Zwanger
alle pijlers
Zwanger, wat nu?
woensdag 4 februari 2015 om 23:13
Hi dames,
Misschien al het zoveelste topic.. Maar toch heb ik even advies nodig.
Ik ben 22 jaar, heb sinds 2 jaar een zeer stabiele en gelukkige relatie (daarvoor ook al 2 relaties gehad) met een man waarmee ik mezelf echt oud zie worden. Wij wonen nog niet samen, maar zijn wel van plan samen te gaan wonen.
Een schets van de situatie: ik werk parttime en kan mezelf ruim onderhouden. Ik heb een eigen auto en woon in een koophuis. Ik zie mijn vriend 3-6x per week en wij slapen regelmatig bij elkaar. Ik slaap voornamelijk bij hem. Verder heb ik nog 2 lieve honden, die kinderen gewend zijn (mijn nichtjes en neefjes).
Ik wilde ooit wel kinderen, maar was van plan er tegen mijn dertigste aan te beginnen. Niet omdat ik daar echt een reden voor heb, maar meer omdat 22 zo jong klinkt.
En nu ben ik dan toch zwanger.. Aan de ene kant zie ik het al helemaal zitten met ons kindje en mijn vriend. Zie ik ons, als alles goed gaat, samenwonen met de kleine en weet ik dat mijn familie dit ook prachtig vindt. Ben ik heel erg blij dat er iets van hem in mij groeit. Mijn familie houdt erg veel van kinderen en heeft ook altijd tijd en ruimte om op te passen, mocht dit nodig zijn. Ik weet dat ik van iedereen hulp zou kunnen verwachten.
Maar aan de andere kant vraag ik me af of ik wel een goede moeder ben? Ik ben pas 22.. Ik weet wel dat ik hem/haar alle liefde en een stabiele basis met veel lieve mensen om ons heen kan geven maar is dat genoeg? Wat denken jullie? Wanneer is het echt tijd voor gezinsuitbreiding?
Groetjes
Misschien al het zoveelste topic.. Maar toch heb ik even advies nodig.
Ik ben 22 jaar, heb sinds 2 jaar een zeer stabiele en gelukkige relatie (daarvoor ook al 2 relaties gehad) met een man waarmee ik mezelf echt oud zie worden. Wij wonen nog niet samen, maar zijn wel van plan samen te gaan wonen.
Een schets van de situatie: ik werk parttime en kan mezelf ruim onderhouden. Ik heb een eigen auto en woon in een koophuis. Ik zie mijn vriend 3-6x per week en wij slapen regelmatig bij elkaar. Ik slaap voornamelijk bij hem. Verder heb ik nog 2 lieve honden, die kinderen gewend zijn (mijn nichtjes en neefjes).
Ik wilde ooit wel kinderen, maar was van plan er tegen mijn dertigste aan te beginnen. Niet omdat ik daar echt een reden voor heb, maar meer omdat 22 zo jong klinkt.
En nu ben ik dan toch zwanger.. Aan de ene kant zie ik het al helemaal zitten met ons kindje en mijn vriend. Zie ik ons, als alles goed gaat, samenwonen met de kleine en weet ik dat mijn familie dit ook prachtig vindt. Ben ik heel erg blij dat er iets van hem in mij groeit. Mijn familie houdt erg veel van kinderen en heeft ook altijd tijd en ruimte om op te passen, mocht dit nodig zijn. Ik weet dat ik van iedereen hulp zou kunnen verwachten.
Maar aan de andere kant vraag ik me af of ik wel een goede moeder ben? Ik ben pas 22.. Ik weet wel dat ik hem/haar alle liefde en een stabiele basis met veel lieve mensen om ons heen kan geven maar is dat genoeg? Wat denken jullie? Wanneer is het echt tijd voor gezinsuitbreiding?
Groetjes
woensdag 4 februari 2015 om 23:18
Ik geef toe, een lichtelijk jaloerse reactie, maar een parttime baan op je 22e met een koophuis en jezelf RUIM kunnen onderhouden?
Teach me ?!
En verder: Als jij het kunt onderhouden en het kind door beide (!!!) ouders gewenst is, zou ik het niet weg laten halen en de komende 9 maanden gebruiken om me voor te bereiden op het ouderschap.
Teach me ?!
En verder: Als jij het kunt onderhouden en het kind door beide (!!!) ouders gewenst is, zou ik het niet weg laten halen en de komende 9 maanden gebruiken om me voor te bereiden op het ouderschap.
woensdag 4 februari 2015 om 23:23
Gefeliciteerd. Jij en je vriend hebben nu twee opties: ervoor gaan en het kindje laten komen of beslissen dat jullie het niet willen en abortus plegen. Persoonlijk vind ik dat laatste in deze situatie helemaal niet noodzakelijk (en ik ben alleen voor abortus wanneer het noodzakelijk is, maar dat is mijn mening) aangezien jij prima voor jezelf kunt zorgen en jullie een goede relatie hebben.
Ik heb ook geen idee of ik straks een goede moeder zal zijn, net als alle andere vrouwen die voor het eerst moeder worden. Maar maak je daarover niet druk, niemand is/was helemaal voorbereid op álles wat er bij komt kijken. Succes!
Ik heb ook geen idee of ik straks een goede moeder zal zijn, net als alle andere vrouwen die voor het eerst moeder worden. Maar maak je daarover niet druk, niemand is/was helemaal voorbereid op álles wat er bij komt kijken. Succes!
woensdag 4 februari 2015 om 23:26
Mijn vriend had ook voor ogen om er 2 jaartjes later aan te beginnen, maar is er wel blij mee!
Maar ik vind het gewoon ook wel eng en spannend, meer in de zin of ik het allemaal aan kan..
Het is allemaal zo nieuw..
Jaloezie is niet nodig hoor! Ik heb een goedkoop huisje kunnen kopen vorig jaar, en in mijn familie heb ik allemaal klussers die mijn huis helemaal hebben gestuukt en opgeknapt uit liefdadigheid. De auto heb ik 3 jaar terug van mijn vader gehad. Anders had het ook allemaal wel lastiger geweest denk ik. Naast mijn parttime job houd ik me bezig met het verkopen van producten, dat levert ook wel iets op waar ik dan weer boodschappen, etentjes en vakanties van kan betalen .
Bedankt voor de reacties!
Maar ik vind het gewoon ook wel eng en spannend, meer in de zin of ik het allemaal aan kan..
Het is allemaal zo nieuw..
Jaloezie is niet nodig hoor! Ik heb een goedkoop huisje kunnen kopen vorig jaar, en in mijn familie heb ik allemaal klussers die mijn huis helemaal hebben gestuukt en opgeknapt uit liefdadigheid. De auto heb ik 3 jaar terug van mijn vader gehad. Anders had het ook allemaal wel lastiger geweest denk ik. Naast mijn parttime job houd ik me bezig met het verkopen van producten, dat levert ook wel iets op waar ik dan weer boodschappen, etentjes en vakanties van kan betalen .
Bedankt voor de reacties!
woensdag 4 februari 2015 om 23:29
30 jaar en langer geleden werden veel mensen rond die leeftijd ouder. Ik denk niet dat het echt met de leeftijd te maken heeft maar meer of jij er klaar voor bent. Ben je 'uitgeraast'? Welk gevoel overheerst nu? Blijdschap, zorgen, onrust of iets anders? Kijk naar jezelf en of dit echt voor jou de juiste keuze is (en voor je vriend natuurlijk).
woensdag 4 februari 2015 om 23:35
Ik ben wel min of meer uitgeraasd, heb al mijn feestjes en uitjes al gehad.
Vind het niet nodig om tot laat in een discotheek of bar te hangen.
Af en toe een uurtje een drankje is leuk, maar rond 2 uur lig ik altijd al op bed.
Vind het ook niet erg om dat er voor te moeten laten eerlijk gezegd.
Ook ben ik niet van de feestvakanties, en zou een kindje best passen in een vakantie met bijvoorbeeld mijn beste vriendin. Ook vind ik het niet erg als ik niet meer met mijn beste vriendin samen op vakantie zou kunnen. Ik denk eigenlijk wel dat een kindje veel toevoegt aan mijn leven qua gezelligheid. Ben al gerust om te lezen dat andere vrouwen dat gevoel ook hadden/hebben om voor het eerst moeder te worden
Vind het niet nodig om tot laat in een discotheek of bar te hangen.
Af en toe een uurtje een drankje is leuk, maar rond 2 uur lig ik altijd al op bed.
Vind het ook niet erg om dat er voor te moeten laten eerlijk gezegd.
Ook ben ik niet van de feestvakanties, en zou een kindje best passen in een vakantie met bijvoorbeeld mijn beste vriendin. Ook vind ik het niet erg als ik niet meer met mijn beste vriendin samen op vakantie zou kunnen. Ik denk eigenlijk wel dat een kindje veel toevoegt aan mijn leven qua gezelligheid. Ben al gerust om te lezen dat andere vrouwen dat gevoel ook hadden/hebben om voor het eerst moeder te worden
woensdag 4 februari 2015 om 23:37
Er is geen definitie voor "echt tijd voor gezinsuitbreiding". Al zullen de meesten wel vinden dat je alles een beetje op een rijtje moet hebben. Nou, dat heb je voor een groot deel. Hier was pas een topic over, over of je alles voor elkaar had toen je een kind kreeg. Misschien leuk om op te zoeken voor je. De verhalen zijn heel divers.
Een definitie van "een goede moeder" is er ook niet. Over het algemeen zal gesteld worden dat je het kind goed verzorgt en hem/haar met de beste bedoelingen opvoedt. Dat kun jij ook.
Dus dan blijft er over: willen jullie dit nu?
Edit: Ik was te laat met m'n reactie afmaken. Eigenlijk weet je het dus al
Natuurlijk is het een beetje eng. Ons zoontje was gepland, maar ik had dezelfde twijfels als jij, hoor
Een definitie van "een goede moeder" is er ook niet. Over het algemeen zal gesteld worden dat je het kind goed verzorgt en hem/haar met de beste bedoelingen opvoedt. Dat kun jij ook.
Dus dan blijft er over: willen jullie dit nu?
Edit: Ik was te laat met m'n reactie afmaken. Eigenlijk weet je het dus al
Natuurlijk is het een beetje eng. Ons zoontje was gepland, maar ik had dezelfde twijfels als jij, hoor
woensdag 4 februari 2015 om 23:38
woensdag 4 februari 2015 om 23:42
quote:vivapimpelmees schreef op 04 februari 2015 @ 23:37:
Ehhhh. Een baby is niet gezellig hoor...
Sommige wel hoor!
Van mijn 5 kinderen waren er 2 bij die precies alles volgens het boekje deden, lekker!
Maar van de andere 3 was er 1 bij die 9 maanden lang dag en nacht gehuild heeft.
Zul je net samen wonen in je gezellige huisje met je gezellige vriend en bevallen van zo'n exemplaar.
Je weet het gewoon niet van te voren.
Ehhhh. Een baby is niet gezellig hoor...
Sommige wel hoor!
Van mijn 5 kinderen waren er 2 bij die precies alles volgens het boekje deden, lekker!
Maar van de andere 3 was er 1 bij die 9 maanden lang dag en nacht gehuild heeft.
Zul je net samen wonen in je gezellige huisje met je gezellige vriend en bevallen van zo'n exemplaar.
Je weet het gewoon niet van te voren.
woensdag 4 februari 2015 om 23:43
Ik heb al samengewoond met mijn eerste relatie, dat was niet anders dan wanneer ik hem zo'n 4x per week zag. Ik sliep geregeld bij hem, en dat doe ik bij mijn nieuwe vriend ook. Denk dat dat geen goede reden is om abortus te doen, lijkt me?
Ik ga er goed over nadenken! Ik neig nu wel sterk naar het voortzetten van de zwangerschap. Vind abortus eigenlijk niet kunnen als er geen goede reden voor is. Denk dat ik me misschien inderdaad druk maak om niks omdat het allemaal zo nieuw is, en dat het vast goedkomt met inzet van mezelf en hulp van anderen.
Ik ga slapen, hou jullie op de hoogte.
Ik ga er goed over nadenken! Ik neig nu wel sterk naar het voortzetten van de zwangerschap. Vind abortus eigenlijk niet kunnen als er geen goede reden voor is. Denk dat ik me misschien inderdaad druk maak om niks omdat het allemaal zo nieuw is, en dat het vast goedkomt met inzet van mezelf en hulp van anderen.
Ik ga slapen, hou jullie op de hoogte.
donderdag 5 februari 2015 om 02:34
quote:sunshineee2014 schreef op 04 februari 2015 @ 23:35:
Ik ben wel min of meer uitgeraasd, heb al mijn feestjes en uitjes al gehad.
Vind het niet nodig om tot laat in een discotheek of bar te hangen.
Af en toe een uurtje een drankje is leuk, maar rond 2 uur lig ik altijd al op bed.
Vind het ook niet erg om dat er voor te moeten laten eerlijk gezegd.
Ook ben ik niet van de feestvakanties, en zou een kindje best passen in een vakantie met bijvoorbeeld mijn beste vriendin. Ook vind ik het niet erg als ik niet meer met mijn beste vriendin samen op vakantie zou kunnen. Ik denk eigenlijk wel dat een kindje veel toevoegt aan mijn leven qua gezelligheid. Ben al gerust om te lezen dat andere vrouwen dat gevoel ook hadden/hebben om voor het eerst moeder te worden
Daarmee zou ik toch ernstig rekening gaan houden als je een baby hebt. De vraag is alleen al of je beste vriendin daar zin in heeft, je je vakantiedagen niet liever aan je gezin besteedt, of je met baby nog dezelfde vakanties kan doen.
Ik zou erop rekenen dat een kind krijgen betekent dat het kind op nummer 1 staat en niet jij. Dat betekent dus dat je in je leven, werk, relatie, vakantiebestemmingen, woonplaats, sociale contacten, in werkelijk ALLES gaat kijken naar wat goed is voor baby. En hopelijk matcht wat goed is voor baby met wat goed is voor mama. Maar als het dat niet doet moet je bereid zijn een opoffering te maken.
Daar is niks gezelligs aan en dat gaat ook niet om de babytijd, maar om de rest van je leven.
Ik zou me afvragen: ben je eraan toe om de verantwoordelijkheid voor een leven te nemen, ben je eraan toe om de belangen van een ander voor de jouwe te laten gaan als dat nodig is. Of je weinig slaap nodig hebt en of je nu wel of geen zin in uitgaan hebt lijkt me vrij weinig relevant. De babytijd gaat vanzelf voorbij, dat zal ook jij wel overleven, of je nu 13 of 45 bent.
Maar als je vrienden pas over 8 jaar kinderen krijgen, zul je nieuwe vrienden gaan maken, oudere mensen die ook ouders zijn, je vriendschappen kunnen gaan veranderen door de komst van een kind, je zult minder je wereld delen met mensen namelijk, omdat je een nieuwe levensfase ingaat. Dat hóéft hlemaal niks te betekenen hoor, maar ben je bereid om uit elkaar te groeien met je beste vriendin? Ben je bereid om een verliefdheid te laten gaan en aan je relatie te werken omdat je met je vriend een kind hebt? Ben je bereid om te stoppen met je werk als je kind ernstig zorgbehoeftig blijkt? Ben je bereid het alleen te doen als je vriend iets overkomt?
Daar zou ik nou over nadenken als ik onverwacht zwanger zou zijn. Niet over vakanties of uitgaan.
Succes met je keuze
Ik ben wel min of meer uitgeraasd, heb al mijn feestjes en uitjes al gehad.
Vind het niet nodig om tot laat in een discotheek of bar te hangen.
Af en toe een uurtje een drankje is leuk, maar rond 2 uur lig ik altijd al op bed.
Vind het ook niet erg om dat er voor te moeten laten eerlijk gezegd.
Ook ben ik niet van de feestvakanties, en zou een kindje best passen in een vakantie met bijvoorbeeld mijn beste vriendin. Ook vind ik het niet erg als ik niet meer met mijn beste vriendin samen op vakantie zou kunnen. Ik denk eigenlijk wel dat een kindje veel toevoegt aan mijn leven qua gezelligheid. Ben al gerust om te lezen dat andere vrouwen dat gevoel ook hadden/hebben om voor het eerst moeder te worden
Daarmee zou ik toch ernstig rekening gaan houden als je een baby hebt. De vraag is alleen al of je beste vriendin daar zin in heeft, je je vakantiedagen niet liever aan je gezin besteedt, of je met baby nog dezelfde vakanties kan doen.
Ik zou erop rekenen dat een kind krijgen betekent dat het kind op nummer 1 staat en niet jij. Dat betekent dus dat je in je leven, werk, relatie, vakantiebestemmingen, woonplaats, sociale contacten, in werkelijk ALLES gaat kijken naar wat goed is voor baby. En hopelijk matcht wat goed is voor baby met wat goed is voor mama. Maar als het dat niet doet moet je bereid zijn een opoffering te maken.
Daar is niks gezelligs aan en dat gaat ook niet om de babytijd, maar om de rest van je leven.
Ik zou me afvragen: ben je eraan toe om de verantwoordelijkheid voor een leven te nemen, ben je eraan toe om de belangen van een ander voor de jouwe te laten gaan als dat nodig is. Of je weinig slaap nodig hebt en of je nu wel of geen zin in uitgaan hebt lijkt me vrij weinig relevant. De babytijd gaat vanzelf voorbij, dat zal ook jij wel overleven, of je nu 13 of 45 bent.
Maar als je vrienden pas over 8 jaar kinderen krijgen, zul je nieuwe vrienden gaan maken, oudere mensen die ook ouders zijn, je vriendschappen kunnen gaan veranderen door de komst van een kind, je zult minder je wereld delen met mensen namelijk, omdat je een nieuwe levensfase ingaat. Dat hóéft hlemaal niks te betekenen hoor, maar ben je bereid om uit elkaar te groeien met je beste vriendin? Ben je bereid om een verliefdheid te laten gaan en aan je relatie te werken omdat je met je vriend een kind hebt? Ben je bereid om te stoppen met je werk als je kind ernstig zorgbehoeftig blijkt? Ben je bereid het alleen te doen als je vriend iets overkomt?
Daar zou ik nou over nadenken als ik onverwacht zwanger zou zijn. Niet over vakanties of uitgaan.
Succes met je keuze
donderdag 5 februari 2015 om 03:56
Dus.
Je bent 22. Je hebt 2 jaar een relaasie. Voor die tijd heb je al 2 relaasies gehad waarbij je met eentje hebt samengewoond. Persoonlijk vind ik dit een beetje kinderachtig klinken.
Ben je op je 14e begonnen met al die relaasies?
En dat je nu leuk kan leven met je partime baan en auto. Dat komt als ik het goed lees door de goodwill van derden?
En met de baby op vakantie gaan met je vriendin?
Ik hoor verdomd weinig over je vrind.
Ik denk dat je een en ander dan baby's nogal romantiseerd. Gezellig?
Je bent 22. Je hebt 2 jaar een relaasie. Voor die tijd heb je al 2 relaasies gehad waarbij je met eentje hebt samengewoond. Persoonlijk vind ik dit een beetje kinderachtig klinken.
Ben je op je 14e begonnen met al die relaasies?
En dat je nu leuk kan leven met je partime baan en auto. Dat komt als ik het goed lees door de goodwill van derden?
En met de baby op vakantie gaan met je vriendin?
Ik hoor verdomd weinig over je vrind.
Ik denk dat je een en ander dan baby's nogal romantiseerd. Gezellig?
Ruil hem in voor een ED! Veilig en warm. Dat is wat je nodig hebt!
donderdag 5 februari 2015 om 07:10
Ik zal de eerste zijn die toegeeft dat ik de babytijd zwaar vond/vind, maar gezellig vind ik het zeker ook. Hoe meer zielen hoe meer vreugd
En onze echte vrienden hebben ook allemaal (nog) geen kinderen, maar ik zou daar mijn keuze nooit van af laten hangen. Je moet naar je eigen leven kijken, je weet ook niet wat je vrienden gaan doen uit elkaar groeien kan gebeuren om allerlei redenen.
En w.b. hulp van je familie: onze ouders en broers/zussen zijn bereid om op te passen bijv., mijn moeder heeft hier nog vaak schoongemaakt of eten gebracht en in de tijd dat hij 's avonds veel huilde en ik alleen was kwam mijn zusje bijna elke dag en zei ze: ga jij maar even lekker douchen (ofzo). Dat heeft mij echt veel geholpen en rust gegeven.
En onze echte vrienden hebben ook allemaal (nog) geen kinderen, maar ik zou daar mijn keuze nooit van af laten hangen. Je moet naar je eigen leven kijken, je weet ook niet wat je vrienden gaan doen uit elkaar groeien kan gebeuren om allerlei redenen.
En w.b. hulp van je familie: onze ouders en broers/zussen zijn bereid om op te passen bijv., mijn moeder heeft hier nog vaak schoongemaakt of eten gebracht en in de tijd dat hij 's avonds veel huilde en ik alleen was kwam mijn zusje bijna elke dag en zei ze: ga jij maar even lekker douchen (ofzo). Dat heeft mij echt veel geholpen en rust gegeven.
donderdag 5 februari 2015 om 08:01
quote:Sorende schreef op 05 februari 2015 @ 07:10:
Ik zal de eerste zijn die toegeeft dat ik de babytijd zwaar vond/vind, maar gezellig vind ik het zeker ook. Hoe meer zielen hoe meer vreugd
En onze echte vrienden hebben ook allemaal (nog) geen kinderen, maar ik zou daar mijn keuze nooit van af laten hangen. Je moet naar je eigen leven kijken, je weet ook niet wat je vrienden gaan doen uit elkaar groeien kan gebeuren om allerlei redenen.
En w.b. hulp van je familie: onze ouders en broers/zussen zijn bereid om op te passen bijv., mijn moeder heeft hier nog vaak schoongemaakt of eten gebracht en in de tijd dat hij 's avonds veel huilde en ik alleen was kwam mijn zusje bijna elke dag en zei ze: ga jij maar even lekker douchen (ofzo). Dat heeft mij echt veel geholpen en rust gegeven.
Nou nee, dat lijkt me nogal vreemdr en dat zeg ik ook nergens Ik zou mijn keuze wél laten afhangen van of ik bereid ben alles op te geven voor het kind, als het zou moeten. Ik was dat een paar jaar geleden niet, een baby leek me vooral wel knus.
En je groeit er ongetwijfeld vanzelf in als je er nog niet aan toe bent (althans de meeste mensen). Maar sta er wel bij stil, want de mensen die het niet aankunnen hoe erg de baby het leven van de ouders heeft veranderd komen niet zelden in de jeugdhulpverlening terecht.
Daar zien we genoeg ongewenste kinderen helaas. Terwijl het toch zo leuk leek, en gezellig, van tevoren. Maar toen bleek die baby zomaar een mens te zijn met een karakter en dat viel even tegen..
En ik zeg dus niet dat ik denk dat dat bij TO zo gaat zijn, maar dat ík pas een kind zou willen als ik daar uitgebreid over had nagedacht.
Ik zal de eerste zijn die toegeeft dat ik de babytijd zwaar vond/vind, maar gezellig vind ik het zeker ook. Hoe meer zielen hoe meer vreugd
En onze echte vrienden hebben ook allemaal (nog) geen kinderen, maar ik zou daar mijn keuze nooit van af laten hangen. Je moet naar je eigen leven kijken, je weet ook niet wat je vrienden gaan doen uit elkaar groeien kan gebeuren om allerlei redenen.
En w.b. hulp van je familie: onze ouders en broers/zussen zijn bereid om op te passen bijv., mijn moeder heeft hier nog vaak schoongemaakt of eten gebracht en in de tijd dat hij 's avonds veel huilde en ik alleen was kwam mijn zusje bijna elke dag en zei ze: ga jij maar even lekker douchen (ofzo). Dat heeft mij echt veel geholpen en rust gegeven.
Nou nee, dat lijkt me nogal vreemdr en dat zeg ik ook nergens Ik zou mijn keuze wél laten afhangen van of ik bereid ben alles op te geven voor het kind, als het zou moeten. Ik was dat een paar jaar geleden niet, een baby leek me vooral wel knus.
En je groeit er ongetwijfeld vanzelf in als je er nog niet aan toe bent (althans de meeste mensen). Maar sta er wel bij stil, want de mensen die het niet aankunnen hoe erg de baby het leven van de ouders heeft veranderd komen niet zelden in de jeugdhulpverlening terecht.
Daar zien we genoeg ongewenste kinderen helaas. Terwijl het toch zo leuk leek, en gezellig, van tevoren. Maar toen bleek die baby zomaar een mens te zijn met een karakter en dat viel even tegen..
En ik zeg dus niet dat ik denk dat dat bij TO zo gaat zijn, maar dat ík pas een kind zou willen als ik daar uitgebreid over had nagedacht.
donderdag 5 februari 2015 om 08:44
Nee, lux, dat zeg je ook nergens het was ook niet per se een directe reactie op jou. "Ben je bereid om uit elkaar te groeien met je beste vriendin?", heb ik gewoon breed opgevat en m'n eigen draai eraan gegeven. Verder sla je natuurlijk de spijker op z'n kop met ben je bereid om jezelf op te offeren. Ik schreef dat eerder ook al: het komt wel goed, maar jullie moet het wel willen.
TO weet eigenlijk al dat ze er voor wil gaan schrijft ze en is onzeker (hoort erbij) en de meeste reacties gaan over de moeilijke en minder leuke dingen. Dat is ook zeker verstandig om daarover na te denken van tevoren. Maar ik vind dat er ook wel wat overwegend positieve reacties kan gebruiken. Die kant is er namelijk óók.
TO weet eigenlijk al dat ze er voor wil gaan schrijft ze en is onzeker (hoort erbij) en de meeste reacties gaan over de moeilijke en minder leuke dingen. Dat is ook zeker verstandig om daarover na te denken van tevoren. Maar ik vind dat er ook wel wat overwegend positieve reacties kan gebruiken. Die kant is er namelijk óók.
donderdag 5 februari 2015 om 09:55
quote:Sorende schreef op 05 februari 2015 @ 08:44:
Nee, lux, dat zeg je ook nergens het was ook niet per se een directe reactie op jou. "Ben je bereid om uit elkaar te groeien met je beste vriendin?", heb ik gewoon breed opgevat en m'n eigen draai eraan gegeven. Verder sla je natuurlijk de spijker op z'n kop met ben je bereid om jezelf op te offeren. Ik schreef dat eerder ook al: het komt wel goed, maar jullie moet het wel willen.
TO weet eigenlijk al dat ze er voor wil gaan schrijft ze en is onzeker (hoort erbij) en de meeste reacties gaan over de moeilijke en minder leuke dingen. Dat is ook zeker verstandig om daarover na te denken van tevoren. Maar ik vind dat er ook wel wat overwegend positieve reacties kan gebruiken. Die kant is er namelijk óók.
Da's waar, maar denk dat iedereen die een kind wil zelf wel een beetje de leuke dingen kan bedenken en dat mensen je niet zozeer willen behoeden voor meevallers, maar voor tegenvallers.
Ik denk verder best dat het helemaal goed gaat komen met die baby hoor, waarom niet? Denk dat iedereen dat heeft, maar wel graag het kind zou behoeden voor ouders wie het tegenvalt. Het is meer bezorgdheid om het kind omdat je haar niet kent, dan bezorgdheid omdat je haar wél kent.
Mij lijkt een kind geweldig! Maar ik heb het makkelijk: ik heb anderhalf jaar de tijd gehad om er samen met man naartoe te groeien, over te praten, over na te denken, ons op te verheugen... (Op jonge leeftijd) een ongeplande zwangerschap zet dat alles nogal in een stroomversnelling. Dat lijkt mij vooral lastig.
Nogmaals, ik vind absoluut niet dat je het weg 'moet' laten halen TO, je moet doen wat voor jullie het beste is. Maar als je het houdt, en ik denk dat je het gaat houden, dan komt jouw ontwikkeling en die van je relatie in een stroomversnelling. Dat zal niets afdoen aan de liefde voor je kind, maar hou jezelf in het oog. Het mag best niet goed gaan, maar grijp dan ook in en vraag om hulp, voor wat dan ook.
Ik hoop van harte voor jou dat dat allemaal nodeloos advies is en dat het allemaal vanzelf gaat voor jullie, uiteraard
Nee, lux, dat zeg je ook nergens het was ook niet per se een directe reactie op jou. "Ben je bereid om uit elkaar te groeien met je beste vriendin?", heb ik gewoon breed opgevat en m'n eigen draai eraan gegeven. Verder sla je natuurlijk de spijker op z'n kop met ben je bereid om jezelf op te offeren. Ik schreef dat eerder ook al: het komt wel goed, maar jullie moet het wel willen.
TO weet eigenlijk al dat ze er voor wil gaan schrijft ze en is onzeker (hoort erbij) en de meeste reacties gaan over de moeilijke en minder leuke dingen. Dat is ook zeker verstandig om daarover na te denken van tevoren. Maar ik vind dat er ook wel wat overwegend positieve reacties kan gebruiken. Die kant is er namelijk óók.
Da's waar, maar denk dat iedereen die een kind wil zelf wel een beetje de leuke dingen kan bedenken en dat mensen je niet zozeer willen behoeden voor meevallers, maar voor tegenvallers.
Ik denk verder best dat het helemaal goed gaat komen met die baby hoor, waarom niet? Denk dat iedereen dat heeft, maar wel graag het kind zou behoeden voor ouders wie het tegenvalt. Het is meer bezorgdheid om het kind omdat je haar niet kent, dan bezorgdheid omdat je haar wél kent.
Mij lijkt een kind geweldig! Maar ik heb het makkelijk: ik heb anderhalf jaar de tijd gehad om er samen met man naartoe te groeien, over te praten, over na te denken, ons op te verheugen... (Op jonge leeftijd) een ongeplande zwangerschap zet dat alles nogal in een stroomversnelling. Dat lijkt mij vooral lastig.
Nogmaals, ik vind absoluut niet dat je het weg 'moet' laten halen TO, je moet doen wat voor jullie het beste is. Maar als je het houdt, en ik denk dat je het gaat houden, dan komt jouw ontwikkeling en die van je relatie in een stroomversnelling. Dat zal niets afdoen aan de liefde voor je kind, maar hou jezelf in het oog. Het mag best niet goed gaan, maar grijp dan ook in en vraag om hulp, voor wat dan ook.
Ik hoop van harte voor jou dat dat allemaal nodeloos advies is en dat het allemaal vanzelf gaat voor jullie, uiteraard
