Psyche
alle pijlers
Draagmoeder zonder eigen kinderwens?
woensdag 11 maart 2015 om 17:43
Wist niet goed onder welke pijler ik dit het beste kon zetten, maar denk dat hij hier het beste past.
Eén van mijn beste vriendinnen kan niet zelf zwanger worden, maar heeft wel een hele grote kinderwens.
Ik persoonlijk heb geen kinderwens, maar heb (voor zover ik weet) een normaal functionerende baarmoeder en eierstokken.
Nu was ik me een beetje aan het oriënteren wat ik eventueel voor hun kan betekenen.
Ik heb al wel gezien dat hoogtechnologisch draagmoederschap sowieso niet kan (dus eitje van vriendin + zaadje van haar vriend), omdat het UMC als eis heeft dat draagmoeder een normale zwangerschap en bevalling heeft gehad.
Maar laagtechnologisch (dus met mijn eitje), zou wel mogen/kunnen.
Korte situatieschets: ik ben zelf 34, nooit kinderwens gehad. Op dit moment heb ik geen vriend, mijn laatste relatie is gestrand omdat mijn ex wel een kinderwens had.
Ik snap dat er tijdens een zwangerschap allerlei hormonen door het lichaam gieren, die mogelijk dingen kunnen veranderen. Aan de ene kant denk ik, mocht een kinderwens hierdoor de kop op steken, dat dit beter nu kan gebeuren dan over 10 jaar? Maar het maakt het afstaan natuurlijk wel veel zwaarder..
Verder vroeg ik me af of het misschien verstandig zou zijn om bijvoorbeeld eerst met een psycholoog te praten die hier meer ervaring mee heeft? Iemand ervaring hiermee?
En zijn hier mensen die draagmoeder zijn (of kennen) zonder eigen kinderen?
Bedankt alvast voor het reageren!
Eén van mijn beste vriendinnen kan niet zelf zwanger worden, maar heeft wel een hele grote kinderwens.
Ik persoonlijk heb geen kinderwens, maar heb (voor zover ik weet) een normaal functionerende baarmoeder en eierstokken.
Nu was ik me een beetje aan het oriënteren wat ik eventueel voor hun kan betekenen.
Ik heb al wel gezien dat hoogtechnologisch draagmoederschap sowieso niet kan (dus eitje van vriendin + zaadje van haar vriend), omdat het UMC als eis heeft dat draagmoeder een normale zwangerschap en bevalling heeft gehad.
Maar laagtechnologisch (dus met mijn eitje), zou wel mogen/kunnen.
Korte situatieschets: ik ben zelf 34, nooit kinderwens gehad. Op dit moment heb ik geen vriend, mijn laatste relatie is gestrand omdat mijn ex wel een kinderwens had.
Ik snap dat er tijdens een zwangerschap allerlei hormonen door het lichaam gieren, die mogelijk dingen kunnen veranderen. Aan de ene kant denk ik, mocht een kinderwens hierdoor de kop op steken, dat dit beter nu kan gebeuren dan over 10 jaar? Maar het maakt het afstaan natuurlijk wel veel zwaarder..
Verder vroeg ik me af of het misschien verstandig zou zijn om bijvoorbeeld eerst met een psycholoog te praten die hier meer ervaring mee heeft? Iemand ervaring hiermee?
En zijn hier mensen die draagmoeder zijn (of kennen) zonder eigen kinderen?
Bedankt alvast voor het reageren!
woensdag 11 maart 2015 om 18:20
quote:haedor schreef op 11 maart 2015 @ 18:18:
[...]
Tja, dat soort dingen weet ik inderdaad allemaal niet. Zal wel met soort contract worden gewerkt ofzo? En gaat natuurlijk ook voor een groot deel op vertrouwen?Nja, denk daar wel over na. Ik weet niet hoe je in NL draagmoederschap op papier regelt. De kans dat ze er vanaf zien acht ik vrij klein. Maar stel he, je bent straks 7 maanden zwanger en dat stel overkomt iets. Wat dan?
[...]
Tja, dat soort dingen weet ik inderdaad allemaal niet. Zal wel met soort contract worden gewerkt ofzo? En gaat natuurlijk ook voor een groot deel op vertrouwen?Nja, denk daar wel over na. Ik weet niet hoe je in NL draagmoederschap op papier regelt. De kans dat ze er vanaf zien acht ik vrij klein. Maar stel he, je bent straks 7 maanden zwanger en dat stel overkomt iets. Wat dan?
woensdag 11 maart 2015 om 18:24
Ik zou er eerst met hen over praten.
Wat zouden jullie ervan vinden als ik..
Hebben jullie weleens nagedacht over draagmoeder etc.
Geef ze de kans om daar lang en goed over na te denken.
Hele lieve mensen hebben het mij ook aangeboden en toch is het een heftig iets. Ook al kun je zelf niet zwanger raken. Vaak is het zwanger zijn al een deel van de kinderwens.
En als dan iemand anders zwanger is van jouw kind, of eigenlijk kind van vriend en draagmoeder kan dat voelen als falen en je schuldig voelen.
Tenminste, dat was mijn gevoel.
Ik zou het, mocht het wel gaan gebeuren, wel contractueel opstellen.
Wat als.. Want er zijn nogal al wat dingen die er kunnen gebeuren in 9 maanden.
Wat zouden jullie ervan vinden als ik..
Hebben jullie weleens nagedacht over draagmoeder etc.
Geef ze de kans om daar lang en goed over na te denken.
Hele lieve mensen hebben het mij ook aangeboden en toch is het een heftig iets. Ook al kun je zelf niet zwanger raken. Vaak is het zwanger zijn al een deel van de kinderwens.
En als dan iemand anders zwanger is van jouw kind, of eigenlijk kind van vriend en draagmoeder kan dat voelen als falen en je schuldig voelen.
Tenminste, dat was mijn gevoel.
Ik zou het, mocht het wel gaan gebeuren, wel contractueel opstellen.
Wat als.. Want er zijn nogal al wat dingen die er kunnen gebeuren in 9 maanden.
That's a fine looking high horse, what you got in the stable!
woensdag 11 maart 2015 om 18:25
quote:matroesjka_ schreef op 11 maart 2015 @ 18:20:
[...]
Nja, denk daar wel over na. Ik weet niet hoe je in NL draagmoederschap op papier regelt. De kans dat ze er vanaf zien acht ik vrij klein. Maar stel he, je bent straks 7 maanden zwanger en dat stel overkomt iets. Wat dan?
Ja, dat zijn de praktische dingen. De vrouw die het kind draagt en baart is wettelijk de moeder en kan afstand doen. De wensouders kunnen het kindje dan adopteren na een jaar voor haar/hem gezorgd te hebben. Best apart eigenlijk.
Maar doel van het topic was voor mij eigenlijk meer hoe je wat meer zicht/grip kan krijgen of je het wel zou willen/aan zou kunnen.
Alhoewel de praktische dingen ook interessant zijn, maar psychisch wat minder ingrijpend
[...]
Nja, denk daar wel over na. Ik weet niet hoe je in NL draagmoederschap op papier regelt. De kans dat ze er vanaf zien acht ik vrij klein. Maar stel he, je bent straks 7 maanden zwanger en dat stel overkomt iets. Wat dan?
Ja, dat zijn de praktische dingen. De vrouw die het kind draagt en baart is wettelijk de moeder en kan afstand doen. De wensouders kunnen het kindje dan adopteren na een jaar voor haar/hem gezorgd te hebben. Best apart eigenlijk.
Maar doel van het topic was voor mij eigenlijk meer hoe je wat meer zicht/grip kan krijgen of je het wel zou willen/aan zou kunnen.
Alhoewel de praktische dingen ook interessant zijn, maar psychisch wat minder ingrijpend
woensdag 11 maart 2015 om 18:26
Wat een mooie gedachte. Alleen al dat je je hierin wil verdiepen en het uitzoekt!
Ik zou het eerst zelf meer uitzoeken. Omdat je dan weer wat beter weet waar je aan toe bent. Natuurlijk kun je altijd nog besluiten om het niet te doen, maar als je het nu al aangeeft, zorgt dat misschien voor toch een soort teleurstelling bij je vrienden als je niet meer wil en voel jij misschien wat meer druk om het te gaan doen.
En ik moest er ook om lachen, maar twerkqueen heeft wel gelijk. Herstellen van een zwangerschap kan lang duren en het kan blijvende veranderingen opleveren.
Je moet heel sterk in je schoenen staan om dit te doen, maar dat weet je wel want je denkt er goed over na.
Ik zou het eerst zelf meer uitzoeken. Omdat je dan weer wat beter weet waar je aan toe bent. Natuurlijk kun je altijd nog besluiten om het niet te doen, maar als je het nu al aangeeft, zorgt dat misschien voor toch een soort teleurstelling bij je vrienden als je niet meer wil en voel jij misschien wat meer druk om het te gaan doen.
En ik moest er ook om lachen, maar twerkqueen heeft wel gelijk. Herstellen van een zwangerschap kan lang duren en het kan blijvende veranderingen opleveren.
Je moet heel sterk in je schoenen staan om dit te doen, maar dat weet je wel want je denkt er goed over na.
woensdag 11 maart 2015 om 18:28
quote:haedor schreef op 11 maart 2015 @ 18:25:
[...]
Ja, dat zijn de praktische dingen. De vrouw die het kind draagt en baart is wettelijk de moeder en kan afstand doen. De wensouders kunnen het kindje dan adopteren na een jaar voor haar/hem gezorgd te hebben. Best apart eigenlijk.
Maar doel van het topic was voor mij eigenlijk meer hoe je wat meer zicht/grip kan krijgen of je het wel zou willen/aan zou kunnen.
Alhoewel de praktische dingen ook interessant zijn, maar psychisch wat minder ingrijpend Dat is het hele punt er van: als de ouders om wat voor reden dan ook uit het zicht verdwijnen, ben jij dan bereid kind zelf op te voeden? Of anders in staat kind alsnog af te staan?
[...]
Ja, dat zijn de praktische dingen. De vrouw die het kind draagt en baart is wettelijk de moeder en kan afstand doen. De wensouders kunnen het kindje dan adopteren na een jaar voor haar/hem gezorgd te hebben. Best apart eigenlijk.
Maar doel van het topic was voor mij eigenlijk meer hoe je wat meer zicht/grip kan krijgen of je het wel zou willen/aan zou kunnen.
Alhoewel de praktische dingen ook interessant zijn, maar psychisch wat minder ingrijpend Dat is het hele punt er van: als de ouders om wat voor reden dan ook uit het zicht verdwijnen, ben jij dan bereid kind zelf op te voeden? Of anders in staat kind alsnog af te staan?
woensdag 11 maart 2015 om 18:30
quote:O.L.L.A schreef op 11 maart 2015 @ 18:24:
Ik zou er eerst met hen over praten.
Wat zouden jullie ervan vinden als ik..
Hebben jullie weleens nagedacht over draagmoeder etc.
Geef ze de kans om daar lang en goed over na te denken.
Hele lieve mensen hebben het mij ook aangeboden en toch is het een heftig iets. Ook al kun je zelf niet zwanger raken. Vaak is het zwanger zijn al een deel van de kinderwens.
En als dan iemand anders zwanger is van jouw kind, of eigenlijk kind van vriend en draagmoeder kan dat voelen als falen en je schuldig voelen.
Tenminste, dat was mijn gevoel.
Ik zou het, mocht het wel gaan gebeuren, wel contractueel opstellen.
Wat als.. Want er zijn nogal al wat dingen die er kunnen gebeuren in 9 maanden.
Bedankt voor je reactie. Misschien moet ik het inderdaad gewoon eens ter sprake brengen. Maar ik wil voorkomen dat zij er lang en hard over nadenken en uiteindelijk het wel willen. En dat ik dan ook nog eens nagedacht heb, en me heb bedacht.. vandaar nu gewoon wat laagdrempelig eerst eens een topic voor wat andere zienswijzen.
Bij jou gaat het ook niet 'vanzelf' dus? Sterkte daarmee
Ik zou er eerst met hen over praten.
Wat zouden jullie ervan vinden als ik..
Hebben jullie weleens nagedacht over draagmoeder etc.
Geef ze de kans om daar lang en goed over na te denken.
Hele lieve mensen hebben het mij ook aangeboden en toch is het een heftig iets. Ook al kun je zelf niet zwanger raken. Vaak is het zwanger zijn al een deel van de kinderwens.
En als dan iemand anders zwanger is van jouw kind, of eigenlijk kind van vriend en draagmoeder kan dat voelen als falen en je schuldig voelen.
Tenminste, dat was mijn gevoel.
Ik zou het, mocht het wel gaan gebeuren, wel contractueel opstellen.
Wat als.. Want er zijn nogal al wat dingen die er kunnen gebeuren in 9 maanden.
Bedankt voor je reactie. Misschien moet ik het inderdaad gewoon eens ter sprake brengen. Maar ik wil voorkomen dat zij er lang en hard over nadenken en uiteindelijk het wel willen. En dat ik dan ook nog eens nagedacht heb, en me heb bedacht.. vandaar nu gewoon wat laagdrempelig eerst eens een topic voor wat andere zienswijzen.
Bij jou gaat het ook niet 'vanzelf' dus? Sterkte daarmee
woensdag 11 maart 2015 om 18:31
woensdag 11 maart 2015 om 18:33
quote:haedor schreef op 11 maart 2015 @ 18:30:
[...]
Bedankt voor je reactie. Misschien moet ik het inderdaad gewoon eens ter sprake brengen. Maar ik wil voorkomen dat zij er lang en hard over nadenken en uiteindelijk het wel willen. En dat ik dan ook nog eens nagedacht heb, en me heb bedacht.. vandaar nu gewoon wat laagdrempelig eerst eens een topic voor wat andere zienswijzen.
Bij jou gaat het ook niet 'vanzelf' dus? Sterkte daarmee
Voor mij is het helaas voorbij. Geen kinderen hier.
Liefje, dit kun je ook in het gesprek met hen ook noemen. Dat het nog maar een gedachte en wens van jou is maar dat je er zelf ook nog goed over moet denken en onderzoek wil doen.
Er zijn ook psychologen en therapeuten die systeemgesprekken houden. Dan zou je er met zijn 3en over kunnen praten met psycholoog/ therapeut.
Het is niet zomaar iets.
[...]
Bedankt voor je reactie. Misschien moet ik het inderdaad gewoon eens ter sprake brengen. Maar ik wil voorkomen dat zij er lang en hard over nadenken en uiteindelijk het wel willen. En dat ik dan ook nog eens nagedacht heb, en me heb bedacht.. vandaar nu gewoon wat laagdrempelig eerst eens een topic voor wat andere zienswijzen.
Bij jou gaat het ook niet 'vanzelf' dus? Sterkte daarmee
Voor mij is het helaas voorbij. Geen kinderen hier.
Liefje, dit kun je ook in het gesprek met hen ook noemen. Dat het nog maar een gedachte en wens van jou is maar dat je er zelf ook nog goed over moet denken en onderzoek wil doen.
Er zijn ook psychologen en therapeuten die systeemgesprekken houden. Dan zou je er met zijn 3en over kunnen praten met psycholoog/ therapeut.
Het is niet zomaar iets.
That's a fine looking high horse, what you got in the stable!
woensdag 11 maart 2015 om 18:36
quote:matroesjka_ schreef op 11 maart 2015 @ 18:28:
[...]
Dat is het hele punt er van: als de ouders om wat voor reden dan ook uit het zicht verdwijnen, ben jij dan bereid kind zelf op te voeden? Of anders in staat kind alsnog af te staan?
O zo bedoel je het. Ja, dat is een goede. Afstaan aan een onbekende vind ik wel weer wat heel anders, maar zelf opvoeden heb ik natuurlijk ook niet in de planning.
Dank je, weer wat om over na te denken
[...]
Dat is het hele punt er van: als de ouders om wat voor reden dan ook uit het zicht verdwijnen, ben jij dan bereid kind zelf op te voeden? Of anders in staat kind alsnog af te staan?
O zo bedoel je het. Ja, dat is een goede. Afstaan aan een onbekende vind ik wel weer wat heel anders, maar zelf opvoeden heb ik natuurlijk ook niet in de planning.
Dank je, weer wat om over na te denken
woensdag 11 maart 2015 om 18:37
Wat een mooi gebaar van TO!
Wij hebben zelf in de vrienden kring een ''homo'' paar die zo een kind hebben gekregen. De biologische moeder is een goede vriendin van hen die van zichzelf al kinderen had. Zelf ziet ze de klein als ''hun'' kind en niet dat van haar. De relatie die ze heeft met het kindje is die van een lieve tante.
Zij heeft aan haar eigen kinderen uitgelegd dat de baby een cadeautje voor het stel was. Het stel probeert het kindje op een spelende wijs manier uit te leggen dat het kindje uit de buik van ''tante...'' komt. Maar dat hun Pa en pappa zijn. Ze zijn er heel erg open over...
De zwangerschap was voor haar zwaar omdat je toch iets in je voelt groeien en er afstand van gaat doen. Toen we op kraam viste gingen hadden we nooit zo veel liefde tussen volwassen meegemaakt. Zelfs afstand doen van de kleine bleek minder zwaar te zijn want ze kom hem / haar altijd opzoeken.
Het moeilijke voor de draagmoeder was na de bevalling de lichamelijke verschijnselen zoals lekkende borsten maar er is geen baby. Dat soort dingen zijn een beetje lastig. O, ja en bij de notaris even goed vast leggen hoe je gaat doen met je testament en de voogdij. Stel dat 1 van de ouders komt te overlijden? Of jij komt te overlijden en je hebt intussen tijd een partner?
Wij hebben zelf in de vrienden kring een ''homo'' paar die zo een kind hebben gekregen. De biologische moeder is een goede vriendin van hen die van zichzelf al kinderen had. Zelf ziet ze de klein als ''hun'' kind en niet dat van haar. De relatie die ze heeft met het kindje is die van een lieve tante.
Zij heeft aan haar eigen kinderen uitgelegd dat de baby een cadeautje voor het stel was. Het stel probeert het kindje op een spelende wijs manier uit te leggen dat het kindje uit de buik van ''tante...'' komt. Maar dat hun Pa en pappa zijn. Ze zijn er heel erg open over...
De zwangerschap was voor haar zwaar omdat je toch iets in je voelt groeien en er afstand van gaat doen. Toen we op kraam viste gingen hadden we nooit zo veel liefde tussen volwassen meegemaakt. Zelfs afstand doen van de kleine bleek minder zwaar te zijn want ze kom hem / haar altijd opzoeken.
Het moeilijke voor de draagmoeder was na de bevalling de lichamelijke verschijnselen zoals lekkende borsten maar er is geen baby. Dat soort dingen zijn een beetje lastig. O, ja en bij de notaris even goed vast leggen hoe je gaat doen met je testament en de voogdij. Stel dat 1 van de ouders komt te overlijden? Of jij komt te overlijden en je hebt intussen tijd een partner?
life is to celebrate
woensdag 11 maart 2015 om 19:06
quote:viva-amber schreef op 11 maart 2015 @ 17:59:
Het begint niet met wat jij wilt.
Het gaat erom of jouw vriendin dit als een mogelijke oplossing ziet. Straks doe en regel je van alles en staat zij niet open voor een kindje dat uit een andere eicel komt.Het begint wel degelijk met wat haedor wil. Als zij dit namelijk toch uiteindelijk om wat voor reden dan ook NIET kan of wil dan is dit helemaal geen optie, dan houdt het direct op. Het lijkt mij logisch dat ze er eerst voor zichzelf uit wil komen of ze hier echt honderd procent achterstaat en of ze dit kan voor ze het aan haar vriendin voorstelt. Het lijkt me een stuk minder naar als zij dit goed voorbereid oppert aan haar vriendin en haar vriendin geeft aan dit niet te willen, dan dat ze dit te snel voorstelt en haar vriendin enthousiast reageert, waarna zij weer terugkrabbelt omdat ze het te overhaast heeft beslist. Het is alleen maar goed dat ze dat eerst helemaal uitzoekt voor zichzelf.
Het begint niet met wat jij wilt.
Het gaat erom of jouw vriendin dit als een mogelijke oplossing ziet. Straks doe en regel je van alles en staat zij niet open voor een kindje dat uit een andere eicel komt.Het begint wel degelijk met wat haedor wil. Als zij dit namelijk toch uiteindelijk om wat voor reden dan ook NIET kan of wil dan is dit helemaal geen optie, dan houdt het direct op. Het lijkt mij logisch dat ze er eerst voor zichzelf uit wil komen of ze hier echt honderd procent achterstaat en of ze dit kan voor ze het aan haar vriendin voorstelt. Het lijkt me een stuk minder naar als zij dit goed voorbereid oppert aan haar vriendin en haar vriendin geeft aan dit niet te willen, dan dat ze dit te snel voorstelt en haar vriendin enthousiast reageert, waarna zij weer terugkrabbelt omdat ze het te overhaast heeft beslist. Het is alleen maar goed dat ze dat eerst helemaal uitzoekt voor zichzelf.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
woensdag 11 maart 2015 om 19:25
quote:Susan schreef op 11 maart 2015 @ 19:06:
[...]
Het lijkt me een stuk minder naar als zij dit goed voorbereid oppert aan haar vriendin en haar vriendin geeft aan dit niet te willen, dan dat ze dit te snel voorstelt en haar vriendin enthousiast reageert, waarna zij weer terugkrabbelt omdat ze het te overhaast heeft beslist. Het is alleen maar goed dat ze dat eerst helemaal uitzoekt voor zichzelf.
Dit is inderdaad de fase waarin in nu zit. Eerst voor mezelf meer duidelijkheid.
Echter wat O.L.L.A. aangeeft, kan ik het ook binnenkort noemen aan mijn vrienden, met de vermelding dat ik er over na aan het denken ben, maar nog meer informatie wil.
Toch neig ik meer naar 100% duidelijkheid voor mezelf voor ik het ga noemen. In geval van 'terugkrabbelen' zou ik me toch lullig voelen.
[...]
Het lijkt me een stuk minder naar als zij dit goed voorbereid oppert aan haar vriendin en haar vriendin geeft aan dit niet te willen, dan dat ze dit te snel voorstelt en haar vriendin enthousiast reageert, waarna zij weer terugkrabbelt omdat ze het te overhaast heeft beslist. Het is alleen maar goed dat ze dat eerst helemaal uitzoekt voor zichzelf.
Dit is inderdaad de fase waarin in nu zit. Eerst voor mezelf meer duidelijkheid.
Echter wat O.L.L.A. aangeeft, kan ik het ook binnenkort noemen aan mijn vrienden, met de vermelding dat ik er over na aan het denken ben, maar nog meer informatie wil.
Toch neig ik meer naar 100% duidelijkheid voor mezelf voor ik het ga noemen. In geval van 'terugkrabbelen' zou ik me toch lullig voelen.
woensdag 11 maart 2015 om 19:34
Het lijkt me heel zwaar. Je kunt namelijk van tevoren niet inschatten hoe je je gaat voelen tov het kindje. Je ontwikkelt er toch een band mee en er dan afstand van doen, zou je weleens zwaarder kunnen vallen dan je denkt.. puur omdat de natuur ervoor zorgt dat je instincten je kind willen verzorgen en beschermen..
woensdag 11 maart 2015 om 19:49
quote:yajes schreef op 11 maart 2015 @ 18:37:
[...]
Wat ben jij bijzonder...
...oppervlakkig!
Toch vind ik dit geen rare reactie, hoor. TO moet het hele plaatje zien en daar hoort dit ook bij.
Sommigen zijn heel ijdel en vinden dit wel belangrijk, maar ik geloof dat dit wel meevalt voor TO, dat gaf ze net al aan.
[...]
Wat ben jij bijzonder...
...oppervlakkig!
Toch vind ik dit geen rare reactie, hoor. TO moet het hele plaatje zien en daar hoort dit ook bij.
Sommigen zijn heel ijdel en vinden dit wel belangrijk, maar ik geloof dat dit wel meevalt voor TO, dat gaf ze net al aan.
woensdag 11 maart 2015 om 19:58
woensdag 11 maart 2015 om 20:04
quote:elfquest24 schreef op 11 maart 2015 @ 19:34:
Het lijkt me heel zwaar. Je kunt namelijk van tevoren niet inschatten hoe je je gaat voelen tov het kindje. Je ontwikkelt er toch een band mee en er dan afstand van doen, zou je weleens zwaarder kunnen vallen dan je denkt.. puur omdat de natuur ervoor zorgt dat je instincten je kind willen verzorgen en beschermen..
Ja, dit is eigenlijk het punt waar ik graag meer duidelijkheid over zou willen.
Ik ben een behoorlijk rationeel persoon, en kan bepaalde emoties ook wel 'wegredeneren'.
Alleen ik ben natuurlijk nooit zwanger geweest, dus kan niet 100% voorspellen wat dat met je doet.
De ervaringsverhalen op internet zijn toch vaak van vrouwen die al eigen kinderen hebben. Hier is geen sprake van 'spijt' of zoiets, maar die weten misschien wat beter waar ze aan beginnen.
Ik dacht dat een psycholoog misschien een beetje in kan schatten wat bij mij de kans zou zijn op ongewenste/onverwachte 'moedergevoelens'. Maar aan de andere kant is dat nooit helemaal te voorspellen.
Het lijkt me heel zwaar. Je kunt namelijk van tevoren niet inschatten hoe je je gaat voelen tov het kindje. Je ontwikkelt er toch een band mee en er dan afstand van doen, zou je weleens zwaarder kunnen vallen dan je denkt.. puur omdat de natuur ervoor zorgt dat je instincten je kind willen verzorgen en beschermen..
Ja, dit is eigenlijk het punt waar ik graag meer duidelijkheid over zou willen.
Ik ben een behoorlijk rationeel persoon, en kan bepaalde emoties ook wel 'wegredeneren'.
Alleen ik ben natuurlijk nooit zwanger geweest, dus kan niet 100% voorspellen wat dat met je doet.
De ervaringsverhalen op internet zijn toch vaak van vrouwen die al eigen kinderen hebben. Hier is geen sprake van 'spijt' of zoiets, maar die weten misschien wat beter waar ze aan beginnen.
Ik dacht dat een psycholoog misschien een beetje in kan schatten wat bij mij de kans zou zijn op ongewenste/onverwachte 'moedergevoelens'. Maar aan de andere kant is dat nooit helemaal te voorspellen.
woensdag 11 maart 2015 om 20:59
Ik vind het een mooie gedachte.
Ikzelf heb er ook wel eens over nagedacht. Ik wil geen kinderen, maar zwanger zijn lijkt me fascinerend, dat zou ik graag een keer doen.
Ik denk echter dat dát misschien al wel een aanwijzing is dat ik het niet zou moeten doen. Ik ben daarom vooral blij dat het voor mij nooit een serieuze vraag geweest is.
Ikzelf heb er ook wel eens over nagedacht. Ik wil geen kinderen, maar zwanger zijn lijkt me fascinerend, dat zou ik graag een keer doen.
Ik denk echter dat dát misschien al wel een aanwijzing is dat ik het niet zou moeten doen. Ik ben daarom vooral blij dat het voor mij nooit een serieuze vraag geweest is.
En wij ons maar afvragen waar die afvalberg vandaan komt.
woensdag 11 maart 2015 om 21:06
Ik vind het nogal een risico om aan te gaan als je zelf nooit zwanger bent geweest en hebt gebaard. Mijn lichaam is minder dan gemiddeld geschikt voor het zwanger zijn, en mijn bevallingen leveren ook altijd (nou ja, beide keren) complicaties op.
Ik denk dat draagmoederschap vooral geschikt is voor vrouwen die het leuk vinden om zwanger te zijn.
Ik denk dat draagmoederschap vooral geschikt is voor vrouwen die het leuk vinden om zwanger te zijn.
woensdag 11 maart 2015 om 21:11
Heb je deze informatiefolder al gelezen?http://www.freya.nl/web_folders/folder11.php
Daarin worden ook wat medische en juridische aspecten besproken. Via Freya zijn wellicht ook contacten zoals psycholoog te vinden. Overigens een hele mooie gedachte, maar ik kan je helaas/gelukkig niet helpen.
Daarin worden ook wat medische en juridische aspecten besproken. Via Freya zijn wellicht ook contacten zoals psycholoog te vinden. Overigens een hele mooie gedachte, maar ik kan je helaas/gelukkig niet helpen.
woensdag 11 maart 2015 om 21:18
Ik zou ook de impact die het heeft op jou mee nemen. Je werk bij voorbeeld. Is er begrip voor zwangerschapsverlof, kwaaltjes en dergelijke als je het kind toch zal af staan?
Kan je tegen vragen en je zelf moeten uit leggen? Dat je zwanger bij de bakker staat maar dat er geen kind volgt? mensen die zeggen 'huh jij zwanger, maar je wilde toch nooit' of 'wie is de vader?'
Ik heb ook geen kinderwens en zou dit zelf nooit overwegen, om dat zwanger zijn en bevallen mij ook totaal afschuwelijk lijkt en het me een noodzakelijk kwaad lijkt als je een kind wil. Een zwangerschap voor een ander zou dan ook totaal onnatuurlijk voor me zijn.
Kan je tegen vragen en je zelf moeten uit leggen? Dat je zwanger bij de bakker staat maar dat er geen kind volgt? mensen die zeggen 'huh jij zwanger, maar je wilde toch nooit' of 'wie is de vader?'
Ik heb ook geen kinderwens en zou dit zelf nooit overwegen, om dat zwanger zijn en bevallen mij ook totaal afschuwelijk lijkt en het me een noodzakelijk kwaad lijkt als je een kind wil. Een zwangerschap voor een ander zou dan ook totaal onnatuurlijk voor me zijn.
woensdag 11 maart 2015 om 21:23
Heb je het onderwerp al eens met haar besproken, algemeen draagmoederschap bedoel ik? Ik zou dat denk ik namelijk eerst peilen, of zij daar wel eens aan gedacht hebben of dat het een optie zou zijn. Dus zonder dan al te noemen dat jij daarin misschien een optie voor ze kan zijn. Dan kan je altijd nog kijken hoe het gesprek loopt of je dan al meteen zegt dat jij bereid bent om je er in te verdiepen. Of verder niks over jezelf zeggen en zelf verder onderzoek doen. Maar dan weet je al een beetje hoe zij er misschien instaan.
Vind het wel erg lief van je en lijkt me een lastige beslissing.
Vind het wel erg lief van je en lijkt me een lastige beslissing.
woensdag 11 maart 2015 om 21:31
Wow, hoe onbaatzuchtig ik deze wensgedachte ook vind, ik zou me hier zelf nooit aan willen branden. Er zijn zoveel onmogelijk te voorziene factoren in het spel, dat het mij nu al overspoelt. Laat staan als je er echt mee doorgaat.
Los van wat het met jou doet (lichamelijk, geestelijk) of wat het met het kind doet later (geestelijk), je zult ook voor de rest van je leven mogelijk een heel gecompliceerde relatie eraan over kunnen houden met de moeder die nu jouw vriendin is. Inderdaad vragen als, wat met overlijden, wat als jij overlijdt maar bent inmiddels getrouwd, wat is jouw man dan van het kind. Wat als jouw ouders het kind zien als hun kleinkind, wat als hun ouders dit kind niet willen zien als hun kleinkind. Maar ook...
wat als het voor het stel toch teveel impact heeft om jou te blijven zien? Omdat ze dan het gevoel hebben dat je er te dichtbij zit. Ben je dan je vriendin kwijt? Wat als je het gevoelsmatig niet eens kunt zijn met hun manier van opvoeden. Wat als zij scheiden en het kind komt bij vader te wonen aan de andere kant van het land en wil jou niet meer in het leven hebben van zijn kind?
Er zijn zoveel wat als vragen met dit soort situaties. Het zet letterlijk alle banden en verhoudingen op losse schroeven en je moet wel heel verdomd zeker van je zaak zijn wil je dit dan doorzetten. Ook als je daarmee een boel kunt verliezen wat je nu als vanzelfsprekend beschouwd.
Los van wat het met jou doet (lichamelijk, geestelijk) of wat het met het kind doet later (geestelijk), je zult ook voor de rest van je leven mogelijk een heel gecompliceerde relatie eraan over kunnen houden met de moeder die nu jouw vriendin is. Inderdaad vragen als, wat met overlijden, wat als jij overlijdt maar bent inmiddels getrouwd, wat is jouw man dan van het kind. Wat als jouw ouders het kind zien als hun kleinkind, wat als hun ouders dit kind niet willen zien als hun kleinkind. Maar ook...
wat als het voor het stel toch teveel impact heeft om jou te blijven zien? Omdat ze dan het gevoel hebben dat je er te dichtbij zit. Ben je dan je vriendin kwijt? Wat als je het gevoelsmatig niet eens kunt zijn met hun manier van opvoeden. Wat als zij scheiden en het kind komt bij vader te wonen aan de andere kant van het land en wil jou niet meer in het leven hebben van zijn kind?
Er zijn zoveel wat als vragen met dit soort situaties. Het zet letterlijk alle banden en verhoudingen op losse schroeven en je moet wel heel verdomd zeker van je zaak zijn wil je dit dan doorzetten. Ook als je daarmee een boel kunt verliezen wat je nu als vanzelfsprekend beschouwd.
woensdag 11 maart 2015 om 21:37
Wat onwijs mooi dat je dit overweegt.
Zelf ben ik laagtechnologisch draagmoeder geweest zonder eigen kinderen te hebben voor een bevriend homostel.
Ik had wel een kinderwens maar geen zorgwens dus eigenlijk wat egoïstischer reden om zwanger te worden.
Ik heb voordoen contact gehad met maatschappelijk werk die me doorverwezen naar het FIOM waar ik een aantal gesprekken heb gehad. Bij het Fiom zijn bezuinigingen geweest en er zijn flink minder vestigingen maar een aantal mensen zijn als zelfstandige verder gegaan.
Zelf heb ik geen eenvoudige zwangerschap gehad ik was bijna de hele tijd extreem misselijk en de kleine is met een keizersnede geboren maar ik ben er verschrikkelijk blij mee en de papa's ook. Voor de niet biologische vader maakt het geen verschil uit dat hij geen biologische band met de kleine heeft de emotionele band is er zeker.
Wel advies om als je het wilt doen dat je al vroeg de Raad van Kinderbescherming erbij betrekt dan zijn ze veel hulpvaardiger.
Zelf ben ik laagtechnologisch draagmoeder geweest zonder eigen kinderen te hebben voor een bevriend homostel.
Ik had wel een kinderwens maar geen zorgwens dus eigenlijk wat egoïstischer reden om zwanger te worden.
Ik heb voordoen contact gehad met maatschappelijk werk die me doorverwezen naar het FIOM waar ik een aantal gesprekken heb gehad. Bij het Fiom zijn bezuinigingen geweest en er zijn flink minder vestigingen maar een aantal mensen zijn als zelfstandige verder gegaan.
Zelf heb ik geen eenvoudige zwangerschap gehad ik was bijna de hele tijd extreem misselijk en de kleine is met een keizersnede geboren maar ik ben er verschrikkelijk blij mee en de papa's ook. Voor de niet biologische vader maakt het geen verschil uit dat hij geen biologische band met de kleine heeft de emotionele band is er zeker.
Wel advies om als je het wilt doen dat je al vroeg de Raad van Kinderbescherming erbij betrekt dan zijn ze veel hulpvaardiger.
