niet gelukkig zijn

Nieuwe mensen leren kennen: www.nmlk.nl



Cursussen/sport/vrijwilligerswerk die je misschien leuk vindt, daar ontmoet je ook andere mensen.



En misschien naar de huisarts, eens praten over hoe je je voelt. Wie weet lucht het op om eens over je heftige jaar te praten met een psycholoog ofzo. Want het klinkt inderdaad heel eenzaam.

Niemand word gelukkig van noodgedwongen bij z'n ouders wonen op z'n 31e. Daar hoef je je niet voor te schamen, soms is het leven gewoon even niet anders en dan moet je er maar het beste van maken.



Wat houd je tegen om je vrienden gewoon op te zoeken en iets te gaan ondernemen met ze?

Ja ik heb alvast een goede tip voor je; ga naar buiten, neem wat je nodig hebt om bij je huisarts te komen en leg hem bovenstaande uit zodat hij of zij je kan doorverwijzen naar een psycholoog. Niet omdat je gek bent maar gewoon omdat je het verdient en het je gaat helpen de toekomst weer zonniger in te zien.

Pff, het is niet niks. Sluit jezelf niet op, maar ga naar buiten/sporten etc. Weer onder de mensen komen, hoe moeilijk dit ook kan zijn. Voel je je wel veilig bij je ouders thuis? Word je daar niet lastiggevallen? Je kan eventueel contact opnemen met de huisarts voor een doorverwijzing, maar je zou eventueel ook naar een blijfvanmijnlijf huis kunnen gaan. Daar hoef je niet persee te wonen, maar kan je ook met een hulpverlener praten.

Als het weer iets beter met je gaat, kan je verder kijken naar welke doelen je hebt, zoals een baan vinden en daarna eventueel weer op jezelf te gaan wonen. Probeer doelen te stellen voor jezelf, met kleine stapjes. Iedere stap die je hebt overwonnen is er weer 1.

Hopelijk knap je gauw op!

-

Spammerd.

Het is niet niks wat je hebt meegemaakt. Bedreigd worden met de dood en bang moeten zijn in je eigen huis. Gelukkig dat je bij je ouders terecht kunt. Oke, het is niet leuk op je 31e, maar toch beter dan de situatie waar je in zat.

Ik herken wel wat dingen, al is mijn situatie anders. Ik ben niet werkloos, maar werk wel bij de SW. Door mijn Autisme kom ik niet aan een reguliere baan. Ben al vaak vastgelopen in werk. Sociaal ben ik onhandig. Ik heb maar een kleine vriendenkring meer de laatste jaren. Ik heb niet gauw meer een wederzijdse match met mensen. Andere interesses. Dat heb ik ook met mannen. Een echte relatie heb ik nooit gehad en zie dat ook niet gebeuren gezien mijn problemen. De paar keer dat ik kort een vriendje had, vond ik het beklemmend en ging me gauw ergeren. Aan de ene kant ben ik erg op mezelf en heb geen behoefte aan elke dag iemand om me heen. Maar alleen oud worden wil ik ook niet. Ouders hebben ook niet het eeuwige leven. Een leuke lat-relatie is wel welkom. De meeste mensen zijn erg met hun relatie of gezin bezig. Dat maakt het ook moeilijk om nieuwe vrienden te maken. Het moeilijkste vind ik het niet mee kunnen komen met anderen, niet mee kunnen praten. Omdat ik die dingen niet ken of nooit heb meegemaakt.



Toch kom ik wel onder de mensen. Ik zit op badminton en bij een vriendenkring van MEE. Ook heb ik een paar leuke collega's en ik doe vrijwilligerswerk.

Zit jij ook bij een clubje of doe je iets waarbij je onder de mensen komt?