Jong en burnout

Hier worden wat dansjes gedaan. Heb een hele playlist voor vreugdedansjes



Veel plezier in Ierland Bloem! x

Nog eventjes dag zeggen voordat ik morgenochtend het vliegtuig in stap. Is maar 4 daagjes hoor, ben rap weer terug, maar wel zin in! Vriendlief is nog best grieperig dus vermoedelijk gaan we heel rustig aan doen- fine by me



Moe van een opening van expositie net, was eerste feestje weer (behalve familieverjaardagen) sinds december, maar was erg leuk! Ik kende bijna niemand maar dat maakte het ook wel ontspannen ofzo: vroegen mensen 'en wat doe jij eigenlijk?', zei ik maar nonchalant: 'oh ik? Ik heb een burnout. Ik wandel door de duinen en rijd paard.' Voelde eigenlijk wel bevrijdend.

Kreeg ook nog een hele leuke klus aangeboden.... Vanaf eind april dus gaat hem helaas niet worden... Maarja toch leuk dat er dingen op je pad komen, hopelijk ook nog als ik er echt klaar voor ben.



@vienna, goede vibe daar bij jou! Hier gaat het ook wel lekker, maar ik durf het haast niet uit te spreken, bang dat ik het 'jinx'...



@Sanna, oei lastig, dat je vreest dat er niet genoeg veranderd is om echt de burnout achter je te laten straks. Ik moet er zelf niet aan denken om leiding te geven onder deze omstandigheden, of verantwoordelijkheid te hebben voor een hele afdeling, poehee! Maar inderdaad, wat Inge zegt, een (te) groot verantwoordelijkheidsgevoel werkt een burnout echt in de hand. Ik hoop dat je je leidinggevende aan zijn stropdas durft te trekken om je taken echt wat te verlichten! Maar ik ken het hoor- het is ook zo, dat zolang jij het maar blijft doen, hij ook niet gemotiveerd wordt om er iets aan te veranderen. Toen ik ontslag nam van vorige functie, werden er 2 mensen aangenomen om mijn werk te doen. Omdat niemand zo gek is zo hard te rennen als ik deed. Aha, toen kon het opeens wel...



@inge, beel, iedereen: fijn weekend en tot gauw! Kom vast wel even buurten vanuit mijn huisje op de hei.

Het is alweer een week geleden dat ik hier was, zag ik net. Time flies when you're... niet having fun helaas, maar juist een zware week hebt. Ik ben bij mijn psycholoog geweest en heb een moeilijk maar ook goed gesprek gehad. Verdrietig ben ik nog altijd en helaas komt nu ook steeds meer de angst om straks zonder psych verder te moeten om de hoek kijken, maar het heeft me ook rust gegeven en dat is ook heel wat waard. Al ga ik nog wel een moeilijke tijd tegemoet, want er is nu een vast aantal gesprekken afgesproken en daarna is de therapie klaar. Ik ben niet goed in afscheid nemen en al helemaal niet van iemand die ontzettend veel voor me heeft betekend, aan wie ik heel veel te danken heb en die heel vertrouwd is geworden. Dat doet ontzettend zeer.



@Vienna: dank je wel voor je compliment.

Balen zeg, een hersenschudding! Beterschap!

Die sollicitatieprocedure klinkt erg spannend, ik snap dat je schrikt van zo'n psychologische test. Ik denk dat je huidige situatie wel eens in je voordeel kan werken. Je leert er namelijk heel veel van, vooral over jezelf. Je kent je sterke en zwakke punten, weet waar je grenzen liggen. Beter dan andere mensen die in de waan van de dag leven en er niet dagelijks bij stil staan. Dat kan juist heel sterk overkomen.

Ook geef ik nog een reactie op wat je ongeveer een week geleden schreef, omdat ik je dat graag nog wil meegeven: vervelend voor je dat je zo rot voelt en gefrustreerd bent. Het is heel herkenbaar, je wilt graag vooruit en dan is het heel vervelend dat je steeds tegen die grenzen aanloopt. Dat is een proces waar je langzaamaan verbetering in zult gaan merken. Het is soms heel moeilijk te zien als je er middenin zit, maar echt, het zal op den duur steeds beter gaan. Neem het aan van iemand die daar zelf ook geweest is en heel ongeduldig is en daardoor ook heel vaak gefrustreerd is geweest. Maar echt, het komt goed.



@Bloem: wat een prachtige metafoor met dat fietsen! Zo hoop ik inderdaad dat het straks zal zijn!



@Beel: Super dat je eerste werkdag goed ging en dat je op tijd bent gestopt! Wat een fijne begripvolle leidinggevende heb je, dat kun je wel gebruiken als je moet reïntegreren.

En goed dat je van plan bent om structureel aan je problemen te gaan werken. Gedrag veranderen is absoluut mogelijk maar kost tijd. Een combi van haptonoom en coach klinkt heel prima. Je moet doen waar je je goed bij voelt en wat voor jou werkt, dat is het allerbelangrijkste.



@Inge: goed dat je naar je lichaam luisterde!



@Gelaarsdepoes: welkom! Klinkt als een heftige tijd. Ik hoop dat je veel steun gaat hebben aan dit topic, dat heb ik in in ieder geval wel gehad en nog steeds. Het is heel fijn om te kunnen praten met mensen die in hetzelfde schuitje zitten. Ik snap dat je boos bent op jezelf, maar het loopt zoals het loopt met de kennis die je op dat moment hebt. Je hebt nu alle tijd om aan je herstel te gaan werken en jezelf op de eerste plaats te zetten. Dat is zeker een voordeel.



@kleinefijne: ook van harte welkom! Jouw verhaal klinkt ook heftig, maar goed om te lezen dat je langzaam al aan het opkrabbelen bent. Haha 31 is nog hartstikke jong toch? Dat ben ik ook.



@Sanna01: welkom meid! Fijn dat je hier herkenning vindt en van je af kunt schrijven. Goed ook dat je al zover bent gekomen tot waar je nu bent. Het is inderdaad frustrerend dat het zo lang duurt, dat herkennen we hier allemaal denk ik wel. Het lijkt me ook een lastige situatie waar je in zit, oa met die leidinggevende. Maar probeer toch voorrang te geven aan je herstel en zaken op orde te stellen op je werk. Eis dat gesprek met je leidinggevende om taken over te dragen. Hij heeft er niks aan als jij straks weer terugvalt doordat je nu weer overbelast wordt. Kunnen je psycholoog en bedrijfsarts je helpen om duidelijke grenzen te gaan stellen?

Ha Inge! Ik zie zeker de goede kant in van stoppen met therapie, ik heb er zelf ook voor gekozen om het te gaan afbouwen omdat mijn hulpvragen beantwoord zijn en ik er klaar voor ben. Het is heel fijn dat ik dat kan inzien, aan de andere kant maakt het het soms ook moeilijker, omdat het zo dubbel voelt. Daar word ik soms echt gek van, dat ik zoveel denk en voel en alles elkaar tegenspreekt. Heel vermoeiend.



Hoelang ik bezig ben met mijn herstel vind ik lastig om te zeggen. Welk moment begint dat? Ik ben ongeveer anderhalf jaar geleden ingestort maar ben toen nog wel (stom stom stom!) aan het werk gebleven omdat ik me zo schuldig voelde... Ik ben toen vrij snel gestart met therapie en op die manier eraan gaan werken. Dat ziek melden deed ik pas een paar maanden later en weer een paar maanden later begon ik met reïntegreren. Ik denk dat ik de therapie als beginpunt neem, dus dan is het een kleine anderhalf jaar.

lief alle reacties van jullie.

Moet zeggen dat jullie mij echt aan het denken hebben gezet. Ik heb besloten dat ik vandaag het gesprek aan ga met mijn LG en ga aangeven dat ik wil stoppen met het leidinggeven. Ik heb het namelijk erbij gekregen destijds zonder er maar 1 cent extra voor te krijgen. Officieel is het mijn taak helemaal niet.

Ik heb net gezegd dat ik vandaag met hem wil praten en hij vond het ok.



tja hoe ben ik burn out geraakt. Die vraag stel ik mijzelf ook constant..ik denk dat ik sowieso erg gejaagd leefde. Alles maar dan ook alles zelf willen doen. Maar ik denk dat het echt is gekomen door de giga verantwoordelijkheid die ik hier ineens kreeg in november 2013. Mijn takenpakket werd echt letterlijk ver-vierdubbeld en ik moest leidinggeven aan het club van 13 man. Wij zitten in een reorganisatie en 3 afdelingen werden samengevoegd tot 1 waar ik de leiding over heb. Dus ik moest letterlijk alles opnieuw gaan organiseren hier plus een heel zwaar eigen takenpakket. Om even een beeld te geven wij deden het werk voorheen met 5 man en nu met 2!!!!



vervolgens gingen wij vorig jaar april een verre reis maken en 2 maanden voor vertrek kreeg ik last van vreselijke maagpijn. Ging niet over. Ik werd steeds nerveuser want ik durfde zo niet zo een verre reis te maken. Uiteindelijk was er te weinig tijd voor een maagonderzoek en heb ik 2 dagen voor vertrek een hele zware kuur gekregen voor een maagbacterie. Terwijl de dokter niet wist of dat het wel was. Van deze kuur worden mensen heel beroerd. Ik heb echt zitten stressen maar uiteindelijk begonnen en tijdens de vakantie de pillen doorgeslikt. Al met al viel het mee en heb ik uiteindelijk een hele leuke vakantie gehad. Maar 2 weken nadat wij terug waren dus ingestort. Ik denk dat dat toch echt de druppel is geweest.



hoe ze het hebben gedaan in mijn afwezigheid hier? nou de hoog noodzakelijke dingen werden onderling opgepakt en de rest is niets mee gedaan. er was dus al die maanden geen leiding aanwezig op mijn afdeling. Bizar gewoon.

Opbouwen? nooit gedaan. Ik kwam binnen 2 weken heeft mijn afwezigheidsassisstent nog aangestaan en gaf ik alleen leiding. Daarna deed ik alles weer. Als zou ik 9 uur gaan werken nu zou ik precies het zelfde doen als wat ik nu doe in 5,5 uur. Alleen nu loop ik achter de feiten aan!



Maar goed ik heb dit zelf in de hand gewerkt. De harde woorden van mijn psycholoog hebben mij echt aan het denken gezet. Het word tijd dat ik dit ga stoppen. Dus ik ga vandaag het gesprek aan. Vind het wel moeilijk want hie krom ook het leidingevevn vind ik ook wel leuk. Heb (uitzonderingen daargelaten) een leuke club en we zijn vrij hecht. Maar goed het is niet anders.



Ja en dat het zo lang duurt is soms echt om moedeloos van te worden. Soms kan ik zo boos worden en dan denk ik waar is die oude ik toch gebleven? maar goed ik maak langzaam aan wel stappen (en soms ook grote stap terug!!!)

Geef mij trouwens wel moed als ik lees dat sommige van jullie zulke mooie stappen hebben gemaakt en zelf de therapieen kunnen beeindigen. Knap hoor! Dit geeft mij weer moed!

@Sanna Wat goed en dapper dat je het gesprek aangaat, hoop dat het een bevredigende afloop heeft. Ze hebben echt meer aan iemand die grenzen aangeeft dan aan iemand die elk moment om kan vallen.



Door wat je schrijft over je gehaaste leven voor je instortte: er is een reclame billboard op dit moment met een AH reclame. Het is een vol boodschappen karretje met van die snelheidsstrepen erachter. Alsof het karretje op de snelweg rijdt zeg maar. Er boven staat iets als: Nu ook een pick up point bij jou in de buurt.

Als ik die poster zie dan word ik misselijk.

Het is namelijk de dolgedraaide samenleving samengevat in één boodschap. Precies zoals ik leefde voor ik instortte.

Ik schrik er ook van dat dat een reclame is voor iets, dat je dus dingen verkoopt door de belachelijke stress van het leven van tegenwoordig te verbeelden in een poster. Eng. Ik hoop dat die poster precies het tegenover gestelde oplevert. Namelijk dat mensen denken: het is toch te ziek voor woorden dat ik niet eens meer tijd heb/neem/maak om rustig boodschappen te doen.

Ja die poster houdt me bezig. Misschien maak ik er wel een foto van en maak dan mijn eigen waarschuwings-poster maar dan een andere tekst erboven: DIT NOOIT MEER.

@Stokstaartje: Ik hoop dat het bewust naar het einde van je therapie werken soort van vanzelf maakt dat je er klaar voor bent op het laatst. Dat je met een verdrietig maar goed gevoel afscheid kunt nemen. Vind het ergens ook wel mooi hoe trouw je klinkt als het om mensen gaat die veel voor je betekenen. Is toch eigenlijk ook niet zo gek?

Ineens doet het me een beetje denken aan mijn kinderen toen ze afscheid moesten nemen van de lagere school. De één had er geen leuke tijd gehad maar het verdriet, de paniek en de angst waren er toch. Het onbekende, het diepe, het gevoel van afscheid. De ander had een toptijd gehad en was net zo verdrietig alleen minder paniekerig en bang, meer melancholisch. Twee verschillende tiepjes ook, maar beiden lieten het verdriet toen het moment eenmaal daar was toch vrij snel weer achter zich. Nou ja misschien een vergelijk van lik me vestje, ik bedoel denk ik: afscheid nemen van belangrijke perioden/ mensen doet gewoon pijn. Dus lang verhaal kort, gewoon maar een dikke knuffel voor jou

@Bloem, hoop dat je het heerlijk relaxed hebt in Ierland! En wat goed om te merken dat er klussen zijn en dat ze heus ook weer naar je toe komen als je er wel klaar voor bent!

Grappig ook dat je gewoon zegt dat je een burnout hebt. Ik doe dat ook en vind het heerlijk. Iedereen kent ook wel iemand die is omgevallen en het begrip is, in mijn ervaring, groot. Ik merk ook dat heel veel mensen zelf wel eens denken dat ze er tegen aan zitten en ze vinden het dan ook fijn om te horen dat er leven mogelijk is waarin je leert minder te haasten en grenzen te stellen, aan jezelf en aan je omgeving. En ik ben een soort anti-stress-zendeling aan het worden. Ik kan er steeds minder goed tegen om mensen te zien rennen, stressen en haasten. Het houdt namelijk nooit op, het gaat nergens heen, er is geen natuurlijk eindpunt, het zit voor een belangrijk deel in jezelf en de keuzes die je maakt.



@Inge: Klinkt als een heerlijk weekendje! Hoe gaat het met je moestuintjes? Bij mij is de spinazie opgekomen maar verder is het oorverdovend stil in de bakjes. Ik heb dit weekend heel hard in de tuin gewerkt en een makkelijk moestuin bak gemaakt. Gister de aarde erin gestort en vandaag of morgen, zodra ik puf heb, gaan de zaadjes erin. Spannend.



@Vienna: en wat is het geworden? Etentje met man of toch het feestje? Leuk dat je een moestuin hebt! Ik nu dus ook maar dan een bak van 120 bij 70 die ik onderverdeel in vakken van 30 bij 35, en dan per vak een soort groente. Lekker overzichtelijk en weinig onkruid

Dikke knuffel stokstaartje. Wat een zware week heb je gehad. Je bent op goede weg en het komt allemaal goed. Hoop dat het goed doet om ook hier je verhaal kwijt te kunnen. Merci voor je lieve woorden. x



Wat goed Sanna dat je het gesprek met je LG aangaat en verandering wil zien in je taken. Super dat je voor jezelf op komt. En dat je ook de positieve kanten van je werk ziet en in een leuk team werkt. Dat doet veel. En maak je geen zorgen, die oude ik komt echt wel terug. Wel in een verbeterde versie! (die beter voor zichzelf zorgt).



Stoer Bloem dat je even nonchalant zegt: 'ik heb een bo en wandel en rij paard.' Kan mij voorstellen dat het heel bevrijdend is. Wel een compliment dat je nog even een opdracht aangeboden krijgt. Ben heel benieuwd hoe het in Ierland is geweest?



Dat reclamebord heb ik ook gezien Beel. Maakte mij ook stressie. Ook mensen die gehaast zijn, flitsende tv-programma's etc. zijn echt niet meer aan mij besteed en vraag mij steeds vaker af waarom ik er zolang aan meegedaan heb.

Klinkt goed Beel die moestuinbak. Vooral dat weinig onkruid. Onze kipjes willen ons graag helpen met onkruid, alleen moeten de planten er dan ook aan geloven . Wij hebben dit weekend een fruitstukje helemaal klaar gemaakt. Staat nu een appelboompje, aardbeien, frambozen en we gaan nog een klimstruik (waarschijnlijk druiven) bij de Aldi halen.



Las net nog een mooi artikel over kippen in psychologiemagazine. Gaat over dat onze werkomgeving vaak ingericht is als die van een legbatterij: weinig daglicht, geen frisse lucht en permanente druk om te produceren. Wat alleen maar zorgt voor stress, terwijl een blije buitenkip net heel vlijtig en productief is. En net die maakt tijd voor ontspanningsmomenten zoals stofbaden en gezellig met andere kipjes samen zijn. En ik moet zeggen, onze kipjes zien er heel happy uit, terwijl ze wel elke dag een ei leggen en nu ook de tuin aan het wieden zijn



Ben dit weekend met manlief lekker een paar cafeetjes gaan doen en een bioscoopje. Heel ontspannen, niets moest, zalig! Echt wel een betere keuze dan een drukke vrijgezelle. Morgen sollicitatiegesprek met rollenspel. Spannend!



Fijne dag iedereen! x

Hoi allemaal! Sorry dat ik zolang niks heb laten weten..

Het gaat hier nogal wisselend de laatste tijd. De laatste keer dat ik postte, ging het heel erg goed en begon ik weer wat dingetjes op te pakken.

Inmiddels kan ik me tot heel weinig zetten en is m'n humeur weer tot het dieptepunt gezakt.. Er zijn weer wat financiele zorgen langs komen waaien, m'n partner heeft wat gedoe met zijn ex mbt de kinderen en m'n schoolwerk ligt ook weer compleet op z'n gat.

Ik weet even niet meer hoe ik nu weer vooruit kan en weer wat ritme in m'n leven kan krijgen.

Ik heb een aantal weken geleden een gesprek gehad met school, met de conclusie dat ik pas weer stage kan gaan lopen na de zomervakantie. In de tussentijd kan ik dan alle achterstanden wegwerken, maar op dit tempo schiet dat natuurlijk ook niet echt op. Ik betrap mezelf erop dat ik het vooruit ga schuiven, want ik heb voorlopig toch niks te doen --> dus kan later wel...



Iemand die me een schop onder m'n hol kan geven? Ik wil wel, maar die bank ligt zo lekker en alle andere dingen hebben 'prioriteit'..

Hallo!



@vienna en sanna, spannende dagen! Een sollicitatie met rollenspel, wow! En een pittig gesprek met leidinggevende, ik hoop dat het goed is gegaan sanna, ben benieuwd!



@kaarsje, ik zou je geen schop onder je kont durven geven, dat is bij burnouters niet altijd de beste methode... Ik weet niet of je die onwil voelt omdat je aan je tax zit, of omdat je 'gewoon' geen zin kan maken. Ik heb tijdens mijn masterthesis ook dagen, weken lamlendig naar een leeg scherm zitten turen, en maar weer es een dutje doen... Maar dat is anders moe dan burnout moe, ik weet niet welke het is voor jou Volgens mij is het het beste om het jezelf te gunnen om dingen op te pakken, nu, zodat je straks niet hoeft te gaan stressen. Maar zorg ook dat je het jezelf gunt om genoeg fijne, rustige dingen ertegenover te zetten waarmee je jezelf verwent! Je kan het!



Lekker aan het moestuinieren dus beel, vienna en inge, heerlijk hoor. Ben benieuwd hoe het smaakt strakjes!



Ierland was heerlijk! Makkelijk om een land als Ierland in je hart te sluiten, zulke lieve mensen, mooi landschap vol paarden en schaapjes, en het weer was prachtig. Lekker gesauna'd en vuurtjes gestookt en gegeten, gewandeld en naar de National Stud geweest, de paardenfokkerij waar je je merrie met de kampioen paardenracen kan laten paren voor een ton. Heb veulentjes geaaid die duurder zijn dan een Ferrari



nu even lekker thuiskomen, toch ook weer fijn soort van

Kaarsje volgens mij heb je helemaal geen schop onder je kont nodig om weer aan de studie te gaan. Eerst je goed voelen en daarbij helpt het om leuke dingen te doen (als het kan iets anders dan de bank). Natuurlijk is motivatie om je studie af te ronden ook belangrijk, al ben ik gewoon dat die schrijf-modus vanzelf komt en je dan tig opdrachten in een relatief korte tijd maken. MAAR eerst profiteren van een tijd minder druk op jezelf, zodat je, je weer goed gaat voelen.



Wauw Bloem nu maak je mij wel een beetje jaloers hoor, zo lekker tussen de paarden in Ierland. Klinkt fantastisch!

Oh sorry het is weer een hele lap geworden...



Wow Bloem, dat klinkt echt heerlijk. Misschien vraag ik je binnenkort om een adres als je dat niet vervelend vindt.



@Kaarsje: ik denk dat Bloem het heel goed zegt, dus ik sluit me er gewoon gemakzuchtig helemaal bij aan. Wees mild tegenover jezelf. Is het misschien een idee om half uurtje iets zinnigs doen, en dan een uurtje op de bank te hangen?



@Vienna: wat gezellig beschrijf je dat, die kippetjes die door je tuin scharrelen. Blije buitenkippen, dat klinkt echt heel fijn, ik wil ook een blije buitenkip zijn.



Hier begint de stress weer in mijn lijf te schieten. Voel me niet fijn, moe, en ook de tranen zitten hoog. Weet niet zo goed waardoor het komt. Misschien toch teveel weer gewoon alles doen wat ik moet doen op een soort tjik-tjak manier. Ik wil dat niet meer, en paniek er een beetje van.

Moet mezelf echt (laten) vertellen dat dit een 'neer' is in het 'op en nerend' langzaam beter worden.



Het zou fijn zijn dat als dit gevoel zich aandient dat ik dan weet wat ik (niet) moet doen om weer in mijn relaxte bubbel terecht te komen.

Het leven gaat ook gewoon door en dochter zit in zware (liefdes) tijden, ben soms uren diep psychologische gesprekken met haar aan het voeren om haar moed in te spreken. Ben blij dat ik er ben en dat ik de tijd heb maar het is best zwaar. En dan kreeg zoon ineens te maken met een soort pest-akkefietje op social media en moet ik me daar weer in verdiepen en hem er op een goeie en verantwoorde manier doorheen loodsen. Nou ja, dat is misschien gewoon een beetje emotioneel zware arbeid ofzo.



En dan zie ik mezelf ineens al kokend nog even mijn huiswerk doen voor de taalcursus die ik volg terwijl ik ondertussen ook nog de boekhouding aan het uitprinten ben. Niet goed bezig dus.

Heb wel bij de huisarts, waar ik vandaag toch even moest zijn, aangegeven dat ik 'iets' zoek ter ondersteuning de komende tijd en heb nu over twee weken een gesprek met een psycholoog 'light' van de praktijk. Gewoon om mezelf bij de les te houden.

@beel, kom maar op hoor. Ik kan echt los gaan op reisadviezen naar alle streken van de wereld, ik heb een neusje voor B&B's en huisjes in de middle of nowhere. Reisbureau Burnout!



Het is lastig inderdaad om zo in je relaxte bubbel te blijven, want oh zo snel kan die worden doorgeprikt. Zo stond ik gisteren in de supermarkt in Ierland en wilde nog even snel een blik witte bonen in tomatensaus halen voor een engels ontbijt, terwijl de spullen al op de band stonden. Even snel door de winkel maar ik kon het niet vinden. En dan sta ik daar en ik weet het gewoon niet meer. En moet ik bijna huilen omdat ik geen witte bonen in tomatensaus heb, en ook niet weet wat ik moet doen. En dan denk ik: leuk dat zo'n burnout je meer in contact brengt met je gevoel, maar ik voel me als een soort verwende kleuter, dat kan de bedoeling toch niet zijn??

Problemen van je kinderen zijn in dat opzicht wel helemaal heftige dingen!

@Bloem: wow...Reisburo Burnout...bedrijfje beginnen!

Burnout-B&B-Buro Bloem ("BBBBB goedemorgen, waarmee kan ik u heerlijk relaxed helpen?")

hihi

Hallo



Ik ben 8 maanden aan het werk na 8 maanden thuis te zijn geweest door burnout.

Nu ben ik voor het werk in het buitenland. Ik ben 1 week op kamp met jongeren.

Ik voel dat ik kapot ben en het eigenlijk niet goed meer met me gaat. Ik heb hier geen moment rust voor mezelf, ook s nachts hebben de jongeren mij nodig. Ik twijfel of ik eerder naar huis zou gaan. Maar mijn collega's kennen mijn verleden niet. En ik wil dit zo houden. Wat zouden jullie doen?

Hai Kousen, wat naar dat je er zo doorheen zit...en dan ook nog ver van huis en ergens waar je niet even bij kunt komen.

Het is natuurlijk een moeilijk om je zo van afstand goed advies te geven. Het lijkt me belangrijk om niet al te ver over je grenzen te gaan. Het is natuurlijk wel een beetje lastig dat je er niet over kunt praten met je collega's, dat betekent eigenlijk dat je zonder goede reden weg zou moeten gaan of een andere reden moet verzinnen. Dat lijkt me voor jezelf en de verhouding met je collega's ook niet zo fijn, toch?

Is het een idee dat je één iemand in vertrouwen kunt nemen en samen een plan van acute aanpak maakt? Of aangeeft dat je taken iets verlicht moeten worden voor de rest van de week, een soort middenweg? Ik weet niet hoe lang je nog moet natuurlijk.

Dank je wel Vienna en Beel. Knuffel terug!



@Sanna: wat goed dat je het gesprek bent aangegaan! Hoe ging het?



@Beel: ik ben sinds mijn burnout ook een stuk rustiger gaan leven. Dat gejaagde wil ik echt nooit meer. Ik kan me ook niet voorstellen dat iemand er gelukkig van wordt. Wat Vienna zegt, dat ze ook geen flitsende tv-programma's meer kijkt, dat heb ik ook. Al heb ik het meer met oppervlakkige programma's (of bedoelde jij dat ook Vienna?). Al dat uiterlijke vertoon en hippe gedoe, ik kan er niks meer mee. Laat mij maar lekker met een kopje thee en een goed boek op de bank of in de tuin zitten of lekker puzzelen, dat soort dingen. Van een burnout word je behoorlijk kneuterig haha!



@Kaarsje: sorry zeggen is niet nodig Balen dat het weer minder gaat! Wees niet te hard voor jezelf wat betreft het voor je uitschuiven. Je moet waarschijnlijk eerst weer energie opbouwen en dat doe je door ontspannende en leuke activiteiten te ondernemen. Dan komt vanzelf die zin om andere taken op te pakken ook weer terug. Sterkte!



@Vienna: hoe ging het gesprek en het rollenspel? Dat van die kippen is heel herkenbaar. Daarom ben ik ook driftig op zoek naar ander werk. Zo'n legbatterij past helemaal niet meer bij me. Laat mij maar lekker scharrelen. Ik ben jaloers op jouw kipjes haha!



@Bloem: fijn dat je zo genoten hebt! Haha Reisbureau Burnout! Ik zoek ook nog een vakantiebestemming, dus misschien klop ik ook nog bij je aan

Hmm Kousen, wat een lastige situatie! Ik kan me best voorstellen dat je niet open wil zijn over je burnout verleden- al zou ik het wel superstoer van je vinden als je het toch zou doen. Ze kennen je inmiddels en weten wat voor kwaliteiten je in huis hebt, je hebt natuurlijk niks om je voor te schamen. Maar goed, ik weet ook niet of ik het zou doen. Ik gooi er ook wel eens een smoes in, als ik geen zin heb om alles uit te leggen. Misschien zeggen dat je ziekig bent en een deel van je taken overdragen, en na deze week een aantal dagen vrij nemen om te recupereren?

Maar hee, als je voelt dat het echt niet gaat, ga dan gewoon weg. Het is niet leuk, maar je weet wat de prijs is die je betaalt als je echt ver over je grenzen gaat. Je gezondheid staat voorop!



sterkte!!

Haha superlief jongens! Gisteren nog een gesprek gehad met een goede vriendin, maar hoe lief ze ook is: ze snapt echt niet wat het inhoud en dat ik wel wil maar simpelweg niet KAN... Hopeloos gesprek dus, wat ik uiteindelijk ook maar opgegeven heb. Vandaag ben ik op sleeptouw genomen door een andere vriendin, die het wel heel goed begrijpt en het anders simpelweg vraagt wat ze moet doen/zeggen/vragen. Dat geeft me wel een goed gevoel, erkenning voor niet alleen mijn BO, maar ook erkenning voor mij als persoon en hoe ik in elkaar zit.

Misschien morgen toch maar een half uurtje iets aan school gaan doen, wellicht kom ik dan iets makkelijker uit de sleur die er nu in dreigt te komen.



@ kousen: wat vervelend dat je juist nu aan de bel wil kunnen trekken! Ik wil je wel even een flink compliment geven, dat het heel goed is dat je je nu realiseert dat je die rust nodig hebt! Dat is echt heel knap en wees daar ook trots op!

Wellicht is het toch een idee, zoals beel zegt, om één persoon aan te spreken. Je hoeft dan niet direct je hele levensverhaal op tafel te gooien natuurlijk. Maar wellicht kan zij helpen om een plan te bedenken, ofwel terug naar huis of misschien is het voor jou zelfs wel haalbaar om wel te blijven, maar een paar keer per dag even een rustmomentje in te plannen. Gewoon een moment zonder werk en jongeren om je heen, even rondje lopen oid? Ben je niet bang dat je collega's doorhebben dat het even niet zo goed met je gaat? Ik kan me voorstellen dat het nu ook bijna een geheim wordt, wat je niet kunt delen met je omgeving...



@Vienna: hoe ging het gesprek? Ik had altijd een verschrikkelijke hekel aan rollenspellen, maar hoe ging het bij jou?



@beel: wat vervelend dat je weer dat stressgevoel hebt! Hoe heb je de afgelopen periode ontspannen en kun je dat nu ook toepassen om wat uit die stress-mode te komen? En wellicht is een afspraak met de praktijkondersteuner een goed idee? Ze heeft mij toen ook goed kunnen helpen, al is het maar dat je eens per week (of twee weken, net wat jij fijn vindt natuurlijk) je even compleet kunt (moet) concentreren op je herstel en je eigen gevoel. Sterkte!

@kousen: wat moeilijk dat je ver weg bent en je dan niet prettig voelt. Ik snap dat je niet met je collega's hierover wil praten. Is het mogelijk om te vragen om toch ten minste 1 nacht niet van wacht te zijn? Ben zelf vroeger ook op kamp en vakanties geweest met jongeren met een beperking en daar hadden we een beurtrol, omdat dit voor iedereen heel zwaar is. Is het een idee om het op deze manier bij je collega's te brengen? En als het echt niet gaat, zou ik toch opteren om je ziek te melden. Zowel je collega's als de jongeren hebben niets aan je als je ziek bent en vooral het is belangrijk om goed voor jezelf te zorgen. Misschien kan je na de vakantie met je directe leidinggevende een gesprek hierover hebben, om iets meer ademruimte te krijgen? Veel sterkte en liefs.



@Stokstaartje: we worden echt wel een kneuterige bende he? Ik vind het alleen maar mooi dat we van eenvoudige dingen zo kunnen genieten. Ik bedoelde inderdaad oppervlakkige programma's en eigenlijk het hele repertoire van SBS6 ( of op z'n Vlaams VTM en 2BE).



@Kaarsje: Fijn dat je een vriendin hebt die je helemaal begrijpt en rekening met je houdt.



Wat jammer dat je, je niet lekker voelt Beel. Zijn er activiteiten waar je wel rustiger van wordt? Ontspanningsoefeningen, wandeling, moestuinen of iets dergelijks? Mindfullness heeft mij goed geholpen om niet alles tegelijk te willen doen (zo herkenbaar dat je tig dingen op hetzelfde moment aan het doen bent). Super dat je zo betrokken bent met je kinderen en ja dat is echt niet makkelijk voor een moeder, maar heel soms moet je ook daar je grenzen in vinden (ja ik heb makkelijk zeggen, heb geen kids en mijn konijnen hebben geen liefdesperikelen, voor zover ik weet). Goed dat je een afspraak bij een psy light hebt, misschien heeft zij nog handige tips voor je. Grappig die BBBB reisbureau. Misschien wel een gat in de markt



Even een schouderklopje voor mezelf, het gesprek ging redelijk en vooral ik ben toch gegaan. Zag er 's ochtends echt als een berg tegenop en eerlijk mijn zelfvertrouwen zag een dieptepunt. Rollenspel ging goed, alleen waren er veel te veel mensen aanwezig (1 persoon voor rollenspel, een jury bestaande uit drie personen, degene die mijn direct leidinggevende zou worden en twee mensen van het bestuur) en voelde mij geïntimideerd waardoor ik niet altijd goed uit mijn woorden kwam. We zullen zien of ik goed nieuws krijg, eigenlijk vind ik het momenteel niet erg om thuis te zijn, kan er steeds meer van genieten

Net nog even naar de bib geweest en eindelijk eens een sprinter uitgeleend. Een boek (up van Myrthe van der Meer) in 1 week uitlezen was tot nu toe toch nog een utopie voor mij.