Psyche
alle pijlers
Ik weet het niet meer
donderdag 27 november 2014 om 13:36
Hoi allemaal,
Ik ben benieuwd of jullie nog wat praktische tips voor mij hebben. Ik zit de laatste tijd niet goed in m´n vel en het wordt steeds erger. Op dit moment zit ik er echt doorheen. Het lastige is dat ik nog studeer (ik ben bezig met m´n master, dit is het laatste jaar van de studie) en ik heb dus eigenlijk helemaal geen tijd om even alles los te laten.Ik ben zo verschrikkelijk moe dat ik nu overigens weinig keuze heb. Helaas heb ik morgen alweer een presentatie, dus ik word min of meer gedwongen om door te gaan.
Overigens heb ik twee weken geleden al hulp ingeschakeld: ik ben langs de huisarts geweest en heb een gesprek gehad met de studieadviseur. Daarnaast heb ik nu een paar gesprekken met een psycholoog. Helaas zijn deze gesprekken maar 1x in de drie weken en daardoor heb ik het gevoel dat ik er alleen voorsta. Ik heb ook niemand met wie ik hierover kan praten.
Jaren geleden heb ik al de diagnose 'chronisch depressief' gekregen. Ik ben dus bekend met depressies en hier heb ik ook medicijnen voor. Deze zijn nu iets opgehoogd. Normaal kan ik deze periodes aan zien komen en maatregelen nemen, zoals bijvoorbeeld extra rust nemen. Ik heb het gevoel dat ik nu zo diep in dit gat zit dat ik er geen uitweg meer uitzie en ik weet niet meer waar ik verder nog hulp kan vragen. Ik heb het gevoel dat er meer nodig is dan wat er nu gebeurt. Ik wil absoluut door blijven gaan met mijn studie, omdat dat me wel regelmaat bied, maar ik weet tegelijkertijd niet hoe ik dat vol moet houden.
Mijn vraag aan jullie is eigenlijk of jullie tips hebben om toch ruimte voor m'n studie te creëren zonder dat ik mezelf nog verder voorbij loop. Net zoals mijn lichaam moe en zwaar voelt, lijkt het ook of ik een donkere wolk in mijn hoofd heb. Ik merk dat ik het lastig vind om mijn gedachten te ordenen, dus het spijt me als het een onduidelijk verhaal is geworden.
Alvast bedankt!
Ik ben benieuwd of jullie nog wat praktische tips voor mij hebben. Ik zit de laatste tijd niet goed in m´n vel en het wordt steeds erger. Op dit moment zit ik er echt doorheen. Het lastige is dat ik nog studeer (ik ben bezig met m´n master, dit is het laatste jaar van de studie) en ik heb dus eigenlijk helemaal geen tijd om even alles los te laten.Ik ben zo verschrikkelijk moe dat ik nu overigens weinig keuze heb. Helaas heb ik morgen alweer een presentatie, dus ik word min of meer gedwongen om door te gaan.
Overigens heb ik twee weken geleden al hulp ingeschakeld: ik ben langs de huisarts geweest en heb een gesprek gehad met de studieadviseur. Daarnaast heb ik nu een paar gesprekken met een psycholoog. Helaas zijn deze gesprekken maar 1x in de drie weken en daardoor heb ik het gevoel dat ik er alleen voorsta. Ik heb ook niemand met wie ik hierover kan praten.
Jaren geleden heb ik al de diagnose 'chronisch depressief' gekregen. Ik ben dus bekend met depressies en hier heb ik ook medicijnen voor. Deze zijn nu iets opgehoogd. Normaal kan ik deze periodes aan zien komen en maatregelen nemen, zoals bijvoorbeeld extra rust nemen. Ik heb het gevoel dat ik nu zo diep in dit gat zit dat ik er geen uitweg meer uitzie en ik weet niet meer waar ik verder nog hulp kan vragen. Ik heb het gevoel dat er meer nodig is dan wat er nu gebeurt. Ik wil absoluut door blijven gaan met mijn studie, omdat dat me wel regelmaat bied, maar ik weet tegelijkertijd niet hoe ik dat vol moet houden.
Mijn vraag aan jullie is eigenlijk of jullie tips hebben om toch ruimte voor m'n studie te creëren zonder dat ik mezelf nog verder voorbij loop. Net zoals mijn lichaam moe en zwaar voelt, lijkt het ook of ik een donkere wolk in mijn hoofd heb. Ik merk dat ik het lastig vind om mijn gedachten te ordenen, dus het spijt me als het een onduidelijk verhaal is geworden.
Alvast bedankt!
All good things are wild & free - Henry David Thoreau
donderdag 27 november 2014 om 13:43
Wat rot voor je!
Je zou een paar mede studenten kunnen vragen om je af en toe even een duwtje te geven, complimentjes over je presentatie of eventueel samen studeren, maak je er wat gezelligs van met een hapje en drankje.
Zeker omdat je aangeeft dat je je eenzaam voelt. Anderen zien dat niet, je zult zelf iets moeten ondernemen. Da's lastig als je al moe bent maar het geeft je ook energie om samen met anderen aan je studie te werken.
Vraag aan je psycholoog of je de frequentie wat kunt ophogen, dat je daar behoefte aan hebt. Hopelijk slaat je medicatie ook snel aan en verwen jezelf af en toe op iets. Iets lekkers te eten, een geurtje wat je al tijden wilt hebben of het nieuwe boek van je favoriete schrijver.
Je zou een paar mede studenten kunnen vragen om je af en toe even een duwtje te geven, complimentjes over je presentatie of eventueel samen studeren, maak je er wat gezelligs van met een hapje en drankje.
Zeker omdat je aangeeft dat je je eenzaam voelt. Anderen zien dat niet, je zult zelf iets moeten ondernemen. Da's lastig als je al moe bent maar het geeft je ook energie om samen met anderen aan je studie te werken.
Vraag aan je psycholoog of je de frequentie wat kunt ophogen, dat je daar behoefte aan hebt. Hopelijk slaat je medicatie ook snel aan en verwen jezelf af en toe op iets. Iets lekkers te eten, een geurtje wat je al tijden wilt hebben of het nieuwe boek van je favoriete schrijver.
donderdag 27 november 2014 om 13:49
Jeetje wat lastig zeg! Ik kan me voorstellen dat je het even
allemaal niet meer ziet zitten.
Het lijkt mij (maar ik ben geen dokter, al herken ik wel het een en ander, ben
vroeger burnout geweest) dat je wat overspannen bent.
Wat goed van je dat je al naar de huisarts e.d. bent geweest!
Het is misschien een hele rare tip, maar probeer in de eerste plaats te
accepteren dat je het even moeilijk hebt ipv je er tegen te verzetten.
Helaas gaan dit soort klachten niet binnen een paar dagen over, dat heeft tijd nodig
en het is ook belangrijk dat je je leven er wat op aanpast.
Probeer prioriteiten te stellen, dus doe de komende tijd echt
alleen even dingen die echt belangrijk voor je zijn.
En plan ook bewust iedere dag minstens een uur voor je zelf in waarin je
echt even alleen maar doet waar je zin in hebt.
(muziek luisteren, internetten, even naar buiten, dutje doen, even
helemaal niks doen, in bad, gewoon iets ontspannends wat je leuk vindt)
Oww en bouw regelmaat in, ook in het weekend.
Vaste tijd op staan en naar bed.
En verder neem er even de tijd voor en vooral: accepteer dat je
geen supermens bent wat 600 dingen tegelijk kan.
Sterkte en hou je taai
allemaal niet meer ziet zitten.
Het lijkt mij (maar ik ben geen dokter, al herken ik wel het een en ander, ben
vroeger burnout geweest) dat je wat overspannen bent.
Wat goed van je dat je al naar de huisarts e.d. bent geweest!
Het is misschien een hele rare tip, maar probeer in de eerste plaats te
accepteren dat je het even moeilijk hebt ipv je er tegen te verzetten.
Helaas gaan dit soort klachten niet binnen een paar dagen over, dat heeft tijd nodig
en het is ook belangrijk dat je je leven er wat op aanpast.
Probeer prioriteiten te stellen, dus doe de komende tijd echt
alleen even dingen die echt belangrijk voor je zijn.
En plan ook bewust iedere dag minstens een uur voor je zelf in waarin je
echt even alleen maar doet waar je zin in hebt.
(muziek luisteren, internetten, even naar buiten, dutje doen, even
helemaal niks doen, in bad, gewoon iets ontspannends wat je leuk vindt)
Oww en bouw regelmaat in, ook in het weekend.
Vaste tijd op staan en naar bed.
En verder neem er even de tijd voor en vooral: accepteer dat je
geen supermens bent wat 600 dingen tegelijk kan.
Sterkte en hou je taai
donderdag 27 november 2014 om 13:58
Wat zei de studieadviseur?
Goede tip van SilverShadow om medestudenten in te schakelen.
En inderdaad: doe dingen waar je van geniet!
Ik zit zelf ook in een dal momenteel, dus ik heb 'goed voor mezelf zorgen' op één gezet en alle rest kan later/iemand anders ook wel. Leuke ontspannende dingen doen, goed naar je lichaam luisteren, wat aan beweging doen, je favoriete serie kijken, veel slapen, en elke avond opschrijven wat er wél gelukt is (een 'gedaan'-lijstje i.p.v. een todolijstje!).
Waarom kan je maar eens per 3 weken terecht bij die psycholoog? Is het mogelijk vaker gesprekken te hebben? En als dat niet kan bij die psycholoog, dan misschien bij de studieadviseur/huisarts/iemand waar je bij terecht kunt?
Heeft je studieadviseur nog tips om de studie makkelijker aan te kunnen?
Verder doe je volgens mij al alles wat je kunt. Die rottijd kun je helaas niet overslaan en soms valt er weinig aan te doen. Maar deze periode gaat ook weer voorbij, net als de vorige keren dat je depressief was.
Goede tip van SilverShadow om medestudenten in te schakelen.
En inderdaad: doe dingen waar je van geniet!
Ik zit zelf ook in een dal momenteel, dus ik heb 'goed voor mezelf zorgen' op één gezet en alle rest kan later/iemand anders ook wel. Leuke ontspannende dingen doen, goed naar je lichaam luisteren, wat aan beweging doen, je favoriete serie kijken, veel slapen, en elke avond opschrijven wat er wél gelukt is (een 'gedaan'-lijstje i.p.v. een todolijstje!).
Waarom kan je maar eens per 3 weken terecht bij die psycholoog? Is het mogelijk vaker gesprekken te hebben? En als dat niet kan bij die psycholoog, dan misschien bij de studieadviseur/huisarts/iemand waar je bij terecht kunt?
Heeft je studieadviseur nog tips om de studie makkelijker aan te kunnen?
Verder doe je volgens mij al alles wat je kunt. Die rottijd kun je helaas niet overslaan en soms valt er weinig aan te doen. Maar deze periode gaat ook weer voorbij, net als de vorige keren dat je depressief was.
donderdag 27 november 2014 om 14:36
Ik heb dezelfde diagnose en wat ik heb gedaan, is knokken om zo lang mogelijk te kunnen blijven werken en studeren. Toen ik 27 was, ben ik al afgekeurd maar ik heb gevraagd of dat teruggedraaid kon worden. Dat kon en toen heb ik nog 6 jaar kunnen werken voor ik klapte. Dat gebeurde toen ik in het laatste jaar zat van de SPH. Het verbaast me ook niet dat je nu zoveel stress hebt want je weet wel dat er een moment kan komen dat het echt niet meer lukt om aan je verplichtingen te voldoen en je bent nu aan het afstuderen, als ik het goed begtijp. De druk neemt toe en dan ga je merken wat die diagnose inhoudt. Het betekent dat je slechter tegen stress kunt dan de gemiddelde mens.
Krijg je naast ad nog iets kalmerends? Ik zou erom vragen. En/of slaapmedicatie. Hou vol, maar ga niet zo ver door dat je niet meer weet wat boven en onder is. Als je denkt dat het echt niet meer gaat, vertel het dan aan je studieadviseur en kijk of je een studiepauze in kunt lassen. Ik ben gestopt met school zonder iemand daarover te spreken omdat ik daar al te ver heen voor was. Laat het niet zover komen dat je je ineens isoleert, dat zou zonde zijn.
Heel veel kracht en moed toegewenst. Ik ben trots op je omdat ik weet hoe moeilijk het kan zijn. Je vraagt iig om hulp en dat is de belangrijkste stap.
Krijg je naast ad nog iets kalmerends? Ik zou erom vragen. En/of slaapmedicatie. Hou vol, maar ga niet zo ver door dat je niet meer weet wat boven en onder is. Als je denkt dat het echt niet meer gaat, vertel het dan aan je studieadviseur en kijk of je een studiepauze in kunt lassen. Ik ben gestopt met school zonder iemand daarover te spreken omdat ik daar al te ver heen voor was. Laat het niet zover komen dat je je ineens isoleert, dat zou zonde zijn.
Heel veel kracht en moed toegewenst. Ik ben trots op je omdat ik weet hoe moeilijk het kan zijn. Je vraagt iig om hulp en dat is de belangrijkste stap.
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
vrijdag 28 november 2014 om 19:07
Late reactie, maar ik wil jullie heel erg bedanken voor jullie lieve, bemoedigende woorden. Dat doet me ontzettend goed! Presentatie is inmiddels achter de rug, dus ik kan weer iets van m´n lijstje afstrepen
Ik vind de tip over het samen studeren een hele goede! Ik ga de komende week even kijken of ik wat medestudenten kan bewegen tot een samenwerking. Ik heb volgende week ook weer een afspraak met de huisarts en daarin zal ik ook aangeven dat ik nu even meer hulp nodig heb dan 1x in de drie weken een gesprek (dit gaat via de huisarts). Ik denk dat de lage frequentie van gesprekken vooral aan mijzelf ligt. Ik heb de neiging om in een gesprek me vrolijker voor te doen dan ik ben. Ik zal dus mijn masker wat meer af moeten gaan zetten.
@gladoortje: bedankt voor je reactie, deze heeft me erg geraakt. Ik las in een ander topic ook al zo'n lieve reactie van je. Ik vind het heel naar dat je ook deze diagnose hebt, maar ik vind het wel bijzonder dat je anderen zo tot steun bent. En ik las volgens mij dat je ook dierengek bent? Hier nog een
Ik ga jullie tips opvolgen en dit weekend lekker veel slapen, series kijken en ontspannen. Fijn weekend allemaal!
Ik vind de tip over het samen studeren een hele goede! Ik ga de komende week even kijken of ik wat medestudenten kan bewegen tot een samenwerking. Ik heb volgende week ook weer een afspraak met de huisarts en daarin zal ik ook aangeven dat ik nu even meer hulp nodig heb dan 1x in de drie weken een gesprek (dit gaat via de huisarts). Ik denk dat de lage frequentie van gesprekken vooral aan mijzelf ligt. Ik heb de neiging om in een gesprek me vrolijker voor te doen dan ik ben. Ik zal dus mijn masker wat meer af moeten gaan zetten.
@gladoortje: bedankt voor je reactie, deze heeft me erg geraakt. Ik las in een ander topic ook al zo'n lieve reactie van je. Ik vind het heel naar dat je ook deze diagnose hebt, maar ik vind het wel bijzonder dat je anderen zo tot steun bent. En ik las volgens mij dat je ook dierengek bent? Hier nog een
Ik ga jullie tips opvolgen en dit weekend lekker veel slapen, series kijken en ontspannen. Fijn weekend allemaal!
All good things are wild & free - Henry David Thoreau
zaterdag 29 november 2014 om 15:18
Wat fijn om te horen dat je het allemaal weer wat zonniger inziet. Hoe ging je presentatie?
Geef duidelijk aan je behandelaar aan dat je merkt dat de frequentie te laag is en je jezelf beter voordoet dan dat je je eigenlijk voelt. Juist bij je behandelaar hoef je je niet anders voor te doen, je ontneemt jezelf dan ook een stuk therapie.
Hopelijk ben je op dit moment lekker aan het relaxen en maandag er weer tegenaan!
Geef duidelijk aan je behandelaar aan dat je merkt dat de frequentie te laag is en je jezelf beter voordoet dan dat je je eigenlijk voelt. Juist bij je behandelaar hoef je je niet anders voor te doen, je ontneemt jezelf dan ook een stuk therapie.
Hopelijk ben je op dit moment lekker aan het relaxen en maandag er weer tegenaan!
zaterdag 29 november 2014 om 15:51
Bloos, dankjewel voor je compliment. Ik vond mijn reactie achteraf wat negatief klinken. Je snapt gelukkig zelf al dat zo'n diagnose niet betekent dat je minder kunt dan anderen. Ik heb dat ook nooit geloofd. Ik ben dan wel afgekeurd maar dat gebeurt niet met iedereen. Ik heb ook een paar andere diagnoses en de combinatie daarmee zorgt voor nogal wat problemen. Nu ik niet meer werk, kan ik die veel beter handelen. Maar ik wil mezelf wel altijd nuttig blijven maken voor anderen en gelukkig kan dat altijd.
Blij te horen dat je je watbeter voelt over wat te doen. En ja, ik ben ontzettend dierengek. Ik heb er tien! Ze geven me liefde en ik vind het heerlijk om voor ze te zorgen. En ze halen me uit mijn isolement, ik moet de honden wandelen en raak dan toch vaak met mensen in gesprek.
Een heel ontspannen weekend toegewenst en ik hoop dat je snel meer hulp kunt krijgen. Je klinkt wel al sterker.
Blij te horen dat je je watbeter voelt over wat te doen. En ja, ik ben ontzettend dierengek. Ik heb er tien! Ze geven me liefde en ik vind het heerlijk om voor ze te zorgen. En ze halen me uit mijn isolement, ik moet de honden wandelen en raak dan toch vaak met mensen in gesprek.
Een heel ontspannen weekend toegewenst en ik hoop dat je snel meer hulp kunt krijgen. Je klinkt wel al sterker.
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
zaterdag 29 november 2014 om 16:58
Herkenbaar.
De enige tip die ik kan geven is: accepteer. Accepteer dat je moet buffelen, dat je moe bent, dat je je niet goed voelt en vecht er niet tegen.
Probeer je verstand op 0 te zetten en je studie te halen. Want als dat niet goed gaat, werkt dat ook weer verder in je dip.
Bij mij helpt het ook altijd om thuis op te gaan ruimen. Ik wil nog weleens verzakken in rommel, uitpuilende wasmanden etc, en hoe moeilijk het dan ook is, als ik mezelf ertoe kan aanzetten om het thuis aan te pakken, geeft dat altijd weer een beter gevoel. Maar dat kan soms weken duren voordat dat lukt.
De enige tip die ik kan geven is: accepteer. Accepteer dat je moet buffelen, dat je moe bent, dat je je niet goed voelt en vecht er niet tegen.
Probeer je verstand op 0 te zetten en je studie te halen. Want als dat niet goed gaat, werkt dat ook weer verder in je dip.
Bij mij helpt het ook altijd om thuis op te gaan ruimen. Ik wil nog weleens verzakken in rommel, uitpuilende wasmanden etc, en hoe moeilijk het dan ook is, als ik mezelf ertoe kan aanzetten om het thuis aan te pakken, geeft dat altijd weer een beter gevoel. Maar dat kan soms weken duren voordat dat lukt.