Psyche
alle pijlers
Depressieve gevoelens
woensdag 19 november 2014 om 10:19
Ik durf dit bijna niet te posten. Ik ben bang dat ik mij aanstel. Toch hoop ik dat jullie tips hebben.
Mijn hele leven heb ik eigenlijk al last van sociale angst en depressieve gevoelens. Toen ik op de middelbare school zat ging ik voor het eerst naar de psycholoog voor cognitieve gedragstherapie. Dit had vrijwel geen effect. Na twee jaar ging het echt niet meer en ging ik naar een andere psycholoog. Hier ook allerlei therapieën en gesprekken gehad. Daarna hield ik het vol tot twee jaar geleden. Toen ben ik weer naar een psycholoog gegaan, cgt gehad. Dit hielp vrijwel niets. Toen ben ik nog geen jaar geleden weer gestopt met die therapie.
Nu heb ik weer last van die sociale angst en depressieve gevoelens. Het leven voelt zo nutteloos. Ik voel mij eenzaam en lusteloos. Mijn concentratie is heel slecht en ik pieker alleen maar over hoe ik zorg dat ik mijzelf minder waardeloos vind. Ook analyseer ik mij in de rondte. Sochtends sta ik op met hoofdpijn. Het lijkt wel of het enige waar ik meebezig kan zijn is het piekeren over mijzelf en mijn fouten. Het plezier in dingen lijkt langzaam steeds verder weg te zakken. Ik heb ook het gevoel dat ik mij aanstel, dat er niks aan de hand is zo lang ik nog kan werken. Misschien moet ik gewoon doorzetten en gaat het vanzelf weer over...
Jullie nog tips hoe ik het wel kan aanpakken, want ik weet het niet meer.
Mijn hele leven heb ik eigenlijk al last van sociale angst en depressieve gevoelens. Toen ik op de middelbare school zat ging ik voor het eerst naar de psycholoog voor cognitieve gedragstherapie. Dit had vrijwel geen effect. Na twee jaar ging het echt niet meer en ging ik naar een andere psycholoog. Hier ook allerlei therapieën en gesprekken gehad. Daarna hield ik het vol tot twee jaar geleden. Toen ben ik weer naar een psycholoog gegaan, cgt gehad. Dit hielp vrijwel niets. Toen ben ik nog geen jaar geleden weer gestopt met die therapie.
Nu heb ik weer last van die sociale angst en depressieve gevoelens. Het leven voelt zo nutteloos. Ik voel mij eenzaam en lusteloos. Mijn concentratie is heel slecht en ik pieker alleen maar over hoe ik zorg dat ik mijzelf minder waardeloos vind. Ook analyseer ik mij in de rondte. Sochtends sta ik op met hoofdpijn. Het lijkt wel of het enige waar ik meebezig kan zijn is het piekeren over mijzelf en mijn fouten. Het plezier in dingen lijkt langzaam steeds verder weg te zakken. Ik heb ook het gevoel dat ik mij aanstel, dat er niks aan de hand is zo lang ik nog kan werken. Misschien moet ik gewoon doorzetten en gaat het vanzelf weer over...
Jullie nog tips hoe ik het wel kan aanpakken, want ik weet het niet meer.
woensdag 19 november 2014 om 10:27
Wat naar dat je je zo rot voelt
Je stelt je niet aan!
Ga (opnieuw) naar de huisarts en vertel hem/haar precies wat je hier schrijft. Laat je doorverwijzen, het liefst naar de specialistische GGZ en wees daar ook volledig en eerlijk over waar je tegenaanloopt, dat je al veel hulp hebt gehad, maar dat dat jou niet lijkt te helpen en dat je daaraan wil werken.
Ik heb ook lang het gevoel gehad dat ik me aanstelde omdat ik kon werken. Ook vele psychologen gezien met minimaal resultaat. En ik bleef maar doorwerken en 'normaal' functioneren terwijl ik me eigenlijk de dagen doorsleepte. Maarja, ik werkte toch gewoon? Dan moest ik me niet zo aanstellen. Tot ik niet meer kon werken.
Maar zo werkt het niet. Je leeft maar 1 keer en als je niet gelukkig bent dan mag en moet je daar hulp voor zoeken. Je hebt daarin zelf een verantwoordelijkheid (eerlijk zijn, durven moeilijke dingen te doen om jezelf uit eindelijk te helpen) maar je mag daar gewoon hulp bij vragen. Het is zo ontzettend zonde om jaren lang met angst, depressie, vermoeidheid, tegenzin door het leven te gaan. Dat kan ook echt anders.
En, weet je, niemand anders gaat het voor je doen. Als jij hier genoegen mee neemt is er niemand anders die zal zeggen 'hé zeeegel, jij verdient een beter leven, kom we gaan daar wat aan doen'. Als jij kan functioneren en niet om hulp wil/durft te vragen dan kan je jaren lang zo doorgaan - wel functionerend voor de buitenwereld, maar uitgeput en ongelukkig van binnen. Jij moet zelf vinden dat je een beter leven verdient en dat begint bij je eigen gevoelens serieus nemen. Je stelt je niet aan, je voelt je gewoon kut en je weet niet hoe je dat moet veranderen. Daar mag je hulp voor vragen.
Je stelt je niet aan!
Ga (opnieuw) naar de huisarts en vertel hem/haar precies wat je hier schrijft. Laat je doorverwijzen, het liefst naar de specialistische GGZ en wees daar ook volledig en eerlijk over waar je tegenaanloopt, dat je al veel hulp hebt gehad, maar dat dat jou niet lijkt te helpen en dat je daaraan wil werken.
Ik heb ook lang het gevoel gehad dat ik me aanstelde omdat ik kon werken. Ook vele psychologen gezien met minimaal resultaat. En ik bleef maar doorwerken en 'normaal' functioneren terwijl ik me eigenlijk de dagen doorsleepte. Maarja, ik werkte toch gewoon? Dan moest ik me niet zo aanstellen. Tot ik niet meer kon werken.
Maar zo werkt het niet. Je leeft maar 1 keer en als je niet gelukkig bent dan mag en moet je daar hulp voor zoeken. Je hebt daarin zelf een verantwoordelijkheid (eerlijk zijn, durven moeilijke dingen te doen om jezelf uit eindelijk te helpen) maar je mag daar gewoon hulp bij vragen. Het is zo ontzettend zonde om jaren lang met angst, depressie, vermoeidheid, tegenzin door het leven te gaan. Dat kan ook echt anders.
En, weet je, niemand anders gaat het voor je doen. Als jij hier genoegen mee neemt is er niemand anders die zal zeggen 'hé zeeegel, jij verdient een beter leven, kom we gaan daar wat aan doen'. Als jij kan functioneren en niet om hulp wil/durft te vragen dan kan je jaren lang zo doorgaan - wel functionerend voor de buitenwereld, maar uitgeput en ongelukkig van binnen. Jij moet zelf vinden dat je een beter leven verdient en dat begint bij je eigen gevoelens serieus nemen. Je stelt je niet aan, je voelt je gewoon kut en je weet niet hoe je dat moet veranderen. Daar mag je hulp voor vragen.
woensdag 19 november 2014 om 10:32
quote:Misschien moet ik gewoon doorzetten en gaat het vanzelf weer over...
Dit heb ik mezelf zo vaak verteld. En ja, het lukt je dan om overeind te blijven, te blijven werken enzovoort, maar hoe? Ben je dan opeens gelukkig? Voel je je dan opeens goed? Heb je geen sociale angst meer? Hoe lang duurt het voordat je weer helemaal in de put zit? Kun je dan wel je dromen najagen? Heb je überhaupt dromen voor je leven? Kan je dan wel écht genieten van het leven? Heb je dan wel de dingen doen waar je zin in hebt en daarvan genieten? Ook hier weer, zijn er überhaupt dingen waar je zin in hebt? Of is het nog steeds een beetje 'overleven'?
Zonde, zonde van al die jaren 'overleven', aanmodderen en genoegen nemen met 'ja, maar ik werk dus ik moet me toch gewoon niet aanstellen en doorzetten?'
Aan jou de keuze of je daar genoegen mee neemt of niet, maar het hoeft zeker niet!
Dit heb ik mezelf zo vaak verteld. En ja, het lukt je dan om overeind te blijven, te blijven werken enzovoort, maar hoe? Ben je dan opeens gelukkig? Voel je je dan opeens goed? Heb je geen sociale angst meer? Hoe lang duurt het voordat je weer helemaal in de put zit? Kun je dan wel je dromen najagen? Heb je überhaupt dromen voor je leven? Kan je dan wel écht genieten van het leven? Heb je dan wel de dingen doen waar je zin in hebt en daarvan genieten? Ook hier weer, zijn er überhaupt dingen waar je zin in hebt? Of is het nog steeds een beetje 'overleven'?
Zonde, zonde van al die jaren 'overleven', aanmodderen en genoegen nemen met 'ja, maar ik werk dus ik moet me toch gewoon niet aanstellen en doorzetten?'
Aan jou de keuze of je daar genoegen mee neemt of niet, maar het hoeft zeker niet!
woensdag 19 november 2014 om 11:20
Blijekip, Bedankt voor je reactie!
Ik denk idd toch niet eigenlijk dat het overgaat met de tijd. Dat is eigenlijk nog nooit gebeurd dus waarom nu wel. Aanmodderen doe ik altijd al.
Dus zal ik naar de huisarts moeten met dit verhaal. Het zal moeten, ookal schaam ik mij. Ik denk dat ik niet veel keuze heb. Zo doorblijven lopen trek ik voor mijn gevoel niet meer lang. Al ben ik ook bang dat het weer niet gaat werken.
Ik denk idd toch niet eigenlijk dat het overgaat met de tijd. Dat is eigenlijk nog nooit gebeurd dus waarom nu wel. Aanmodderen doe ik altijd al.
Dus zal ik naar de huisarts moeten met dit verhaal. Het zal moeten, ookal schaam ik mij. Ik denk dat ik niet veel keuze heb. Zo doorblijven lopen trek ik voor mijn gevoel niet meer lang. Al ben ik ook bang dat het weer niet gaat werken.
woensdag 19 november 2014 om 14:40
Je hoeft je bij je huisarts nergens voor te schamen, die krijgen wel vreemdere vragen. Dat bedenk ik mij altijd en dit praat een stuk makkelijker.
Daarnaast zoek je hulp, die krijg je niet als je die afspraak niet maakt. Het is geen schande om hulp te vragen als iets niet lukt zonder hulp.
Overigens wel heel herkenbaar, ik heb vorig jaar iets aangehaald bij de huisarts en heb nog bijna een jaar aangemodderd (lag bij mij, ik dacht ook dat het wel weer voorbij zou gaan). Nou ja, het gaat erom dat je hulp gaat krijgen, dan ben je er nog niet, maar is de belangrijkste stap wel gezet.
Daarnaast zoek je hulp, die krijg je niet als je die afspraak niet maakt. Het is geen schande om hulp te vragen als iets niet lukt zonder hulp.
Overigens wel heel herkenbaar, ik heb vorig jaar iets aangehaald bij de huisarts en heb nog bijna een jaar aangemodderd (lag bij mij, ik dacht ook dat het wel weer voorbij zou gaan). Nou ja, het gaat erom dat je hulp gaat krijgen, dan ben je er nog niet, maar is de belangrijkste stap wel gezet.
woensdag 19 november 2014 om 14:43
quote:Zeeegel01 schreef op 19 november 2014 @ 11:05:
[...]
Ik heb geen medicijnen en ook nog nooit gehadMisschien een doorverwijzing vragen naar een psychiater en overwegen om medicijnen te gaan nemen. Als het je hele leven al aanhoud kan je er van op aan dat er dingen in je hersenen niet goed werken en je zonder medicatie dat niet gaat opvangen.
[...]
Ik heb geen medicijnen en ook nog nooit gehadMisschien een doorverwijzing vragen naar een psychiater en overwegen om medicijnen te gaan nemen. Als het je hele leven al aanhoud kan je er van op aan dat er dingen in je hersenen niet goed werken en je zonder medicatie dat niet gaat opvangen.
woensdag 19 november 2014 om 17:44
quote:Zeeegel01 schreef op 19 november 2014 @ 11:20:
Blijekip, Bedankt voor je reactie!
Ik denk idd toch niet eigenlijk dat het overgaat met de tijd. Dat is eigenlijk nog nooit gebeurd dus waarom nu wel. Aanmodderen doe ik altijd al.
Dus zal ik naar de huisarts moeten met dit verhaal. Het zal moeten, ookal schaam ik mij. Ik denk dat ik niet veel keuze heb. Zo doorblijven lopen trek ik voor mijn gevoel niet meer lang. Al ben ik ook bang dat het weer niet gaat werken.
Ik herken dit zo erg zeeegel
Naar de huisarts gaan, ook al vind je het moeilijk en schaam je je is gewoon verantwoordelijkheid nemen voor je leven. Je beter voelen gaat niet vanzelf, daar moet je iets voor doen en vaak zijn dat dingen die ook moeilijk zijn of vervelend of waar je je voor schaamt, dat is het harde werken waarmee je ook hieruit kunt komen. Als je het steeds niet doet of niet aandurft bespaar je jezelf die moeilijk, vervelende en ongemakkelijke klusjes, maar de prijs die je daarvoor betaalt is dat je maar aan blijft modderen. Je krijgt nooit hetzelfde resultaat als wat je krijgt als je die moeilijke dingen wél aangaat.
Succes, je kan het!
Blijekip, Bedankt voor je reactie!
Ik denk idd toch niet eigenlijk dat het overgaat met de tijd. Dat is eigenlijk nog nooit gebeurd dus waarom nu wel. Aanmodderen doe ik altijd al.
Dus zal ik naar de huisarts moeten met dit verhaal. Het zal moeten, ookal schaam ik mij. Ik denk dat ik niet veel keuze heb. Zo doorblijven lopen trek ik voor mijn gevoel niet meer lang. Al ben ik ook bang dat het weer niet gaat werken.
Ik herken dit zo erg zeeegel
Naar de huisarts gaan, ook al vind je het moeilijk en schaam je je is gewoon verantwoordelijkheid nemen voor je leven. Je beter voelen gaat niet vanzelf, daar moet je iets voor doen en vaak zijn dat dingen die ook moeilijk zijn of vervelend of waar je je voor schaamt, dat is het harde werken waarmee je ook hieruit kunt komen. Als je het steeds niet doet of niet aandurft bespaar je jezelf die moeilijk, vervelende en ongemakkelijke klusjes, maar de prijs die je daarvoor betaalt is dat je maar aan blijft modderen. Je krijgt nooit hetzelfde resultaat als wat je krijgt als je die moeilijke dingen wél aangaat.
Succes, je kan het!
woensdag 19 november 2014 om 17:46
quote:Annapalona schreef op 19 november 2014 @ 14:43:
[...]
Misschien een doorverwijzing vragen naar een psychiater en overwegen om medicijnen te gaan nemen. Als het je hele leven al aanhoud kan je er van op aan dat er dingen in je hersenen niet goed werken en je zonder medicatie dat niet gaat opvangen.Dit kan, maar hoeft niet per se. Gaat wat kort door de bocht. Dat je jaren ergens last van hebt betekent niet per definitie dat je hersenen uit balans zijn en je medicatie nodig hebt.
[...]
Misschien een doorverwijzing vragen naar een psychiater en overwegen om medicijnen te gaan nemen. Als het je hele leven al aanhoud kan je er van op aan dat er dingen in je hersenen niet goed werken en je zonder medicatie dat niet gaat opvangen.Dit kan, maar hoeft niet per se. Gaat wat kort door de bocht. Dat je jaren ergens last van hebt betekent niet per definitie dat je hersenen uit balans zijn en je medicatie nodig hebt.
woensdag 19 november 2014 om 19:33
woensdag 19 november 2014 om 19:36
quote:Zeeegel01 schreef op 19 november 2014 @ 19:33:
Medicijnen heb ik nog niet eerder geprobeerd misschien heb ik dan wel meer kans dat het werkt. Kan je medicijnen gewoon via een psychiater krijgen of moet je dan ook nog naar een psycholoog?
blijekip welke therapie heb jij uiteindelijk gehad die wel werkte?
Gewoon krijgen bij de psychiater is het niet hoor. Die gaat kijken wat er precies mis is en kijkt of hij je kan ondersteunen met therapie ( door een andere partij) en eventuele medicijnen.
Lijkt me een goede stap om daar een verwijzing naar te vragen.
Een psycholoog heeft daar verder niks mee te maken.
Medicijnen heb ik nog niet eerder geprobeerd misschien heb ik dan wel meer kans dat het werkt. Kan je medicijnen gewoon via een psychiater krijgen of moet je dan ook nog naar een psycholoog?
blijekip welke therapie heb jij uiteindelijk gehad die wel werkte?
Gewoon krijgen bij de psychiater is het niet hoor. Die gaat kijken wat er precies mis is en kijkt of hij je kan ondersteunen met therapie ( door een andere partij) en eventuele medicijnen.
Lijkt me een goede stap om daar een verwijzing naar te vragen.
Een psycholoog heeft daar verder niks mee te maken.
woensdag 19 november 2014 om 19:38
quote:blijekip schreef op 19 november 2014 @ 17:46:
[...]
Dit kan, maar hoeft niet per se. Gaat wat kort door de bocht. Dat je jaren ergens last van hebt betekent niet per definitie dat je hersenen uit balans zijn en je medicatie nodig hebt.
Ik zag ook niet dat het niet anders kan, zeg duidelijk overwegen en bespreken.
En deze TO heeft al aardig wat therapie gehad wat dus niet voldoende heeft geholpen. Lijkt mij als dat een psychiater een goed stap is en daarmee moet ze beslissen of medicatie gewenst is.
[...]
Dit kan, maar hoeft niet per se. Gaat wat kort door de bocht. Dat je jaren ergens last van hebt betekent niet per definitie dat je hersenen uit balans zijn en je medicatie nodig hebt.
Ik zag ook niet dat het niet anders kan, zeg duidelijk overwegen en bespreken.
En deze TO heeft al aardig wat therapie gehad wat dus niet voldoende heeft geholpen. Lijkt mij als dat een psychiater een goed stap is en daarmee moet ze beslissen of medicatie gewenst is.
woensdag 19 november 2014 om 19:45
Hoi Zeeegel01,
Ik herken veel in je verhaal. Door stress heb ik ook medische klachten gekregen, heel vervelend. Heb jij daar ook wel eens last van? Ik werk op hoog niveau en heb het idee dat er helemaal geen ruimte is voor psychische klachten. Ik zit nu tegen een burn out aan, maar voel me ook ongelukkig en onzeker door mijn klachten. Ook omdat ik nog jong ben.
Ik weet niet hoe oud je bent? Ik heb ook therapie gehad sinds de middelbare school, maar nooit met veel resultaat. Ben nu midden 20, en vele therapeuten verder. Afgelopen week heb ik met de huisarts besproken om misschien een proef te doen met medicijnen.
Wel fijn om hier herkenning te vinden. We kunnen elkaar misschien steunen. Ik vind de stap naar medicijnen nogal eng namelijk.
Ik herken veel in je verhaal. Door stress heb ik ook medische klachten gekregen, heel vervelend. Heb jij daar ook wel eens last van? Ik werk op hoog niveau en heb het idee dat er helemaal geen ruimte is voor psychische klachten. Ik zit nu tegen een burn out aan, maar voel me ook ongelukkig en onzeker door mijn klachten. Ook omdat ik nog jong ben.
Ik weet niet hoe oud je bent? Ik heb ook therapie gehad sinds de middelbare school, maar nooit met veel resultaat. Ben nu midden 20, en vele therapeuten verder. Afgelopen week heb ik met de huisarts besproken om misschien een proef te doen met medicijnen.
Wel fijn om hier herkenning te vinden. We kunnen elkaar misschien steunen. Ik vind de stap naar medicijnen nogal eng namelijk.
woensdag 19 november 2014 om 19:58
Je stelt je zeker niet aan! En het zou zo zonde zijn als je genoegen moet nemen met het feit dat je je zo somber voelt.
Kun je misschien wat meer vertellen over wát je hebt gedaan tijdens de behandelingen?
Ik weet nml dat veel therapeuten onder de noemer CGT werken, maar dat wil niet altijd zeggen dat de behandelingen goed zijn uitgevoerd. Zoals een voorganger ook al tipte, mocht je opnieuw psychische hulp zoeken dan kun je er op letten dat je bij een zgn 'top' ggz instelling terecht komt.
Als je geen CGT meer wilt kun je ook nog denken aan iets als mindfulness. Dat is misschien meer voor je eigen ontwikkeling en niet echt een behandeling, maar is wel effectief gebleken bij mensen met een terugkerende depressie.
Verder denk ik ook dat het nuttig kan zijn om medicatie te overwegen. Dat kan natuurlijk altijd in overleg met een huisarts, psychiater of psycholoog. Vooral de psychiater heeft hierbij zowel de medische kennis als de psychologische kennis, dus die kan denk ik het beste inschatten wat nuttig kan zijn voor jou gezien je klachten en gezien de therapieën die je in het verleden al hebt gehad.
Veel sterkte!
Kun je misschien wat meer vertellen over wát je hebt gedaan tijdens de behandelingen?
Ik weet nml dat veel therapeuten onder de noemer CGT werken, maar dat wil niet altijd zeggen dat de behandelingen goed zijn uitgevoerd. Zoals een voorganger ook al tipte, mocht je opnieuw psychische hulp zoeken dan kun je er op letten dat je bij een zgn 'top' ggz instelling terecht komt.
Als je geen CGT meer wilt kun je ook nog denken aan iets als mindfulness. Dat is misschien meer voor je eigen ontwikkeling en niet echt een behandeling, maar is wel effectief gebleken bij mensen met een terugkerende depressie.
Verder denk ik ook dat het nuttig kan zijn om medicatie te overwegen. Dat kan natuurlijk altijd in overleg met een huisarts, psychiater of psycholoog. Vooral de psychiater heeft hierbij zowel de medische kennis als de psychologische kennis, dus die kan denk ik het beste inschatten wat nuttig kan zijn voor jou gezien je klachten en gezien de therapieën die je in het verleden al hebt gehad.
Veel sterkte!
woensdag 19 november 2014 om 21:25
quote:Zeeegel01 schreef op 19 november 2014 @ 19:33:
blijekip welke therapie heb jij uiteindelijk gehad die wel werkte?
[verwijderd i.v.m. herkenbaarheid]
Ik weet niet wat voor therapieën je al hebt gehad. Ik kan me wel voorstellen, door wat je geschreven hebt, dat je nogal wat hulpverleners hebt gezien en nogal veel 'gesprekken' hebt gehad. Wat misschien nuttiger kan zijn is om ergens aangemeld te worden waar er meer doorgepakt wordt en er meer structuur in de behandeling is. Dus intake, onderzoek, behandeladvies en dan behandeling waarbij je concrete doelen opstelt die je steeds evalueert. Je hebt al jaren problemen, dus ik denk dat het belangrijk is dat je dit ook duidelijk maakt, dit is niet een 'dipje' of een 'slechte periode' dit is iets structureels. Wellicht kan schematherapie iets voor jou zijn. CGT is voor veel mensen die vaak negatief over zichzelf denken ook nuttig, maar zoals Epinephrine schreef niet alleen onder de noemer CGT of schematherapie of wat dan ook, maar ook echt de methodiek gestructureerd uitvoeren. Je verzand anders heel makkelijk in praten over wat er ter tafel komt en zo kan je wel weken, maanden, jaren vullen zonder vooruit te komen. Mindfulness kan een goede aanvulling zijn, tegenwoordig wordt mindfulness ook veel verwerkt in CGT methodieken. Toch is denk ik het belangrijkst dat het gestructureerder en concreter wordt en niet een paar keer dit, een paar keer dat.
Daarnaast is een gezonde levensstijl erg belangrijk. Ik kan mezelf nogal verwaarlozen als ik me zo futloos en nutteloos voel. Ik neem dan de moeite niet om goed voor mezelf te zorgen. Belangrijke pijlers zijn regelmaat, slapen, gezond eten en bewegen.
blijekip welke therapie heb jij uiteindelijk gehad die wel werkte?
[verwijderd i.v.m. herkenbaarheid]
Ik weet niet wat voor therapieën je al hebt gehad. Ik kan me wel voorstellen, door wat je geschreven hebt, dat je nogal wat hulpverleners hebt gezien en nogal veel 'gesprekken' hebt gehad. Wat misschien nuttiger kan zijn is om ergens aangemeld te worden waar er meer doorgepakt wordt en er meer structuur in de behandeling is. Dus intake, onderzoek, behandeladvies en dan behandeling waarbij je concrete doelen opstelt die je steeds evalueert. Je hebt al jaren problemen, dus ik denk dat het belangrijk is dat je dit ook duidelijk maakt, dit is niet een 'dipje' of een 'slechte periode' dit is iets structureels. Wellicht kan schematherapie iets voor jou zijn. CGT is voor veel mensen die vaak negatief over zichzelf denken ook nuttig, maar zoals Epinephrine schreef niet alleen onder de noemer CGT of schematherapie of wat dan ook, maar ook echt de methodiek gestructureerd uitvoeren. Je verzand anders heel makkelijk in praten over wat er ter tafel komt en zo kan je wel weken, maanden, jaren vullen zonder vooruit te komen. Mindfulness kan een goede aanvulling zijn, tegenwoordig wordt mindfulness ook veel verwerkt in CGT methodieken. Toch is denk ik het belangrijkst dat het gestructureerder en concreter wordt en niet een paar keer dit, een paar keer dat.
Daarnaast is een gezonde levensstijl erg belangrijk. Ik kan mezelf nogal verwaarlozen als ik me zo futloos en nutteloos voel. Ik neem dan de moeite niet om goed voor mezelf te zorgen. Belangrijke pijlers zijn regelmaat, slapen, gezond eten en bewegen.
woensdag 19 november 2014 om 21:33
quote:Annapalona schreef op 19 november 2014 @ 19:38:
[...]
Ik zag ook niet dat het niet anders kan, zeg duidelijk overwegen en bespreken.
En deze TO heeft al aardig wat therapie gehad wat dus niet voldoende heeft geholpen. Lijkt mij als dat een psychiater een goed stap is en daarmee moet ze beslissen of medicatie gewenst is.Ik reageerde vooral op het stukje dat je schreef 'je kan ervan op aan dat er dingen in je hersenen niet goed werken en je zonder medicatie dat niet gaat opvangen.' Dat laat naar mijn idee weinig ruimte over voor iets anders. Klinkt voor mij een beetje als 'de kans is klein dat je het zonder medicatie kan' terwijl we niks weten over de inhoud van de problematiek van TO. Ik weet van andere topics wat jij hebt en dat is juist iets wat wel heel veel samenhangt met de balans in de hersenen en veel meer biologisch gestuurd is, maar voor 'alleen' steeds terugkerende depressieve gevoelens is dit zeker niet altijd het geval en hebben foutieve/negatieve denkpatronen meestal veel meer invloed. Los daarvan ben ik het met je eens dat een psychiater een belangrijk onderdeel van een intake/onderzoeksfase is, vooral als je langdurige problematiek hebt.
[...]
Ik zag ook niet dat het niet anders kan, zeg duidelijk overwegen en bespreken.
En deze TO heeft al aardig wat therapie gehad wat dus niet voldoende heeft geholpen. Lijkt mij als dat een psychiater een goed stap is en daarmee moet ze beslissen of medicatie gewenst is.Ik reageerde vooral op het stukje dat je schreef 'je kan ervan op aan dat er dingen in je hersenen niet goed werken en je zonder medicatie dat niet gaat opvangen.' Dat laat naar mijn idee weinig ruimte over voor iets anders. Klinkt voor mij een beetje als 'de kans is klein dat je het zonder medicatie kan' terwijl we niks weten over de inhoud van de problematiek van TO. Ik weet van andere topics wat jij hebt en dat is juist iets wat wel heel veel samenhangt met de balans in de hersenen en veel meer biologisch gestuurd is, maar voor 'alleen' steeds terugkerende depressieve gevoelens is dit zeker niet altijd het geval en hebben foutieve/negatieve denkpatronen meestal veel meer invloed. Los daarvan ben ik het met je eens dat een psychiater een belangrijk onderdeel van een intake/onderzoeksfase is, vooral als je langdurige problematiek hebt.
woensdag 19 november 2014 om 21:38
quote:Epinephrine87 schreef op 19 november 2014 @ 19:58:
Je stelt je zeker niet aan! En het zou zo zonde zijn als je genoegen moet nemen met het feit dat je je zo somber voelt.
Kun je misschien wat meer vertellen over wát je hebt gedaan tijdens de behandelingen?
Bij de laatste psycholoog was Het vooral gericht op een betere stemming door sociale angst aan te pakken. Eerst ging het vooral over het g-schema. Gedachtens, gevoel en gedrag enz. Daar een paar gesprekken over gehad. Daarna moest ik een top 10 van vervelende dingen maken en dan gingen we proberen van makkelijkst naar moeilijk te werken met dingen aan te gaan. Zo was een makkelijker ding een netwerkpraatje bij de koffieautomaat en een moeilijk ding een presentatie houden. Toen begonnen we onderaan met de activiteiten. De eerste twee heb ik volgens mij nog gedaan en toen vond de psycholoog dat de angsten niet concreet genoeg waren. Dat ik niet precies genoeg kon zeggen waar ik bang voor was. Toen ging ik weer over op gewone gesprekken. En een paar gesprekken later stopte ik, omdat er niet genoeg meer te bespreken was. Ze vroeg ook vaak om een hulpvraag, maar ik had moeite om die goed te stellen. Voor mij gevoel is het allemaal niet zo concreet en specifiek ofzo.
Je stelt je zeker niet aan! En het zou zo zonde zijn als je genoegen moet nemen met het feit dat je je zo somber voelt.
Kun je misschien wat meer vertellen over wát je hebt gedaan tijdens de behandelingen?
Bij de laatste psycholoog was Het vooral gericht op een betere stemming door sociale angst aan te pakken. Eerst ging het vooral over het g-schema. Gedachtens, gevoel en gedrag enz. Daar een paar gesprekken over gehad. Daarna moest ik een top 10 van vervelende dingen maken en dan gingen we proberen van makkelijkst naar moeilijk te werken met dingen aan te gaan. Zo was een makkelijker ding een netwerkpraatje bij de koffieautomaat en een moeilijk ding een presentatie houden. Toen begonnen we onderaan met de activiteiten. De eerste twee heb ik volgens mij nog gedaan en toen vond de psycholoog dat de angsten niet concreet genoeg waren. Dat ik niet precies genoeg kon zeggen waar ik bang voor was. Toen ging ik weer over op gewone gesprekken. En een paar gesprekken later stopte ik, omdat er niet genoeg meer te bespreken was. Ze vroeg ook vaak om een hulpvraag, maar ik had moeite om die goed te stellen. Voor mij gevoel is het allemaal niet zo concreet en specifiek ofzo.
woensdag 19 november 2014 om 21:42
quote:Lana08 schreef op 19 november 2014 @ 19:45:
Hoi Zeeegel01,
Ik herken veel in je verhaal. Door stress heb ik ook medische klachten gekregen, heel vervelend. Heb jij daar ook wel eens last van? Ik werk op hoog niveau en heb het idee dat er helemaal geen ruimte is voor psychische klachten. Ik zit nu tegen een burn out aan, maar voel me ook ongelukkig en onzeker door mijn klachten. Ook omdat ik nog jong ben.
Ik weet niet hoe oud je bent? Ik heb ook therapie gehad sinds de middelbare school, maar nooit met veel resultaat. Ben nu midden 20, en vele therapeuten verder. Afgelopen week heb ik met de huisarts besproken om misschien een proef te doen met medicijnen.
Wel fijn om hier herkenning te vinden. We kunnen elkaar misschien steunen. Ik vind de stap naar medicijnen nogal eng namelijk.Fijn dat je reageert. Ik ben ook midden 20. Goed idee om elkaar te steunen! Ik vind het namelijk ook allemaal nogal eng.
Hoi Zeeegel01,
Ik herken veel in je verhaal. Door stress heb ik ook medische klachten gekregen, heel vervelend. Heb jij daar ook wel eens last van? Ik werk op hoog niveau en heb het idee dat er helemaal geen ruimte is voor psychische klachten. Ik zit nu tegen een burn out aan, maar voel me ook ongelukkig en onzeker door mijn klachten. Ook omdat ik nog jong ben.
Ik weet niet hoe oud je bent? Ik heb ook therapie gehad sinds de middelbare school, maar nooit met veel resultaat. Ben nu midden 20, en vele therapeuten verder. Afgelopen week heb ik met de huisarts besproken om misschien een proef te doen met medicijnen.
Wel fijn om hier herkenning te vinden. We kunnen elkaar misschien steunen. Ik vind de stap naar medicijnen nogal eng namelijk.Fijn dat je reageert. Ik ben ook midden 20. Goed idee om elkaar te steunen! Ik vind het namelijk ook allemaal nogal eng.
donderdag 20 november 2014 om 10:23
quote:Strawberrie schreef op 20 november 2014 @ 09:19:
Bedenk ook dat een therapeut geen gedachten kan lezen, dus wees vooral open. Daar help je jezelf mee, daarom zit je daar. En nee dat gaat niet vanzelf.Ja klopt. Al moet ik wel zeggen dat ik het lastig vind om open te zijn. Vaak denk ik dan toch dat ik mij aanstel of dat ik het verkeerd zie. Maar ik probeer wel opener te zijn en volgens mij word ik steeds opener.
Bedenk ook dat een therapeut geen gedachten kan lezen, dus wees vooral open. Daar help je jezelf mee, daarom zit je daar. En nee dat gaat niet vanzelf.Ja klopt. Al moet ik wel zeggen dat ik het lastig vind om open te zijn. Vaak denk ik dan toch dat ik mij aanstel of dat ik het verkeerd zie. Maar ik probeer wel opener te zijn en volgens mij word ik steeds opener.
donderdag 20 november 2014 om 19:13
Het is jammer om je op jonge leeftijd al zo te voelen. Ik dacht vroeger nog wel eens: ik ben vast down omdat er zoveel moeilijke dingen zijn gebeurd de laatste tijd. Maar het leven zit vol moeilijke momenten en veranderingen. Dat hoort ook bij onze leeftijd denk ik. Ik voel me gewoon er vaak niet tegen opgewassen. Op mijn werk moet ik zelfverzekerd zijn en zo voel ik me niet altijd. Sinds kort woon ik op mezelf (alleen) en dat valt ook zwaar.
Misschien heb je ook wel dingen meegemaakt waardoor dat zwaarmoedige gevoel is ontstaan? Ik merk dat ik bepaalde dingen niet kan accepteren van mezelf. Ook dingen meegemaakt vroeger waardoor ik minder stabiel ben geworden. Misschien vind jij het ook wel erg moeilijk om jezelf te accepteren? Ik vind ook snel dat ik mezelf aanstel.
Maandag ga ik mijn huisarts bellen voor mijn klachten. Dit weekend ga ik leuke dingen doen, dus hopelijk zijn mijn spanningsklachten maandag wat minder.
Lukt het jou wel om te ontspannen en goed te slapen en eten? Heb je al besloten hoe je nu verder gaat?
Misschien heb je ook wel dingen meegemaakt waardoor dat zwaarmoedige gevoel is ontstaan? Ik merk dat ik bepaalde dingen niet kan accepteren van mezelf. Ook dingen meegemaakt vroeger waardoor ik minder stabiel ben geworden. Misschien vind jij het ook wel erg moeilijk om jezelf te accepteren? Ik vind ook snel dat ik mezelf aanstel.
Maandag ga ik mijn huisarts bellen voor mijn klachten. Dit weekend ga ik leuke dingen doen, dus hopelijk zijn mijn spanningsklachten maandag wat minder.
Lukt het jou wel om te ontspannen en goed te slapen en eten? Heb je al besloten hoe je nu verder gaat?