Psyche
alle pijlers
Vermijding sneller opmerken. Hoe?
donderdag 26 februari 2015 om 10:08
Ik wil graag beter leren omgaan met mijn neiging dingen te vermijden. Toen mijn sociale angst/straatvrees nog heel erg aanwezig was, vermeed ik heel veel. Nu minder, maar ik vind het nog altijd moeilijk om op te merken dat ik iets vermijd om de verkeerde reden. Ik weet niet goed hoe ik dit sneller kan opmerken. Het gevolg is dat er drama ontstaat dat absoluut nergens voor nodig is.
Een voorbeeld. Een vriendin van me wilde graag naar Keulen, daar was ze nog nooit geweest. Ik wel en ik vertelde dat het een leuke stad is. Ze werd enthousiast en we zouden samen gaan. Op de een of andere manier bleef het plan een beetje liggen en opeens hoor ik dat ze met een andere vriendin naar Keulen is geweest. Een beetje lullig, maar goed, het is haar goed recht met iemand anders te gaan en ik hoef het niet persoonlijk op te vatten, we hadden immers niets afgesproken en wie weet was ze het zelfs vergeten.
Anyway, toch laat ik de vriendschap liggen, neem geen initiatief tot contact en pas een halfjaar later besef ik wat ik aan het doen ben. En waarom vermijd ik eigenlijk? Omdat ik ergens toch gekwetst ben en dat niet uitspreek naar haar? Terwijl ik voor mezelf al geredeneerd had dat dat nergens voor nodig was en ze altijd voor me klaar staat als er wat is? Ik snap mezelf niet. Op deze manier verpruts ik van alles. Tijd om hiermee te stoppen. Maar hoe kom ik er dus achter dat ik vermijd? Tips...?
(Vermoeiend he? Vind ik ook!)
Een voorbeeld. Een vriendin van me wilde graag naar Keulen, daar was ze nog nooit geweest. Ik wel en ik vertelde dat het een leuke stad is. Ze werd enthousiast en we zouden samen gaan. Op de een of andere manier bleef het plan een beetje liggen en opeens hoor ik dat ze met een andere vriendin naar Keulen is geweest. Een beetje lullig, maar goed, het is haar goed recht met iemand anders te gaan en ik hoef het niet persoonlijk op te vatten, we hadden immers niets afgesproken en wie weet was ze het zelfs vergeten.
Anyway, toch laat ik de vriendschap liggen, neem geen initiatief tot contact en pas een halfjaar later besef ik wat ik aan het doen ben. En waarom vermijd ik eigenlijk? Omdat ik ergens toch gekwetst ben en dat niet uitspreek naar haar? Terwijl ik voor mezelf al geredeneerd had dat dat nergens voor nodig was en ze altijd voor me klaar staat als er wat is? Ik snap mezelf niet. Op deze manier verpruts ik van alles. Tijd om hiermee te stoppen. Maar hoe kom ik er dus achter dat ik vermijd? Tips...?
(Vermoeiend he? Vind ik ook!)
donderdag 26 februari 2015 om 10:20
In een agenda bijhouden hoe vaak je iemand spreekt en ziet? Dan zie je in weken/maanden dat je met iemand geen contact opneemt of geen zin hebt gehad om terug te bellen. Dus niet bijhouden om te turven hoe vaak iemand met jou contact opneemt maar meer om een tijdspanne tussen contact momenten overzichtelijk te maken voor jezelf.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
donderdag 26 februari 2015 om 10:21
Geen tips, maar ik lees mee. Ik heb er ook last van. Vermijden van dingen die je eigenlijk moeilijk vindt.
Ik ben een ster in blokken uit mijn gedachten. Ik kan vervelende dingen dus ook echt vergeten. Terwijl direct aanpakken veel effectiever zou zijn.
't Is een copingmechanisme, maar het keert zich tegen je, want het wordt er alleen maar moeilijker van als je het laat liggen. Als je meteen tegen die vriendin gezegd had: Nou zeg, we zouden toch samen gaan...? was het probleem al lang uit de lucht geweest.
Je weet het wel, maar onbewust heb je die andere gedragsstrategie aangeleerd. Afleren van ingesleten gedrag is best lastig.
Ik ben een ster in blokken uit mijn gedachten. Ik kan vervelende dingen dus ook echt vergeten. Terwijl direct aanpakken veel effectiever zou zijn.
't Is een copingmechanisme, maar het keert zich tegen je, want het wordt er alleen maar moeilijker van als je het laat liggen. Als je meteen tegen die vriendin gezegd had: Nou zeg, we zouden toch samen gaan...? was het probleem al lang uit de lucht geweest.
Je weet het wel, maar onbewust heb je die andere gedragsstrategie aangeleerd. Afleren van ingesleten gedrag is best lastig.
If none of us is prepared to die for freedom, then all of us will die under tyranny.
donderdag 26 februari 2015 om 10:21
En waarom bel je haar niet en stel bijvoorbeeld voor om samen een weekend naar Antwerpen te gaan? Pak jezelf aan als je zo goed weet dat dit niet aan haar kant ligt en wel aan de jouwe.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
donderdag 26 februari 2015 om 10:23
quote:merano schreef op 26 februari 2015 @ 10:21:
Afleren van ingesleten gedrag is best lastig.
Zeker waar.
En deze zin is aan de andere kant ook een makkelijk excuus.
Afleren van ingesleten gedrag is best lastig.
Zeker waar.
En deze zin is aan de andere kant ook een makkelijk excuus.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
donderdag 26 februari 2015 om 10:26
Wat heerlijk praktisch, Enn! Daar hou ik van. Goed idee om contact bij te houden in een agenda.
Merano, achteraf is het inderdaad heel simpel, maar dat halfjaar ben ik vooral bezig geweest met mezelf wijs te maken dat er wat anders was (geen tijd, eerst moet ik nog met X afspreken want die heb ik ook al een tijd niet gezien, etc.) en zo is het 'ineens' een eeuwigheid later.
Gelukkig is het wel goedgekomen met de vriendschap, maar ik noemde het als voorbeeld.
Merano, achteraf is het inderdaad heel simpel, maar dat halfjaar ben ik vooral bezig geweest met mezelf wijs te maken dat er wat anders was (geen tijd, eerst moet ik nog met X afspreken want die heb ik ook al een tijd niet gezien, etc.) en zo is het 'ineens' een eeuwigheid later.
Gelukkig is het wel goedgekomen met de vriendschap, maar ik noemde het als voorbeeld.
donderdag 26 februari 2015 om 10:30
Ik ken het, maar in andere context.
In het geval van deze vriendin zou ik gewoon met haar afspreken. Dat doe ik vaak als iets me onbedoeld gekwetst heeft, waarbij ik in de meeste gevallen merk dat een bepaald voorval helemaal niet vervelend bedoeld was.
Zelf heb ik de neiging om activiteiten met mensen die ik niet goed ken te vermijden. Tegenwoordig zeg ik vaker ja, en als ik echt niet wil leg ik de situatie zo objectief mogelijk voor aan mensen die dichtbij me staan. Zo zeiden zij twee weken geleden over een bepaalde ontmoeting dat ik inderdaad gek zou zijn om daar energie in te willen steken. Zo kan ik beter inschatten of ik me niet laat leiden door angst of verlegenheid.
In het geval van deze vriendin zou ik gewoon met haar afspreken. Dat doe ik vaak als iets me onbedoeld gekwetst heeft, waarbij ik in de meeste gevallen merk dat een bepaald voorval helemaal niet vervelend bedoeld was.
Zelf heb ik de neiging om activiteiten met mensen die ik niet goed ken te vermijden. Tegenwoordig zeg ik vaker ja, en als ik echt niet wil leg ik de situatie zo objectief mogelijk voor aan mensen die dichtbij me staan. Zo zeiden zij twee weken geleden over een bepaalde ontmoeting dat ik inderdaad gek zou zijn om daar energie in te willen steken. Zo kan ik beter inschatten of ik me niet laat leiden door angst of verlegenheid.
donderdag 26 februari 2015 om 12:09
Ik herken dit wel.
Op bepaalde momenten word ik weer even "wakkergeschud" en ga ik er weer bewuster mee bezig om dingen niet te vermijden en wel aan te pakken.
Maar na een tijdje "zakt dat weer in" en kom ik weer terecht in dat "ingesleten patroon".
Ik merk vaak ook dat iets aanvoelt als "geen zin", "geen energie" etc...
Maar eigenlijk is dat een soort "smoesje"; eigenlijk voel ik dan een soort weerstand omdat ik iets moeilijk en eng vind.
Ik heb het idee dat dat bij jou ook ongeveer zo zit.
Je zou jezelf eens kunnen afvragen welke "smoesjes" je regelmatig gebruikt. Zet deze eens allemaal op een rijtje en kijk daar regelmatig eens naar.
Dan vallen ze je misschien sneller op als ze weer tevoorschijn komen.
En als je er eentje opmerkt, stel jezelf dan vragen zoals:
Heb ik echt geen zin? Heb ik echt geen tijd?
Of ben ik aan het vermijden?
En doe ik mezelf een plezier met dat vermijden? Wat heb ik eraan?
Wat bereik ik als ik nu ophoud met vermijden en over de angstdrempel heenstap en aanpak? etc...
En nu iets concreets:
Een lijstje met "smoesjes om dingen te vermijden" en een lijstje met "redenen waarom het goed is om dingen niet te vermijden" kun je ergens neerzetten waar je regelmatig kijkt (op papier of in je telefoon, mail o.i.d.).
Daardoor word je regelmatig weer even wakkergeschud en uit je patroon gehaald.
Je zou daar ook dingen kunnen opschrijven die je in je eigen openingspost hebt gezet, die jou kunnen motiveren, zoals:
quote:
En waarom vermijd ik eigenlijk?......
Op deze manier verpruts ik van alles. Tijd om hiermee te stoppen.
...
...
(Vermoeiend he? Vind ik ook!)
Op bepaalde momenten word ik weer even "wakkergeschud" en ga ik er weer bewuster mee bezig om dingen niet te vermijden en wel aan te pakken.
Maar na een tijdje "zakt dat weer in" en kom ik weer terecht in dat "ingesleten patroon".
Ik merk vaak ook dat iets aanvoelt als "geen zin", "geen energie" etc...
Maar eigenlijk is dat een soort "smoesje"; eigenlijk voel ik dan een soort weerstand omdat ik iets moeilijk en eng vind.
Ik heb het idee dat dat bij jou ook ongeveer zo zit.
Je zou jezelf eens kunnen afvragen welke "smoesjes" je regelmatig gebruikt. Zet deze eens allemaal op een rijtje en kijk daar regelmatig eens naar.
Dan vallen ze je misschien sneller op als ze weer tevoorschijn komen.
En als je er eentje opmerkt, stel jezelf dan vragen zoals:
Heb ik echt geen zin? Heb ik echt geen tijd?
Of ben ik aan het vermijden?
En doe ik mezelf een plezier met dat vermijden? Wat heb ik eraan?
Wat bereik ik als ik nu ophoud met vermijden en over de angstdrempel heenstap en aanpak? etc...
En nu iets concreets:
Een lijstje met "smoesjes om dingen te vermijden" en een lijstje met "redenen waarom het goed is om dingen niet te vermijden" kun je ergens neerzetten waar je regelmatig kijkt (op papier of in je telefoon, mail o.i.d.).
Daardoor word je regelmatig weer even wakkergeschud en uit je patroon gehaald.
Je zou daar ook dingen kunnen opschrijven die je in je eigen openingspost hebt gezet, die jou kunnen motiveren, zoals:
quote:
En waarom vermijd ik eigenlijk?......
Op deze manier verpruts ik van alles. Tijd om hiermee te stoppen.
...
...
(Vermoeiend he? Vind ik ook!)
donderdag 26 februari 2015 om 12:12
quote:marrie3 schreef op 26 februari 2015 @ 12:09:
Ik herken dit wel.
Op bepaalde momenten word ik weer even "wakkergeschud" en ga ik er weer bewuster mee bezig om dingen niet te vermijden en wel aan te pakken.
Maar na een tijdje "zakt dat weer in" en kom ik weer terecht in dat "ingesleten patroon".
Ik merk vaak ook dat iets aanvoelt als "geen zin", "geen energie" etc...
Maar eigenlijk is dat een soort "smoesje"; eigenlijk voel ik dan een soort weerstand omdat ik iets moeilijk en eng vind.
Ik heb het idee dat dat bij jou ook ongeveer zo zit.
Je zou jezelf eens kunnen afvragen welke "smoesjes" je regelmatig gebruikt. Zet deze eens allemaal op een rijtje en kijk daar regelmatig eens naar.
Dan vallen ze je misschien sneller op als ze weer tevoorschijn komen.
En als je er eentje opmerkt, stel jezelf dan vragen zoals:
Heb ik echt geen zin? Heb ik echt geen tijd?
Of ben ik aan het vermijden?
En doe ik mezelf een plezier met dat vermijden? Wat heb ik eraan?
Wat bereik ik als ik nu ophoud met vermijden en over de angstdrempel heenstap en aanpak? etc...
En nu iets concreets:
Een lijstje met "smoesjes om dingen te vermijden" en een lijstje met "redenen waarom het goed is om dingen niet te vermijden" kun je ergens neerzetten waar je regelmatig kijkt (op papier of in je telefoon, mail o.i.d.).
Daardoor word je regelmatig weer even wakkergeschud en uit je patroon gehaald.
Je zou daar ook dingen kunnen opschrijven die je in je eigen openingspost hebt gezet, die jou kunnen motiveren, zoals:
[...]
Wat een mooie, goeie, praktische post
Ik herken dit wel.
Op bepaalde momenten word ik weer even "wakkergeschud" en ga ik er weer bewuster mee bezig om dingen niet te vermijden en wel aan te pakken.
Maar na een tijdje "zakt dat weer in" en kom ik weer terecht in dat "ingesleten patroon".
Ik merk vaak ook dat iets aanvoelt als "geen zin", "geen energie" etc...
Maar eigenlijk is dat een soort "smoesje"; eigenlijk voel ik dan een soort weerstand omdat ik iets moeilijk en eng vind.
Ik heb het idee dat dat bij jou ook ongeveer zo zit.
Je zou jezelf eens kunnen afvragen welke "smoesjes" je regelmatig gebruikt. Zet deze eens allemaal op een rijtje en kijk daar regelmatig eens naar.
Dan vallen ze je misschien sneller op als ze weer tevoorschijn komen.
En als je er eentje opmerkt, stel jezelf dan vragen zoals:
Heb ik echt geen zin? Heb ik echt geen tijd?
Of ben ik aan het vermijden?
En doe ik mezelf een plezier met dat vermijden? Wat heb ik eraan?
Wat bereik ik als ik nu ophoud met vermijden en over de angstdrempel heenstap en aanpak? etc...
En nu iets concreets:
Een lijstje met "smoesjes om dingen te vermijden" en een lijstje met "redenen waarom het goed is om dingen niet te vermijden" kun je ergens neerzetten waar je regelmatig kijkt (op papier of in je telefoon, mail o.i.d.).
Daardoor word je regelmatig weer even wakkergeschud en uit je patroon gehaald.
Je zou daar ook dingen kunnen opschrijven die je in je eigen openingspost hebt gezet, die jou kunnen motiveren, zoals:
[...]
Wat een mooie, goeie, praktische post
Now then, then now, now then, then, then, then now. - Gen. Sir Anthony Cecil Hogmanay Melchett
donderdag 26 februari 2015 om 12:27
Ik herken het ook. Ik wil een lijst gaan maken van alle dingen die ik vermijd. Die zal ik niet in 1 keer schrijven want zoals je al zegt, het is vaak lastig je eigen vermijdingsgedrag te herkennen. Maar als je probeert meer bewust te zijn van wat je niet doet en waarom, dat je steeds dingen toe kunt voegen aan die lijst. In deze situatie zou dat kunnen zijn, ik vermijd mensen die mij licht teleurgesteld hebben en ik daar niks van gezegd hebt. Als je dat opschrijft, kun je het af en toe teruglezen en als er dan zich weer zo'n situatie voordoet, weet je, o ja, ik kan er beter nu iets van zeggen zodat ik die persoon niet ga vermijden.
Ik heb er vriendschappen aan verloren, aan vermijdingsgedrag. Bv omdat ik depressief werd en me daarvoor schaamde. Ik wilde absoluut niet dat een vriendin erachter kwam dat ik depressief was. Bang dat ze me ging proberen uit mijn depressie te trekken op minder tactvolle wijze. Als ik depressief ben, voel ik me heel kwetsbaar. En kan ik niet altijd de moed opbrengen om de telefoon op te nemen. Maanden later als ik me beter voel, durf ik vervolgens ze niet meer te bellen. Weg vriendschap. Dom he.
Het is ongelovelijk in deze tijden maar ik vertoon dus vermijdingsgedrag als het gaat om telefoneren. Ik laat mensen veel liever een bericht inspreken dan dat ik opneem. Daar heb ik lang over na zitten denken waarom ik in godsnaam niet gewoon opneem. Alleen als mijn vriend belt, neem ik op. De rest luister ik de voicemail en bel ze terug.
En dat gaat terug naar mijn jeugd. Ik heb vaker slecht nieuws gekregen over de telefoon. De eerste keer was ontzettend heftig. Ik was 14 en mijn broer 16 en hij was gaan stappen met zijn vrienden s nachts. s Ochtends heel vroeg droomde ik dat de telefoon overging. Het lukte me niet goed om wakker te worden. Maar ineens besefte ik me dat de telefoon echt ging. Ik zat meteen rechtop in bed, zag dat het 5 uur s ochtends was en rende naar beneden om op te nemen. Het was mijn broer die was aangevallen tijdens het stappen door vier jongens die hem in elkaar sloegen met een ijzeren haak en hem met een mes een stuk of twintig keer in zijn rug hadden gestoken. Zijn redding was zijn dikke leren jas, zijn jas zat vol gaten maar slechts 1 messteek was erdoor gedrongen, in zijn zij. Hij was niet levensgevaarlijk gewond want hij belde zelf. Maar ik ben me natuurlijk dood geschrokken.
Daarna ging ik puberen en belde veel met vriendinnen en was die schrik allang vergeten. Toen maakte een vriendje het uit over de telefoon. Dat was voor mij onverwacht en ik vond het laag van hem het over de telefoon te doen. Maar toen had ik nog steeds geen moeite met bellen.
Op een dag zat ik op mijn werk op de benzinepomp en werd er gebeld. Ik nam op met het hele riedeltje, goeiemiddag met pompstation .... u spreekt met gladoortje. En dat bleek mijn biologische vader te zijn die ik niet meer had gezien of gesproken sinds mijn 7e, ik was toen 22. Hij heeft mijn moeder jarenlang mishandeld. Schrik. Maar ik was op mijn werk dus stond hem vriendelijk te woord en gaf hem mijn telefoonnummer. Ik moest wel want ik wilde niet dat hij mijn werk nog eens op zou bellen. Dat wilde ik niet maar het moest. Ik heb heel kort contact met hem gehad en daarna het contact verbroken.
Weer jaren later, kreeg ik een conflict met mijn baas. Ik had weer last van bursitis, accuut, en kreeg mijn armen niet meer boven mijn middel ongeveer zonder heel veel pijn. Ik had het eerder gehad maar deze keer was ik er lang meedoorgelopen. Tot het echt niet meer ging. Mijn baas vond dat ik het eerder had moeten melden. Lang verhaal. Maar hij zei ook dat bursitis helemaal niet zo'n pijn doet en dat ik best kon werken. Ook al zei mijn huisarts en de arboarts dat ik zes weken rust moest houden. Want het was nogal ernstig, ik kreeg ook pijnmedicatie mee voor reumatische problemen. Ik zat dus thuis. Maar mijn baas vond het nodig om elke dag te bellen om te vragen of ik alweer kon werken. Ik moest wel opnemen. Maar het irriteerde me mateloos. Ik fakete niks namelijk en dat dacht hij wel, heeft hij later ook toegegeven.
Toen ik overspannen werd en depressief, weer jaren later, maakte ik niet altijd mijn post open. Dat leidde natuurlijk tot aanmaningen en incassobureau's. Die gingen bellen natuurlijk. Ik was het overzicht over mijn financieen kwijt en kon soms vragen niet beantwoorden of documenten vinden. Ik heb alles betaald maar de telefoon kreeg weer een negatieve associatie.
En de laatste, meest recente, ook alweer jaren geleden, was mijn vriend zoek. Hij was op weg in de auto en kwam niet aan op het tijdstip dat hij weer terug zou zijn. Urenlang angst en beven volgde. Ik belde de politie en ziekenhuizen op uit wanhoop. Tot hij belde dat hij een ongeluk had gehad, met zijn auto in de sloot was gereden en licht gewond was maar wel naar huis kwam. Een hele opluchting zou je zeggen. Maar sindsdien neem ik de telefoon alleen nog maar op voor mijn vriend. Het was de druppel blijkbaar.
En het heeft niks met de telefoon zelf te maken natuurlijk. Maar mijn verwachting dat als iemand belt, dat waarschijnlijk iets negatiefs is. Slecht nieuws of mensen die je niet te woord wilt staan maar wel moet. Hoe redelijk die verwachting ook is van sommigen, het brengt me gewoon stress op.
Maar ik moet ook echt goed nadenken over wat ik allemaal negeer. Het sluipt erin en soms is het ook lastig te achterhalen hoe dat begonnen is. Maar ik ga het dus bijhouden, misschien is dat ook iets voor jou. En dan meteen erachter proberen te komen waarom je het negeert.
Ik heb er vriendschappen aan verloren, aan vermijdingsgedrag. Bv omdat ik depressief werd en me daarvoor schaamde. Ik wilde absoluut niet dat een vriendin erachter kwam dat ik depressief was. Bang dat ze me ging proberen uit mijn depressie te trekken op minder tactvolle wijze. Als ik depressief ben, voel ik me heel kwetsbaar. En kan ik niet altijd de moed opbrengen om de telefoon op te nemen. Maanden later als ik me beter voel, durf ik vervolgens ze niet meer te bellen. Weg vriendschap. Dom he.
Het is ongelovelijk in deze tijden maar ik vertoon dus vermijdingsgedrag als het gaat om telefoneren. Ik laat mensen veel liever een bericht inspreken dan dat ik opneem. Daar heb ik lang over na zitten denken waarom ik in godsnaam niet gewoon opneem. Alleen als mijn vriend belt, neem ik op. De rest luister ik de voicemail en bel ze terug.
En dat gaat terug naar mijn jeugd. Ik heb vaker slecht nieuws gekregen over de telefoon. De eerste keer was ontzettend heftig. Ik was 14 en mijn broer 16 en hij was gaan stappen met zijn vrienden s nachts. s Ochtends heel vroeg droomde ik dat de telefoon overging. Het lukte me niet goed om wakker te worden. Maar ineens besefte ik me dat de telefoon echt ging. Ik zat meteen rechtop in bed, zag dat het 5 uur s ochtends was en rende naar beneden om op te nemen. Het was mijn broer die was aangevallen tijdens het stappen door vier jongens die hem in elkaar sloegen met een ijzeren haak en hem met een mes een stuk of twintig keer in zijn rug hadden gestoken. Zijn redding was zijn dikke leren jas, zijn jas zat vol gaten maar slechts 1 messteek was erdoor gedrongen, in zijn zij. Hij was niet levensgevaarlijk gewond want hij belde zelf. Maar ik ben me natuurlijk dood geschrokken.
Daarna ging ik puberen en belde veel met vriendinnen en was die schrik allang vergeten. Toen maakte een vriendje het uit over de telefoon. Dat was voor mij onverwacht en ik vond het laag van hem het over de telefoon te doen. Maar toen had ik nog steeds geen moeite met bellen.
Op een dag zat ik op mijn werk op de benzinepomp en werd er gebeld. Ik nam op met het hele riedeltje, goeiemiddag met pompstation .... u spreekt met gladoortje. En dat bleek mijn biologische vader te zijn die ik niet meer had gezien of gesproken sinds mijn 7e, ik was toen 22. Hij heeft mijn moeder jarenlang mishandeld. Schrik. Maar ik was op mijn werk dus stond hem vriendelijk te woord en gaf hem mijn telefoonnummer. Ik moest wel want ik wilde niet dat hij mijn werk nog eens op zou bellen. Dat wilde ik niet maar het moest. Ik heb heel kort contact met hem gehad en daarna het contact verbroken.
Weer jaren later, kreeg ik een conflict met mijn baas. Ik had weer last van bursitis, accuut, en kreeg mijn armen niet meer boven mijn middel ongeveer zonder heel veel pijn. Ik had het eerder gehad maar deze keer was ik er lang meedoorgelopen. Tot het echt niet meer ging. Mijn baas vond dat ik het eerder had moeten melden. Lang verhaal. Maar hij zei ook dat bursitis helemaal niet zo'n pijn doet en dat ik best kon werken. Ook al zei mijn huisarts en de arboarts dat ik zes weken rust moest houden. Want het was nogal ernstig, ik kreeg ook pijnmedicatie mee voor reumatische problemen. Ik zat dus thuis. Maar mijn baas vond het nodig om elke dag te bellen om te vragen of ik alweer kon werken. Ik moest wel opnemen. Maar het irriteerde me mateloos. Ik fakete niks namelijk en dat dacht hij wel, heeft hij later ook toegegeven.
Toen ik overspannen werd en depressief, weer jaren later, maakte ik niet altijd mijn post open. Dat leidde natuurlijk tot aanmaningen en incassobureau's. Die gingen bellen natuurlijk. Ik was het overzicht over mijn financieen kwijt en kon soms vragen niet beantwoorden of documenten vinden. Ik heb alles betaald maar de telefoon kreeg weer een negatieve associatie.
En de laatste, meest recente, ook alweer jaren geleden, was mijn vriend zoek. Hij was op weg in de auto en kwam niet aan op het tijdstip dat hij weer terug zou zijn. Urenlang angst en beven volgde. Ik belde de politie en ziekenhuizen op uit wanhoop. Tot hij belde dat hij een ongeluk had gehad, met zijn auto in de sloot was gereden en licht gewond was maar wel naar huis kwam. Een hele opluchting zou je zeggen. Maar sindsdien neem ik de telefoon alleen nog maar op voor mijn vriend. Het was de druppel blijkbaar.
En het heeft niks met de telefoon zelf te maken natuurlijk. Maar mijn verwachting dat als iemand belt, dat waarschijnlijk iets negatiefs is. Slecht nieuws of mensen die je niet te woord wilt staan maar wel moet. Hoe redelijk die verwachting ook is van sommigen, het brengt me gewoon stress op.
Maar ik moet ook echt goed nadenken over wat ik allemaal negeer. Het sluipt erin en soms is het ook lastig te achterhalen hoe dat begonnen is. Maar ik ga het dus bijhouden, misschien is dat ook iets voor jou. En dan meteen erachter proberen te komen waarom je het negeert.
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
donderdag 26 februari 2015 om 12:29
Ik heb het op een ander gebied:Ik heb/had last van een soort smetvrees. Maar misschien kan bij jou hetzelfde helpen:als ik de neiging heb om iets te vermijden, ga ik smoesjes verzinnen. Dan vertel Ik mezelf dat ik het heus wel durf maar niet doe omdat. .... (vul maar in) Als Ik dit nu bij mezelf merk, hou ik me het citaat voor wat ik ooit las: als ik iets wil vermijden, ga ik het juist doen, en nog 10x ook! Maar t is vechten tegen jezelf soms hè?
Vertrouwen - als je alles loslaat, heb je twee handen vrij
donderdag 26 februari 2015 om 13:20
Wat een fijne reacties, dank jullie wel.
@Marrie3, inderdaad: geen zin, kost te veel energie, dat soort gedachten. Knap eigenlijk hoe goed mensen zichzelf voor de gek kunnen houden.
@Gladoortje, ik herken het contact vermijden wanneer je je niet zo happy voelt. Dat is ook een lastige.
Slim om een lijst te maken met wat je vermijdt. Zal ik ook gaan doen.
Wat rot van je telefoonangst. Ik ben ook heel blij met nummerherkenning en soms neem ik niet op, ook omdat het me overvalt. Dan ben ik net ergens mee bezig of ik heb er gewoon niet zo'n zin in. Ik probeer dan terug te bellen als het wat beter uitkomt. Is dat een idee?
@Leahv, dat is mijn tactiek ook. Juist oefenen om te je angst te leren dat het niet eng is. Maar dan moet je wel eerst weten dat je smoesjes aan het verzinnen bent! Hoe merk jij dat bij jezelf?
@Marrie3, inderdaad: geen zin, kost te veel energie, dat soort gedachten. Knap eigenlijk hoe goed mensen zichzelf voor de gek kunnen houden.
@Gladoortje, ik herken het contact vermijden wanneer je je niet zo happy voelt. Dat is ook een lastige.
Slim om een lijst te maken met wat je vermijdt. Zal ik ook gaan doen.
Wat rot van je telefoonangst. Ik ben ook heel blij met nummerherkenning en soms neem ik niet op, ook omdat het me overvalt. Dan ben ik net ergens mee bezig of ik heb er gewoon niet zo'n zin in. Ik probeer dan terug te bellen als het wat beter uitkomt. Is dat een idee?
@Leahv, dat is mijn tactiek ook. Juist oefenen om te je angst te leren dat het niet eng is. Maar dan moet je wel eerst weten dat je smoesjes aan het verzinnen bent! Hoe merk jij dat bij jezelf?
donderdag 26 februari 2015 om 13:53
Ik bel idd later terug meestal. Dat vinden mensen ook prima meestal. Maar het kan natuurlijk ook gebeuren dat er iets is met mijn vriend, een ongeluk bv. Ik ga vaak wel meteen de voicemail luisteren.
Maar eigenlijk sluipt er daar alweer een smoesje in. Want ik kan blijven vermijden als ik later terugbel. Ik denk dat een bepaalde mate van vermijding voor iedereen wel herkenbaar is. Ik probeer onderscheid te maken, vermijd ik dit uit angst/schaamte/negatieve emotie of is het redelijk normaal om dit te willen vermijden?
Voorbeeld, ik vermijd het soms, niet altijd, om samen met mijn vriend naar de dierenarts te gaan met een ziek dier. Ik heb geen rijbewijs dus gaan we altijd samen. Alleen soms wil ik niet mee. Eerst dacht ik dat dat kwam door de nare dingen die ik daar heb meegemaakt. En dat is vrij normaal, dat je er nare herinneringen aan hebt en er niet graag heen gaat. En in sommige gevallen vond ik mijn vermijding dus terecht. Maar soms snapte ik niet waarom ik ineens zo'n weerstand voelde om mee te gaan. Geen zin, dat past niet bij mij als het gaat om plicht of verantwoordelijkheid. En als een dier bang is en ik kan ze beter kalmeren dan mijn vriend of de dierenarts, ga ik wel mee. Bij inslapen ook. Waarom dan toch die vermijding? Lang gepiekerd. Nu ben ik erachter. Mijn dierenarts is iemand die, onbewust, steeds naar mensen hun mond kijkt als hij tegen ze praat ipv de ogen. Dat hebben sommige mensen, en dat is een gewoonte die niks betekent. Maar ik heb een heel slecht gebit waar ik me voor schaam. Ik kwam er al toen mijn gebit nog goed was. En toen ging ik wel altijd mee. Suf he.
En nu heb ik alweer een smoes bedacht, ik ga wel weer altijd mee, als ik mijn tanden heb laten fixen. Maar dat kan nog wel een jaar duren. Bovendien kijkt mijn dierenarts bij iedereen zo naar de mond, dat heeft niks te maken met mijn gebit of mij. En ik schaam me dan wel voor mijn gebit, het is zo geworden door ptss, niet door harddrugs of verwaarlozing. Maar dat vertel ik niemand. Dus logisch als mensen dan een slechte indruk van me krijgen, ik laat ze in het ongewisse daarover.
Ik heb besloten nu dat ik voortaan gewoon meega. Ik durf best te vertellen dat ik ptss heb namelijk. Nu wel. Dus mocht iemand ernaar vragen, kan ik netjes een antwoord lispelen. Mijn vriend is altijd heel rustig en bedaard dus in sommige gevallen is het handig dat ik in de wachtkamer blijf. Ik wil niet dat mijn paniek invloed heeft op de behandeling of de stress van mijn dier verergert. Maar dan zie ik wel de dierenarts en vermijd ik niet meer. Want ik vermijd de dierenarts en niet de narigheden die je er mee kan maken. Het duurde wel even voor ik daar achter kwam trouwens.
Maar eigenlijk sluipt er daar alweer een smoesje in. Want ik kan blijven vermijden als ik later terugbel. Ik denk dat een bepaalde mate van vermijding voor iedereen wel herkenbaar is. Ik probeer onderscheid te maken, vermijd ik dit uit angst/schaamte/negatieve emotie of is het redelijk normaal om dit te willen vermijden?
Voorbeeld, ik vermijd het soms, niet altijd, om samen met mijn vriend naar de dierenarts te gaan met een ziek dier. Ik heb geen rijbewijs dus gaan we altijd samen. Alleen soms wil ik niet mee. Eerst dacht ik dat dat kwam door de nare dingen die ik daar heb meegemaakt. En dat is vrij normaal, dat je er nare herinneringen aan hebt en er niet graag heen gaat. En in sommige gevallen vond ik mijn vermijding dus terecht. Maar soms snapte ik niet waarom ik ineens zo'n weerstand voelde om mee te gaan. Geen zin, dat past niet bij mij als het gaat om plicht of verantwoordelijkheid. En als een dier bang is en ik kan ze beter kalmeren dan mijn vriend of de dierenarts, ga ik wel mee. Bij inslapen ook. Waarom dan toch die vermijding? Lang gepiekerd. Nu ben ik erachter. Mijn dierenarts is iemand die, onbewust, steeds naar mensen hun mond kijkt als hij tegen ze praat ipv de ogen. Dat hebben sommige mensen, en dat is een gewoonte die niks betekent. Maar ik heb een heel slecht gebit waar ik me voor schaam. Ik kwam er al toen mijn gebit nog goed was. En toen ging ik wel altijd mee. Suf he.
En nu heb ik alweer een smoes bedacht, ik ga wel weer altijd mee, als ik mijn tanden heb laten fixen. Maar dat kan nog wel een jaar duren. Bovendien kijkt mijn dierenarts bij iedereen zo naar de mond, dat heeft niks te maken met mijn gebit of mij. En ik schaam me dan wel voor mijn gebit, het is zo geworden door ptss, niet door harddrugs of verwaarlozing. Maar dat vertel ik niemand. Dus logisch als mensen dan een slechte indruk van me krijgen, ik laat ze in het ongewisse daarover.
Ik heb besloten nu dat ik voortaan gewoon meega. Ik durf best te vertellen dat ik ptss heb namelijk. Nu wel. Dus mocht iemand ernaar vragen, kan ik netjes een antwoord lispelen. Mijn vriend is altijd heel rustig en bedaard dus in sommige gevallen is het handig dat ik in de wachtkamer blijf. Ik wil niet dat mijn paniek invloed heeft op de behandeling of de stress van mijn dier verergert. Maar dan zie ik wel de dierenarts en vermijd ik niet meer. Want ik vermijd de dierenarts en niet de narigheden die je er mee kan maken. Het duurde wel even voor ik daar achter kwam trouwens.
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
donderdag 26 februari 2015 om 20:16
Leuk, Appelstroop, dat heb ik ook gedaan met het aanpakken van mijn sociale fobie. Zo moest ik naar een vergadering van een clubje en gaf mezelf de opdracht om iets te laat te komen en om tijdens de vergadering naar het toilet te gaan (eng, want je voelt je bekeken enzo, maar je gaat er niet dood van). Maar ik vind dat wel iets anders, omdat het me duidelijk was dat ik die dingen vermeed omdat ik ze eng vond. Het is gek dat er dingen over zijn waarbij ik vaak pas na maanden door heb dat ik ze vermijd. Maar misschien is het toch wel hetzelfde? (Wie had het over vaag? )
@Gladoortje, stapje voor stapje. Terugbellen als iemand gebeld heeft, is al minder eng dan meteen oppakken maar ook enger dan helemaal niets doen (of het door je man laten opknappen). En als dat dan vaker lukt, ga je over naar de volgende stap: oppakken als je het nummer herkent ofzo. Zo doe ik dat in elk geval, heel kleine stapjes.
@Gladoortje, stapje voor stapje. Terugbellen als iemand gebeld heeft, is al minder eng dan meteen oppakken maar ook enger dan helemaal niets doen (of het door je man laten opknappen). En als dat dan vaker lukt, ga je over naar de volgende stap: oppakken als je het nummer herkent ofzo. Zo doe ik dat in elk geval, heel kleine stapjes.
vrijdag 27 februari 2015 om 10:01
@NowThen> Dankje; ik ben dan ook een expert wat betreft vermijden; ben er erg goed in
@Ikeaverslaafde> Nog een tip die je misschien kunt gebruiken: Maak een afspraak met iemand anders om je af een toe een figuurlijk "schopje onder je ****" te geven.
Misschien ken je een lotgenoot o.i.d., iemand die ook bezig is geweest te werken aan sociale angst/straatvrees. Of anders iemand uit je directe omgeving die jou goed kent. Als zo iemand gedrag bij jou opmerkt dat lijkt op vermijdingsgedrag, kan diegene wat "irritante" vragen gaan stellen.
@Ikeaverslaafde> Nog een tip die je misschien kunt gebruiken: Maak een afspraak met iemand anders om je af een toe een figuurlijk "schopje onder je ****" te geven.
Misschien ken je een lotgenoot o.i.d., iemand die ook bezig is geweest te werken aan sociale angst/straatvrees. Of anders iemand uit je directe omgeving die jou goed kent. Als zo iemand gedrag bij jou opmerkt dat lijkt op vermijdingsgedrag, kan diegene wat "irritante" vragen gaan stellen.
vrijdag 27 februari 2015 om 10:07
quote:ikeaverslaafde schreef op 26 februari 2015 @ 20:16:
Leuk, Appelstroop, dat heb ik ook gedaan met het aanpakken van mijn sociale fobie. Zo moest ik naar een vergadering van een clubje en gaf mezelf de opdracht om iets te laat te komen en om tijdens de vergadering naar het toilet te gaan (eng, want je voelt je bekeken enzo, maar je gaat er niet dood van). Maar ik vind dat wel iets anders, omdat het me duidelijk was dat ik die dingen vermeed omdat ik ze eng vond. Het is gek dat er dingen over zijn waarbij ik vaak pas na maanden door heb dat ik ze vermijd. Maar misschien is het toch wel hetzelfde? (Wie had het over vaag? )
Bij mij is dat inderdaad hetzelfde. Ik ben zo goed geworden in mezelf voor de gek houden, dat ik ook daadwerkelijk kan vergeten om iets te doen dat ik eigenlijk niet leuk vind, of waar ik tegenop zie.
Leuk, Appelstroop, dat heb ik ook gedaan met het aanpakken van mijn sociale fobie. Zo moest ik naar een vergadering van een clubje en gaf mezelf de opdracht om iets te laat te komen en om tijdens de vergadering naar het toilet te gaan (eng, want je voelt je bekeken enzo, maar je gaat er niet dood van). Maar ik vind dat wel iets anders, omdat het me duidelijk was dat ik die dingen vermeed omdat ik ze eng vond. Het is gek dat er dingen over zijn waarbij ik vaak pas na maanden door heb dat ik ze vermijd. Maar misschien is het toch wel hetzelfde? (Wie had het over vaag? )
Bij mij is dat inderdaad hetzelfde. Ik ben zo goed geworden in mezelf voor de gek houden, dat ik ook daadwerkelijk kan vergeten om iets te doen dat ik eigenlijk niet leuk vind, of waar ik tegenop zie.
If none of us is prepared to die for freedom, then all of us will die under tyranny.
vrijdag 27 februari 2015 om 10:19
Heb je niet gewoon iets laten gaan wat toch al niet zoveel voorstelde? Zij heeft toch net zoveel van zich laten horen als jij?
Je gaat je nu realiseren dat je het jammer vindt om het contact te laten verwateren en misschien wil je wel de beslissing nemen om toch weer toenadering te zoeken. Als je dat graag wilt maar niet doet ja dan begint misschien het vermijden. Zij vermijdt tot nu toe eerder jou door met een ander op vakantie te gaan. Ik zie het probleem niet.
Je gaat je nu realiseren dat je het jammer vindt om het contact te laten verwateren en misschien wil je wel de beslissing nemen om toch weer toenadering te zoeken. Als je dat graag wilt maar niet doet ja dan begint misschien het vermijden. Zij vermijdt tot nu toe eerder jou door met een ander op vakantie te gaan. Ik zie het probleem niet.
vrijdag 27 februari 2015 om 10:32
Wat een herkenning!!
Dit is erg herkenbaar voor mij. Het vermijden van negatieve emoties. Heel menselijk maar ik word er gek van.
Zo kost het me enorm veel moeite om bijvoorbeeld een mail te lezen van iemand. Die open ik soms helemaal niet, uit angst voor bepaalde kritiek (ook voortkomend uit ervaring). Ook telefoontjes kan ik soms gewoon laten gaan. Ik heb hier veel last van, maar gek genoeg is het een hele bevalling om het allemaal weer aan te gaan.
Ik denk dat de mensen die schrijven dat het onder ogen kunnen zien dát je vermijdt het halve werk is gelijk hebben. Zo voelt het niet, want je doet het nog steeds, maar dat is gewoon echt t beste dat nu kan....probeer daar ook trots op te zijn.
You go from here.
Mij hebben de boeken van Gijs Jansen ('Omarm jezelf') en bv Russ Harris erg geholpen. Zij hanteren de ACT methode, en dat is zo verhelderend voor me geweest. Misschien kun je kijken of hun boeken iets voor je zijn.
Dit is erg herkenbaar voor mij. Het vermijden van negatieve emoties. Heel menselijk maar ik word er gek van.
Zo kost het me enorm veel moeite om bijvoorbeeld een mail te lezen van iemand. Die open ik soms helemaal niet, uit angst voor bepaalde kritiek (ook voortkomend uit ervaring). Ook telefoontjes kan ik soms gewoon laten gaan. Ik heb hier veel last van, maar gek genoeg is het een hele bevalling om het allemaal weer aan te gaan.
Ik denk dat de mensen die schrijven dat het onder ogen kunnen zien dát je vermijdt het halve werk is gelijk hebben. Zo voelt het niet, want je doet het nog steeds, maar dat is gewoon echt t beste dat nu kan....probeer daar ook trots op te zijn.
You go from here.
Mij hebben de boeken van Gijs Jansen ('Omarm jezelf') en bv Russ Harris erg geholpen. Zij hanteren de ACT methode, en dat is zo verhelderend voor me geweest. Misschien kun je kijken of hun boeken iets voor je zijn.
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zaterdag 28 februari 2015 om 08:52
Oooh dit topic gaat ook over mij. Ik ben een Vermijder pur sang, en dan Vermijder met een hoofdletter V.
Ik vermijd zóveel, en het erge is: dat kost mij ook zoveel energie. Want ik voel mij ook nog eens super schuldig vanwege het vermijden. Zó zwaar vermoeiend. Ik vraag me vaak af waarom ik het mij zelf allemaal aandoe.
Ik zal vanavond wanneer ik iets meer tijd heb de reacties eens doorlezen. Daar staan volgens mij wel nuttige dingen in.
Ik vermijd zóveel, en het erge is: dat kost mij ook zoveel energie. Want ik voel mij ook nog eens super schuldig vanwege het vermijden. Zó zwaar vermoeiend. Ik vraag me vaak af waarom ik het mij zelf allemaal aandoe.
Ik zal vanavond wanneer ik iets meer tijd heb de reacties eens doorlezen. Daar staan volgens mij wel nuttige dingen in.