Psyche
alle pijlers
Hard geworden. Herkenbaar?
vrijdag 16 januari 2015 om 09:25
toen ik halverwege de 20 was werden mijn beide ouders ziek. M'n vader stierf na een ziekbed van 3 lange jaren en toen was hij eind 50 (kanker) en mijn moeder kreeg op haar 56e de diagnose Alzheimer al in een vergevorderd stadium. Ze heeft nog 11 jaar geleefd daarna maar het voelde als een lijdensweg van 11 jaar voor ons allemaal.
Mijn zoontje van bijna 3 is geboren met een zeer ernstige hartafwijking, heeft al 3 open hartoperaties gehad, 2 hartkatheterisaties, een kunstklep en 2 stents. Hij heeft ook 22q11 deletie syndroom en niet de milde versie. Slechte afweer, volledig sondevoeding, grote ontwikkelingsachterstand en hoogstwaarschijnlijk een verstandelijke beperking en autisme.
Ik merk dat ik hard geworden ben. In mijn omgeving beginnen onze vrienden en kennissen (en man ook) nu hun ouders te verliezen. Ik schrik daar niet meer van. En ik denk zelfs weleens 'maar hij is 79 geworden dus dat is toch een mooie leeftijd?' Ook met kinderen als ik dan hoor van een vriendin dat haar zoon in groep 2 moet blijven zitten omdat hij nog te fladderig (en een vroege leerling) is en dat ze daar dan heel erg mee kan zitten want wat als hij bijv ADHD heeft? Dan denk ik vaak bij mezelf 'Stel je niet aan. Je hebt een gezond kind, dat heel erg gelukkig is maar alleen nog niet toe is aan groep 3'.
Ik zeg dit soort dingen natuurlijk niet en als ik relativeer weet ik ook wel dat als je geen drama gewend bent pijn in je grote teen al een drama kan zijn. En ik doe ook wel echt m'n best om dan mee te leven maar merk dat het me soms wel moeite kost. Dat ik dus niet helemaal oprecht ben.
Ook ben ik met name op het vlak van kinderen best weleens jaloers. Ook dat verberg ik natuurlijk. Dat is niet iets waar ik trots op ben. Maar dat verbergen van mijn gevoelens kost ook best veel energie merk ik.
Is dit herkenbaar voor mensen die ook heftige dingen hebben meegemaakt? Hoe ga je daarmee om zonder een ander te kwetsen maar houd je wel diepte in de relatie? En plezier natuurlijk?
Mijn zoontje van bijna 3 is geboren met een zeer ernstige hartafwijking, heeft al 3 open hartoperaties gehad, 2 hartkatheterisaties, een kunstklep en 2 stents. Hij heeft ook 22q11 deletie syndroom en niet de milde versie. Slechte afweer, volledig sondevoeding, grote ontwikkelingsachterstand en hoogstwaarschijnlijk een verstandelijke beperking en autisme.
Ik merk dat ik hard geworden ben. In mijn omgeving beginnen onze vrienden en kennissen (en man ook) nu hun ouders te verliezen. Ik schrik daar niet meer van. En ik denk zelfs weleens 'maar hij is 79 geworden dus dat is toch een mooie leeftijd?' Ook met kinderen als ik dan hoor van een vriendin dat haar zoon in groep 2 moet blijven zitten omdat hij nog te fladderig (en een vroege leerling) is en dat ze daar dan heel erg mee kan zitten want wat als hij bijv ADHD heeft? Dan denk ik vaak bij mezelf 'Stel je niet aan. Je hebt een gezond kind, dat heel erg gelukkig is maar alleen nog niet toe is aan groep 3'.
Ik zeg dit soort dingen natuurlijk niet en als ik relativeer weet ik ook wel dat als je geen drama gewend bent pijn in je grote teen al een drama kan zijn. En ik doe ook wel echt m'n best om dan mee te leven maar merk dat het me soms wel moeite kost. Dat ik dus niet helemaal oprecht ben.
Ook ben ik met name op het vlak van kinderen best weleens jaloers. Ook dat verberg ik natuurlijk. Dat is niet iets waar ik trots op ben. Maar dat verbergen van mijn gevoelens kost ook best veel energie merk ik.
Is dit herkenbaar voor mensen die ook heftige dingen hebben meegemaakt? Hoe ga je daarmee om zonder een ander te kwetsen maar houd je wel diepte in de relatie? En plezier natuurlijk?
Ik heb ook een killer body. Als ik maar lang genoeg op je hoofd blijf zitten ga je dood.
vrijdag 16 januari 2015 om 09:29
Ik herken dat hard worden wel hoor. Ik heb mijn beide ouders een maand na elkaar verloren, hoop drama aan vooraf gegaan. Ik werk in een hospice waar er natuurlijk heel veel mensen dood gaan. Aan van alles. Jong en oud. Ik kijk ook nergens meer van op. Denk ook vaak: joh, get over it. Dat is het leven. Iedereen gaat dood, iedereen krijgt zijn portie ellende.
Maar ja, dat wordt me niet vaak in dank afgenomen dus ik verberg dat dan maar.
Ik vind het wel enorm kut voor je van je kind. Dat raakt me dan weer wel. Ook al ken ik je niet
Maar ja, dat wordt me niet vaak in dank afgenomen dus ik verberg dat dan maar.
Ik vind het wel enorm kut voor je van je kind. Dat raakt me dan weer wel. Ook al ken ik je niet
vrijdag 16 januari 2015 om 09:35
Ja, bij jankfilms ga ik helemaal los. Als een kind. Of aan het graf van mijn ouders. Gênant gewoon. En dan is het na vijf minuten afdrogen, opdrogen en weer tiptop de auto in. Of thuis op de bak bij een jankfilm dan zitten man en zoon elkaar aan te kijken zo van : wat heeft zij ineens? Hahaha.
Hoe tegenstrijdig kun je lijken he?
Hoe tegenstrijdig kun je lijken he?
vrijdag 16 januari 2015 om 09:37
Het is voor veel mensen lastig om zich écht in anderen te verplaatsen. Als je zelf veel gewend bent, kun je je moeilijk voorstellen dat iemand zit met iets dat in jouw ogen niets voorstelt. Als je zelf met iets (relatief) kleins zit, dan voelt dat op dat moment als het einde van de wereld. Voor jou is het denk ik belangrijk dat je in blijft zien dat je niet pas met iets mag zitten als het (in jouw ogen) supererg is, maar dat kleinere dingen ook heftig (al is dat op een andere manier dan jouw gehandicapte kind natuurlijk) kunnen zijn voor andere mensen, dat je daar 'middenin' kunt zitten. Tegelijk denk ik dat jij je vriendin op zo'n moment ook kunt helpen relativeren. En dan niet door te zeggen dat jij het veel zwaarder hebt, maar door haar voor te houden dat het heus goedkomt.
vrijdag 16 januari 2015 om 09:37
Oh ik kan zeker janken hoor. Gisteren hoorde ik weer een verhaal over een klein kindje met een hartafwijking die al 20 weken ligt te vechten op de IC en die het waarschijnlijk niet gaat halen en dan zit ik zomaar een potje te janken terwijl ik hem helemaal niet ken.
Ben inmiddels bestuurslid geworden van 2 stichtingen die te maken hebben met de afwijkingen van mijn zoontje en dat geeft me heel veel energie. Alsof ik de controle heb teruggepakt over mijn leven.
Ben inmiddels bestuurslid geworden van 2 stichtingen die te maken hebben met de afwijkingen van mijn zoontje en dat geeft me heel veel energie. Alsof ik de controle heb teruggepakt over mijn leven.
Ik heb ook een killer body. Als ik maar lang genoeg op je hoofd blijf zitten ga je dood.
vrijdag 16 januari 2015 om 09:40
vrijdag 16 januari 2015 om 09:40
Maar wel fijn om te horen dat ik niet de enige ben die dat zo ervaart. Mijn vriend heeft het namelijk helemaal niet. Die kan nog steeds met een verhaal thuiskomen over een ander kind waarbij hij zegt 'zo erg voor hen' en dat ik dan denk 'daar teken ik voor'.
Ik heb ook een killer body. Als ik maar lang genoeg op je hoofd blijf zitten ga je dood.
vrijdag 16 januari 2015 om 09:41
vrijdag 16 januari 2015 om 09:43
quote:boannan schreef op 16 januari 2015 @ 09:40:
Maar wel fijn om te horen dat ik niet de enige ben die dat zo ervaart. Mijn vriend heeft het namelijk helemaal niet. Die kan nog steeds met een verhaal thuiskomen over een ander kind waarbij hij zegt 'zo erg voor hen' en dat ik dan denk 'daar teken ik voor'.En ik denk dat je daar echt mee op moet passen. Bedenk dat er net zo goed mensen zijn die jouw situatie als 'minder erg' zien; mensen die bijvoorbeeld een kind zijn verloren. Je hebt niet het alleenrecht op verdriet.
Maar wel fijn om te horen dat ik niet de enige ben die dat zo ervaart. Mijn vriend heeft het namelijk helemaal niet. Die kan nog steeds met een verhaal thuiskomen over een ander kind waarbij hij zegt 'zo erg voor hen' en dat ik dan denk 'daar teken ik voor'.En ik denk dat je daar echt mee op moet passen. Bedenk dat er net zo goed mensen zijn die jouw situatie als 'minder erg' zien; mensen die bijvoorbeeld een kind zijn verloren. Je hebt niet het alleenrecht op verdriet.
vrijdag 16 januari 2015 om 09:46
Of het hard geworden is weet ik niet. Toevallig had ik het er laatst over met mijn broertje. Dat wij het overlijden van onze ouders al op jongere leeftijd hebben meegemaakt en dat nu om ons heen de ouders van vrienden gaan "wegvallen". Wij hebben er dus al mee leren leven, terwijl voor een ander dat verdriet nu pas begint. Neemt niet weg dat ik het oprecht erg vind voor een ander, maar wij zijn al zoveel verder. Het is heel lastig uit te leggen, ik denk dat je het alleen begrijpt als je het zelf meegemaakt hebt.
Wat jouw kind betreft, ik kan me niet eens voorstellen hoe vreselijk dat moet zijn, maar kan me wel voorstellen dat je af en toe denkt bij verhalen van andere moeders dat ze niet zo moeten zeuren omdat het in vergelijking met jouw kind wel meevalt. En toch kun je verdriet nooit met elkaar vergelijken.
Wat jouw kind betreft, ik kan me niet eens voorstellen hoe vreselijk dat moet zijn, maar kan me wel voorstellen dat je af en toe denkt bij verhalen van andere moeders dat ze niet zo moeten zeuren omdat het in vergelijking met jouw kind wel meevalt. En toch kun je verdriet nooit met elkaar vergelijken.
Cum non tum age
vrijdag 16 januari 2015 om 09:51
He Boanan,
Ik herken het mechanisme zeker. Ik vind wel mooi dat je vriendin eerlijk haar zorgen over haar kind deelt met jou. Je kunt ook nog in een situatie belanden namelijk dat niemand je meer wat verteld omdat jij het zwaarder hebt. De vraag is natuurlijk hoe jij kan reageren zonder je onecht te voelen. Het is gewoon niet leuk om medeleven te acteren tegen mensen die je na zijn. Maar ik begrijp echt heel goed dat het soms wel zo werkt.
Heb je eigenlijk therapie of therapie gehad voor dit best wel pittige pakketje levensloop?
Wat mij helpt is heel bewust zaken los van elkaar zien. Dus zowel het geluk als het leed van anderen los zien van wat mij overkomt of van wat ik beleef. Laatst wilde een vriendin echt even haar verhaal kwijt over iets wat in mijn ogen een futiel luxeprobleem was. Dan hou ik wat afstand, denk er thuis nog eens over na en kom er later op terug. Op die manier hoef ik geen medeleven te faken. Mijn secundaire reactie is dan wel oprecht.
Ik herken het mechanisme zeker. Ik vind wel mooi dat je vriendin eerlijk haar zorgen over haar kind deelt met jou. Je kunt ook nog in een situatie belanden namelijk dat niemand je meer wat verteld omdat jij het zwaarder hebt. De vraag is natuurlijk hoe jij kan reageren zonder je onecht te voelen. Het is gewoon niet leuk om medeleven te acteren tegen mensen die je na zijn. Maar ik begrijp echt heel goed dat het soms wel zo werkt.
Heb je eigenlijk therapie of therapie gehad voor dit best wel pittige pakketje levensloop?
Wat mij helpt is heel bewust zaken los van elkaar zien. Dus zowel het geluk als het leed van anderen los zien van wat mij overkomt of van wat ik beleef. Laatst wilde een vriendin echt even haar verhaal kwijt over iets wat in mijn ogen een futiel luxeprobleem was. Dan hou ik wat afstand, denk er thuis nog eens over na en kom er later op terug. Op die manier hoef ik geen medeleven te faken. Mijn secundaire reactie is dan wel oprecht.
vrijdag 16 januari 2015 om 09:53
Ik schrik van de vergelijkingen die hier worden getrokken. Je kunt verdriet niet met verdriet vergelijken, pijn niet met pijn, angst niet met angst. En ik heb veel meegemaakt, maar als ik mezelf zou betrappen op dit soort gevoelens dan zou ik me toch wel een beetje schamen. Ik heb, zoals honeymoonquiz terecht zegt, geen alleenrecht op verdriet.
Als ik een scheiding zou hebben meegemaakt dan hoef ik toch niet neer te kijken op een vriendin met een simpele echtelijke twist? Of als ik geen benen meer heb, hoef ik toch niet neer te kijken op iemand met een geamputeerde grote teen? Dat is toch ook vreselijk en verdrietig en diegene moet daar toch mee dealen?
Ik denk dat je andere mensen te weinig ruimte geeft, dat je je hebt afgesloten voor emoties die met andere mensen te maken hebben, in plaats van met jouzelf.
Als ik een scheiding zou hebben meegemaakt dan hoef ik toch niet neer te kijken op een vriendin met een simpele echtelijke twist? Of als ik geen benen meer heb, hoef ik toch niet neer te kijken op iemand met een geamputeerde grote teen? Dat is toch ook vreselijk en verdrietig en diegene moet daar toch mee dealen?
Ik denk dat je andere mensen te weinig ruimte geeft, dat je je hebt afgesloten voor emoties die met andere mensen te maken hebben, in plaats van met jouzelf.
vrijdag 16 januari 2015 om 09:55
Je schrijft dat je niet meer schrikt als iemand zijn ouder op de mooie leeftijd van 79 verliest. Of wanneer een kind blijft zitten in groep 2. Ik vind dat niet hard, het lijkt mij normaal, zeker gezien de dingen die je zelf hebt meegemaakt. Wel denk ik dat je jezelf niet al te veel moet vergelijken met anderen. Het valt nu eenmaal niet te vergelijken en jouw 'leed' wordt daar niet erger en niet minder erg van. Het is zoals het is.
vrijdag 16 januari 2015 om 09:56
Ik heb wel hier en daar wat meegemaakt, absoluut en zeer zeker minder heftig dan jou verhaal, maar ik ben er wat zachter door geworden heb ik het idee. Ik sta dichter bij m'n emoties en kan heel verdrietig zijn om wat iemand anders meemaakt.
Jouw hardheid van 'stel je niet aan' herken ik overigens ook weer wel. Als mensen inderdaad met een zeurverhaal komen dat je denkt: doe je ogen open en kijk wat je WEL hebt.
Jouw hardheid van 'stel je niet aan' herken ik overigens ook weer wel. Als mensen inderdaad met een zeurverhaal komen dat je denkt: doe je ogen open en kijk wat je WEL hebt.
vrijdag 16 januari 2015 om 10:02
quote:Belle73 schreef op 16 januari 2015 @ 09:40:
Deels herkenbaar, maar ik denk altijd maar dat leed niet te meten valt. Dus jouw vriendin maakt zich net zoveel zorgen over haar kind als jij over haar kind, terwijl jij misschien zou willen dat je haar probleem had.Nou, ik denk eerlijk gezegd niet dat je je echt 'net zoveel zorgen maakt', ik mag hopen dat die vriendin zelf ook nog enigszins in staat is om te relativeren. Ik heb zelf een kind met autisme en een ontwikkelingsachterstand en ik denk ook niet dat ik me zoveel zorgen maak als boannan, als je kind zulke ernstige gezondheidsproblemen heeft dan is dat gewoon van een andere orde. Je kunt niet altijd leed met leed vergelijken, maar sommige dingen zijn wel gewoon heel duidelijk zwaarder dan andere dingen. Ik vind het onzin om dat te ontkennen en te doen alsof elke vorm van zorgen maken op hetzelfde level staat.
Deels herkenbaar, maar ik denk altijd maar dat leed niet te meten valt. Dus jouw vriendin maakt zich net zoveel zorgen over haar kind als jij over haar kind, terwijl jij misschien zou willen dat je haar probleem had.Nou, ik denk eerlijk gezegd niet dat je je echt 'net zoveel zorgen maakt', ik mag hopen dat die vriendin zelf ook nog enigszins in staat is om te relativeren. Ik heb zelf een kind met autisme en een ontwikkelingsachterstand en ik denk ook niet dat ik me zoveel zorgen maak als boannan, als je kind zulke ernstige gezondheidsproblemen heeft dan is dat gewoon van een andere orde. Je kunt niet altijd leed met leed vergelijken, maar sommige dingen zijn wel gewoon heel duidelijk zwaarder dan andere dingen. Ik vind het onzin om dat te ontkennen en te doen alsof elke vorm van zorgen maken op hetzelfde level staat.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
vrijdag 16 januari 2015 om 10:03
Mijn wijze ouwe moedertje zei altijd: Dat je eigen gestoten teen meer pijn doet, dan de kanker van de buurman.
Ieder mens krijgt zijn portie en natuurlijk de ene een grotere portie dan de ander. Het verhaal van de zoon van TO is heel erg. Mijn beste vriendin had een dochter met een enigszins vergelijkbaar ziektebeeld. de dochter is nu dood. Moet TO zich dus maar niet aanstellen, want haar kind leeft tenminste nog?
Ieder mens krijgt zijn portie en natuurlijk de ene een grotere portie dan de ander. Het verhaal van de zoon van TO is heel erg. Mijn beste vriendin had een dochter met een enigszins vergelijkbaar ziektebeeld. de dochter is nu dood. Moet TO zich dus maar niet aanstellen, want haar kind leeft tenminste nog?
vrijdag 16 januari 2015 om 10:06
Ik herken het van voor mijn breakdown. Ik had ook veel meegemaakt en ik had dat nooit goed verwerkt. Ik stopte het weg en ging gewoon altijd door. Ik kon ook niet anders. Ik wist niet eens hoe.
Ik vond mensen met hun problemen maar zeuren en snapte niet dat ze er zo'n drama van maakten. Een week ziek melden voor een verbroken relatie? Ben je niet goed bij je hoofd ofzo? Mijn jarenlange samenwoonrelatie ging uit en had me nog geen dag ziek gemeld.
Tot ik op een dag een heftig geweldsincident mee maakte. Ik wilde gewoon weer verder gaan, maar ik stortte helemaal in. Ik ben 9 maanden uit de running geweest en heb EMDR gehad. Niet eens voor het incident, maar voor alle dingen die vroeger gebeurd waren.
Ik heb moeten leren om emoties toe te laten zodat ik ze kon verwerken. Bijkomend effect was dat ik emoties van anderen ook veel meer binnen kon laten. Ik vind nu bijna nooit meer iets gezeur.
Het was een rottijd, maar ik voel me nu veel beter. Ik was namelijk niet alleen hard voor anderen, maar nog het hardste voor mezelf. Ik mocht niet 'zwak' zijn, geen hulp vragen.
Ik weet niet of dit bij jou zo is, maar het klinkt alsof jij ook altijd sterk moet zijn. Sterk voor je ouders, sterk voor je zoontje. Geen tijd om in te storten of te rouwen. Altijd maar doorgaan.
Ik vond mensen met hun problemen maar zeuren en snapte niet dat ze er zo'n drama van maakten. Een week ziek melden voor een verbroken relatie? Ben je niet goed bij je hoofd ofzo? Mijn jarenlange samenwoonrelatie ging uit en had me nog geen dag ziek gemeld.
Tot ik op een dag een heftig geweldsincident mee maakte. Ik wilde gewoon weer verder gaan, maar ik stortte helemaal in. Ik ben 9 maanden uit de running geweest en heb EMDR gehad. Niet eens voor het incident, maar voor alle dingen die vroeger gebeurd waren.
Ik heb moeten leren om emoties toe te laten zodat ik ze kon verwerken. Bijkomend effect was dat ik emoties van anderen ook veel meer binnen kon laten. Ik vind nu bijna nooit meer iets gezeur.
Het was een rottijd, maar ik voel me nu veel beter. Ik was namelijk niet alleen hard voor anderen, maar nog het hardste voor mezelf. Ik mocht niet 'zwak' zijn, geen hulp vragen.
Ik weet niet of dit bij jou zo is, maar het klinkt alsof jij ook altijd sterk moet zijn. Sterk voor je ouders, sterk voor je zoontje. Geen tijd om in te storten of te rouwen. Altijd maar doorgaan.
vrijdag 16 januari 2015 om 10:08
quote:Susan schreef op 16 januari 2015 @ 10:02:
[...]
Nou, ik denk eerlijk gezegd niet dat je je echt 'net zoveel zorgen maakt', ik mag hopen dat die vriendin zelf ook nog enigszins in staat is om te relativeren. Ik heb zelf een kind met autisme en een ontwikkelingsachterstand en ik denk ook niet dat ik me zoveel zorgen maak als boannan, als je kind zulke ernstige gezondheidsproblemen heeft dan is dat gewoon van een andere orde. Je kunt niet altijd leed met leed vergelijken, maar sommige dingen zijn wel gewoon heel duidelijk zwaarder dan andere dingen. Ik vind het onzin om dat te ontkennen en te doen alsof elke vorm van zorgen maken op hetzelfde level staat.Nee, natuurlijk zijn sommige dingen zwaarder, maar dat betekent toch niet automatisch dat diegene zeurt, zich aanstelt, of dat diegene dit niet 'mag' delen want ik heb het veeeel zwaarder? Ik vraag me dan ook af of je nog vrienden overhoudt, want het leven draait toch niet alleen maar om jouw problemen? (niet gericht op specifiek jou, Susan, maar in het algemeen)
[...]
Nou, ik denk eerlijk gezegd niet dat je je echt 'net zoveel zorgen maakt', ik mag hopen dat die vriendin zelf ook nog enigszins in staat is om te relativeren. Ik heb zelf een kind met autisme en een ontwikkelingsachterstand en ik denk ook niet dat ik me zoveel zorgen maak als boannan, als je kind zulke ernstige gezondheidsproblemen heeft dan is dat gewoon van een andere orde. Je kunt niet altijd leed met leed vergelijken, maar sommige dingen zijn wel gewoon heel duidelijk zwaarder dan andere dingen. Ik vind het onzin om dat te ontkennen en te doen alsof elke vorm van zorgen maken op hetzelfde level staat.Nee, natuurlijk zijn sommige dingen zwaarder, maar dat betekent toch niet automatisch dat diegene zeurt, zich aanstelt, of dat diegene dit niet 'mag' delen want ik heb het veeeel zwaarder? Ik vraag me dan ook af of je nog vrienden overhoudt, want het leven draait toch niet alleen maar om jouw problemen? (niet gericht op specifiek jou, Susan, maar in het algemeen)
vrijdag 16 januari 2015 om 10:11
Dus misschien gaat het er TO wel meer over dat haar vriendin erkent dat TO het veel zwaarder heeft. Maar ik denk dat het enige dat TO daarmee bereikt, dat haar vriendin afhaakt of niets meer durft te zeggen over haar problemen. En wat blijft er dan over van een vriendschap? Ik klaag ook wel eens over een kapotte CV ketel, gewoon omdat ik daar op dat moment echt veel last van heb. Dan hoef ik ook niet elke keer te horen, ja maar, mijn kind is ziek/mijn moeder heeft kanker/ik heb een chronische ziekte. Tegelijkertijd kan ik het zelf wel relatieveren. En vind ik het ook vervelend als iemand niet over zijn eigen situatie durft te praten, omdat ik iets veel ergers heb meegemaakt. Het is wedstrijd om wie nu het allerzieligste is, voor mij in ieder geval niet.
Freedom is just another word for nothing left to lose - Janis Joplin
vrijdag 16 januari 2015 om 10:11
quote:Susan schreef op 16 januari 2015 @ 10:02:
[...]
Nou, ik denk eerlijk gezegd niet dat je je echt 'net zoveel zorgen maakt', ik mag hopen dat die vriendin zelf ook nog enigszins in staat is om te relativeren. Ik heb zelf een kind met autisme en een ontwikkelingsachterstand en ik denk ook niet dat ik me zoveel zorgen maak als boannan, als je kind zulke ernstige gezondheidsproblemen heeft dan is dat gewoon van een andere orde. Je kunt niet altijd leed met leed vergelijken, maar sommige dingen zijn wel gewoon heel duidelijk zwaarder dan andere dingen. Ik vind het onzin om dat te ontkennen en te doen alsof elke vorm van zorgen maken op hetzelfde level staat.Sommige mensen zijn beter in staat om iets meer van een afstandje naar hun eigen situatie te kijken dan anderen. Dat houdt in dat je inziet dat jij je nu wel zorgen maakt maar dat het uiteindelijk (mogelijk/hopelijk) goedkomt en/of dat er veel ergere dingen in de wereld zijn. Maar dat maakt niet dat de vriendin van TO zich geen zorgen mag maken of die zorgen niet uit mag spreken. Vaak is het ook een kwestie van 'verwerken'; eerst schrik je heel erg, haal je je van alles in je hoofd, draaf je misschien wel door, en na een nachtje of een paar nachtjes slapen kijk je er al veel zonniger tegenaan en kun je relativeren. En dat proces gaat voor iedereen anders. Ik denk dat ook dat bedoeld wordt.
[...]
Nou, ik denk eerlijk gezegd niet dat je je echt 'net zoveel zorgen maakt', ik mag hopen dat die vriendin zelf ook nog enigszins in staat is om te relativeren. Ik heb zelf een kind met autisme en een ontwikkelingsachterstand en ik denk ook niet dat ik me zoveel zorgen maak als boannan, als je kind zulke ernstige gezondheidsproblemen heeft dan is dat gewoon van een andere orde. Je kunt niet altijd leed met leed vergelijken, maar sommige dingen zijn wel gewoon heel duidelijk zwaarder dan andere dingen. Ik vind het onzin om dat te ontkennen en te doen alsof elke vorm van zorgen maken op hetzelfde level staat.Sommige mensen zijn beter in staat om iets meer van een afstandje naar hun eigen situatie te kijken dan anderen. Dat houdt in dat je inziet dat jij je nu wel zorgen maakt maar dat het uiteindelijk (mogelijk/hopelijk) goedkomt en/of dat er veel ergere dingen in de wereld zijn. Maar dat maakt niet dat de vriendin van TO zich geen zorgen mag maken of die zorgen niet uit mag spreken. Vaak is het ook een kwestie van 'verwerken'; eerst schrik je heel erg, haal je je van alles in je hoofd, draaf je misschien wel door, en na een nachtje of een paar nachtjes slapen kijk je er al veel zonniger tegenaan en kun je relativeren. En dat proces gaat voor iedereen anders. Ik denk dat ook dat bedoeld wordt.