Psyche
alle pijlers
Hard geworden. Herkenbaar?
vrijdag 16 januari 2015 om 09:25
toen ik halverwege de 20 was werden mijn beide ouders ziek. M'n vader stierf na een ziekbed van 3 lange jaren en toen was hij eind 50 (kanker) en mijn moeder kreeg op haar 56e de diagnose Alzheimer al in een vergevorderd stadium. Ze heeft nog 11 jaar geleefd daarna maar het voelde als een lijdensweg van 11 jaar voor ons allemaal.
Mijn zoontje van bijna 3 is geboren met een zeer ernstige hartafwijking, heeft al 3 open hartoperaties gehad, 2 hartkatheterisaties, een kunstklep en 2 stents. Hij heeft ook 22q11 deletie syndroom en niet de milde versie. Slechte afweer, volledig sondevoeding, grote ontwikkelingsachterstand en hoogstwaarschijnlijk een verstandelijke beperking en autisme.
Ik merk dat ik hard geworden ben. In mijn omgeving beginnen onze vrienden en kennissen (en man ook) nu hun ouders te verliezen. Ik schrik daar niet meer van. En ik denk zelfs weleens 'maar hij is 79 geworden dus dat is toch een mooie leeftijd?' Ook met kinderen als ik dan hoor van een vriendin dat haar zoon in groep 2 moet blijven zitten omdat hij nog te fladderig (en een vroege leerling) is en dat ze daar dan heel erg mee kan zitten want wat als hij bijv ADHD heeft? Dan denk ik vaak bij mezelf 'Stel je niet aan. Je hebt een gezond kind, dat heel erg gelukkig is maar alleen nog niet toe is aan groep 3'.
Ik zeg dit soort dingen natuurlijk niet en als ik relativeer weet ik ook wel dat als je geen drama gewend bent pijn in je grote teen al een drama kan zijn. En ik doe ook wel echt m'n best om dan mee te leven maar merk dat het me soms wel moeite kost. Dat ik dus niet helemaal oprecht ben.
Ook ben ik met name op het vlak van kinderen best weleens jaloers. Ook dat verberg ik natuurlijk. Dat is niet iets waar ik trots op ben. Maar dat verbergen van mijn gevoelens kost ook best veel energie merk ik.
Is dit herkenbaar voor mensen die ook heftige dingen hebben meegemaakt? Hoe ga je daarmee om zonder een ander te kwetsen maar houd je wel diepte in de relatie? En plezier natuurlijk?
Mijn zoontje van bijna 3 is geboren met een zeer ernstige hartafwijking, heeft al 3 open hartoperaties gehad, 2 hartkatheterisaties, een kunstklep en 2 stents. Hij heeft ook 22q11 deletie syndroom en niet de milde versie. Slechte afweer, volledig sondevoeding, grote ontwikkelingsachterstand en hoogstwaarschijnlijk een verstandelijke beperking en autisme.
Ik merk dat ik hard geworden ben. In mijn omgeving beginnen onze vrienden en kennissen (en man ook) nu hun ouders te verliezen. Ik schrik daar niet meer van. En ik denk zelfs weleens 'maar hij is 79 geworden dus dat is toch een mooie leeftijd?' Ook met kinderen als ik dan hoor van een vriendin dat haar zoon in groep 2 moet blijven zitten omdat hij nog te fladderig (en een vroege leerling) is en dat ze daar dan heel erg mee kan zitten want wat als hij bijv ADHD heeft? Dan denk ik vaak bij mezelf 'Stel je niet aan. Je hebt een gezond kind, dat heel erg gelukkig is maar alleen nog niet toe is aan groep 3'.
Ik zeg dit soort dingen natuurlijk niet en als ik relativeer weet ik ook wel dat als je geen drama gewend bent pijn in je grote teen al een drama kan zijn. En ik doe ook wel echt m'n best om dan mee te leven maar merk dat het me soms wel moeite kost. Dat ik dus niet helemaal oprecht ben.
Ook ben ik met name op het vlak van kinderen best weleens jaloers. Ook dat verberg ik natuurlijk. Dat is niet iets waar ik trots op ben. Maar dat verbergen van mijn gevoelens kost ook best veel energie merk ik.
Is dit herkenbaar voor mensen die ook heftige dingen hebben meegemaakt? Hoe ga je daarmee om zonder een ander te kwetsen maar houd je wel diepte in de relatie? En plezier natuurlijk?
Ik heb ook een killer body. Als ik maar lang genoeg op je hoofd blijf zitten ga je dood.
vrijdag 16 januari 2015 om 14:15
quote:boannan schreef op 16 januari 2015 @ 14:09:
Dat is wel waar wat je zegt. Vind de onzekerheid vooral ook heel moeilijk. Bij het syndroom wat mijn zoontje heeft heeft de meerderheid van de mensen wel een laag IQ maar geen verstandelijke beperking. Die kunnen dus vaak wel een diploma halen (zij het via speciaal onderwijs) en op zichzelf gaan wonen, kinderen krijgen, werken, etc. Mijn zoon wordt volgende maand 3 maar als we kijken waar hij nu staat (net 1 motorisch en sociaal emotioneel nog jonger) wordt de kans dat hij bij die groep hoort steeds kleiner en beginnen we steeds meer rekening te houden met een verstandelijke handicap. Maar zou soms zo graag willen dat ik wist waar we over 20 jaar staan.Ook dat is herkenbaar. Mijn zoon heeft klassiek autisme en een ontwikkelingsachterstand, voor een bepaalde leeftijd wordt nog niet gesproken over een verstandelijke beperking, ik heb ook nog heel lang, ook na de diagnose autisme, gehoopt dat hij zijn achterstand grotendeels in zou lopen, maar nu is hij bijna zeven en kan nog steeds niet naar school, ook niet naar het speciaal onderwijs, en nu wordt er toch wel steeds meer gesproken over een verstandelijke beperking. Ik vind het nog steeds moeilijk om hem zo te zien omdat hij zoveel slimme dingetjes heeft, hij is zo vindingrijk, was in sommige dingen juist heel vlug, kon met vier al woordjes lezen, maar op een IQ-test scoort hij gewoon vrij laag. Ik vind het soms moeilijk hoe ik hem moet benaderen omdat ik aan de ene kant echt het gevoel heb dat hij meer kan dan hij laat zien en ik ben daar niet de enige in, er zijn ook mensen die met hem werken zeggen dat. Tegelijk accepteer ik hem ook zoals hij is als blijkt dat hij echt nooit naar school zal kunnen en er toch niet meer inzit. Die onzekerheid vind ik ergens lastig, dat je de situatie wil accepteren zonder te weten wat je nou eigenlijk moet accepteren, tegelijk vind ik het ook wel heel bijzonder aan hem dat hij vaak zo vol verrassingen zit.
Dat is wel waar wat je zegt. Vind de onzekerheid vooral ook heel moeilijk. Bij het syndroom wat mijn zoontje heeft heeft de meerderheid van de mensen wel een laag IQ maar geen verstandelijke beperking. Die kunnen dus vaak wel een diploma halen (zij het via speciaal onderwijs) en op zichzelf gaan wonen, kinderen krijgen, werken, etc. Mijn zoon wordt volgende maand 3 maar als we kijken waar hij nu staat (net 1 motorisch en sociaal emotioneel nog jonger) wordt de kans dat hij bij die groep hoort steeds kleiner en beginnen we steeds meer rekening te houden met een verstandelijke handicap. Maar zou soms zo graag willen dat ik wist waar we over 20 jaar staan.Ook dat is herkenbaar. Mijn zoon heeft klassiek autisme en een ontwikkelingsachterstand, voor een bepaalde leeftijd wordt nog niet gesproken over een verstandelijke beperking, ik heb ook nog heel lang, ook na de diagnose autisme, gehoopt dat hij zijn achterstand grotendeels in zou lopen, maar nu is hij bijna zeven en kan nog steeds niet naar school, ook niet naar het speciaal onderwijs, en nu wordt er toch wel steeds meer gesproken over een verstandelijke beperking. Ik vind het nog steeds moeilijk om hem zo te zien omdat hij zoveel slimme dingetjes heeft, hij is zo vindingrijk, was in sommige dingen juist heel vlug, kon met vier al woordjes lezen, maar op een IQ-test scoort hij gewoon vrij laag. Ik vind het soms moeilijk hoe ik hem moet benaderen omdat ik aan de ene kant echt het gevoel heb dat hij meer kan dan hij laat zien en ik ben daar niet de enige in, er zijn ook mensen die met hem werken zeggen dat. Tegelijk accepteer ik hem ook zoals hij is als blijkt dat hij echt nooit naar school zal kunnen en er toch niet meer inzit. Die onzekerheid vind ik ergens lastig, dat je de situatie wil accepteren zonder te weten wat je nou eigenlijk moet accepteren, tegelijk vind ik het ook wel heel bijzonder aan hem dat hij vaak zo vol verrassingen zit.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
vrijdag 16 januari 2015 om 14:30
Het veel grotere leed van een ander kan ook maken dat je van jezelf nooit mag klagen ergens over of nooit ergens mee mag zitten. Vergelijken met een ander, maar dan de andere kant op.
Alles wegrelativeren onder het mom van: die heeft het pas echt zwaar, daarbij vergeleken valt mijn 'leed' compleet in het niet, klopt.
Maar dat wil niet zeggen dat je jezelf dan maar nooit meer serieus neemt, want het kan altijd erger.
Het omgekeerde van het gras bij de buren is altijd groener. Een tactiek die niet werkt, heb ik ondervonden.
Alles wegrelativeren onder het mom van: die heeft het pas echt zwaar, daarbij vergeleken valt mijn 'leed' compleet in het niet, klopt.
Maar dat wil niet zeggen dat je jezelf dan maar nooit meer serieus neemt, want het kan altijd erger.
Het omgekeerde van het gras bij de buren is altijd groener. Een tactiek die niet werkt, heb ik ondervonden.
vrijdag 16 januari 2015 om 14:54
quote:Susan schreef op 16 januari 2015 @ 14:15:
[...]
Ook dat is herkenbaar. Mijn zoon heeft klassiek autisme en een ontwikkelingsachterstand, voor een bepaalde leeftijd wordt nog niet gesproken over een verstandelijke beperking, ik heb ook nog heel lang, ook na de diagnose autisme, gehoopt dat hij zijn achterstand grotendeels in zou lopen, maar nu is hij bijna zeven en kan nog steeds niet naar school, ook niet naar het speciaal onderwijs, en nu wordt er toch wel steeds meer gesproken over een verstandelijke beperking. Ik vind het nog steeds moeilijk om hem zo te zien omdat hij zoveel slimme dingetjes heeft, hij is zo vindingrijk, was in sommige dingen juist heel vlug, kon met vier al woordjes lezen, maar op een IQ-test scoort hij gewoon vrij laag. Ik vind het soms moeilijk hoe ik hem moet benaderen omdat ik aan de ene kant echt het gevoel heb dat hij meer kan dan hij laat zien en ik ben daar niet de enige in, er zijn ook mensen die met hem werken zeggen dat. Tegelijk accepteer ik hem ook zoals hij is als blijkt dat hij echt nooit naar school zal kunnen en er toch niet meer inzit. Die onzekerheid vind ik ergens lastig, dat je de situatie wil accepteren zonder te weten wat je nou eigenlijk moet accepteren, tegelijk vind ik het ook wel heel bijzonder aan hem dat hij vaak zo vol verrassingen zit.
Mooi zoals je je zoon ziet
Ik vind mijn kind gelukkig ook het mooiste en liefste en leukste kind van de hele wereld
[...]
Ook dat is herkenbaar. Mijn zoon heeft klassiek autisme en een ontwikkelingsachterstand, voor een bepaalde leeftijd wordt nog niet gesproken over een verstandelijke beperking, ik heb ook nog heel lang, ook na de diagnose autisme, gehoopt dat hij zijn achterstand grotendeels in zou lopen, maar nu is hij bijna zeven en kan nog steeds niet naar school, ook niet naar het speciaal onderwijs, en nu wordt er toch wel steeds meer gesproken over een verstandelijke beperking. Ik vind het nog steeds moeilijk om hem zo te zien omdat hij zoveel slimme dingetjes heeft, hij is zo vindingrijk, was in sommige dingen juist heel vlug, kon met vier al woordjes lezen, maar op een IQ-test scoort hij gewoon vrij laag. Ik vind het soms moeilijk hoe ik hem moet benaderen omdat ik aan de ene kant echt het gevoel heb dat hij meer kan dan hij laat zien en ik ben daar niet de enige in, er zijn ook mensen die met hem werken zeggen dat. Tegelijk accepteer ik hem ook zoals hij is als blijkt dat hij echt nooit naar school zal kunnen en er toch niet meer inzit. Die onzekerheid vind ik ergens lastig, dat je de situatie wil accepteren zonder te weten wat je nou eigenlijk moet accepteren, tegelijk vind ik het ook wel heel bijzonder aan hem dat hij vaak zo vol verrassingen zit.
Mooi zoals je je zoon ziet
Ik vind mijn kind gelukkig ook het mooiste en liefste en leukste kind van de hele wereld
Ik heb ook een killer body. Als ik maar lang genoeg op je hoofd blijf zitten ga je dood.
vrijdag 16 januari 2015 om 14:55
Ik herken best veel in jullie verhalen. En ik merk ook dat ik anders naar dingen kijk wat mijn relaties met mensen ook wel echt beinvloed.
Mijn compassie is minder groot, en dat ervaar ik wel als heel jammer.
Mijn compassie is er alleen voor de mensen om wie ik ook echt geef.
Of voor de mensen voor wie ik werk waarvan ik weet dat zij niet in staat zijn eigen verantwoording te nemen.. Maar als mijn collega weer eens de boel manipuleert met haar krokodillentranen reageer ik ronduit allergisch.
En als iemands oma overlijdt vind ik dat erg rot voor diegene maar bij mijn eigen oma voelde ik niet eens verdriet, ik dacht alleen mar, ga maar lief mens, het is wel mooi geweest.
Tsja..
Mijn compassie is minder groot, en dat ervaar ik wel als heel jammer.
Mijn compassie is er alleen voor de mensen om wie ik ook echt geef.
Of voor de mensen voor wie ik werk waarvan ik weet dat zij niet in staat zijn eigen verantwoording te nemen.. Maar als mijn collega weer eens de boel manipuleert met haar krokodillentranen reageer ik ronduit allergisch.
En als iemands oma overlijdt vind ik dat erg rot voor diegene maar bij mijn eigen oma voelde ik niet eens verdriet, ik dacht alleen mar, ga maar lief mens, het is wel mooi geweest.
Tsja..
..popcorn?
vrijdag 16 januari 2015 om 16:05
Mooie discussie om te lezen.
Ik merk dat ik hier de laatste tijd ook mee worstel. Ruim een jaar geleden is mijn zoontje overleden en ik merk dat ik minder compassie (goede woordkeuze Nola! ) heb sindsdien. En dat vind ik vervelend om bij mezelf te merken. Ik ben er nog niet achter of ik jaloers ben, of dat ik harder ben geworden door mijn eigen ervaring. Ik raak snel geïrriteerd van mensen die in mijn ogen 'zeuren'. Terwijl ik mij verstandelijk goed realiseer dat iedereen vanuit zijn eigen gevoel het ergens moeilijk mee kan hebben. Gevoelsmatig lukt mij dit (nog) niet. Ik hoop dat het met de tijd 'beter' wordt, want ik vond mezelf voor de dood van Zoon leuker
Ik merk dat ik hier de laatste tijd ook mee worstel. Ruim een jaar geleden is mijn zoontje overleden en ik merk dat ik minder compassie (goede woordkeuze Nola! ) heb sindsdien. En dat vind ik vervelend om bij mezelf te merken. Ik ben er nog niet achter of ik jaloers ben, of dat ik harder ben geworden door mijn eigen ervaring. Ik raak snel geïrriteerd van mensen die in mijn ogen 'zeuren'. Terwijl ik mij verstandelijk goed realiseer dat iedereen vanuit zijn eigen gevoel het ergens moeilijk mee kan hebben. Gevoelsmatig lukt mij dit (nog) niet. Ik hoop dat het met de tijd 'beter' wordt, want ik vond mezelf voor de dood van Zoon leuker
vrijdag 16 januari 2015 om 16:21
vrijdag 16 januari 2015 om 16:23
boannan , ik vind ook helemaal niet uit wat ik lees dat je niet empatisch bent. Dat je je zo inzet als bestuurslid vind ik mooi en getuigt ook juist van veel compassie. En dat je vriendinnen bij jou aankloppen met hun problemen ook.
Ik denk dat iedereen wel eens een "Waarom ik?"-moment heeft. Zeker als je er nog zo middenin zit. Ik vind dat je af en toe best zelfmedelijden mag hebben. Dat kan ook een uitlaatklep zijn van verdriet, zodat je er daarna weer tegenaan kan. Voel je daar niet te rot over.
Ik denk dat iedereen wel eens een "Waarom ik?"-moment heeft. Zeker als je er nog zo middenin zit. Ik vind dat je af en toe best zelfmedelijden mag hebben. Dat kan ook een uitlaatklep zijn van verdriet, zodat je er daarna weer tegenaan kan. Voel je daar niet te rot over.
vrijdag 16 januari 2015 om 16:43
guusje2000, Alles waar ik mee zit en dus over zeur, stelt allemaal helemaal niks voor bij jouw verlies. Jij hebt zo'n enorme berg verdriet en je hebt daar al op zo'n manier mee leren omgaan dat je je bewust bent van wat je hier schrijft. Ik vind dat bijzonder knap. Dan heb je wél compassie. Ik hoop dat je, voor je eigen gevoel, met de tijd steeds meer ruimte in je hoofd/hart zal hebben om het ook weer zelf zo te voelen
vrijdag 16 januari 2015 om 16:52
vrijdag 16 januari 2015 om 17:17
Ik vind het heel herkenbare gevoelens, Boannan. Heb ook erg veel meegemaakt. Soms gebeurt er weer iets naars, en dat gaat bij mij dan als ik niet oppas 'op de grote hoop'. Wéér iemand verliezen, wéér afscheid nemen van een droom. Als ik daar middenin zit, kan ik ook erg verharden en vind ik mezelf soms erg verbitterd. Op zo'n moment is mijn compassie ver te zoeken. Zodra er dan iets fijns gebeurt, ontstaat er ook weer meer ruimte voor anderen. Ik zou ook wel willen dat dat helemaal niet gebeurde, maar ik kan mezelf maar beperkt bijsturen.
vrijdag 16 januari 2015 om 17:31
vrijdag 16 januari 2015 om 18:27
Het is voor mij ook heel herkenbaar. Ik begrijp je heel goed. Ook ik ben mijn vader jong verloren aan kanker en ook mijn moeder kreeg jong Alzheimer. Mijn moeder leeft nog wel, maar zit al jaren in een verpleeghuis. Ik ben zelf ook nog best jong. Ik kan soms ook zo jaloers zijn op mensen die nog gezonde ouders hebben! En dat geklaag om niks kan ik ook niet tegen. Ook hard geworden dus!
En dan heb ik niet eens een ernstig ziek kind en dus nog lang niet zoveel meegemaakt als jij!
Ik denk dat je wel hard moet zijn om te kunnen overleven, zo voelde dat bij mij wel heel erg. Maar het is niet meer zo erg sinds ik therapie heb. Nu ik zelf mijn emoties een beetje kan delen met anderen lukt het steeds beter om minder hard te worden. Ik was altijd ook veel te hard voor mezelf en ben mezelf daar echt in tegen gekomen. Nu ik minder hard voor mezelf kan zijn lukt dat ook bij anderen, heel vreemd eigenlijk!
En dan heb ik niet eens een ernstig ziek kind en dus nog lang niet zoveel meegemaakt als jij!
Ik denk dat je wel hard moet zijn om te kunnen overleven, zo voelde dat bij mij wel heel erg. Maar het is niet meer zo erg sinds ik therapie heb. Nu ik zelf mijn emoties een beetje kan delen met anderen lukt het steeds beter om minder hard te worden. Ik was altijd ook veel te hard voor mezelf en ben mezelf daar echt in tegen gekomen. Nu ik minder hard voor mezelf kan zijn lukt dat ook bij anderen, heel vreemd eigenlijk!