Psyche
alle pijlers
Andermans emoties loslaten
zaterdag 6 december 2014 om 12:29
Vaak als iemand in mijn buurt (familie, man, vriendinnen) zich niet goed voelt, kan ik dat me persoonlijk aantrekken. Ik ben nogal oplossingsgericht en probeer dan een oplossing te verzinnen voor dit verdriet, die rotsituatie, de angst en boosheid, terwijl dat helemaal mijn taak niet is.
Een luisterend oor geef ik wanneer nodig, afleiding als dat nodig is, praktische steun geef ik ook graag, maar ik voel me verder zo ontzettend machteloos. Ik wil gewoon niet dat mijn 'geliefden' zich niet goed voelen. En dan zeg ik wel tegen mezelf: ze hebben recht op hun eigen verdriet of boosheid en dat hoort bij het leven, ik hoef daar niets mee, ze moeten het zelf oplossen, ik hoef ze niet te beschermen. En tóch luister ik verdorie niet!
Nu is mijn man erg verdrietig. Zijn vader is een jaar geleden overleden en zo rond de feestdagen steekt dat weer heftig de kop op. Hij loopt met zijn ziel onder de arm. En dat is logisch en hoort bij het rouwproces en dat doet hij, voor zover dat kan, geweldig, maar ik ben een verschrikkelijk weekdier en kan zijn verdriet bijna door de muur voelen (hij zit te werken). En ik wil iets doen. Het voelt alsof mijn man onrecht wordt aangedaan. En dat kan ik bijna niet verdragen.
Herkent iemand dit? En heeft iemand een tip, een schop of een mantra? Ik geef mezelf hierom voortdurend schoppen maar het helpt niet zo goed, maar misschien moet ik andere schoenen aandoen ...
Een luisterend oor geef ik wanneer nodig, afleiding als dat nodig is, praktische steun geef ik ook graag, maar ik voel me verder zo ontzettend machteloos. Ik wil gewoon niet dat mijn 'geliefden' zich niet goed voelen. En dan zeg ik wel tegen mezelf: ze hebben recht op hun eigen verdriet of boosheid en dat hoort bij het leven, ik hoef daar niets mee, ze moeten het zelf oplossen, ik hoef ze niet te beschermen. En tóch luister ik verdorie niet!
Nu is mijn man erg verdrietig. Zijn vader is een jaar geleden overleden en zo rond de feestdagen steekt dat weer heftig de kop op. Hij loopt met zijn ziel onder de arm. En dat is logisch en hoort bij het rouwproces en dat doet hij, voor zover dat kan, geweldig, maar ik ben een verschrikkelijk weekdier en kan zijn verdriet bijna door de muur voelen (hij zit te werken). En ik wil iets doen. Het voelt alsof mijn man onrecht wordt aangedaan. En dat kan ik bijna niet verdragen.
Herkent iemand dit? En heeft iemand een tip, een schop of een mantra? Ik geef mezelf hierom voortdurend schoppen maar het helpt niet zo goed, maar misschien moet ik andere schoenen aandoen ...
zaterdag 6 december 2014 om 23:36
Ik denk dat je he nu al helemaal perfect doet Lionlilly. Verdriet kan oplopen tot agressie als je er in gestoord wordt. Dus een dikke knuffel, zijn favoriete eten en hem lekker met rust laten zal hem rustiger maken dan om hem heen draaien, willen praten en hem te veel aandacht geven.
Voor verdriet heb je rust nodig anders raak je alleen maar opgefokt(misschien herkenbaar voor je) en je kan verdriet wel voor je uitschuiven maar je moet er toch een keer aan geloven en dat werkt voor je man precies zo. Dus geen schuldgevoel meer en zelf ook even rustig onderuit zakken.
Voor verdriet heb je rust nodig anders raak je alleen maar opgefokt(misschien herkenbaar voor je) en je kan verdriet wel voor je uitschuiven maar je moet er toch een keer aan geloven en dat werkt voor je man precies zo. Dus geen schuldgevoel meer en zelf ook even rustig onderuit zakken.
zondag 7 december 2014 om 00:01
Wat een fijn topic. Want ik doe dit ook!! Mijn god, ik zit met grote ogen te lezen want ik doe precies hetzelfde! Dus ik leer hier zoveel van. Ik kan me ook de rondte in stressen als mijn man ongelukkig of verdrietig is over iets. Dan blijf ik om hem heen dralen en blijf vragen hoe het gaat. Vreselijk irritant dus. Ik ga de gegeven tips hier ter harte nemen, bedankt.
En TO, jij heel veel succes!
En TO, jij heel veel succes!
zondag 7 december 2014 om 01:09
quote:gevondenvoorwerp schreef op 06 december 2014 @ 13:49:
Wat worden er toch veel mooie dingen gezegd in dit topic. Dit is waarom ik zo dol ben op dit forum.
Jaaa. Ook al is het virtueel, het raakt je door het beeldscherm heen soms.
Of sommigen.
Hoe waardevol!
Wat worden er toch veel mooie dingen gezegd in dit topic. Dit is waarom ik zo dol ben op dit forum.
Jaaa. Ook al is het virtueel, het raakt je door het beeldscherm heen soms.
Of sommigen.
Hoe waardevol!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
zondag 7 december 2014 om 11:09
zondag 7 december 2014 om 14:50
quote:Suzy65 schreef op 07 december 2014 @ 13:20:Ik ben zelden boos of woedend. De paar keer in mijn leven dat ik dat geweest ben kan ik geloof ik op 1 of 2 handen tellen. Ik ken het niet, behalve van anderen en dat vermijd ik zoveel mogelijk.Stop jij jouw woede in jouw blinde hoek weg?
Welke energie gebruik jij dan om op te staan voor jezelf, jouw integriteit te bewaken?
Persoonlijk vind ik woede een interessante energie in beweging om gade te slaan in mezelf.
Een energie in mij waar ik liever waakzaam op ben dan dat ik deze uit het oog verlies.
Via sport & spel heb ik geleerd op een assertieve manier met die energie om te gaan.
Waarom mag (ook) een ander jouw emoties (woede, verdriet) niet zien?
Welke energie gebruik jij dan om op te staan voor jezelf, jouw integriteit te bewaken?
Persoonlijk vind ik woede een interessante energie in beweging om gade te slaan in mezelf.
Een energie in mij waar ik liever waakzaam op ben dan dat ik deze uit het oog verlies.
Via sport & spel heb ik geleerd op een assertieve manier met die energie om te gaan.
Waarom mag (ook) een ander jouw emoties (woede, verdriet) niet zien?
volg je verstand, gebruik je gevoel
zondag 7 december 2014 om 15:15
zondag 7 december 2014 om 15:21
Nee, je begrijpt het niet.
Erop wijzen is iets anders dan woedend moeten zijn. Dat kan ook anders.
Assertief kan ook uit zelfrespect en eigenwaarde komen, ipv boosheid.
Ik voorkom als het even kan liever dat ik eerst beschadigd word en dan pas voor mezelf kan opkomen
Erop wijzen is iets anders dan woedend moeten zijn. Dat kan ook anders.
Assertief kan ook uit zelfrespect en eigenwaarde komen, ipv boosheid.
Ik voorkom als het even kan liever dat ik eerst beschadigd word en dan pas voor mezelf kan opkomen
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
zondag 7 december 2014 om 16:49
Ik zeg niet dat ik geen woede bezit, he.
En ik besta al zeker niet alleen uit een lichte kant, ik heb mijn eigen schaduwkanten, net als iedereen.
Ik probeer wel met mijn bewuste denken/keuzes/ beslissingen me zoveel mogelijk te laten leiden door liefde en te zien wat er wel is. Daarbij ontken ik niet of zie ik echt niet over het hoofd wat er aan schaduw of ronduit negatief is, maar ik heb het over de focus.
Wat je bewust aandacht geeft of voedt, groter maakt of kleiner.
Welke mensen onderdeel van mijn leven zijn en in welke rol, hoe vaak en hoe veel die onderdeel uitmaken.
Of ik blijf hangen in boosheid of verongelijktheid, in zelfmedelijden, in verdoven of ontkennen.
Dat is deels wel te sturen.
Er zijn zeker wel mensen grenzen over gegaan, ja, ook waar die duidelijk waren van tevoren.
Of dat ik zelf te laat die grenzen bewaakte, geen consequenties aan verbond.
Daar kan je alleen achteraf nog op reageren. Met boosheid, onmacht, en ja, zelfs woede ken ik dus ook.
Daar zitten dan consequenties aan, van mijn kant uit, maar niet vanuit het motief van wraak of oog om oog.
Maar om te stoppen dat iemand grenzen over kan blijven gaan.
En als ik zelf geen grenzen stel aan anderen, of niet tijdig heb aangegeven, laat oplopen, is dat mijn eigen verantwoordelijkheid.
Dan ben ik boos, ja. Op mezelf. Tenzij het algemeen aanvaarde grenzen zijn, die je bij iedereen kan verwachten.
Als een ander schijt heeft aan wel tijdig door mij aangegeven grenzen, laat ik diegene niet zijn gang gaan om die over te gaan. En zeker niet om die over te blijven gaan.
En op essentiele punten verschillen van die grenzen met een ander is ook een signaal om afscheid te nemen.
Ik verleg ook grenzen, en dat is niet altijd goed, maar daar heb ik dan mijn motieven voor.
Dat is mijn verantwoordelijkheid dan, als dat niet goed gaat of ik mezelf tekort doe. Of naief of onvoorzichtig ben, te goed van vertrouwen. Dat ligt ook aan mijn eigen kant.
Ik kan ook projecteren en van vertrouwen uitgaan of dat iemand "goed" bij zijn hoofd is, maar niet iedereen staat voor dezelfde normen en waarden of heeft het beste met zichzelf en anderen voor.
Ik zeg niet dat dat mij dus altijd lukt, maar ik probeer zoveel mogelijk op andere manieren dan vanuit woede enz grenzen neer te zetten en te bewaken. In de meeste gevallen zijn mensen er niet op uit om mij te beschadigen of te kwetsen.
En sommigen doen dat onbedoeld. Ook dan moet je paal en perk stellen in hoeverre je die ruimte gegeven hebt, dat zelf toelaat of dat risico genomen hebt.
Als je je kwetsbaar maakt, zal je ook gekwetst worden, daar ontkom je niet aan.
Daar moet je tegen bestand zijn. (en dat ben ik ook niet voortdurend, was het maar waar!)
Ik sla alleen niet altijd terug, een ander pijn toebrengen omdat ik pijn heb vind ik niet nodig.
Maar ook daar ontkom ik niet altijd aan.
Zelfbehoud en zelfbescherming vormen dat soort grenzen.
Vertrouwen of wantrouwen als basis?
Vertrouwen doe ik ook niet blind. Dan nog kan je signalen missen of iemand kan erg goed zijn in het verbergen ervan.
Patronen zie je pas als je iemand beter kent.
Ik heb diverse wonden opgelopen in het leven en anderen van mij.
Die ik toebreng zijn iig niet uit de intentie om iemand wonden toe te brengen.
En ik besta al zeker niet alleen uit een lichte kant, ik heb mijn eigen schaduwkanten, net als iedereen.
Ik probeer wel met mijn bewuste denken/keuzes/ beslissingen me zoveel mogelijk te laten leiden door liefde en te zien wat er wel is. Daarbij ontken ik niet of zie ik echt niet over het hoofd wat er aan schaduw of ronduit negatief is, maar ik heb het over de focus.
Wat je bewust aandacht geeft of voedt, groter maakt of kleiner.
Welke mensen onderdeel van mijn leven zijn en in welke rol, hoe vaak en hoe veel die onderdeel uitmaken.
Of ik blijf hangen in boosheid of verongelijktheid, in zelfmedelijden, in verdoven of ontkennen.
Dat is deels wel te sturen.
Er zijn zeker wel mensen grenzen over gegaan, ja, ook waar die duidelijk waren van tevoren.
Of dat ik zelf te laat die grenzen bewaakte, geen consequenties aan verbond.
Daar kan je alleen achteraf nog op reageren. Met boosheid, onmacht, en ja, zelfs woede ken ik dus ook.
Daar zitten dan consequenties aan, van mijn kant uit, maar niet vanuit het motief van wraak of oog om oog.
Maar om te stoppen dat iemand grenzen over kan blijven gaan.
En als ik zelf geen grenzen stel aan anderen, of niet tijdig heb aangegeven, laat oplopen, is dat mijn eigen verantwoordelijkheid.
Dan ben ik boos, ja. Op mezelf. Tenzij het algemeen aanvaarde grenzen zijn, die je bij iedereen kan verwachten.
Als een ander schijt heeft aan wel tijdig door mij aangegeven grenzen, laat ik diegene niet zijn gang gaan om die over te gaan. En zeker niet om die over te blijven gaan.
En op essentiele punten verschillen van die grenzen met een ander is ook een signaal om afscheid te nemen.
Ik verleg ook grenzen, en dat is niet altijd goed, maar daar heb ik dan mijn motieven voor.
Dat is mijn verantwoordelijkheid dan, als dat niet goed gaat of ik mezelf tekort doe. Of naief of onvoorzichtig ben, te goed van vertrouwen. Dat ligt ook aan mijn eigen kant.
Ik kan ook projecteren en van vertrouwen uitgaan of dat iemand "goed" bij zijn hoofd is, maar niet iedereen staat voor dezelfde normen en waarden of heeft het beste met zichzelf en anderen voor.
Ik zeg niet dat dat mij dus altijd lukt, maar ik probeer zoveel mogelijk op andere manieren dan vanuit woede enz grenzen neer te zetten en te bewaken. In de meeste gevallen zijn mensen er niet op uit om mij te beschadigen of te kwetsen.
En sommigen doen dat onbedoeld. Ook dan moet je paal en perk stellen in hoeverre je die ruimte gegeven hebt, dat zelf toelaat of dat risico genomen hebt.
Als je je kwetsbaar maakt, zal je ook gekwetst worden, daar ontkom je niet aan.
Daar moet je tegen bestand zijn. (en dat ben ik ook niet voortdurend, was het maar waar!)
Ik sla alleen niet altijd terug, een ander pijn toebrengen omdat ik pijn heb vind ik niet nodig.
Maar ook daar ontkom ik niet altijd aan.
Zelfbehoud en zelfbescherming vormen dat soort grenzen.
Vertrouwen of wantrouwen als basis?
Vertrouwen doe ik ook niet blind. Dan nog kan je signalen missen of iemand kan erg goed zijn in het verbergen ervan.
Patronen zie je pas als je iemand beter kent.
Ik heb diverse wonden opgelopen in het leven en anderen van mij.
Die ik toebreng zijn iig niet uit de intentie om iemand wonden toe te brengen.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
zondag 7 december 2014 om 17:32
Ik ken wel woede, maar dat is niet vaak.
Die keren dat ik dat had komt het er echt wel uit, hoor.
Dan heeft iemand er ook wel een potje van gemaakt bij mij.
Over het algemeen heb ik met veel mensen een prettige omgang, er zijn niet zoveel mensen of dingen die mijn woede opwekken. Er valt dan niks in te houden of ik zeg er wat van.
Als ik echt woedend ben is dat voor mij een signaal dat ik het te ver heb laten komen (ergernis kan je ook gewoon aangeven. Als ik wacht tot ergernis naar boosheid en woede of razernij is uitgegroeid, reken ik dat mezelf aan.
En als ik zelf iets langere tijd gepikt heb, laat voortwoekeren, is dat mijn fout, niet van de ander.
Dat ligt anders bij aanvallen vanuit het niks, natuurlijk.
Of dat nu op je integriteit is of je lijf of iedereen/ alles wat je dierbaar is.
Die keren dat ik dat had komt het er echt wel uit, hoor.
Dan heeft iemand er ook wel een potje van gemaakt bij mij.
Over het algemeen heb ik met veel mensen een prettige omgang, er zijn niet zoveel mensen of dingen die mijn woede opwekken. Er valt dan niks in te houden of ik zeg er wat van.
Als ik echt woedend ben is dat voor mij een signaal dat ik het te ver heb laten komen (ergernis kan je ook gewoon aangeven. Als ik wacht tot ergernis naar boosheid en woede of razernij is uitgegroeid, reken ik dat mezelf aan.
En als ik zelf iets langere tijd gepikt heb, laat voortwoekeren, is dat mijn fout, niet van de ander.
Dat ligt anders bij aanvallen vanuit het niks, natuurlijk.
Of dat nu op je integriteit is of je lijf of iedereen/ alles wat je dierbaar is.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
zondag 7 december 2014 om 17:42
Ik ben liever lichtpuntje dan mijn zin te krijgen door iets boos kracht bij te moeten zetten. Maar ook dat is nodig op zijn tijd.
En dat lichtpuntje ben ik echt ook niet altijd, en vaak maar vluchtig, of andersom iemand voor mij een lichtpuntje.
Het gaat om het geheel, de optelsom. Ik hoop dat de mensen om wie ik geef ook door mijn schaduwkanten heen kunnen kijken en per saldo het positieve overheerst.
Daar moet ook een zeker evenwicht in zijn: niet de ene die dat altijd van de ander nodig heeft. Elkaar een zetje geven.
Lang niet iedereen bekijkt mij zo mild als ik hun, hoor. En dat hoeft ook niet, als ik maar niet zo in het leven hoef te staan. Wat helpt is als je de ander minstens kan of probeert te begrijpen, waarom ze dingen doen zoals ze doen, ipv snelle (ver)oordeling.
Maar je hebt gelijk: in ieder mens zit destructie evengoed ingebouwd, de ene zal dat eerder naar buiten toe afreageren of naar binnen (zelfdestructief).
En dat lichtpuntje ben ik echt ook niet altijd, en vaak maar vluchtig, of andersom iemand voor mij een lichtpuntje.
Het gaat om het geheel, de optelsom. Ik hoop dat de mensen om wie ik geef ook door mijn schaduwkanten heen kunnen kijken en per saldo het positieve overheerst.
Daar moet ook een zeker evenwicht in zijn: niet de ene die dat altijd van de ander nodig heeft. Elkaar een zetje geven.
Lang niet iedereen bekijkt mij zo mild als ik hun, hoor. En dat hoeft ook niet, als ik maar niet zo in het leven hoef te staan. Wat helpt is als je de ander minstens kan of probeert te begrijpen, waarom ze dingen doen zoals ze doen, ipv snelle (ver)oordeling.
Maar je hebt gelijk: in ieder mens zit destructie evengoed ingebouwd, de ene zal dat eerder naar buiten toe afreageren of naar binnen (zelfdestructief).
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
zondag 7 december 2014 om 17:55
Lionlilly, Wellicht dat het totaal verkeerd op mij overkomt, maar vanuit je post komt voor mij ook een soort eenzaamheid naar voren...Alsof wanneer mensen hun eigen diepe emoties hebben en zij daar mee bezig zijn, je je even wat minder deelgenoot voelt van hen. Bijvoorbeeld in de situatie van je man, hij draagt zijn verdriet nu wat meer alleen, wat soms gewoon even nodig is. Het lijkt alsof dit voor jouw wat meer afstand creëert, terwijl je overkomt als iemand die graag verbinding met iemand heeft maar wat moeite heeft dat de persoon in kwestie even met zichzelf moet zijn.
( ik probeer het helder uit te leggen, maar kan me voorstellen dat het niet zo overkomt)
Wat misschien helpt, op momenten dat je moeite hebt met verdragen: Duik erin, erken het, omarm het..hoe voelt dat niet verdragen precies, waar in je lijf voel je het? hoe ziet het eruit, adem er eens naartoe..en wanneer je dit doet, wordt het gevoel dan groter of kleiner? ( kijk wel even met je c-ptss of dit kan voor jou, niet dat je in een herbeleving schiet)
( ik probeer het helder uit te leggen, maar kan me voorstellen dat het niet zo overkomt)
Wat misschien helpt, op momenten dat je moeite hebt met verdragen: Duik erin, erken het, omarm het..hoe voelt dat niet verdragen precies, waar in je lijf voel je het? hoe ziet het eruit, adem er eens naartoe..en wanneer je dit doet, wordt het gevoel dan groter of kleiner? ( kijk wel even met je c-ptss of dit kan voor jou, niet dat je in een herbeleving schiet)
zondag 7 december 2014 om 18:05
quote:Suzy65 schreef op 07 december 2014 @ 17:42: in ieder mens zit destructie evengoed ingebouwd, de ene zal dat eerder naar buiten toe afreageren en ik naar binnen (zelfdestructief). Dan moet ik dat niet laten voortwoekeren of verzachten met symptoombestrijding (waar ik ook goed in ben, hoor) maar vroeg of laat bij de wortel aanpakken.Het enige wat ik weet is dat als ik mijn emotie 'binnenvet' het een onderhuidse etterbal word die op een onverwacht ogenblik knalt.
Die plotselinge eruptie voorkom ik door mezelf regelmatig uit te leven op een daadwerkelijke boksbal.
Zodat de etterbal in mij tijdig leegloopt om te voorkomen dat anderen of ik zelf in destructiegevaar zijn.
Spullen zijn vervangbaar, dierbaren niet.
Jij mag jezelf ook dierbaar behandelen.
Die plotselinge eruptie voorkom ik door mezelf regelmatig uit te leven op een daadwerkelijke boksbal.
Zodat de etterbal in mij tijdig leegloopt om te voorkomen dat anderen of ik zelf in destructiegevaar zijn.
Spullen zijn vervangbaar, dierbaren niet.
Jij mag jezelf ook dierbaar behandelen.
volg je verstand, gebruik je gevoel
zondag 7 december 2014 om 18:10
Dat niet laten oplopen kan misschien de clou zijn dan?
Ik vraag me wel af welke emoties dat dan zijn die een etterbal vormen en je er alleen maar uit kan slaan.
Onmacht? Frustratie?
Verdriet kan je er niet uitslaan volgens mij,
daar hoort huilen bij.
Ik vraag me wel af welke emoties dat dan zijn die een etterbal vormen en je er alleen maar uit kan slaan.
Onmacht? Frustratie?
Verdriet kan je er niet uitslaan volgens mij,
daar hoort huilen bij.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
zondag 7 december 2014 om 18:20
Bij mij is elke emotie een lichamelijke beleving.
Kort komt het erop neer dat ik de ene helft eruit knuffel terwijl ik de andere helft botvier op mijn boksbal.
Via mijn handen is kennelijk mijn voorkeursmethode om tot stromen te komen.
Bij mijn dochter is het via haar mond (schreeuwen, zingen, vloeken, zoenen etc).
Bij mijn zoon via zijn voeten (trappen, wandelen met blik op oneindig etc).
Kort komt het erop neer dat ik de ene helft eruit knuffel terwijl ik de andere helft botvier op mijn boksbal.
Via mijn handen is kennelijk mijn voorkeursmethode om tot stromen te komen.
Bij mijn dochter is het via haar mond (schreeuwen, zingen, vloeken, zoenen etc).
Bij mijn zoon via zijn voeten (trappen, wandelen met blik op oneindig etc).
volg je verstand, gebruik je gevoel