Psyche
alle pijlers
Ellende op de wereld
woensdag 1 april 2015 om 17:13
De titel klinkt vele malen zwaarder dan ik het bedoel, maar toch zit ik er een beetje mee. Ik twijfelde tussen psyche en actueel, maar heb er toch maar psyche van gemaakt.
Ik kan niet goed tegen ellende op de wereld. Ja, ik weet het, welk mens wel? Het probleem zit em in het loslaten van die nare dingen. Dat lukt niet zo goed. Met mij gaat het goed. Ik heb goede vriendinnen, een fijne vriend, een stabiel leven etc. en zoals sommigen zich vast nog wel herinneren is dat ooit anders geweest .
Ik merk nu vaak dat ik me schuldig voel als ik vrolijk ben (of me realiseer hoe goed ik het heb). Hele hordes aan beelden van mensen/dierenleed komen dan als mentale film voorbij. Van deze ellendige foto van een zielig kitten (niet klikken als mijn probleem herkenbaar is), kinderen in oorlogsgeweld tot aan de depressie van een familielid en andere ellende. Het blijft als een film in mijn hoofd spelen totdat ik het eindelijk van me af kan schudden óf niet meer vrolijk ben. Helaas komt dat laatste vaker voor .
Ik probeer de gedachten niet teveel aandacht te geven tot ze weer weg gaan. Maar het blijft me vaak achtervolgen .. Die foto bijvoorbeeld heb ik wéken geleden voor het eerst gezien. En toch komt'ie vrijwel dagelijks in mijn gedachten terug. Ik weet dat die mensen/dieren er geen @#%$ aan hebben dat ik ermee zit en in het dagelijks leven probeer ik een goed mens te zijn en altijd te helpen waar ik kan. Maar het frustreert me dat ik die andere mensen/dieren niet kan helpen (hopeloos idealistisch, i know).
Herkent iemand dit? Hoe gaan jullie er mee om? En hoe laat je het los ?
Ik kan niet goed tegen ellende op de wereld. Ja, ik weet het, welk mens wel? Het probleem zit em in het loslaten van die nare dingen. Dat lukt niet zo goed. Met mij gaat het goed. Ik heb goede vriendinnen, een fijne vriend, een stabiel leven etc. en zoals sommigen zich vast nog wel herinneren is dat ooit anders geweest .
Ik merk nu vaak dat ik me schuldig voel als ik vrolijk ben (of me realiseer hoe goed ik het heb). Hele hordes aan beelden van mensen/dierenleed komen dan als mentale film voorbij. Van deze ellendige foto van een zielig kitten (niet klikken als mijn probleem herkenbaar is), kinderen in oorlogsgeweld tot aan de depressie van een familielid en andere ellende. Het blijft als een film in mijn hoofd spelen totdat ik het eindelijk van me af kan schudden óf niet meer vrolijk ben. Helaas komt dat laatste vaker voor .
Ik probeer de gedachten niet teveel aandacht te geven tot ze weer weg gaan. Maar het blijft me vaak achtervolgen .. Die foto bijvoorbeeld heb ik wéken geleden voor het eerst gezien. En toch komt'ie vrijwel dagelijks in mijn gedachten terug. Ik weet dat die mensen/dieren er geen @#%$ aan hebben dat ik ermee zit en in het dagelijks leven probeer ik een goed mens te zijn en altijd te helpen waar ik kan. Maar het frustreert me dat ik die andere mensen/dieren niet kan helpen (hopeloos idealistisch, i know).
Herkent iemand dit? Hoe gaan jullie er mee om? En hoe laat je het los ?
woensdag 1 april 2015 om 21:10
Ik denk weleens, "geen wonder dat er zoveel gevluchte jongeren de weg kwijt raken. Eerst ellende meegemaakt in hun land van herkomst, daarna gevlucht, dan in een asielzoekerscentrum helemaal opnieuw beginnen. Ik vraag me weleens af of dat niet een oorzaak kan zijn van die radicalisering van jonge moslims. Ik praat het niet goed natuurlijk wat er gebeurt maar ik zou zo graag willen dat er gekeken wordt naar het "waarom".
Optimist tot in de kist!
woensdag 1 april 2015 om 21:30
Je bedoelt het laatste topic over asielzoekers, meds? Ik lees er al niet meer hoor. Wat voor zin heeft het? Ik kreeg met de paplepel ingegoten dat alle mensen gelijk zijn. Ik kan er gewoon niet in meegaan. Net als dat ik niet gelovig kan worden, ik ken de gewoontes niet en begrijp de denkwijze niet. En ik dacht dat ik ruimdenkend was.
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
woensdag 1 april 2015 om 21:51
Dierenleed doet me pijn tot in het diepst van mijn ziel.
Mensen doen me daarentegen minder.
Vandaag liep ik een beer van een vent tegen het lijf die ik vorig jaar heb aangesproken omdat hij zijn kleine hondje een enorme rotschop gaf. Hij was enorm boos op me omdat ik hem een lafaard en een zak hooi noemde.
Bij elke wandeling kijk ik hem aan en daarmee herinner ik hem aan zijn gedrag en hij voelt zich bekeken.
Ik hoop dat Door voor weerloze dieren op te komen het een beetje helpt.
Mensen doen me daarentegen minder.
Vandaag liep ik een beer van een vent tegen het lijf die ik vorig jaar heb aangesproken omdat hij zijn kleine hondje een enorme rotschop gaf. Hij was enorm boos op me omdat ik hem een lafaard en een zak hooi noemde.
Bij elke wandeling kijk ik hem aan en daarmee herinner ik hem aan zijn gedrag en hij voelt zich bekeken.
Ik hoop dat Door voor weerloze dieren op te komen het een beetje helpt.
Ja en?
woensdag 1 april 2015 om 21:55
woensdag 1 april 2015 om 21:55
quote:gladoortje74 schreef op 01 april 2015 @ 21:30:
Je bedoelt het laatste topic over asielzoekers, meds? Ik lees er al niet meer hoor. Wat voor zin heeft het? Ik kreeg met de paplepel ingegoten dat alle mensen gelijk zijn. Ik kan er gewoon niet in meegaan. Net als dat ik niet gelovig kan worden, ik ken de gewoontes niet en begrijp de denkwijze niet. En ik dacht dat ik ruimdenkend was.nee de reacties van thaorchild
Je bedoelt het laatste topic over asielzoekers, meds? Ik lees er al niet meer hoor. Wat voor zin heeft het? Ik kreeg met de paplepel ingegoten dat alle mensen gelijk zijn. Ik kan er gewoon niet in meegaan. Net als dat ik niet gelovig kan worden, ik ken de gewoontes niet en begrijp de denkwijze niet. En ik dacht dat ik ruimdenkend was.nee de reacties van thaorchild
woensdag 1 april 2015 om 21:56
quote:gladoortje74 schreef op 01 april 2015 @ 21:30:
Je bedoelt het laatste topic over asielzoekers, meds? Ik lees er al niet meer hoor. Wat voor zin heeft het? Ik kreeg met de paplepel ingegoten dat alle mensen gelijk zijn. Ik kan er gewoon niet in meegaan. Net als dat ik niet gelovig kan worden, ik ken de gewoontes niet en begrijp de denkwijze niet. En ik dacht dat ik ruimdenkend was.Dit topic lees ik niet, ik vermoed dat daar een hoop drek en stinkende rommel opgehoopt zit.
Je bedoelt het laatste topic over asielzoekers, meds? Ik lees er al niet meer hoor. Wat voor zin heeft het? Ik kreeg met de paplepel ingegoten dat alle mensen gelijk zijn. Ik kan er gewoon niet in meegaan. Net als dat ik niet gelovig kan worden, ik ken de gewoontes niet en begrijp de denkwijze niet. En ik dacht dat ik ruimdenkend was.Dit topic lees ik niet, ik vermoed dat daar een hoop drek en stinkende rommel opgehoopt zit.
donderdag 2 april 2015 om 01:34
quote:Ephina schreef op 02 april 2015 @ 01:29:
Het was idd niet mijn bedoeling om een culturele/asielzoeker discussie te beginnen. Ik wil gewoon heel Graag tips over het dealen met negatieve dingen die ik niet los kan laten..probeer die dingen niet op jezelf te betrekken. Dus beeld je niet in dat je erbij bent, of dat je de moeder bent of dat het jouw puppy is. Een te levendige fantasie is heel bruikbaar maar niet bij dit soort dingen. Probeer dit soort berichten, hoe erg ze ook zijn, los te zien van jezelf. het is niet jouw verdriet.
Het was idd niet mijn bedoeling om een culturele/asielzoeker discussie te beginnen. Ik wil gewoon heel Graag tips over het dealen met negatieve dingen die ik niet los kan laten..probeer die dingen niet op jezelf te betrekken. Dus beeld je niet in dat je erbij bent, of dat je de moeder bent of dat het jouw puppy is. Een te levendige fantasie is heel bruikbaar maar niet bij dit soort dingen. Probeer dit soort berichten, hoe erg ze ook zijn, los te zien van jezelf. het is niet jouw verdriet.
donderdag 2 april 2015 om 01:59
Ik kan ook slecht tegen ellendig nieuws en nare beelden.
Ik probeer ook de echt scherpe kant te vermijden ( lukt niet altijd)
Mijn inlevingsvermogen is iets te groot denk ik, daarnaast vind ik het vaak confronterend hoe kwetsbaar je als mens bent al heb ik dat zelf ook al ervaren. Misschien dat het daarom ook iedere keer emotie triggert bij mij.
Ik kan het ook moeilijk loslaten ( beelden die door mijn hoofd blijven spoken, tot een heel verhaal wat ik er zelf van maak)
Daarom hou ik mijn wereldje klein.
Ik voel mij niet schuldig als ik vrolijk ben,ik geniet juist van de momenten dat ik mij zorgeloos voel.
Ik pieker altijd veel , altijd druk in mijn hoofd en daarom ga ik de momenten dat ik dat even niet heb ook nog eens voor mijzelf verpesten.
Ik probeer ook de echt scherpe kant te vermijden ( lukt niet altijd)
Mijn inlevingsvermogen is iets te groot denk ik, daarnaast vind ik het vaak confronterend hoe kwetsbaar je als mens bent al heb ik dat zelf ook al ervaren. Misschien dat het daarom ook iedere keer emotie triggert bij mij.
Ik kan het ook moeilijk loslaten ( beelden die door mijn hoofd blijven spoken, tot een heel verhaal wat ik er zelf van maak)
Daarom hou ik mijn wereldje klein.
Ik voel mij niet schuldig als ik vrolijk ben,ik geniet juist van de momenten dat ik mij zorgeloos voel.
Ik pieker altijd veel , altijd druk in mijn hoofd en daarom ga ik de momenten dat ik dat even niet heb ook nog eens voor mijzelf verpesten.
donderdag 2 april 2015 om 02:11
Ik denk dat het normaal is dat je met heftig nieuws blijft zitten. Anno 2015 zijn we een beetje uitgehard betreffende nieuwsbeelden, maar van nature zijn we helemaal niet gewend om elke dag weer met heftig nieuwe en ingrijpende beelden te worden geconfronteerd.
Laat je gevoelens zo zijn, zoals ze zijn. Een lach, een traan en dan weer een lach komen vanzelf omdat je naast het verdriet in de wereld ook geniet van alle kleine en grote mooie dingen in de wereld.
Laat je gevoelens zo zijn, zoals ze zijn. Een lach, een traan en dan weer een lach komen vanzelf omdat je naast het verdriet in de wereld ook geniet van alle kleine en grote mooie dingen in de wereld.
donderdag 2 april 2015 om 02:12
Ik herken het wel, moeite hebben met het leed van anderen uit naastenliefde. Maar ik heb inmiddels ook geleerd dat ieder met zijn eigen bril naar de wereld kijkt.
Tijdens een reis door verschillende Afrikaanse landen kwam ik in een dorpje waar ik ontzettend schrok van de armoede. Ik zal jullie de details besparen. Ik raakte daar in gesprek met een jongen over mijn afkomst en de verschillen tussen onze levens. Ik vertelde dat ik graag wilde helpen om de levensomstandigheden in zijn dorp te verbeteren. Ik was midden twintig en wilde graag mijn steentje bijdragen aan de wereld. Toen ik voorzichtig begon over waterpompen/kleding/babyvoeding, heeft hij me heel hard uitgelachen. En vroeg: "waarom?". Nou ja, omdat ik het goed had en dat graag wilde delen. Hij vroeg zich oprecht af waarom de "Westerse" mensen toch altijd willen helpen. En of we inmiddels niet doorhadden dat onze "hulp" situaties vaak juist verergerd. En dat er met of zonder onze hulp altijd burgeroorlogen en natuurrampen zouden blijven. En dat hij en zijn dorpsgenoten dat accepteerden.
Ik heb hem waarschijnlijk met open mond aan zitten staren
Afsluitend gaf hij me mee dat hij dacht dat hij gelukkiger was dan ik. Omdat hij de wereld accepteerde zoals die was.
Neemt niet weg dat ik nog steeds moeite heb met de wijze waarop veel mensen met elkaar omgaan. Omdat ik nog steeds denk dat we er zijn om elkaar te helpen en lief te hebben, in plaats van af te branden of uit te moorden.
Na het gesprek drukte hij mij op het hart vooral geen spullen op te sturen vanuit Nederland. Die werden sowieso gejat. Alle post kwam geopend aan. Als hij de kans kreeg zou hij het ook doen. Hij had toch een gezin te onderhouden...
Edit: en wat een arrogantie van mij om te bepalen dat mensen in het dorp niet gelukkig konden zijn met hun situatie
Tijdens een reis door verschillende Afrikaanse landen kwam ik in een dorpje waar ik ontzettend schrok van de armoede. Ik zal jullie de details besparen. Ik raakte daar in gesprek met een jongen over mijn afkomst en de verschillen tussen onze levens. Ik vertelde dat ik graag wilde helpen om de levensomstandigheden in zijn dorp te verbeteren. Ik was midden twintig en wilde graag mijn steentje bijdragen aan de wereld. Toen ik voorzichtig begon over waterpompen/kleding/babyvoeding, heeft hij me heel hard uitgelachen. En vroeg: "waarom?". Nou ja, omdat ik het goed had en dat graag wilde delen. Hij vroeg zich oprecht af waarom de "Westerse" mensen toch altijd willen helpen. En of we inmiddels niet doorhadden dat onze "hulp" situaties vaak juist verergerd. En dat er met of zonder onze hulp altijd burgeroorlogen en natuurrampen zouden blijven. En dat hij en zijn dorpsgenoten dat accepteerden.
Ik heb hem waarschijnlijk met open mond aan zitten staren
Afsluitend gaf hij me mee dat hij dacht dat hij gelukkiger was dan ik. Omdat hij de wereld accepteerde zoals die was.
Neemt niet weg dat ik nog steeds moeite heb met de wijze waarop veel mensen met elkaar omgaan. Omdat ik nog steeds denk dat we er zijn om elkaar te helpen en lief te hebben, in plaats van af te branden of uit te moorden.
Na het gesprek drukte hij mij op het hart vooral geen spullen op te sturen vanuit Nederland. Die werden sowieso gejat. Alle post kwam geopend aan. Als hij de kans kreeg zou hij het ook doen. Hij had toch een gezin te onderhouden...
Edit: en wat een arrogantie van mij om te bepalen dat mensen in het dorp niet gelukkig konden zijn met hun situatie
Speechless
donderdag 2 april 2015 om 02:27
quote:thaorchid schreef op 01 april 2015 @ 18:50:
Ik herken eea wel, en ben serieus blij dat meer dan ik al meer dan de helft plus een stukje al geleefd heb. ik zou echt absoluut niet jong willen zijn anno 2015. de wereld is gek, aan flarden en ook in dit kikkerland worden ouderen uitgekotst (die mensen die altijd van jong af aan fulltime gewerkt hebben en belasting betaald ten faveure van ook deze huidige generatie) Maar nee, , de verdeeldheid slaat toe, jongeren geven de schuld aan de babyboomers) door wie ze deels opgevoed zijn, opleiding mogen genieten en wiens vruchten ze nog steeds plukken) woningen worden door de oudjes "bezet" en daardoor komen jongeren niet aan de bak ( vind je het gek of wou jij je opa en oma uit hun huis smijten voor je eigen hachje?) Ondertussen nemen gelukszoekers alle goedkope huurhuizen in, roepen vanuit hun uitkering naar hun thuisland: he, kom maar hierheen met onze 12 kinderen, gratis geld en we fokken wel door, plaats zat, hoe meer babies, des te meer geld, heerlijk hoor, neem opa en opa ook maar gelijk mee, makkie hier en een hele berg gratis geld ........
Ik ben zo blij dat ik geen jongere meer ben, Nederland is totaal verkloot, niet door de hardwerkende babyboomers maar door die sociale kutten zoals de PvdAlloctonen, die ons hardverdiende geld er compleet doordraaien voor anderen behalve voor eigen volk.
Ik respecteer dat je veel meer levenservaring hebt dan mij. Maar ik vind jammer dat je in uitleg in enorme clichés vervalt en van het ene probleem naar het andere probleem springt en denkt te weten hoe de vork in de steel zit bij elk probleem. Het valt me op dat de meeste forummers het hebben over leed in het buitenland en jij steen en been loopt te klagen over Nederland. Zo slecht hebben we het hier niet in Nederland. De beelden en nieuws die ik niet kan loslaten gaat over nieuws dat gewoon niet bevatten is.
Ingaand op de problemen die je niet. Die mensen die nu zogenaamd 12 kinderen hebben of familieleden laten overkomen zijn wel de mensen waarmee jij bent opgegroeid of die pas waren toen jij jong was.
Jongeren komen moeilijk aan de bak doordat ze wordt beloofd dat opleiding alles is in dit land en je zonder niet verder komt, Eenmaal afgestudeerd blijkt dat er naast jou nog een legioen anderen in hetzelfde studieveld zijn afgestudeerd. Ouderen komen niet aan de bak vanwege hun leeftijd(sdiscriminatie). Guess what, we hebben het allemaal moeilijk in dit leven. Binnen en buiten Nederland.
Ik ben midden 20 maar ik heb aardig wat verhalen gehoord van mensen die 2/3 mijn leeftijd zijn. En elk verhaal hoor ik dingen waarin de verteller zelf bevestigd dat de generatie van toen op bepaalde fronten meer vruchten hebben kunnen plukken dan de jongeren van nu en omgedraaid zijn er nu vruchten die jongeren nu wel kunnen plukken die een aantal generaties terug niet konden.
Ik had ook wel graag 60 willen zijn in tijd dat de gulden overging in de euro. Paar jaartjes later m'n huisie verkopen met dikke winst. Ik bedoel maar te zeggen, van welke tijd zijn er meer dan genoeg plussen en minnen te benoemen. We leven nu in een tijd dat nieuwe boeken voor een opleiding 1200 euro per jaar kosten (gemiddeld op hbo niveau), moet ik daar over lopen geiten? dat het vroeger veel goedkoper dan nu?
Ik herken eea wel, en ben serieus blij dat meer dan ik al meer dan de helft plus een stukje al geleefd heb. ik zou echt absoluut niet jong willen zijn anno 2015. de wereld is gek, aan flarden en ook in dit kikkerland worden ouderen uitgekotst (die mensen die altijd van jong af aan fulltime gewerkt hebben en belasting betaald ten faveure van ook deze huidige generatie) Maar nee, , de verdeeldheid slaat toe, jongeren geven de schuld aan de babyboomers) door wie ze deels opgevoed zijn, opleiding mogen genieten en wiens vruchten ze nog steeds plukken) woningen worden door de oudjes "bezet" en daardoor komen jongeren niet aan de bak ( vind je het gek of wou jij je opa en oma uit hun huis smijten voor je eigen hachje?) Ondertussen nemen gelukszoekers alle goedkope huurhuizen in, roepen vanuit hun uitkering naar hun thuisland: he, kom maar hierheen met onze 12 kinderen, gratis geld en we fokken wel door, plaats zat, hoe meer babies, des te meer geld, heerlijk hoor, neem opa en opa ook maar gelijk mee, makkie hier en een hele berg gratis geld ........
Ik ben zo blij dat ik geen jongere meer ben, Nederland is totaal verkloot, niet door de hardwerkende babyboomers maar door die sociale kutten zoals de PvdAlloctonen, die ons hardverdiende geld er compleet doordraaien voor anderen behalve voor eigen volk.
Ik respecteer dat je veel meer levenservaring hebt dan mij. Maar ik vind jammer dat je in uitleg in enorme clichés vervalt en van het ene probleem naar het andere probleem springt en denkt te weten hoe de vork in de steel zit bij elk probleem. Het valt me op dat de meeste forummers het hebben over leed in het buitenland en jij steen en been loopt te klagen over Nederland. Zo slecht hebben we het hier niet in Nederland. De beelden en nieuws die ik niet kan loslaten gaat over nieuws dat gewoon niet bevatten is.
Ingaand op de problemen die je niet. Die mensen die nu zogenaamd 12 kinderen hebben of familieleden laten overkomen zijn wel de mensen waarmee jij bent opgegroeid of die pas waren toen jij jong was.
Jongeren komen moeilijk aan de bak doordat ze wordt beloofd dat opleiding alles is in dit land en je zonder niet verder komt, Eenmaal afgestudeerd blijkt dat er naast jou nog een legioen anderen in hetzelfde studieveld zijn afgestudeerd. Ouderen komen niet aan de bak vanwege hun leeftijd(sdiscriminatie). Guess what, we hebben het allemaal moeilijk in dit leven. Binnen en buiten Nederland.
Ik ben midden 20 maar ik heb aardig wat verhalen gehoord van mensen die 2/3 mijn leeftijd zijn. En elk verhaal hoor ik dingen waarin de verteller zelf bevestigd dat de generatie van toen op bepaalde fronten meer vruchten hebben kunnen plukken dan de jongeren van nu en omgedraaid zijn er nu vruchten die jongeren nu wel kunnen plukken die een aantal generaties terug niet konden.
Ik had ook wel graag 60 willen zijn in tijd dat de gulden overging in de euro. Paar jaartjes later m'n huisie verkopen met dikke winst. Ik bedoel maar te zeggen, van welke tijd zijn er meer dan genoeg plussen en minnen te benoemen. We leven nu in een tijd dat nieuwe boeken voor een opleiding 1200 euro per jaar kosten (gemiddeld op hbo niveau), moet ik daar over lopen geiten? dat het vroeger veel goedkoper dan nu?
donderdag 2 april 2015 om 02:53
Bedankt voor de tips, die tussendoor toch her en der staan . Laat ik wel even stellen: Ik hier in Nederland, in een buurt vol Marrokkaanse, Turkse, en andere oosterse nationaliteiten vind dat ik het hier verdomd goed heb. Het leed waar ik mee zit is over het algemeen heftiger dan dat wij hier in onze directe omgeving aanschouwen. Kan het mij wat schelen dat anderen hier het ook goed hebben? Daar heb ik geen last van !
Het leed waar ik last van heb is inderdaad het leed waar ik niets aan kan veranderen. Zoals eerder genoemd heb ik inderdaad een levendige fantasie en bedenk ik me bij bovenstaand kitten ook hoe ik het had gewassen, gevoed en waarschijnlijk had meegenomen naar Nederland, desnoods meegesmokkeld. Dat is, denk ik, inderdaad wat me parten speelt. Ik ga bedenken hoe ik het had kunnen verbeteren. Gek genoeg was me nog niet helemaal duidelijk dat ik dat doe.. Dat fantaseren over hoe ik het verbeter. Niet dat ik mezelf zo groot acht dat ik het allemaal op kan lossen hoor. Ik vind het eerder dik K dat ik weet dat dat toch niet kan. Het nieuws beperken is wel een goede optie. Maar helaas komen de grote dingen toch allemaal door. Germanwings bijvoorbeeld is moeilijk te missen.
Met medische dingen heb ik minder moeite, althans als het Nederland betreft, omdat ik weet dat men dan alle mogelijke zorg echt heeft gehad. Dus thank god kan ik wel gewoon functioneren binnen mijn studie. Iets dat zielig maar niet te voorkomen is is nou eenmaal zo. Maar als er onrecht bij komt kijken, of het nalaten van de simpele handeling als het voeden van zo'n katje, dan kan ik dat dus niet hebben.
Ik gebruik het kitten nu steeds als voorbeeld, maar vul daarvoor in de plaats zielig kind/omaatje/vader/whatever in en ik voel me hetzelfde. Ik moet mezelf gewoon af en toe vertellen dat ik echt wel gelukkig mag zijn, ondanks andermans ellende. Want ik heb nu de neiging niet te genieten van mijn eigen succes, terwijl ik daar hard genoeg voor heb gewerkt.
Het leed waar ik last van heb is inderdaad het leed waar ik niets aan kan veranderen. Zoals eerder genoemd heb ik inderdaad een levendige fantasie en bedenk ik me bij bovenstaand kitten ook hoe ik het had gewassen, gevoed en waarschijnlijk had meegenomen naar Nederland, desnoods meegesmokkeld. Dat is, denk ik, inderdaad wat me parten speelt. Ik ga bedenken hoe ik het had kunnen verbeteren. Gek genoeg was me nog niet helemaal duidelijk dat ik dat doe.. Dat fantaseren over hoe ik het verbeter. Niet dat ik mezelf zo groot acht dat ik het allemaal op kan lossen hoor. Ik vind het eerder dik K dat ik weet dat dat toch niet kan. Het nieuws beperken is wel een goede optie. Maar helaas komen de grote dingen toch allemaal door. Germanwings bijvoorbeeld is moeilijk te missen.
Met medische dingen heb ik minder moeite, althans als het Nederland betreft, omdat ik weet dat men dan alle mogelijke zorg echt heeft gehad. Dus thank god kan ik wel gewoon functioneren binnen mijn studie. Iets dat zielig maar niet te voorkomen is is nou eenmaal zo. Maar als er onrecht bij komt kijken, of het nalaten van de simpele handeling als het voeden van zo'n katje, dan kan ik dat dus niet hebben.
Ik gebruik het kitten nu steeds als voorbeeld, maar vul daarvoor in de plaats zielig kind/omaatje/vader/whatever in en ik voel me hetzelfde. Ik moet mezelf gewoon af en toe vertellen dat ik echt wel gelukkig mag zijn, ondanks andermans ellende. Want ik heb nu de neiging niet te genieten van mijn eigen succes, terwijl ik daar hard genoeg voor heb gewerkt.
donderdag 2 april 2015 om 03:27
Het hoeft ook niet ingewikkeld te zijn. Ik geef een voorbeeld. De aanslagen bij Charlie Hebdo. Ze maken het blad nog steeds. Je zou er een kunnen kopen en de cartoons of plaatjes die je aanstaan eruit kunnen knippen. Dan neem je een vel karton of papier en plakt ze daarop. Op een manier die jou iets zegt. Je kunt er nog zelf dingen bijschrijven of plaatjes uit andere tijdschriften erbij plakken. Een collage is dat. Het doorbladeren van een tijdschrift duurt niet lang en je kunt ook een tijdje plaatjes verzamelen tot je genoeg hebt om het hele oppervlakte van het papier/karton/canvas te bedekken. Ik gebruik voor zoiets vaak mod podge, een soort lijm waar je ook mee kunt aflakken, speciaal voor papier.
Ik vind het een ontspannende bezigheid, zeker als je creatief bent. Maar ik heb nu even een knutsel-block, haha, er komt uit mijn handen nu ook niet veel. Ik zit wel na te denken over een thema waar ik nu mee zit, maar daar moet ik nog even op broeden. Ik wil iets maken wat te maken heeft met de zorg voor mensen met een psychisch probleem. Dat vind ik het pijnlijkste nieuws van de laatste tijd.
Ik las dat er in 2011 nog 40.000 meldingen bij de hulpverlening/politie waren over verwarde mensen en in 2014 al 60.000. Daar schrik ik wel van. Ik heb zelf ook een psychische aandoening, meerdere zelfs, en ik maak me daar zorgen over. Zelf ben ik nooit verward geweest maar dat kan ook mij overkomen.
Maar ik kan er niet zoveel aan veranderen dat er zoveel is wegbezuinigd. Ik kan wel op mijn manier uiten wat ik daarvan vind. Wat ik niet zo goed snap, waarom het nog niet zo lang geleden vrij normaal was om mensen vast te binden in de psychiatrie en dat je nu het compleet tegenovergestelde ziet en mensen meer vrijheid krijgen dan ze aankunnen. Is er geen middenweg dan? Die zal wel te duur zijn, denk ik. Vastbinden is goedkoop, wegsturen is goedkoop, goed begeleiden, dat is duur. En men wil dat mensen dat nu zelf gaan betalen. Dat werkt dus niet. Maar omdat ik er niks aan kan veranderen, uit ik zoiets in een knutselwerk of gedicht. Weet nog niet wat ik hiervoor ga maken.
Ik vind het een ontspannende bezigheid, zeker als je creatief bent. Maar ik heb nu even een knutsel-block, haha, er komt uit mijn handen nu ook niet veel. Ik zit wel na te denken over een thema waar ik nu mee zit, maar daar moet ik nog even op broeden. Ik wil iets maken wat te maken heeft met de zorg voor mensen met een psychisch probleem. Dat vind ik het pijnlijkste nieuws van de laatste tijd.
Ik las dat er in 2011 nog 40.000 meldingen bij de hulpverlening/politie waren over verwarde mensen en in 2014 al 60.000. Daar schrik ik wel van. Ik heb zelf ook een psychische aandoening, meerdere zelfs, en ik maak me daar zorgen over. Zelf ben ik nooit verward geweest maar dat kan ook mij overkomen.
Maar ik kan er niet zoveel aan veranderen dat er zoveel is wegbezuinigd. Ik kan wel op mijn manier uiten wat ik daarvan vind. Wat ik niet zo goed snap, waarom het nog niet zo lang geleden vrij normaal was om mensen vast te binden in de psychiatrie en dat je nu het compleet tegenovergestelde ziet en mensen meer vrijheid krijgen dan ze aankunnen. Is er geen middenweg dan? Die zal wel te duur zijn, denk ik. Vastbinden is goedkoop, wegsturen is goedkoop, goed begeleiden, dat is duur. En men wil dat mensen dat nu zelf gaan betalen. Dat werkt dus niet. Maar omdat ik er niks aan kan veranderen, uit ik zoiets in een knutselwerk of gedicht. Weet nog niet wat ik hiervoor ga maken.
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
donderdag 2 april 2015 om 09:25
Ik heb een kat die er met drie jaar nog steeds uitziet als een kitten, nou ja, iets groter dan. Maar ze denkt zelf dat ze nog een kitten is. Ze komt altijd op mijn buik liggen en sabbelt dan op het elastiekje van mijn vlecht, ik heb lang haar en altijd in een vlecht. Blijkbaar lijkt dat gevoelsmatig op een tepeltje, haha. En dan ligt ze heel hard ronkend en sabbelend op mijn buik. Graven met die pootjes erbij en het is net of ze melk bij me drinkt! Hoe ze erop is gekomen, geen idee, maar ze maakt er een hele beleving van. En ik krijg een overdosis oxytocine, hehehe.
Best bijzonder, zou je zeggen. Maar ik heb nog een kat, een kater van vijf, die doet het ook! Alleen sabbelt hij op een stukje t shirt. De jongste heeft de kunst gewoon van hem afgekeken. Dat is iets minder prettig want die sabbelt natte plekken en erna kan mijn t shirt in de was. Toch vind ik het zo megaschattig dat ik het ze niet heb afgeleerd. Ik dacht, ze groeien er vanzelf wel uit, niet dus, hahaha.
Op youtube heb je ook filmpjes van katten en kittens die op hun eigen voetzooltjes sabbelen, dat is pas schattig. Zo'n zooltje is net een tepel, voor sommige katten dan. Het graven met de pootjes, ik noem het dauwtrappelen, de jongste doet dat in kussens ed heeeel lang achter elkaar. Ze is dan in een soort trance ofzo.
Nog iets schattigs over Willy, soms heeft ze een droompje, denken we. Dan ligt ze te slapen en miauwt dan ineens een paar keer in haar slaap, hahaha. Meestal komt ze dan even naar me toe om te knuffelen. Ik heb het wel eens van dichtbij gezien en ze miauwt echt met haar oogjes dicht. Waar zou ze over dromen he!
Best bijzonder, zou je zeggen. Maar ik heb nog een kat, een kater van vijf, die doet het ook! Alleen sabbelt hij op een stukje t shirt. De jongste heeft de kunst gewoon van hem afgekeken. Dat is iets minder prettig want die sabbelt natte plekken en erna kan mijn t shirt in de was. Toch vind ik het zo megaschattig dat ik het ze niet heb afgeleerd. Ik dacht, ze groeien er vanzelf wel uit, niet dus, hahaha.
Op youtube heb je ook filmpjes van katten en kittens die op hun eigen voetzooltjes sabbelen, dat is pas schattig. Zo'n zooltje is net een tepel, voor sommige katten dan. Het graven met de pootjes, ik noem het dauwtrappelen, de jongste doet dat in kussens ed heeeel lang achter elkaar. Ze is dan in een soort trance ofzo.
Nog iets schattigs over Willy, soms heeft ze een droompje, denken we. Dan ligt ze te slapen en miauwt dan ineens een paar keer in haar slaap, hahaha. Meestal komt ze dan even naar me toe om te knuffelen. Ik heb het wel eens van dichtbij gezien en ze miauwt echt met haar oogjes dicht. Waar zou ze over dromen he!
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
donderdag 2 april 2015 om 11:10
quote:O.L.L.A schreef op 01 april 2015 @ 17:34:
Ik had dit ook heel erg tot ik mijn wereld kleiner heb gemaakt.
Geen nieuws behalve de krant want dan kun je kiezen wat je leest.
Geen zielige filmpjes. Mensen die constant dit soort dingen op FB plaatsen gaan van mijn FB af etc.
Het lost niks op want je weet er ellende is maar het geeft wel een grens. Nou ja, voor mij dan.
Dat katje heeft er niks aan dat jij niet vrolijk bent, net zo min dat hij er wat aan heeft dat je wel vrolijk bent.
Leef je eigen leven en laat de rest los.Wat O.L.L.A zegt, zo lukt het mij meestal ook. Ephina, klopt het dat jij nog niet zo heel lang moeder bent en heeft het daar mss mee te maken?
Ik had dit ook heel erg tot ik mijn wereld kleiner heb gemaakt.
Geen nieuws behalve de krant want dan kun je kiezen wat je leest.
Geen zielige filmpjes. Mensen die constant dit soort dingen op FB plaatsen gaan van mijn FB af etc.
Het lost niks op want je weet er ellende is maar het geeft wel een grens. Nou ja, voor mij dan.
Dat katje heeft er niks aan dat jij niet vrolijk bent, net zo min dat hij er wat aan heeft dat je wel vrolijk bent.
Leef je eigen leven en laat de rest los.Wat O.L.L.A zegt, zo lukt het mij meestal ook. Ephina, klopt het dat jij nog niet zo heel lang moeder bent en heeft het daar mss mee te maken?