persoon geen spijt lijkt te hebben van wat er gebeurt is is dat dan wel iemand die je toch in je leven wil? Zo ja dan zul je hem/haar moeten accepeteren zoals hij/zij is en in staat moeten zijn te vergeven en samen verder te gaan zonder die getoonde spijt. Is het antwoord nee, dan zul je dus moeten kiezen het te vergeven en zelf verder te gaan.
"Mensen zullen vergeten wat je zei. Mensen zullen vergeten wat je deed. Maar mensen zullen nooit vergeten hoe je hen liet voelen." ( Maya Angelou )
dinsdag 21 oktober 2014 om 15:32
Ik ben niet zo goed in vergeven. Mijn vriend heeft me zelfs wel eens rancuneus genoemd. Als iemand me heel erg gekwetst heeft, dan heb ik die persoon liever niet meer in mijn leven. Dat heb ik liever dan dat ik iemand vergeef en dat ik dan vervolgens nog eens zo door die persoon gekwetst wordt. Misschien is dat extreem, maar ik zie het als een soort zelfbescherming.
dinsdag 21 oktober 2014 om 15:39
Vergeven doe je voor jezelf. Je kunt de wereld om je heen niet veranderen, wel beslissen het niet je te laten verbitteren. Niet vergeven geeft de ander nog meer macht over jou.
Ik heb mensen opgevreten zien worden door verbittering. Zonde.
Vergeven is pertinent niet vergeten. En recht op een tweede kans is nooit per definitie een tweede kans bij dezelfde persoon. Met vergeven zet je het niet alleen van je af, je schudt alle bijwerkingen van alles van je af. Vergeven en verbreken gaan goed samen.
Ik heb mensen opgevreten zien worden door verbittering. Zonde.
Vergeven is pertinent niet vergeten. En recht op een tweede kans is nooit per definitie een tweede kans bij dezelfde persoon. Met vergeven zet je het niet alleen van je af, je schudt alle bijwerkingen van alles van je af. Vergeven en verbreken gaan goed samen.
dinsdag 21 oktober 2014 om 15:45
Ik denk dat je jezelf niet moet dwingen om te vergeven.
Vergeven komt aan het eind van een proces, wat je niet kunt forceren. Eerst heb je tijd nodig om alle boosheid, gekwetsheid, verdriet te voelen en te uiten. Is dat weg, dan kan het dat er ruimte in je komt om te vergeven maar dat is iets wat je niet doet omdat het móet.
Je vergeeft omdat je het wilt, omdat je zelf van de ballast af wilt. Bij sommige mensen komt dat punt, bij andere mensen komt dat punt niet. Je kunt vergeving gewoonweg niet afdwingen, dan mist het zijn doel.
Vergeven komt aan het eind van een proces, wat je niet kunt forceren. Eerst heb je tijd nodig om alle boosheid, gekwetsheid, verdriet te voelen en te uiten. Is dat weg, dan kan het dat er ruimte in je komt om te vergeven maar dat is iets wat je niet doet omdat het móet.
Je vergeeft omdat je het wilt, omdat je zelf van de ballast af wilt. Bij sommige mensen komt dat punt, bij andere mensen komt dat punt niet. Je kunt vergeving gewoonweg niet afdwingen, dan mist het zijn doel.
dinsdag 21 oktober 2014 om 15:51
dinsdag 21 oktober 2014 om 15:51
quote:tekenis schreef op 21 oktober 2014 @ 15:39:
En recht op een tweede kans is nooit per definitie een tweede kans bij dezelfde persoon. Met vergeven zet je het niet alleen van je af, je schudt alle bijwerkingen van alles van je af. Vergeven en verbreken gaan goed samen.Ik vind het mooi dat je dat zegt. Als dat ook vergeven is, dan kan ik wel vergeven, realiseer ik me nu. Ik ben alleen niet zo scheutig met tweede kansen (omdat dat in mijn ervaring nooit goed uitpakte).
En recht op een tweede kans is nooit per definitie een tweede kans bij dezelfde persoon. Met vergeven zet je het niet alleen van je af, je schudt alle bijwerkingen van alles van je af. Vergeven en verbreken gaan goed samen.Ik vind het mooi dat je dat zegt. Als dat ook vergeven is, dan kan ik wel vergeven, realiseer ik me nu. Ik ben alleen niet zo scheutig met tweede kansen (omdat dat in mijn ervaring nooit goed uitpakte).
dinsdag 21 oktober 2014 om 15:54
quote:zakdoek schreef op 21 oktober 2014 @ 15:45:
Ik denk dat je jezelf niet moet dwingen om te vergeven.
Vergeven komt aan het eind van een proces, wat je niet kunt forceren. Eerst heb je tijd nodig om alle boosheid, gekwetsheid, verdriet te voelen en te uiten. Is dat weg, dan kan het dat er ruimte in je komt om te vergeven maar dat is iets wat je niet doet omdat het móet.
Je vergeeft omdat je het wilt, omdat je zelf van de ballast af wilt. Bij sommige mensen komt dat punt, bij andere mensen komt dat punt niet. Je kunt vergeving gewoonweg niet afdwingen, dan mist het zijn doel.Inderdaad, als je niet boos word is er ook niets om te vergeven. En boosheid heb je ook nodig, hoe weet je anders hoe je over iets voelt. En als je al gaat vergeven voor die boosheid is uitgeraasd komt het toch terug maar zodra die boosheid blijft hangen en als een klem je eigen gevoelens begint te vernauwen wordt het tijd om jezelf te vergeven.
Ik denk dat je jezelf niet moet dwingen om te vergeven.
Vergeven komt aan het eind van een proces, wat je niet kunt forceren. Eerst heb je tijd nodig om alle boosheid, gekwetsheid, verdriet te voelen en te uiten. Is dat weg, dan kan het dat er ruimte in je komt om te vergeven maar dat is iets wat je niet doet omdat het móet.
Je vergeeft omdat je het wilt, omdat je zelf van de ballast af wilt. Bij sommige mensen komt dat punt, bij andere mensen komt dat punt niet. Je kunt vergeving gewoonweg niet afdwingen, dan mist het zijn doel.Inderdaad, als je niet boos word is er ook niets om te vergeven. En boosheid heb je ook nodig, hoe weet je anders hoe je over iets voelt. En als je al gaat vergeven voor die boosheid is uitgeraasd komt het toch terug maar zodra die boosheid blijft hangen en als een klem je eigen gevoelens begint te vernauwen wordt het tijd om jezelf te vergeven.
En ik ontdekte iets, bitterder dan de dood: de vrouw, die een valstrik is en wier hart een net is en wier handen boeien zijn.
dinsdag 21 oktober 2014 om 16:02
Vergeven doe je niet op verzoek, je hoeft dit niet eens tegen de ander te zeggen. Maar vergeven doe je voor jezelf.
Zolang je de ander niet vergeeft, blijf je slachtoffer, en heeft de ander nog de macht over je. Op het moment dat je de ander echt kan vergeven, dan boeit het geen ruk meer wat die ander doet.
Er was pas een mooie documentaire op de BBC dat ging over confrontatie van de dader met (familie van het) slachtoffer van een misdrijf. Wat is de functie van Restorative justice?
Er waren gesprekken met verschillende slachtoffers, vrouw die verkracht, de zoon was vermoord, overval thuis etc. En allemaal zeiden ze dat de dader in zijn ogen kijken en hem vergeven, ze eindelijk uit die slachtofferpositie kwamen en verder konden met hun leven.
Uit eigen ervaring herken ik dit ook, en ook van mensen uit mijn omgeving. Op het moment dat je kan vergeven (niet vergeten) kan je het voorval loslaten. Je hebt dan zelf de regie weer. Wat er is gebeurd kan je niet veranderen, wel hoe je er tegen aan kijkt. Persoonlijk geef ik mijn energie liever aan zaken die mij vreugde en plezier brengen ipv me druk te maken over mensen die mij pijn gedaan hebben. Door ze te vergeven, kan ik het los laten.
Wat je daarna met de persoon doet die je vergeven hebt, is iets anders. Je kan afscheid van elkaar nemen, elkaar nooit meer zien, of samen verder gaan.
Zolang je de ander niet vergeeft, blijf je slachtoffer, en heeft de ander nog de macht over je. Op het moment dat je de ander echt kan vergeven, dan boeit het geen ruk meer wat die ander doet.
Er was pas een mooie documentaire op de BBC dat ging over confrontatie van de dader met (familie van het) slachtoffer van een misdrijf. Wat is de functie van Restorative justice?
Er waren gesprekken met verschillende slachtoffers, vrouw die verkracht, de zoon was vermoord, overval thuis etc. En allemaal zeiden ze dat de dader in zijn ogen kijken en hem vergeven, ze eindelijk uit die slachtofferpositie kwamen en verder konden met hun leven.
Uit eigen ervaring herken ik dit ook, en ook van mensen uit mijn omgeving. Op het moment dat je kan vergeven (niet vergeten) kan je het voorval loslaten. Je hebt dan zelf de regie weer. Wat er is gebeurd kan je niet veranderen, wel hoe je er tegen aan kijkt. Persoonlijk geef ik mijn energie liever aan zaken die mij vreugde en plezier brengen ipv me druk te maken over mensen die mij pijn gedaan hebben. Door ze te vergeven, kan ik het los laten.
Wat je daarna met de persoon doet die je vergeven hebt, is iets anders. Je kan afscheid van elkaar nemen, elkaar nooit meer zien, of samen verder gaan.
I can't control the wind but I can adjust the sail
explore, dream & discover
explore, dream & discover
dinsdag 21 oktober 2014 om 16:24
quote:lala87 schreef op 21 oktober 2014 @ 15:32:
Ik ben niet zo goed in vergeven. Mijn vriend heeft me zelfs wel eens rancuneus genoemd. Als iemand me heel erg gekwetst heeft, dan heb ik die persoon liever niet meer in mijn leven. Dat heb ik liever dan dat ik iemand vergeef en dat ik dan vervolgens nog eens zo door die persoon gekwetst wordt. Misschien is dat extreem, maar ik zie het als een soort zelfbescherming.Dat is natuurlijk ook een oplossing. Soms vind je de band met een ander helemaal niet belangrijk genoeg om moeite te doen voor vergeving (wat soms inderdaad wel "werk" is).
Ik ben niet zo goed in vergeven. Mijn vriend heeft me zelfs wel eens rancuneus genoemd. Als iemand me heel erg gekwetst heeft, dan heb ik die persoon liever niet meer in mijn leven. Dat heb ik liever dan dat ik iemand vergeef en dat ik dan vervolgens nog eens zo door die persoon gekwetst wordt. Misschien is dat extreem, maar ik zie het als een soort zelfbescherming.Dat is natuurlijk ook een oplossing. Soms vind je de band met een ander helemaal niet belangrijk genoeg om moeite te doen voor vergeving (wat soms inderdaad wel "werk" is).
Ga in therapie!
dinsdag 21 oktober 2014 om 16:29
je kan het ook omdraaien om het helder te krijgen. het omgekeerde bv wraakgevoelens, boosheid, jaloezie en dat soort gevoelens, dat is allemaal gif. alleen wel gif voor jezelf. jij loopt met die rotgevoelens en die ander loopt vrolijk door. vergeven doe je om die reden niet voor een ander maar voor jezelf en dat moet je dus ook zelf doen. vergeven is zorgen dat je die gifbeker niet blijft drinken.
Er zit niet voor niets geen "o" in Amsterdam
dinsdag 21 oktober 2014 om 19:13
dinsdag 21 oktober 2014 om 19:35
quote:handigmetgeld schreef op 21 oktober 2014 @ 14:52:
Vergeven doe je op verzoek. Iemand heeft spijt, voelt zich schuldig, en vraagt om vergeving. En dan kun je op 2 manieren reageren: of je blijft hangen in je gevoel, of je vergeeft hem, geeft aan dat hij zich niet meer schuldig hoeft te voelen, omdat het 'goed is' zo, omdat je de relatie wilt herstellen, dat er niets meer tussen je in staat.
Zonder schuldbekentenis en vergevingsverzoek geen vergeving. Het is niet iets van jou alleen, het is altijd iets in relatie tot de ander.
Helemaal mee eens, ook katholiek opgevoed?
Hierna geldt ook gelijkwaardigheid, je staat er niet boven. Even wel, omdat de ander het hoofd buigt. Na acceptatie loop je samen verder, niet noodzakelijk in dezelfde richting, maar wel op hetzelfde niveau.
Wat hier veel wordt benoemd als vergeving is ergens boven staan, het je niet meer aantrekken, niet wrokken of cynisch worden. Goede verdediging, zeker belangrijk om prettig te leven. Moet wel als de ander geen spijt betuigt, je kunt niet anders.
Waar het fout gaat is als je hard roept de ander vergeven te hebben, terwijl je eigenlijk wel weet dat je zelf fout zat. Dat zijn de ergste Farizeeëers. Je stelt je boven de ander, je weigert excuses te maken en dan blaten over vergeving.
Vergeven doe je op verzoek. Iemand heeft spijt, voelt zich schuldig, en vraagt om vergeving. En dan kun je op 2 manieren reageren: of je blijft hangen in je gevoel, of je vergeeft hem, geeft aan dat hij zich niet meer schuldig hoeft te voelen, omdat het 'goed is' zo, omdat je de relatie wilt herstellen, dat er niets meer tussen je in staat.
Zonder schuldbekentenis en vergevingsverzoek geen vergeving. Het is niet iets van jou alleen, het is altijd iets in relatie tot de ander.
Helemaal mee eens, ook katholiek opgevoed?
Hierna geldt ook gelijkwaardigheid, je staat er niet boven. Even wel, omdat de ander het hoofd buigt. Na acceptatie loop je samen verder, niet noodzakelijk in dezelfde richting, maar wel op hetzelfde niveau.
Wat hier veel wordt benoemd als vergeving is ergens boven staan, het je niet meer aantrekken, niet wrokken of cynisch worden. Goede verdediging, zeker belangrijk om prettig te leven. Moet wel als de ander geen spijt betuigt, je kunt niet anders.
Waar het fout gaat is als je hard roept de ander vergeven te hebben, terwijl je eigenlijk wel weet dat je zelf fout zat. Dat zijn de ergste Farizeeëers. Je stelt je boven de ander, je weigert excuses te maken en dan blaten over vergeving.