Angstaanvallen

quote:meisje19xx schreef op 01 januari 2015 @ 14:00:

Ja precies klimmertje, dan vraag ik me soms af hoe doen jullie dat toch? Zo volop leven en er niet druk over maken.. Maar ja ik denk dat dit een fase is en daar moeten we doorheen komen! Hoelang heb jij er al last van?



Ongeveer 3/4 jaar denk ik, maar niet constant. Soms storen die irritante gedachtes me totaal niet en kan ik het loslaten. Toch heb ik ook vaak genoeg momenten dat mijn hoofd bijna explodeert van al die gedachtes over het leven en angst voor de dood etc.



Het is een kwestie van accepteren, de dood hoort er nou eenmaal bij. Hoe frustrerend het soms ook is.

Ik zie het ook als iets naars, maar het idee van het 'eeuwige leven' spreekt me dan ook weer niet aan. Er zou een soort middenweg moeten zijn, maar die is er (helaas) niet.

Voor mij is dit ook erg herkenbaar. Ik vraag me ook af hoe mensen dat doen, zich geen zorgen maken over de dood.

Ik denk dan, het is toch (als het goed is) iets wat je niet wilt? Hoe kun je dan zo vrolijk leven terwijl je weet dat dat boven je hoofd hangt.

Ik snap ook wel dat het geen nut heeft om je er zorgen over te maken, het overkomt je toch wel dus kun je er maar net zo goed een heel leuk leven van maken. Maar ik kan die angst dat er ooit een einde aan komt ook moeilijk los laten.



Ergens vind ik het idee van een 'eeuwig leven' wel wat, misschien krijg je dan meer motivatie om er echt wat van te maken ofzo. Dan móet je bijna wel

Ik slik ook Paroxetine voor angsten en mij helpt het erg goed!

Ik herken helemaal hoe je je voelt, voelde me op zo'n moment erg alleen en eenzaam. Dat soort momenten heb ik niet meer sinds de medicijnen, heerlijk!

Sterkte hoor.

Ik heb soms momenten dat ik echt moeite moet doen om genoeg adem binnen te krijgen en dan ben ik echt bang dat mijn hart het begeeft ofzo. Ik weet/denk dat het stress is, maar toch blijft het beangstigend en houdt het me erg bezig. Herkent iemand dit?

Ik heb rond mijn 20e een tijdje last gehad van een fase waarin ik heel bang was voor de dood. Omdat ik zo bang was, lette ik continue op mijn hartslag. Ik had geleerd hoe vaak je hart per minuut hoort te slaan en was continue aan het tellen. Vijftien seconden je hartslag tellen en dan keer vier. Wat ik niet wist, is dat je op die manier vanzelf een steeds hogere hartslag krijgt. Dat gebeurde ook en dan raakte ik in paniek, en werd mijn hartslag rond de 200.



Ik had ook last van hyperventileren. Dat kan heel ongemerkt gaan, google er maar eens op. Mensen kunnen hyperventileren zonder dat ze dat doorhebben. Als je daar last van hebt, houd een boterhamzakje voor je mond en adem een tijdje zo. Dan raak je het teveel aan zuurstof kwijt en kun je weer normaal ademen.



Probeer niet teveel te letten op je lichaamsprocessen. Die gaan vanzelf en je bent te jong om zomaar dood te gaan. Als je iets mankeerde, had je dat nu wel geweten. Geen echte ziektesymptomen negeren natuurlijk maar dat hart klopt wel en met je longen is waarschijnlijk ook weinig mis. Het zou kunnen dat je wat te snel ademt, waardoor je last krijgt van de symptomen van hyperventilatie. Dan voelt het alsof je meer lucht nodig hebt dan je binnenkrijgt. Als je wel voluit gaat hyperventileren: boterhamzakje. Als je namelijk een tijdlang heftig hyperventileert, gaan je spieren verkrampen en kun je je niet goed bewegen.



Wat mij erg heeft geholpen, is meer kennis van het menselijk lichaam en de werking daarvan. En, vreemd misschien, ik heb alle boeken over bijna-dood ervaringen gelezen die ik kon vinden. Dat hielp nog het meest want toen leerde ik dat sterven door 99% van die mensen zelfs als heel prettig werd ervaren. Ik kwam erachter dat iets ons beschermt tegen lijden, pijn en angst als we sterven. Wat dat is, mag iedereen zelf invullen. Of het nou het uitstorten van al je serotonine in 1 keer is, of dat een hogere macht ons beschermt. Maar ik weet zeker na zeker 15 boeken erover te hebben gelezen, sterven is voor de stervende niet eng, het doet geen pijn en het is net als in slaap vallen. Iets maakt dat dat allemaal niet gebeurt. Belangrijk detail, bijna-dood ervaringen zijn bijna identiek, terwijl ze komen van mensen uit de hele wereld, van alle culturen en religies.



Ik denk dat je dus last hebt van angst/paniekklachten. Ik vind het iig heel herkenbaar. Je kunt voor de zekerheid jezelf na laten checken maar wees beducht op het feit dat angst je vertelt dat er iets niet goed gaat in je lichaam. Hypochondrie begint ergens he. Bespreek het met je therapeut, die kan je misschien wat oefeningen leren ter afleiding. Ik vind medicatie ook erg prettig maar ik snap dat die stap voor sommige niet zo makkelijk is. Ik denk dat hoe je over medicatie innemen in het algemeen wel een grote invloed heeft. Mijn vriend wilde ook pas aan de AD toen ik hem letterlijk moest voeren. En oxazepam toen hij zijn baas van de trap wilde gooien. Begin er niet mee als je al helemaal doorgedraaid bent, en dat kan. Het is alleen niet te voorspellen of dat gaat gebeuren. Daarom raden mensen ook vaak aan om ermee te beginnen zodra je weet dat je depressief bent. Depressie kan rare dingen doen met mensen. Je kunt vrij ongemerkt steeds dieper wegzakken. En als je echt ernstig depressief wordt, kun je niet meer om hulp vragen. Dan moeten anderen in gaan grijpen. Het kan iig verergeren, laat het niet zo ver komen dat anderen in moeten grijpen he. Er zijn mensen die ze niet slikken. Maar. Die mensen zijn zelf verantwoordelijk voor hun vooruitgang en die moeten dus zichzelf uit bed hijsen, de dag en het leven aangaan en die lukt dat ook. Jou lukt dat niet zo. Vandaar dat ik tegen je aan zeur. Of pak zelf de draad op. Of gebruik een hulpmiddel, dat erg goed werkt bij deze klachten. Of je bent zelf aan het zeuren. Snap je wat ik bedoel? Het leven is er om geleefd te worden. Lukt dat niet, zoek dan hulp. Lukt het dan nog niet, zoek dan meer hulp, in verschillende vormen zodat je je probleem van meer kanten aanpakt. Try, try, try again. Zet doelen en ga die nastreven. Zo kom je ergens. Als je in bed blijft liggen, daar niet uit wil komen en ook geen medicatie wil nemen, kun je net zo goed nu al in je graf gaan liggen.



Ik zie het zo, een deel van mijn hersenen functioneert niet goed. Bij mij is dat chronisch maar dat kan ook een tijdelijke situatie zijn. En ik kijk naar dat deel van mezelf als een lieve maar toch strenge verpleegkundige. Ik heb dat nu eenmaal en dat levert problemen op. Maar. Ik moet daar wel iets aan doen. Ik kan niet in mijn bed blijven liggen want dan vervuilt mijn huis en gaan mijn dieren dood. Ik mag gebreken hebben van mezelf, als ik iig mijn best doe om de problemen aan te pakken. Ik prijs mezelf als ik actief ben en pak mezelf bij de kladden als dat niet lukt.



Veel sterkte, ik weet nog hoe rot ik me kon voelen als ik dacht dat ik doodging. Het is wel ook je leeftijd om na te gaan denken over de dood. Het echte leven gaat beginnen en dat kan heel stressvol zijn. Dikke knuffel voor jou.

quote:meisje19xx schreef op 02 januari 2015 @ 14:39:

Dus gladoortje, je zegt eigenlijk dat ik dus wel moet beginnen aan de medicijnen?? Super fijn verhaal trouwens dankje



Nou, als het niet lukt om uit bed te komen en je bent angstig en je weet niet wat je moet doen, dan denk ik aan medicatie, ja. Ik bedoel niet dat je niet mag klagen tenzij je medicatie gebruikt maar dat het erg kan helpen om op gang te komen. En dat het dus een optie is als het niet lukt om het zelf te doen, zonder.



Als het mensen wel lukt zonder medicatie, is dat niet omdat ze in hun bed blijven liggen. Dan gaan ze bv sporten of sociale contacten opzoeken. Iedereen is weer anders. Je kent het nature-nurture verhaal vast wel, nou, elk mens heeft een andere nature en een andere nurture meegemaakt. En je kunt een depressie meemaken en/of een angststoornis, dat kan iedereen gebeuren. En hoe erg die depressie en persoonlijke crisis is, hangt van zoveel dingen af. Echt niet alleen je persoonlijkheid hoor, dat heeft niet zoveel invloed als mensen je doen willen geloven. Je bent geen loser als je depressief wordt en ook niet als je daar medicatie voor nodig hebt. Je bent wel een loser als je de rest van je leven in bed blijft liggen. Dan vind ik, probeer dan die medicatie want dan wil je niet meer in bed liggen. Bij mij gaat het vaak zo dat ik ineens weer van alles aan het doen ben en dat ik denk, huh, wat ben ik druk bezig.



Maar goed, ja, ik denk dat medicatie je zou kunnen helpen. Moeten doen ze in Rusland, je moet niks. Ik denk alleen dat binnen blijven, bang zijn en niet weten wat je moet doen, je niet uit de puree gaat helpen. Een psychiater gaat je helpen maar je moet het werk zelf doen. Dus wachten tot hij er weer is, zou ik niet doen. Het is heel mooi weer, wel erg koud. Maar je zou een korte wandeling kunnen maken. Verzet je zinnen en knok. En leef je leven. Het is zonde om te lang te blijven hangen, vind ik.

Wil je dat ik je quote weghaal, ik doe nogal lang over typen en zie nu pas dat je hem hebt verwijderd.



Er is veel discussie over het nut van medicatie. Je bent jong en ik snap heel goed dat je nog niet precies weet wat je ervan vindt en wat je kunt verwachten ervan. Op dit forum zie je dat ook. Ik kan alleen zeggen, ik heb ervaring met depressie, ook ernstige, en met angst. En mijn leven veranderde compleet toen ik medicatie ging gebruiken, in positieve zin. Eindelijk rust in die kop, gewoon weer mens zijn met een ritme en geen inktzwarte bril op. Weer voor mezelf en anderen kunnen zorgen, mezelf weer nuttig maken voor anderen.



Omdat ik nu het enorme verschil zie met hoe ik daarvoor was en daar heel enthousiast over ben, ben ik een voorstander. Maar niet altijd en in alle gevallen hoor. Ik raad mensen ook aan om Valdispert eens te proberen. Zou jij ook kunnen doen trouwens. En sommige mensen denken dat ze medicatie nodig hebben terwijl ik vind van niet. Iedere situatie en elk mens is weer anders en daar baseer ik mijn advies op. Maar ik heb bij jou het gevoel dat echte medicatie wel nodig is, misschien omdat ik mezelf in je verhaal herken. Dat kan heel tijdelijk ook he, een paar maanden. Heb ik ook zeker drie keer gedaan in mijn leven, omdat ik dan weer ging werken, kon ik weer afbouwen. Ik herken wat je vertelt over bang zijn voor de dood en dacht daar ook vaak aan toen ik zelf 20 was. Dus nu lees ik jouw verhaal en raad je medicatie aan want dat heeft mij ook enorm geholpen. Maar ik ken je niet en ik ben geen psychiater. Ik ben alleen ervaringsdeskundige, die jou een mooi leven gunt. Je moet, dat moet wel, zelf beslissen. Dat kan niemand anders voor je doen.

O wat gek. Hij stond er ineens niet meer na mijn eerste reactie. Maar ik had gisteren ook iets vreemds, een plaatje van een grote V overal over de pagina's geplakt! Misschien ligt het aan mijn telefoon hoor.



Goed dat je actief blijft, daar gaat het om. Vooral doorgaan. Als het niet meer lukt om uit bed te komen, dan pas gaat de vraag of je medicatie nodig hebt echt een rol spelen. Maar als dat lukt, dan lijkt het mij minder noodzakelijk.



Medicatie kan nodig zijn maar het draait om actief zijn. Als je maar actief bent, kun je dingen ondernemen om aan jezelf te werken. Als je daarvoor te angstig bent of niet uit je bed kunt komen, lukt dat niet en is medicatie iets wat je kan helpen weer actief te worden en te stabiliseren.



Maar je gaat overleggen, goed idee, laat je maar goed voorlichten. Je zou van tevoren de vragen die je hebt, op kunnen schrijven. Je kunt ze ook hier stellen, bv vragen naar ervaringen met paroxetine, dan hoor je het van de ervaringsdeskundigen.



Ik gebruik zelf venlafaxine, mijn vriend gebruikt wel paroxetine. Bij het wennen eraan had hij last van lichte bijwerkingen zoals duizeligheid, hoofdpijn en intense dromen. Hij is er wel tevreden over. Hij is al heel lang niet meer zo ernstig depressief geweest als hij was. Wat ik wel weet vanuit het nieuws, is dat paroxetine beter niet kan worden voorgeschreven bij agressieve neigingen. Verder is het 1 van de meest voorgeschreven soorten AD en het heeft verschillende namen. Seroxat is, dacht ik, hetzelfde als paroxetine maar dat kun je googelen.



Succes met je gesprek maandag en maak er een mooi weekend van.

Ik weet al wat ik verkeerd deed, ik had per ongeluk 'verberg berichten van' aangetipt. Ik snapte er niks van, haha. Die V verdween toen ik mijn telefoon uit en weer aan zette. Ik denk dat het de V van Viva was, hij was zwart met rose. Nou ja, ik ben licht digibetisch aangelegd, haha. Fijn weekend nog.

Hoi



Ik slik al drie jaar AD tegen angst en paniek.

Hierdoor durf ik meer, maar nog steeds niet alles, want ik ben vaak bang om weer hyperventilatie te krijgen.

Ook herken ik je angst voor de dood.

Ik denk dat dit bij erg gevoelige mensen past.

Als klein kind vroeg ik iedere avond voor het slapen gaan aan mijn moeder of ik niet dood ging.

Nu ben ik nog steeds weleens bang om te gaan slapen.

Ik probeer niet toe te geven aan mijn angsten..

Heb ook een zoontje en die mag nooit wat merken van mijn angsten vind ik.

Ben inmiddels wel wat minder angstig maar de dood is ook iets wat ik niet wil en kan accepteren.



Ik kan je niet helpen, maar wil je wel sterkte wensen

..........