Psyche
alle pijlers
Hard geworden. Herkenbaar?
vrijdag 16 januari 2015 om 09:25
toen ik halverwege de 20 was werden mijn beide ouders ziek. M'n vader stierf na een ziekbed van 3 lange jaren en toen was hij eind 50 (kanker) en mijn moeder kreeg op haar 56e de diagnose Alzheimer al in een vergevorderd stadium. Ze heeft nog 11 jaar geleefd daarna maar het voelde als een lijdensweg van 11 jaar voor ons allemaal.
Mijn zoontje van bijna 3 is geboren met een zeer ernstige hartafwijking, heeft al 3 open hartoperaties gehad, 2 hartkatheterisaties, een kunstklep en 2 stents. Hij heeft ook 22q11 deletie syndroom en niet de milde versie. Slechte afweer, volledig sondevoeding, grote ontwikkelingsachterstand en hoogstwaarschijnlijk een verstandelijke beperking en autisme.
Ik merk dat ik hard geworden ben. In mijn omgeving beginnen onze vrienden en kennissen (en man ook) nu hun ouders te verliezen. Ik schrik daar niet meer van. En ik denk zelfs weleens 'maar hij is 79 geworden dus dat is toch een mooie leeftijd?' Ook met kinderen als ik dan hoor van een vriendin dat haar zoon in groep 2 moet blijven zitten omdat hij nog te fladderig (en een vroege leerling) is en dat ze daar dan heel erg mee kan zitten want wat als hij bijv ADHD heeft? Dan denk ik vaak bij mezelf 'Stel je niet aan. Je hebt een gezond kind, dat heel erg gelukkig is maar alleen nog niet toe is aan groep 3'.
Ik zeg dit soort dingen natuurlijk niet en als ik relativeer weet ik ook wel dat als je geen drama gewend bent pijn in je grote teen al een drama kan zijn. En ik doe ook wel echt m'n best om dan mee te leven maar merk dat het me soms wel moeite kost. Dat ik dus niet helemaal oprecht ben.
Ook ben ik met name op het vlak van kinderen best weleens jaloers. Ook dat verberg ik natuurlijk. Dat is niet iets waar ik trots op ben. Maar dat verbergen van mijn gevoelens kost ook best veel energie merk ik.
Is dit herkenbaar voor mensen die ook heftige dingen hebben meegemaakt? Hoe ga je daarmee om zonder een ander te kwetsen maar houd je wel diepte in de relatie? En plezier natuurlijk?
Mijn zoontje van bijna 3 is geboren met een zeer ernstige hartafwijking, heeft al 3 open hartoperaties gehad, 2 hartkatheterisaties, een kunstklep en 2 stents. Hij heeft ook 22q11 deletie syndroom en niet de milde versie. Slechte afweer, volledig sondevoeding, grote ontwikkelingsachterstand en hoogstwaarschijnlijk een verstandelijke beperking en autisme.
Ik merk dat ik hard geworden ben. In mijn omgeving beginnen onze vrienden en kennissen (en man ook) nu hun ouders te verliezen. Ik schrik daar niet meer van. En ik denk zelfs weleens 'maar hij is 79 geworden dus dat is toch een mooie leeftijd?' Ook met kinderen als ik dan hoor van een vriendin dat haar zoon in groep 2 moet blijven zitten omdat hij nog te fladderig (en een vroege leerling) is en dat ze daar dan heel erg mee kan zitten want wat als hij bijv ADHD heeft? Dan denk ik vaak bij mezelf 'Stel je niet aan. Je hebt een gezond kind, dat heel erg gelukkig is maar alleen nog niet toe is aan groep 3'.
Ik zeg dit soort dingen natuurlijk niet en als ik relativeer weet ik ook wel dat als je geen drama gewend bent pijn in je grote teen al een drama kan zijn. En ik doe ook wel echt m'n best om dan mee te leven maar merk dat het me soms wel moeite kost. Dat ik dus niet helemaal oprecht ben.
Ook ben ik met name op het vlak van kinderen best weleens jaloers. Ook dat verberg ik natuurlijk. Dat is niet iets waar ik trots op ben. Maar dat verbergen van mijn gevoelens kost ook best veel energie merk ik.
Is dit herkenbaar voor mensen die ook heftige dingen hebben meegemaakt? Hoe ga je daarmee om zonder een ander te kwetsen maar houd je wel diepte in de relatie? En plezier natuurlijk?
Ik heb ook een killer body. Als ik maar lang genoeg op je hoofd blijf zitten ga je dood.
vrijdag 16 januari 2015 om 10:13
quote:lilalinda schreef op 16 januari 2015 @ 10:03:
Mijn wijze ouwe moedertje zei altijd: Dat je eigen gestoten teen meer pijn doet, dan de kanker van de buurman.
Ieder mens krijgt zijn portie en natuurlijk de ene een grotere portie dan de ander. Het verhaal van de zoon van TO is heel erg. Mijn beste vriendin had een dochter met een enigszins vergelijkbaar ziektebeeld. de dochter is nu dood. Moet TO zich dus maar niet aanstellen, want haar kind leeft tenminste nog?
Die opmerking van je moeder vind ik top. Die onthoud ik.
Ik voel me heel nederig bij mensen die hun kind verloren hebben aan een vergelijkbaar ziektebeeld want die ken ik ook. En ik zou het begrijpen als zij het zo voelen. Sterker nog ik voel het ook zo als ik mensen tegenkom die het slechter hebben dan wij. Dan denk ik ook 'niet zeuren, hij is er nog en je geniet elke dag van hem'.
Mijn wijze ouwe moedertje zei altijd: Dat je eigen gestoten teen meer pijn doet, dan de kanker van de buurman.
Ieder mens krijgt zijn portie en natuurlijk de ene een grotere portie dan de ander. Het verhaal van de zoon van TO is heel erg. Mijn beste vriendin had een dochter met een enigszins vergelijkbaar ziektebeeld. de dochter is nu dood. Moet TO zich dus maar niet aanstellen, want haar kind leeft tenminste nog?
Die opmerking van je moeder vind ik top. Die onthoud ik.
Ik voel me heel nederig bij mensen die hun kind verloren hebben aan een vergelijkbaar ziektebeeld want die ken ik ook. En ik zou het begrijpen als zij het zo voelen. Sterker nog ik voel het ook zo als ik mensen tegenkom die het slechter hebben dan wij. Dan denk ik ook 'niet zeuren, hij is er nog en je geniet elke dag van hem'.
Ik heb ook een killer body. Als ik maar lang genoeg op je hoofd blijf zitten ga je dood.
vrijdag 16 januari 2015 om 10:14
quote:lionlily schreef op 16 januari 2015 @ 10:08:
[...]
Nee, natuurlijk zijn sommige dingen zwaarder, maar dat betekent toch niet automatisch dat diegene zeurt, zich aanstelt, of dat diegene dit niet 'mag' delen want ik heb het veeeel zwaarder? Ik vraag me dan ook af of je nog vrienden overhoudt, want het leven draait toch niet alleen maar om jouw problemen? (niet gericht op specifiek jou, Susan, maar in het algemeen)O nee hoor, ik vind niet dat iemand zich dan aanstelt, ik snap ook best dat mensen zich om die dingen zorgen maken, maar er zijn wel gradaties in mijn ogen. Als het echt zo zou zijn dat je je als moeder om een kind dat een jaar langer moet kleuteren net zoveel zorgen zou maken als een andere moeder van wie het kind meerdere hartoperaties moet ondergaan en blijvende gezondheidsproblemen en beperkingen heeft dan denk ik dat het wel tijd wordt om te relativeren. Niemand stelt zich aan en het is niet zo dat die zorgen niks voorstellen, maar ik vind wel dat er verschil in zit en dat je niet kan doen alsof dat niet zo is.
[...]
Nee, natuurlijk zijn sommige dingen zwaarder, maar dat betekent toch niet automatisch dat diegene zeurt, zich aanstelt, of dat diegene dit niet 'mag' delen want ik heb het veeeel zwaarder? Ik vraag me dan ook af of je nog vrienden overhoudt, want het leven draait toch niet alleen maar om jouw problemen? (niet gericht op specifiek jou, Susan, maar in het algemeen)O nee hoor, ik vind niet dat iemand zich dan aanstelt, ik snap ook best dat mensen zich om die dingen zorgen maken, maar er zijn wel gradaties in mijn ogen. Als het echt zo zou zijn dat je je als moeder om een kind dat een jaar langer moet kleuteren net zoveel zorgen zou maken als een andere moeder van wie het kind meerdere hartoperaties moet ondergaan en blijvende gezondheidsproblemen en beperkingen heeft dan denk ik dat het wel tijd wordt om te relativeren. Niemand stelt zich aan en het is niet zo dat die zorgen niks voorstellen, maar ik vind wel dat er verschil in zit en dat je niet kan doen alsof dat niet zo is.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
vrijdag 16 januari 2015 om 10:15
quote:boannan schreef op 16 januari 2015 @ 10:13:
[...]
Die opmerking van je moeder vind ik top. Die onthoud ik.
Ik voel me heel nederig bij mensen die hun kind verloren hebben aan een vergelijkbaar ziektebeeld want die ken ik ook. En ik zou het begrijpen als zij het zo voelen. Sterker nog ik voel het ook zo als ik mensen tegenkom die het slechter hebben dan wij. Dan denk ik ook 'niet zeuren, hij is er nog en je geniet elke dag van hem'.Het mooie van mijn vriendin is juist (heeft ze hulp bij gehad hoor), dat ze weer volop in het leven staat (moet ook wel voor andere kind). Geniet van alles. A&toe flink verdriet heeft. Maar ook mijn gezeik aanhoort als er iets met mij is. Wat natuurlijk altijd minder is, dan wat zij meegemaakt heeft
[...]
Die opmerking van je moeder vind ik top. Die onthoud ik.
Ik voel me heel nederig bij mensen die hun kind verloren hebben aan een vergelijkbaar ziektebeeld want die ken ik ook. En ik zou het begrijpen als zij het zo voelen. Sterker nog ik voel het ook zo als ik mensen tegenkom die het slechter hebben dan wij. Dan denk ik ook 'niet zeuren, hij is er nog en je geniet elke dag van hem'.Het mooie van mijn vriendin is juist (heeft ze hulp bij gehad hoor), dat ze weer volop in het leven staat (moet ook wel voor andere kind). Geniet van alles. A&toe flink verdriet heeft. Maar ook mijn gezeik aanhoort als er iets met mij is. Wat natuurlijk altijd minder is, dan wat zij meegemaakt heeft
vrijdag 16 januari 2015 om 10:17
Maar is het belangrijk of je leed nou wel of niet met elkaar kan vergelijken? Of jij 'objectief' meer problemen hebt dan een ander? Voor mij gaat het daar niet om in een vriendschap. Voor mij gaat het erom dat je je hart kan luchten bij een vriendin en dat je naar elkaar luistert.
Freedom is just another word for nothing left to lose - Janis Joplin
vrijdag 16 januari 2015 om 10:18
Ik herken het ook volledig. Ik denk ook vaak bij mezelf; mens waar maak je je druk om? Als iemand zich druk maakt omdat haar kind niet makkelijk meedoet met school. Maar die persoon heeft twee gezonde kinderen en het mijne is dood en ik kan geen kinderen meer krijgen. Het is idd wel zo dat ik niet het alleenrecht heb op verdriet. Voor die persoon is dat misschien heel moeilijk wat ze meemaakt met haar kind. Waarom ik zulke akelige dingen heb meegemaakt en een ander niet weet ik niet. Wie weet dat een ander ook een keer iets akeligs meemaakt en over mijn problemen de schouders ophaalt. Of al doet. Dat die denken dat ik maar weinig problemen heb behalve kinderloosheid.
Wil overigens niet zeggen dat ik andere mensen veel problemen gun. Als het aan mij lag had iedereen gewoon een gelukkig leven.
Wil overigens niet zeggen dat ik andere mensen veel problemen gun. Als het aan mij lag had iedereen gewoon een gelukkig leven.
vrijdag 16 januari 2015 om 10:21
Maar begrijp me goed. Ook al denk ik dit soort dingen wel, ik zou ze nooit uitspreken want ik wil geen mensen kwetsen. En ik kan prima relativeren maar merk gewoon dat er verschil is tussen gevoel en verstand.
Ik zit wel bij een psych en we hebben het over verwerken en bij emoties kunnen maar daar heb ik best veel moeite mee omdat het niet iets is wat je af kunt sluiten. Dat is bij het verlies van mijn ouders wel maar bij mijn zoontje niet. Gelukkig niet trouwens. Ik praat overigens veel met andere moeders die in hetzelfde schuitje zitten en zij herkennen dit heel erg. Dat je het nooit kunt afsluiten omdat er altijd weer nieuwe spannende operaties komen, tegenslagen, nieuwe diagnoses en problemen, etc.
Ik zit wel bij een psych en we hebben het over verwerken en bij emoties kunnen maar daar heb ik best veel moeite mee omdat het niet iets is wat je af kunt sluiten. Dat is bij het verlies van mijn ouders wel maar bij mijn zoontje niet. Gelukkig niet trouwens. Ik praat overigens veel met andere moeders die in hetzelfde schuitje zitten en zij herkennen dit heel erg. Dat je het nooit kunt afsluiten omdat er altijd weer nieuwe spannende operaties komen, tegenslagen, nieuwe diagnoses en problemen, etc.
Ik heb ook een killer body. Als ik maar lang genoeg op je hoofd blijf zitten ga je dood.
vrijdag 16 januari 2015 om 10:22
Je moet het niet teveel laten merken en zorgen dat je anderen niet het gevoel geeft dat ze hun verhaal niet mogen vertellen, maar ik kan Boannan wel heel goed begrijpen. Ik krijg ook totaal niet de indruk dat ze haar vriendin haar verhaal niet laat vertellen, of haar het gevoel geeft dat haar probleem niks voorstelt. Het is meer een steek die je op dat moment zelf voelt en die kan ik goed snappen. Dat gevoel kan je ook niet zomaar even uitzetten.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
vrijdag 16 januari 2015 om 10:22
Ik ben eigenlijk iemand die te empathisch is, ik maak me druk over de hypotheekaanvraag van een vriendin. Maar ik probeer te leven volgens iets wat Maleficent hier op het forum ooit gezegd heeft: "Andere mensen liggen niet van mijn problemen wakker, dus ik ook niet van die van hen."
Dus ik vraag me eigenlijk af of het de bedoeling is dat je echt meehuilt met die vriendin met het zittenblijvende zoontje en die vriend met de ouwe opa. Zulke dingen kun je gewoon op routine doen: beetje vragen stellen en 'och, och, wat erg' zeggen. Dat lijkt me volkomen in verhouding tot de gebeurtenissen.
Jouw empathie is duidelijk niet kapot: je kunt nog wel meeleven met de baby van een ander. Jij ziet alleen zoveel leed, dat je je grens wat omhoog getrokken hebt.
Geeft niets, een vriendin merkt niet eens dat jij jouw medeleven een beetje faket. Zolang zij maar even haar verhaal kan doen. Vergelijk het met een psycholoog: die huilt ook niet met jou mee, maar helpt je wel met het aanpakken van je problemen.
Dus ik vraag me eigenlijk af of het de bedoeling is dat je echt meehuilt met die vriendin met het zittenblijvende zoontje en die vriend met de ouwe opa. Zulke dingen kun je gewoon op routine doen: beetje vragen stellen en 'och, och, wat erg' zeggen. Dat lijkt me volkomen in verhouding tot de gebeurtenissen.
Jouw empathie is duidelijk niet kapot: je kunt nog wel meeleven met de baby van een ander. Jij ziet alleen zoveel leed, dat je je grens wat omhoog getrokken hebt.
Geeft niets, een vriendin merkt niet eens dat jij jouw medeleven een beetje faket. Zolang zij maar even haar verhaal kan doen. Vergelijk het met een psycholoog: die huilt ook niet met jou mee, maar helpt je wel met het aanpakken van je problemen.
anoniem_70540 wijzigde dit bericht op 16-01-2015 10:26
Reden: spelfout
Reden: spelfout
% gewijzigd
vrijdag 16 januari 2015 om 10:23
Ik had het kort nadat m'n vader overleed. Toen overleden m'n oma en opa en m'n moeder was er kapot van, vooral van oma (mijn ouders waren trouwens allang gescheiden). Ik dacht: mens, stel je niet aan, jij hebt tot je 50ste je beide ouders mogen hebben. Ik was mijn ene al kwijt op m'n 20ste.
Tot ik veel later bedacht dat ik niet moest vergelijken wannéér je dat verdriet hebt, maar dat ik moest denken aan wat voor vreselijk verdriet dat was. Natúúrlijk was mijn moeder net zo verdrietig om het verlies van haar moeder als ik om het verlies van mijn vader. Dat verlies was hetzelfde. Ik verloor daarnaast ook nog mijn thuis, mijn vader heeft veel meer momenten van mij gemist, ik was nog totaal onvoorbereid erop, daar moest ik ook mee leren omgaan, ik moest verhuizen toen mijn vader net overleed (hij betaalde een veel te duur appartement voor zusje en mij), veel zelfstandiger en onafhankelijker worden. Dat was zwaar. Maar het verdriet om mijn vader was hetzelfde als mijn moeders verdriet om haar moeder.
Ook vond ik het heel heftig toen mijn broertje de diagnose Asperger kreeg. Hij kan later waarschijnlijk op zichzelf wonen, uiteindelijk kan hij vast een relatie aangaan, voor iemand met Asperger functioneert hij eigenlijk heel hoog sociaal gezien. Maar het is ook heftig om te zien hoe zo'n knulletje elke dag huilend uit school komt. Hoe hij achterin de auto opeens zegt dat hij toch nooit kan worden 'hoe het hoort'.
Liever dat hij gepest wordt en huilend uit school komt dan dat hij doodgaat, of ernstig ziek is, maar ook later zal hij meer moeite hebben met een baan behouden, vriendschappen onderhouden, een relatie aangaan, dan een kind zonder stoornis. Tja dat zijn toch zorgen die je hebt, omdat je om iemand geeft en ze alles gunt.
En daar zit voor mij het verschil. Jij gunt je kind alles, ik gun mijn broertje alles. Zijn jouw verdriet en zorgen heftiger? Absoluut. Maar we hebben dezelfde wens.
Het is makkelijker om met iemand mee te leven als je ziet dat in 'the core' je hetzelfde verdriet of dezelfde wens om/voor iemand te hebben, dan als je de heftigheid van alle zaken eromheen gaat vergelijken.
Vind ik dan.
Ben ik harder sinds mijn vaders dood? Nee. Dat was ik wel toen ik nog middenin het verdriet zat. Ik heb wel veel over mezelf geleerd en meer zelfvertrouwen gekregen: ik kon het aan, ik heb het overleefd. Dat gevoel maakt me sterker, geeft me het vertrouwen dat ik erge dingen beter aan zal kunnen.
Het heeft me geleerd dingen te relativeren en dat het leven niet maakbaar is.
Maar eigenlijk heeft het me vooral geleerd dat verdriet of zorgen in de kern gelijk zijn. Of het nu klein of groot is, heftig of niet. Dat het om die kern gaat en niet om al het andere eromheen. Daardoor kan ik weer naar andere mensen luisteren en met ze meeleven.
Tot ik veel later bedacht dat ik niet moest vergelijken wannéér je dat verdriet hebt, maar dat ik moest denken aan wat voor vreselijk verdriet dat was. Natúúrlijk was mijn moeder net zo verdrietig om het verlies van haar moeder als ik om het verlies van mijn vader. Dat verlies was hetzelfde. Ik verloor daarnaast ook nog mijn thuis, mijn vader heeft veel meer momenten van mij gemist, ik was nog totaal onvoorbereid erop, daar moest ik ook mee leren omgaan, ik moest verhuizen toen mijn vader net overleed (hij betaalde een veel te duur appartement voor zusje en mij), veel zelfstandiger en onafhankelijker worden. Dat was zwaar. Maar het verdriet om mijn vader was hetzelfde als mijn moeders verdriet om haar moeder.
Ook vond ik het heel heftig toen mijn broertje de diagnose Asperger kreeg. Hij kan later waarschijnlijk op zichzelf wonen, uiteindelijk kan hij vast een relatie aangaan, voor iemand met Asperger functioneert hij eigenlijk heel hoog sociaal gezien. Maar het is ook heftig om te zien hoe zo'n knulletje elke dag huilend uit school komt. Hoe hij achterin de auto opeens zegt dat hij toch nooit kan worden 'hoe het hoort'.
Liever dat hij gepest wordt en huilend uit school komt dan dat hij doodgaat, of ernstig ziek is, maar ook later zal hij meer moeite hebben met een baan behouden, vriendschappen onderhouden, een relatie aangaan, dan een kind zonder stoornis. Tja dat zijn toch zorgen die je hebt, omdat je om iemand geeft en ze alles gunt.
En daar zit voor mij het verschil. Jij gunt je kind alles, ik gun mijn broertje alles. Zijn jouw verdriet en zorgen heftiger? Absoluut. Maar we hebben dezelfde wens.
Het is makkelijker om met iemand mee te leven als je ziet dat in 'the core' je hetzelfde verdriet of dezelfde wens om/voor iemand te hebben, dan als je de heftigheid van alle zaken eromheen gaat vergelijken.
Vind ik dan.
Ben ik harder sinds mijn vaders dood? Nee. Dat was ik wel toen ik nog middenin het verdriet zat. Ik heb wel veel over mezelf geleerd en meer zelfvertrouwen gekregen: ik kon het aan, ik heb het overleefd. Dat gevoel maakt me sterker, geeft me het vertrouwen dat ik erge dingen beter aan zal kunnen.
Het heeft me geleerd dingen te relativeren en dat het leven niet maakbaar is.
Maar eigenlijk heeft het me vooral geleerd dat verdriet of zorgen in de kern gelijk zijn. Of het nu klein of groot is, heftig of niet. Dat het om die kern gaat en niet om al het andere eromheen. Daardoor kan ik weer naar andere mensen luisteren en met ze meeleven.
vrijdag 16 januari 2015 om 10:24
quote:Flauwegeit schreef op 16 januari 2015 @ 10:22:
Ik ben eigenlijk iemand die te empathisch is, ik maak me druk over de hypotheekaanvraag van een vriendin. Maar ik probeer te leven volgens iets wat Maleficent hier op het forum ooit gezegd heeft: "Andere mensen liggen niet van mijn problemen wakke, dus ik ook niet van die van hen."
Dus ik vraag me eigenlijk af of het de bedoeling is dat je echt meehuilt met die vriendin met het zittenblijvende zoontje en die vriend met de ouwe opa. Zulke dingen kun je gewoon op routine doen: beetje vragen stellen en 'och, och, wat erg' zeggen. Dat lijkt me volkomen in verhouding tot de gebeurtenissen.
Jouw empathie is duidelijk niet kapot: je kunt nog wel meeleven met de baby van een ander. Jij ziet alleen zoveel leed, dat je je grens wat omhoog getrokken hebt.
Geeft niets, een vriendin merkt niet eens dat jij jouw medeleven een beetje faket. Zolang zij maar even haar verhaal kan doen. Vergelijk het met een psycholoog: die huilt ook niet met jou mee, maar helpt je wel met het aanpakken van je problemen.Eens, goede reactie.
Ik ben eigenlijk iemand die te empathisch is, ik maak me druk over de hypotheekaanvraag van een vriendin. Maar ik probeer te leven volgens iets wat Maleficent hier op het forum ooit gezegd heeft: "Andere mensen liggen niet van mijn problemen wakke, dus ik ook niet van die van hen."
Dus ik vraag me eigenlijk af of het de bedoeling is dat je echt meehuilt met die vriendin met het zittenblijvende zoontje en die vriend met de ouwe opa. Zulke dingen kun je gewoon op routine doen: beetje vragen stellen en 'och, och, wat erg' zeggen. Dat lijkt me volkomen in verhouding tot de gebeurtenissen.
Jouw empathie is duidelijk niet kapot: je kunt nog wel meeleven met de baby van een ander. Jij ziet alleen zoveel leed, dat je je grens wat omhoog getrokken hebt.
Geeft niets, een vriendin merkt niet eens dat jij jouw medeleven een beetje faket. Zolang zij maar even haar verhaal kan doen. Vergelijk het met een psycholoog: die huilt ook niet met jou mee, maar helpt je wel met het aanpakken van je problemen.Eens, goede reactie.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
vrijdag 16 januari 2015 om 10:27
quote:Susan schreef op 16 januari 2015 @ 10:22:
Je moet het niet teveel laten merken en zorgen dat je anderen niet het gevoel geeft dat ze hun verhaal niet mogen vertellen, maar ik kan Boannan wel heel goed begrijpen. Ik krijg ook totaal niet de indruk dat ze haar vriendin haar verhaal niet laat vertellen, of haar het gevoel geeft dat haar probleem niks voorstelt. Het is meer een steek die je op dat moment zelf voelt en die kan ik goed snappen. Dat gevoel kan je ook niet zomaar even uitzetten.Het is ook best begrijpelijk, natuurlijk. Denk alleen wel dat je op moet passen dat je dat gevoel het niet laat overnemen, als je begrijpt wat ik bedoel.
Je moet het niet teveel laten merken en zorgen dat je anderen niet het gevoel geeft dat ze hun verhaal niet mogen vertellen, maar ik kan Boannan wel heel goed begrijpen. Ik krijg ook totaal niet de indruk dat ze haar vriendin haar verhaal niet laat vertellen, of haar het gevoel geeft dat haar probleem niks voorstelt. Het is meer een steek die je op dat moment zelf voelt en die kan ik goed snappen. Dat gevoel kan je ook niet zomaar even uitzetten.Het is ook best begrijpelijk, natuurlijk. Denk alleen wel dat je op moet passen dat je dat gevoel het niet laat overnemen, als je begrijpt wat ik bedoel.
vrijdag 16 januari 2015 om 10:30
quote:lux. schreef op 16 januari 2015 @ 10:27:
Betekent uiteraard niet dat mensen zich niet enorm kunnen aanstellen. Toen een kennis zich 3 weken ziek meldde van werk toen ze na 2 dates werd 'gedumpt' door de man in kwestie dacht ik wel: jemig mens, wat als er écht iets speelt.maar wie weet wat er speelt wat die kennis niet verteld? Ik heb ook veel dingen die ik niet tegen vriendinnen vertel. Maar door een klein ding raak ik dan over de zeik terwijl er veel meer meespeelt..
Betekent uiteraard niet dat mensen zich niet enorm kunnen aanstellen. Toen een kennis zich 3 weken ziek meldde van werk toen ze na 2 dates werd 'gedumpt' door de man in kwestie dacht ik wel: jemig mens, wat als er écht iets speelt.maar wie weet wat er speelt wat die kennis niet verteld? Ik heb ook veel dingen die ik niet tegen vriendinnen vertel. Maar door een klein ding raak ik dan over de zeik terwijl er veel meer meespeelt..
vrijdag 16 januari 2015 om 10:31
quote:Flauwegeit schreef op 16 januari 2015 @ 10:22:
Ik ben eigenlijk iemand die te empathisch is, ik maak me druk over de hypotheekaanvraag van een vriendin. Maar ik probeer te leven volgens iets wat Maleficent hier op het forum ooit gezegd heeft: "Andere mensen liggen niet van mijn problemen wakker, dus ik ook niet van die van hen."
Dus ik vraag me eigenlijk af of het de bedoeling is dat je echt meehuilt met die vriendin met het zittenblijvende zoontje en die vriend met de ouwe opa. Zulke dingen kun je gewoon op routine doen: beetje vragen stellen en 'och, och, wat erg' zeggen. Dat lijkt me volkomen in verhouding tot de gebeurtenissen.
Jouw empathie is duidelijk niet kapot: je kunt nog wel meeleven met de baby van een ander. Jij ziet alleen zoveel leed, dat je je grens wat omhoog getrokken hebt.
Geeft niets, een vriendin merkt niet eens dat jij jouw medeleven een beetje faket. Zolang zij maar even haar verhaal kan doen. Vergelijk het met een psycholoog: die huilt ook niet met jou mee, maar helpt je wel met het aanpakken van je problemen.
De kunst is juist het meeleven met mensen zonder het je eigen verdriet te laten worden. Meeleven en meehuilen zijn 2 heel verschillende dingen. Meehuilen lijkt me nooit goed, dan neem je iemand niet serieus. Net als wanneer je medeleven faket.
Als je écht luistert concentreer je je op het verhaal van een ander en niet dat van jezelf. Dus dan snap je iemand's zorgen, hoewel het niet jouw zorgen zijn. En kun je dus oprecht zeggen: ach wat erg, ik snap dat je daar verdriet om hebt.
Ik ben eigenlijk iemand die te empathisch is, ik maak me druk over de hypotheekaanvraag van een vriendin. Maar ik probeer te leven volgens iets wat Maleficent hier op het forum ooit gezegd heeft: "Andere mensen liggen niet van mijn problemen wakker, dus ik ook niet van die van hen."
Dus ik vraag me eigenlijk af of het de bedoeling is dat je echt meehuilt met die vriendin met het zittenblijvende zoontje en die vriend met de ouwe opa. Zulke dingen kun je gewoon op routine doen: beetje vragen stellen en 'och, och, wat erg' zeggen. Dat lijkt me volkomen in verhouding tot de gebeurtenissen.
Jouw empathie is duidelijk niet kapot: je kunt nog wel meeleven met de baby van een ander. Jij ziet alleen zoveel leed, dat je je grens wat omhoog getrokken hebt.
Geeft niets, een vriendin merkt niet eens dat jij jouw medeleven een beetje faket. Zolang zij maar even haar verhaal kan doen. Vergelijk het met een psycholoog: die huilt ook niet met jou mee, maar helpt je wel met het aanpakken van je problemen.
De kunst is juist het meeleven met mensen zonder het je eigen verdriet te laten worden. Meeleven en meehuilen zijn 2 heel verschillende dingen. Meehuilen lijkt me nooit goed, dan neem je iemand niet serieus. Net als wanneer je medeleven faket.
Als je écht luistert concentreer je je op het verhaal van een ander en niet dat van jezelf. Dus dan snap je iemand's zorgen, hoewel het niet jouw zorgen zijn. En kun je dus oprecht zeggen: ach wat erg, ik snap dat je daar verdriet om hebt.
vrijdag 16 januari 2015 om 10:34
Ik vind je gevoelens heel natuurlijk. Jij hebt grote zorgen die in mijn ogen ook objectief groter zijn dan de voorbeelden die je noemt. Ook snap ik dat je je jaloers kan voelen tov de ontwikkelingen van andere kinderen en de relatieve zorgeloosheid van andere ouders. Ik denk dat je allereerst jezelf toe moet staan dat je je zo mag voelen. Daar is niets mis mee en daar hoef jij je ook niet voor te schamen. Ik wil je een grote knuffel geven want ik vind dat het leven niet gemakkelijk is voor je.
Ik denk wel dat je jezelf moet bedenken of het anders omgaan met deze gevoelens je meer rust zou kunnen brengen. Spreek je nog wel eens uit naar goede vrienden hoe zwaar sommige dingen je vallen zodat ze ook oprecht met je kunnen meeleven? Je bent al even bekend met de diagnose maar dat betekent denk ik niet dat sommige dingen je tegen blijven vallen of nog zwaarder blijken te zijn met het verstrijken van de tijd. Je hoeft heel veel dingen niet alleen te kunnen. Fijn dat het vrijwilligerswerk je energie geeft. Misschien zou je met een deskundig zoals een psycholoog kunnen praten zodat je je niet langer bezwaarlijk hoeft te voelen over je gevoelens.
Ik denk wel dat je jezelf moet bedenken of het anders omgaan met deze gevoelens je meer rust zou kunnen brengen. Spreek je nog wel eens uit naar goede vrienden hoe zwaar sommige dingen je vallen zodat ze ook oprecht met je kunnen meeleven? Je bent al even bekend met de diagnose maar dat betekent denk ik niet dat sommige dingen je tegen blijven vallen of nog zwaarder blijken te zijn met het verstrijken van de tijd. Je hoeft heel veel dingen niet alleen te kunnen. Fijn dat het vrijwilligerswerk je energie geeft. Misschien zou je met een deskundig zoals een psycholoog kunnen praten zodat je je niet langer bezwaarlijk hoeft te voelen over je gevoelens.
vrijdag 16 januari 2015 om 10:37
quote:kattenenrozen schreef op 16 januari 2015 @ 10:30:
[...]
maar wie weet wat er speelt wat die kennis niet verteld? Ik heb ook veel dingen die ik niet tegen vriendinnen vertel. Maar door een klein ding raak ik dan over de zeik terwijl er veel meer meespeelt..
Mwoah ik ken haar redelijk en als er iets ergers was zou ze dat heus wel vertellen hoor. Het is gewoon iemand die enorm houdt van in de belangstelling staan en elk miniem dingetje gigantisch opblaast zodat mensen weer bij haar komen.
Ze bedoelt het niet slecht hoor, daar niet van. Ze is denk ik gewoon erg onzeker en dat is niet leuk voor haar.
Neemt niet weg dat ik me oprecht afvraag hoe ze met grote tegenslagen gaat omgaan.
[...]
maar wie weet wat er speelt wat die kennis niet verteld? Ik heb ook veel dingen die ik niet tegen vriendinnen vertel. Maar door een klein ding raak ik dan over de zeik terwijl er veel meer meespeelt..
Mwoah ik ken haar redelijk en als er iets ergers was zou ze dat heus wel vertellen hoor. Het is gewoon iemand die enorm houdt van in de belangstelling staan en elk miniem dingetje gigantisch opblaast zodat mensen weer bij haar komen.
Ze bedoelt het niet slecht hoor, daar niet van. Ze is denk ik gewoon erg onzeker en dat is niet leuk voor haar.
Neemt niet weg dat ik me oprecht afvraag hoe ze met grote tegenslagen gaat omgaan.
vrijdag 16 januari 2015 om 10:39
quote:als ik relativeer weet ik ook wel dat als je geen drama gewend bent pijn in je grote teen al een drama kan zijn.Ik weet niet of het terecht is wat je hier zegt. Mijns inziens is leed een optelsom. Dat houdt niet in dat je geen au mag zeggen bij elke pijn.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
vrijdag 16 januari 2015 om 10:48
Ik herken het en begrijp het ook zeker.
Logisch dat je harder wordt, je bent al vroeg op jezelf aangewezen.
Ik probeer me altijd in te leven in de ander maar heb soms ook niet het geduld ervoor (privé dan). Het is denk ik zelfbescherming omdat je anders overspoeld wordt door emoties. Dan maar niet geraakt worden dat is makkelijker.
En ik snap echt dat je jaloers kunt zijn op gezinnen met "gezonde" kinderen. Heel begrijpelijk toch en ik denk dat een ieder het zal snappen. Het is alleen zo dat als jou kind moet blijven zitten het voor die ouders lastig is en zij niet snappen dat als je het in perspectief plaatst het maar een stipje op de muur is van het grote geheel en dat het voor jou vreselijk is om aan te horen want voor jou zoon zijn de problemen 10000x groter . Het is toch je kind waar je je zorgen om maakt of het nu een groot of klein probleem lijkt.
Als je hier echt mee worstelt dan kun je ondersteuning zoeken bij een psycholoog, maatschappelijk werker of een spv'er.
Logisch dat je harder wordt, je bent al vroeg op jezelf aangewezen.
Ik probeer me altijd in te leven in de ander maar heb soms ook niet het geduld ervoor (privé dan). Het is denk ik zelfbescherming omdat je anders overspoeld wordt door emoties. Dan maar niet geraakt worden dat is makkelijker.
En ik snap echt dat je jaloers kunt zijn op gezinnen met "gezonde" kinderen. Heel begrijpelijk toch en ik denk dat een ieder het zal snappen. Het is alleen zo dat als jou kind moet blijven zitten het voor die ouders lastig is en zij niet snappen dat als je het in perspectief plaatst het maar een stipje op de muur is van het grote geheel en dat het voor jou vreselijk is om aan te horen want voor jou zoon zijn de problemen 10000x groter . Het is toch je kind waar je je zorgen om maakt of het nu een groot of klein probleem lijkt.
Als je hier echt mee worstelt dan kun je ondersteuning zoeken bij een psycholoog, maatschappelijk werker of een spv'er.
vrijdag 16 januari 2015 om 10:50
Dank jullie wel. Soms helpt het om gewoon lekker anoniem van me af te schrijven. Het is overigens niet zo dat mijn vrienden niet erkennen dat onze problemen heftiger zijn hoor en dat zeggen ze ook vaak. Ik zeg dan dat zij net zo goed recht hebben op hun problemen en ik vind het oprecht fijn dat ze dat met me delen. Ik wil graag weten wat hen bezig houdt en vind het fijn als het niet over mij gaat.
Het gaat ook wel echt goed met mij naar omstandigheden. Ik ben 20kg afgevallen, we hebben een belangrijke beslissing genomen dat ik voorlopig niet ga werken en dat ik dus 2 bestuursfuncties ga doen, ik heb weer zin in sociale contacten enzo dus ik mag niet klagen. Ik denk dat we momenteel alles uit ons leven halen wat erin zit zeg maar.
Maar merk dus wel dat vriendschappen een stuk ingewikkelder zijn geworden. Voor mij. Misschien omdat ik vanuit vroeger gewend ben om alles te delen met vriendinnen en dat nu juist het tegenovergestelde is. Dat ik het gevoel heb dat ik een façade opzet. Ofzo.
Ik moet nu weg dus ik reageer even niet meer. Knuffel voor kattenrozen en alle anderen die begrijpen wat ik voel omdat ze ook heftige dingen meemaken.
Het gaat ook wel echt goed met mij naar omstandigheden. Ik ben 20kg afgevallen, we hebben een belangrijke beslissing genomen dat ik voorlopig niet ga werken en dat ik dus 2 bestuursfuncties ga doen, ik heb weer zin in sociale contacten enzo dus ik mag niet klagen. Ik denk dat we momenteel alles uit ons leven halen wat erin zit zeg maar.
Maar merk dus wel dat vriendschappen een stuk ingewikkelder zijn geworden. Voor mij. Misschien omdat ik vanuit vroeger gewend ben om alles te delen met vriendinnen en dat nu juist het tegenovergestelde is. Dat ik het gevoel heb dat ik een façade opzet. Ofzo.
Ik moet nu weg dus ik reageer even niet meer. Knuffel voor kattenrozen en alle anderen die begrijpen wat ik voel omdat ze ook heftige dingen meemaken.
Ik heb ook een killer body. Als ik maar lang genoeg op je hoofd blijf zitten ga je dood.
vrijdag 16 januari 2015 om 11:07
Ik had het altijd wel. Ik had ook op jonge leeftijd veel ellende meegemaakt en ik ging maar stug door omdat ik sterk moest zijn van mezelf en voor mijn omgeving en ondertussen kwam er nog meer ellende bij.
Ik vergeleek ook altijd leed en vond de problemen van anderen minder erg dan mijn problemen en had daardoor ook altijd het gevoel dat ik moest acteren om belangstellend over te komen. Ik vond dat wel verschrikkelijk van mezelf (egoïstisch! en ik wil allesbehalve egoïstisch zijn) en het vrat daarnaast energie. Maar het was voor mij wel een overlevingsmechanisme. Totdat ik na een zoveelste tegenslag toch echt niet meer kón.
Pas na tig jaar, sinds ik zelf echt goed en intensief aan mijn problemen werk en die dus ook verwerk, kan ik hier beter mee omgaan.
Ik moest dus eerst mijn eigen problemen erkennen. En nu, na die erkenning, door mijzelf! en dus niét door anderen, kan ik beter bij mezelf blijven.
Ik zie nu een probleem als een probleem. Of die in jouw ogen groot is of klein, het blijft een probleem. En als iemand overlijdt dan is dat een gemis en een verdrietige gebeurtenis voor dierbaren. Ongeacht de leeftijd. En daarbij: als je eenmaal gaat vergelijken dan raak je nooit "uitvergeleken": want er zullen altijd mensen zijn die "ergere" dingen meemaken en die zich "sterker" houden. En mensen die "minder erge" problemen hebben en die zich "minder sterk" houden. En wie ben ik trouwens om voor een ander te bepalen wat erg is en wat minder erg is?
Ik vergelijk mijn problemen nu ook niet meer met anderen en dat voelt zo goed! Maar ik moest dus éérst mijn eigen problemen onder ogen komen, erkennen en verwerken.
Ik moest beseffen dat mijn leven nu eenmaal zo is gegaan en dat ik het ermee moet doen. Maar dat ik dat kan. En dat ik niet meer dan mijn best kan doen om er iets leuks van te maken. En dat is een proces, en het gaat met ups en downs. En heel af en toe voel ik nog wel een steek, een pijn van jaloezie als ik zie hoe andere mensen een in mijn ogen relatief zorgeloos leven leiden. Dat gevoel laat ik dan bewust heel eventjes toe en dan is het daarna eigenlijk ook weer over.
Ik vergeleek ook altijd leed en vond de problemen van anderen minder erg dan mijn problemen en had daardoor ook altijd het gevoel dat ik moest acteren om belangstellend over te komen. Ik vond dat wel verschrikkelijk van mezelf (egoïstisch! en ik wil allesbehalve egoïstisch zijn) en het vrat daarnaast energie. Maar het was voor mij wel een overlevingsmechanisme. Totdat ik na een zoveelste tegenslag toch echt niet meer kón.
Pas na tig jaar, sinds ik zelf echt goed en intensief aan mijn problemen werk en die dus ook verwerk, kan ik hier beter mee omgaan.
Ik moest dus eerst mijn eigen problemen erkennen. En nu, na die erkenning, door mijzelf! en dus niét door anderen, kan ik beter bij mezelf blijven.
Ik zie nu een probleem als een probleem. Of die in jouw ogen groot is of klein, het blijft een probleem. En als iemand overlijdt dan is dat een gemis en een verdrietige gebeurtenis voor dierbaren. Ongeacht de leeftijd. En daarbij: als je eenmaal gaat vergelijken dan raak je nooit "uitvergeleken": want er zullen altijd mensen zijn die "ergere" dingen meemaken en die zich "sterker" houden. En mensen die "minder erge" problemen hebben en die zich "minder sterk" houden. En wie ben ik trouwens om voor een ander te bepalen wat erg is en wat minder erg is?
Ik vergelijk mijn problemen nu ook niet meer met anderen en dat voelt zo goed! Maar ik moest dus éérst mijn eigen problemen onder ogen komen, erkennen en verwerken.
Ik moest beseffen dat mijn leven nu eenmaal zo is gegaan en dat ik het ermee moet doen. Maar dat ik dat kan. En dat ik niet meer dan mijn best kan doen om er iets leuks van te maken. En dat is een proces, en het gaat met ups en downs. En heel af en toe voel ik nog wel een steek, een pijn van jaloezie als ik zie hoe andere mensen een in mijn ogen relatief zorgeloos leven leiden. Dat gevoel laat ik dan bewust heel eventjes toe en dan is het daarna eigenlijk ook weer over.
vrijdag 16 januari 2015 om 11:09
vrijdag 16 januari 2015 om 11:17
Ik herken het wel. Ook een aantal nare dingen meegemaakt en ben daardoor wel harder geworden naar anderen toe. Voor mij zelf kan ik mij om kleine dingen nog net zo druk maken. Maar bij anderen denk ik nu vaker mens zeur niet zo. Of eigen schuld dikke bult. Ik sta ook veel minder onbevangen en minder vrolijk in het leven. Dat heeft wel invloed opmijn relaties met anderen.
De uitspraak ieder huisje heeft zijn kruisje is een uitspraak waar ik de kriebels van krijg. Sommige mensen rollen gewoon fluitend door het leven zonder noemenswaardige tegenslag. Maar dan wordt iets wat in mijn ogen iets kleins is enorm opgeblazen door mensen die alleen maar mazzel hebben.
De uitspraak ieder huisje heeft zijn kruisje is een uitspraak waar ik de kriebels van krijg. Sommige mensen rollen gewoon fluitend door het leven zonder noemenswaardige tegenslag. Maar dan wordt iets wat in mijn ogen iets kleins is enorm opgeblazen door mensen die alleen maar mazzel hebben.
vrijdag 16 januari 2015 om 11:22
quote:sugarmiss schreef op 16 januari 2015 @ 11:17:
De uitspraak ieder huisje heeft zijn kruisje is een uitspraak waar ik de kriebels van krijg. Sommige mensen rollen gewoon fluitend door het leven zonder noemenswaardige tegenslag. Maar dan wordt iets wat in mijn ogen iets kleins is enorm opgeblazen door mensen die alleen maar mazzel hebben.Je moet niet denken dat je alles ziet van, en weet over, anderen.
De uitspraak ieder huisje heeft zijn kruisje is een uitspraak waar ik de kriebels van krijg. Sommige mensen rollen gewoon fluitend door het leven zonder noemenswaardige tegenslag. Maar dan wordt iets wat in mijn ogen iets kleins is enorm opgeblazen door mensen die alleen maar mazzel hebben.Je moet niet denken dat je alles ziet van, en weet over, anderen.