Psyche
alle pijlers
Meedenkers gezocht
zondag 7 juni 2015 om 10:09
Beste lezers van het forum,
Graag zou ik iets in de week willen leggen bij jullie. Ik loop tegen bepaalde gedragspatronen aan waar ik graag vanaf wil. Het gaat hier om gedrag van mij zelf. Ik ben getrouwd met een leuke, lieve, knappe maar niet altijd makkelijke man, zwanger, heb een mooi huis, een goede baan en ik ben gezond. Dus tot zover zou ik vooral niet moeten klagen. Ik draag alleen een nogal moeilijk verleden met mij mee waar ik steeds meer tegenaan loop.
Ik wil hier vooral GEEN tenenkrommend tearjerk drama verhaal van maken, maar ik denk dat het verleden wel relevant is voor het heden. Mijn jeugd was zeker niet stabiel met een letterlijk afwezige ouder en een emotioneel niet stabiele (en daarmee ook in zekere zin afwezige ouder). Ik heb mij daardoor niet veilig gevoekd en droeg verantwoordelijkheden die niet passen bij de leeftijd. Mijn temperament is van nature best pittig, en ik ben als reactie lastig gedrag gaan vertonen. Ik heb behoorlijk wat gedragspatronen vertoond in jeugd, ben daardoor in situaties verzeild waarin er zelfs sprake was van seksueel misbruik in vroege tienerjaren. Hier is allemaal niets mee gedaan toendertijd. In studietijd heb ik mij gedompeld in slechte keuzes maken met bijv. Veel uitgaan, teveel drank, slechte keuzes met mannen maken en dat heeft zich doorgezet naar mijn volwassen leven. Ik ben getroywd geweest met een man met een stoornis. Dit huwelijk heeft mij heel wat ellende opgeleverd. Ik bewaakte mijn grenzen niet. Tussendoor heeft een ouder zich gesuicideerd. Ik heb daar PTSS aan overgehouden, en ben behandeld daarvoor. Een jaar of 8 geleden overigens ook een PTSS behandeling ondergaan voor het zedenverhaal. Gelukkig toen wel gescheiden en toen nog wat rampzalige kortere relaties gehad. Ik ben me ervan bewust dat ik zelfdestructief gedrag vertoonde in die tijd. Foute dominante mannen opzoeken die mij vooral geen gevoel van veiligheid gaven. In al die jaren is het mij zakelijk gezien wel voor de wind gegaan. Dat heb ik nooit laten versloffen.
Toen besloten dat het roer om moest en dat ik andee keuzes moest gaan maken. Zo gezegd zo gedaan ben gaan daten met een wensenlijst op zak en heb een fantastische man leren kennen en ben nu alweer enkele jaren met hem getrouwd. In die jaren zijn wij ons leven gaan opbouwen, droomhuis gevonden, fundament leggen voor ons leven samen en nu ben ik dus gewenst en gepland in
verwachting.
Nu komt het dus. Mijn man merkt steeds meer raar gedrag bij mij en heeft mij daarop attent gemaakt. Ik blijf steeds vragen aan hem of hij bij mij weggaat, of hij nog van mij houdt etc. Dit tot vervelends toe. Ik doe dit overigens niet bewust, maar het flapt er zogezegd meerder malen per dag uit. Dit begint hem tegen te staan. Ook heeft hij mij erop aagesproken dat ik nogal eens conflictueus gedrag vertoon zonder aanwezige reden. Hij vindt het erop lijken dat ik hem test of hij wel echt blijft en betrouwbaar is. Verder vindt hij mij emotioneel soms afwezig en dat ik te weinig ook lijk te hebben voor wat hij nodig heeft in de relatie. Mijn man gaat hier super mee om. Hij is vanaf dag 1 op de hoogte van mijn verleden, en ziet dit als de laatste stuiptrekkingen. Hij is hier ook niet boos om, maar wil graag dat ik hier aan werk om te bezien of het beter kan. Het verpest nl wel vaak de sfeer. Mijn man is zelf ook nogal temperamentvol en er zijn wel wat knallende ruzies geweest. Tot hij dus een patroon begon te ontdekken, en hier nu heel anders mee omgaat. Hij benoemt dat hij dit ziet als sypmtomen van mijn kutverleden, zonder kwade intenties van mijn kant, maar wil wel het gesprek blijven aangaan en dat ik in ieder geval mijn best doe het gedrag te verminderen.
Ik wil dit needy belachelijke gedrag natuurlijk ook niet vertonen. Ik was mij hier overigens niet bewust van maar mijn man heeft mij de open geopend. Het bovenstaande gedrag vertoon ik idd.
Kortom, wie kan en wil er met mij meedenken? Ik ben een nuchter persoon die ook wel om zichzelf kan lachen, en wil vooral geen zielig figuur zijn die slachtoffer is of blijft van het verleden. Ik wil dit fixen. Herkent iemand zichzelf in dit verhaal? Zijn er tips? Heel concreet wil ik graag tools ontwikkelen om dit gedrag niet meer te vertonen, althans te beperken. Wie denkt ermee? Bedankt uberhaupt voor het lezen al.
Graag zou ik iets in de week willen leggen bij jullie. Ik loop tegen bepaalde gedragspatronen aan waar ik graag vanaf wil. Het gaat hier om gedrag van mij zelf. Ik ben getrouwd met een leuke, lieve, knappe maar niet altijd makkelijke man, zwanger, heb een mooi huis, een goede baan en ik ben gezond. Dus tot zover zou ik vooral niet moeten klagen. Ik draag alleen een nogal moeilijk verleden met mij mee waar ik steeds meer tegenaan loop.
Ik wil hier vooral GEEN tenenkrommend tearjerk drama verhaal van maken, maar ik denk dat het verleden wel relevant is voor het heden. Mijn jeugd was zeker niet stabiel met een letterlijk afwezige ouder en een emotioneel niet stabiele (en daarmee ook in zekere zin afwezige ouder). Ik heb mij daardoor niet veilig gevoekd en droeg verantwoordelijkheden die niet passen bij de leeftijd. Mijn temperament is van nature best pittig, en ik ben als reactie lastig gedrag gaan vertonen. Ik heb behoorlijk wat gedragspatronen vertoond in jeugd, ben daardoor in situaties verzeild waarin er zelfs sprake was van seksueel misbruik in vroege tienerjaren. Hier is allemaal niets mee gedaan toendertijd. In studietijd heb ik mij gedompeld in slechte keuzes maken met bijv. Veel uitgaan, teveel drank, slechte keuzes met mannen maken en dat heeft zich doorgezet naar mijn volwassen leven. Ik ben getroywd geweest met een man met een stoornis. Dit huwelijk heeft mij heel wat ellende opgeleverd. Ik bewaakte mijn grenzen niet. Tussendoor heeft een ouder zich gesuicideerd. Ik heb daar PTSS aan overgehouden, en ben behandeld daarvoor. Een jaar of 8 geleden overigens ook een PTSS behandeling ondergaan voor het zedenverhaal. Gelukkig toen wel gescheiden en toen nog wat rampzalige kortere relaties gehad. Ik ben me ervan bewust dat ik zelfdestructief gedrag vertoonde in die tijd. Foute dominante mannen opzoeken die mij vooral geen gevoel van veiligheid gaven. In al die jaren is het mij zakelijk gezien wel voor de wind gegaan. Dat heb ik nooit laten versloffen.
Toen besloten dat het roer om moest en dat ik andee keuzes moest gaan maken. Zo gezegd zo gedaan ben gaan daten met een wensenlijst op zak en heb een fantastische man leren kennen en ben nu alweer enkele jaren met hem getrouwd. In die jaren zijn wij ons leven gaan opbouwen, droomhuis gevonden, fundament leggen voor ons leven samen en nu ben ik dus gewenst en gepland in
verwachting.
Nu komt het dus. Mijn man merkt steeds meer raar gedrag bij mij en heeft mij daarop attent gemaakt. Ik blijf steeds vragen aan hem of hij bij mij weggaat, of hij nog van mij houdt etc. Dit tot vervelends toe. Ik doe dit overigens niet bewust, maar het flapt er zogezegd meerder malen per dag uit. Dit begint hem tegen te staan. Ook heeft hij mij erop aagesproken dat ik nogal eens conflictueus gedrag vertoon zonder aanwezige reden. Hij vindt het erop lijken dat ik hem test of hij wel echt blijft en betrouwbaar is. Verder vindt hij mij emotioneel soms afwezig en dat ik te weinig ook lijk te hebben voor wat hij nodig heeft in de relatie. Mijn man gaat hier super mee om. Hij is vanaf dag 1 op de hoogte van mijn verleden, en ziet dit als de laatste stuiptrekkingen. Hij is hier ook niet boos om, maar wil graag dat ik hier aan werk om te bezien of het beter kan. Het verpest nl wel vaak de sfeer. Mijn man is zelf ook nogal temperamentvol en er zijn wel wat knallende ruzies geweest. Tot hij dus een patroon begon te ontdekken, en hier nu heel anders mee omgaat. Hij benoemt dat hij dit ziet als sypmtomen van mijn kutverleden, zonder kwade intenties van mijn kant, maar wil wel het gesprek blijven aangaan en dat ik in ieder geval mijn best doe het gedrag te verminderen.
Ik wil dit needy belachelijke gedrag natuurlijk ook niet vertonen. Ik was mij hier overigens niet bewust van maar mijn man heeft mij de open geopend. Het bovenstaande gedrag vertoon ik idd.
Kortom, wie kan en wil er met mij meedenken? Ik ben een nuchter persoon die ook wel om zichzelf kan lachen, en wil vooral geen zielig figuur zijn die slachtoffer is of blijft van het verleden. Ik wil dit fixen. Herkent iemand zichzelf in dit verhaal? Zijn er tips? Heel concreet wil ik graag tools ontwikkelen om dit gedrag niet meer te vertonen, althans te beperken. Wie denkt ermee? Bedankt uberhaupt voor het lezen al.
zondag 7 juni 2015 om 10:15
Het allereerste wat ik denk is, je bent zwanger, staat bol van de hormonen en veel vrouwen veranderen daardoor. Het valt mij al mee dat je het zelf ziet, mijn zus was een regelrechte heks tijdens haar zwangerschappen, met name de eerste. Mijn man heeft nooit wat gezegd, volgens mij viel ik wel mee (of ik ben altijd een heks en weet hij niet beter)
zondag 7 juni 2015 om 10:20
Het klinkt of er nog werk aan de winkel is, met het verwerken van je verleden. Ik zou er vooralsnog met een psycholoog of relatietherapeut over willen praten, als ik jou was. Je man wordt op deze manier in een soort therapeutenrol geduwd, als hij jou iedere keer moet zeggen waar het mis gaat. Dat lijkt me niet gelijkwaardig, en funest voor een ontspannen relatie.
En zwanger zijn maakt de emoties alleen maar sterker.
En zwanger zijn maakt de emoties alleen maar sterker.
zondag 7 juni 2015 om 10:21
Bedankt voor je snelle reactie! Het zou mij goed uitkomen om het met je eens te zijn. Want dan ligt de verantwoordelijkheid minder bij mij en meer bij moeder natuur. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik echt denk dat er meer aan de hand is. Tuurlijk de hormonen helpen heel erg niet mee, maar ik herken de gedragspatronen wel bij mezelf. Ik ga hier dus wel de verantwoordelijkheid voor nemen.
zondag 7 juni 2015 om 10:21
Klinkt als een goede relatie die je nu hebt. Juist daarin komt volgens mij je verleden dan extra naar boven, nu je je veilig voelt. Bovendien kom je ook nog eens voor een heel nieuwe situatie te staan: je wordt moeder. Een grote verandering. Heb je al ooit therapie gehad?
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
zondag 7 juni 2015 om 10:22
Ik herken het zeker. Bij mij werd dat continu vragen naar bevestiging minder toen ik zover was dat ik het in mijn eentje ook wel zou redden. Liever ben ik samen met mijn vriend, maar als het tussen ons op een gegeven moment zou uitgaan, dan weet ik dat ik ook een prima leven heb zonder hem.
Ten tweede dient dat gepieker geen enkel doel. Stel je hebt 3 jaar een relatie met iemand. Aan het begin van die 3 jaar weet je natuurlijk niet hoe lang het duurt. Maar wil je je elke dag van die 3 jaar druk maken dat de ander je zal verlaten of wil je elke dag genieten van het samenzijn. Het vragen om bevestiging maakt helemaal niks leuker.
Ten derde heb je blijkbaar niks aan de bevestiging van je man dat hij zegt je lief te vinden, want jij interpreteert die bevestiging niet als zodanig. (Deed je dit wel, dan was 1x bevestigen voldoende.)
Schrijf eens voor jezelf op waaruit blijkt dat je man van je houdt. Uit welke daden van hem blijkt liefde. Houd dat in je hoofd, lees het elke ochtend o.i.d. en je hoeft geen bevestiging meer te vragen aan hem.
Verder: bedenk eens of je een ander werkelijk nodig hebt om te overleven. Wat zou je moeten regelen als je single zou worden? Ga je daar echt dood aan of is het best te doen? Mij geeft het veel rust en veel zelfvertrouwen om te weten dat ik ook in mijn eentje alles best voor elkaar zou hebben.
Ten tweede dient dat gepieker geen enkel doel. Stel je hebt 3 jaar een relatie met iemand. Aan het begin van die 3 jaar weet je natuurlijk niet hoe lang het duurt. Maar wil je je elke dag van die 3 jaar druk maken dat de ander je zal verlaten of wil je elke dag genieten van het samenzijn. Het vragen om bevestiging maakt helemaal niks leuker.
Ten derde heb je blijkbaar niks aan de bevestiging van je man dat hij zegt je lief te vinden, want jij interpreteert die bevestiging niet als zodanig. (Deed je dit wel, dan was 1x bevestigen voldoende.)
Schrijf eens voor jezelf op waaruit blijkt dat je man van je houdt. Uit welke daden van hem blijkt liefde. Houd dat in je hoofd, lees het elke ochtend o.i.d. en je hoeft geen bevestiging meer te vragen aan hem.
Verder: bedenk eens of je een ander werkelijk nodig hebt om te overleven. Wat zou je moeten regelen als je single zou worden? Ga je daar echt dood aan of is het best te doen? Mij geeft het veel rust en veel zelfvertrouwen om te weten dat ik ook in mijn eentje alles best voor elkaar zou hebben.
zondag 7 juni 2015 om 10:28
Je hormonen doen veel met je. En waarschijnlijk komt je eigen jeugd en hoe onveilig jij je gevoeld hebt weer boven. En val je weer terug in oude patronen. Een mens valt vaak terug in oud gedrag wanneer de omstandigheden veranderen of zwaarder worden.
Misschien is het zinvol om weer contact op te nemen met je oude therapeut of aan ander. Zodat ze jou specifieke tips en adviezen kunnen geven om niet terug te vallen in je oude gedrag. Gewoon een opfriscursus en wat bijsturen.
Misschien is het zinvol om weer contact op te nemen met je oude therapeut of aan ander. Zodat ze jou specifieke tips en adviezen kunnen geven om niet terug te vallen in je oude gedrag. Gewoon een opfriscursus en wat bijsturen.
I can't control the wind but I can adjust the sail
explore, dream & discover
explore, dream & discover
zondag 7 juni 2015 om 10:29
@nyx- ook jij bedankt voor je reactie.
Tuurlijk therapie kan. Ik zou alleen eerst willen onderzoeken welke tools ik mogelijk zelf kan aanpakken op dit moment. Ik sta niet afkerig tov therapie, maar ben al twee keer in therapie geweest en dat heeft mij niets gebracht, muv de EMDR. Daar komt bij dat ik erg lastig in mn tijd zit door wat zakelijke oorzaken icm de zwangerschap. Ik heb dat wel besproken met mn man, en gelet op de onstandigheden vindt hij het ook wel een goed idee om eerst zelf wat tools proberen eigen te maken. Ik ben ook wel een persoon met een kritische blik naar mezelf die vaak het beste leert door zelf op onderzoek uit te gaan. Lukt dat onvoldoende dan ga ik zeker op zoek naar een peut. Ik vind het een valide punt dat je maakt dat mijn man geen halve zorgverlener moet zijn/worden ivm de gelijkwaardigheid van de relatie. Dat heeft de aandacht, te meer daar hij erg begaan is en bereid is daar erg ver in te gaan. Valkuil gedetecteerd, bedankt dat je me daar nog even op wijst!
Tuurlijk therapie kan. Ik zou alleen eerst willen onderzoeken welke tools ik mogelijk zelf kan aanpakken op dit moment. Ik sta niet afkerig tov therapie, maar ben al twee keer in therapie geweest en dat heeft mij niets gebracht, muv de EMDR. Daar komt bij dat ik erg lastig in mn tijd zit door wat zakelijke oorzaken icm de zwangerschap. Ik heb dat wel besproken met mn man, en gelet op de onstandigheden vindt hij het ook wel een goed idee om eerst zelf wat tools proberen eigen te maken. Ik ben ook wel een persoon met een kritische blik naar mezelf die vaak het beste leert door zelf op onderzoek uit te gaan. Lukt dat onvoldoende dan ga ik zeker op zoek naar een peut. Ik vind het een valide punt dat je maakt dat mijn man geen halve zorgverlener moet zijn/worden ivm de gelijkwaardigheid van de relatie. Dat heeft de aandacht, te meer daar hij erg begaan is en bereid is daar erg ver in te gaan. Valkuil gedetecteerd, bedankt dat je me daar nog even op wijst!
zondag 7 juni 2015 om 10:30
quote:hamerhaai schreef op 07 juni 2015 @ 10:28:
Je hormonen doen veel met je. En waarschijnlijk komt je eigen jeugd en hoe onveilig jij je gevoeld hebt weer boven. En val je weer terug in oude patronen. Een mens valt vaak terug in oud gedrag wanneer de omstandigheden veranderen of zwaarder worden.
Misschien is het zinvol om weer contact op te nemen met je oude therapeut of aan ander. Zodat ze jou specifieke tips en adviezen kunnen geven om niet terug te vallen in je oude gedrag. Gewoon een opfriscursus en wat bijsturen.Oude therapeuten zijn flapdrollen eerste klas, en ja ik bedoel dat echt zo onaardig als het klinkt. Daar ga ik sws niet meer heen.
Je hormonen doen veel met je. En waarschijnlijk komt je eigen jeugd en hoe onveilig jij je gevoeld hebt weer boven. En val je weer terug in oude patronen. Een mens valt vaak terug in oud gedrag wanneer de omstandigheden veranderen of zwaarder worden.
Misschien is het zinvol om weer contact op te nemen met je oude therapeut of aan ander. Zodat ze jou specifieke tips en adviezen kunnen geven om niet terug te vallen in je oude gedrag. Gewoon een opfriscursus en wat bijsturen.Oude therapeuten zijn flapdrollen eerste klas, en ja ik bedoel dat echt zo onaardig als het klinkt. Daar ga ik sws niet meer heen.
zondag 7 juni 2015 om 11:24
Ik heb niet echt tips, maar merk wel nu ik zwanger ben dat ik veel meer bezig ben met mijn jeugd en hoe dingen vroeger thuis gingen. Nu ik moeder wordt merk ik ook dat ik anders tegen sommige dingen aankijk. Wat vroeger thuis vanzelfsprekend was (voor mij als kind) vind ik nu ik moeder wordt ronduit vreemd of onbegrijpelijk. Voor sommige van deze dingen probeer ik bij mijn moeder uit te vissen hoe het voor haar zit of hoe zij daar destijds tegenaankeek. Heel soms levert dat wat op waar ik wat aan heb.
Kortom, wel herkenning, niet echt tips
.
Kortom, wel herkenning, niet echt tips
.
zondag 7 juni 2015 om 11:29
Je staat op een cruciaal moment in je leven en je bent eerder ook in de steek gelaten in je jeugd op cruciale momenten. Toen was er niemand om je te beschermen. Nu je zwanger bent, wil je je veilig voelen, en ik denk dat je daardoor af en toe emotioneel terugzapt naar een tijd waarin je je heel onveilig voelde. De hormonen versterken de emoties nog eens. Ik vind het wel logisch eigenlijk.
Je zou ook tegen je man kunnen zeggen dat je die dingen die je zegt, niet zo meent zoals ze eruit komen. Dat hij ze een beetje moet negeren. Het flapt eruit, zeg je, je kunt ook erna zeggen, o sorry, ik vraag weer naar de bekende weg. En er geen drama van maken verder. Misschien is het een idee om te zeggen dat je behoefte hebt aan een knuffel. Even dichtbij elkaar zijn lichamelijk, kan helpen. Constructief aanpakken lijkt mij niet nodig omdat je je nu kwetsbaarder voelt dan normaal gesproken. Zwangere vrouwen hebben wat mij betreft iets meer recht op de sfeer verpesten. Het is niet niks, je lijf en brein zijn nu anders dan normaal, dus ik vind dat je man dat ook in rekenschap mag nemen. Het komt ook niet alleen door je verleden, volgens mij, overemotioneel gedrag kan bij een zwangerschap horen.
Ik vind zelf ook niet dat je door het stof moet elke keer dat je verleden je plaagt. Je verleden is een deel van jou en je hebt al heel hard gewerkt om het negatieve effect ervan te minimaliseren. Je man zal zich ook heus wel eens negatief gedragen door gebeurtenissen uit zijn verleden. Dat doen we allemaal.
Je noemt het de laatste stuiptrekkingen maar ik zie dat zelf anders. Ik had ook een kutjeugd en heb chronisch ptss. Dat ga je nooit helemaal begraven he, je kunt wel je gedrag veranderen maar je bent ook gemaakt door je verleden. Sommige eigenschappen die je nu hebt, had je nooit ontwikkeld zonder die kutjeugd. Je hebt jezelf ontwikkeld en hebt niet je ouders gekopieerd in hun gedrag, zo zie ik het, en daar mag je heel trots op zijn. Maar het verleden hoeft toch niet dood? Het is namelijk deel van wie je bent. Goed of slecht, het heeft je gemaakt tot de mens die je nu bent.
Ik denk dat je door je zwangerschap en het zien opgroeien van je kind, een natuurlijk verwerkingsproces aangaat. En dan ga je nog meer stappen vooruit maken. Hou jezelf wel goed in de gaten, van een zwangerschap kun je natuurlijk ook depressief worden. Depressie is een symptoom van ptss, ik weet niet of je daar ooit last van hebt gehad maar waarschijnlijk maak je iets meer kans erop. Maar ik denk dat je dat wel weet.
Klaar ben je als je in je graf ligt, het hele leven is een leerschool dus zeggen dat je klaar bent met het verleden, is nooit helemaal waar. Dat betekent niet dat je klaar bent met leren, bedoel ik. Het kan altijd terug komen opborrelen, de kunst is om het dan niet te zien als falen en er iets mee te doen. Maar in deze denk ik dat als je hormoonspiegel terugloopt, je je ook wat minder kwetsbaar zult voelen dus je kunt ook afwachten, ik denk dat het dan minder zal worden. Juist omdat je iets zegt waar je later niet meer achterstaat, denk ik dat hormonen de hoofdrol spelen hier.
Iig veel sterkte met je zwangerschap en chapeux voor jou, je hebt heel wat bereikt, wees er maar trots op!
Je zou ook tegen je man kunnen zeggen dat je die dingen die je zegt, niet zo meent zoals ze eruit komen. Dat hij ze een beetje moet negeren. Het flapt eruit, zeg je, je kunt ook erna zeggen, o sorry, ik vraag weer naar de bekende weg. En er geen drama van maken verder. Misschien is het een idee om te zeggen dat je behoefte hebt aan een knuffel. Even dichtbij elkaar zijn lichamelijk, kan helpen. Constructief aanpakken lijkt mij niet nodig omdat je je nu kwetsbaarder voelt dan normaal gesproken. Zwangere vrouwen hebben wat mij betreft iets meer recht op de sfeer verpesten. Het is niet niks, je lijf en brein zijn nu anders dan normaal, dus ik vind dat je man dat ook in rekenschap mag nemen. Het komt ook niet alleen door je verleden, volgens mij, overemotioneel gedrag kan bij een zwangerschap horen.
Ik vind zelf ook niet dat je door het stof moet elke keer dat je verleden je plaagt. Je verleden is een deel van jou en je hebt al heel hard gewerkt om het negatieve effect ervan te minimaliseren. Je man zal zich ook heus wel eens negatief gedragen door gebeurtenissen uit zijn verleden. Dat doen we allemaal.
Je noemt het de laatste stuiptrekkingen maar ik zie dat zelf anders. Ik had ook een kutjeugd en heb chronisch ptss. Dat ga je nooit helemaal begraven he, je kunt wel je gedrag veranderen maar je bent ook gemaakt door je verleden. Sommige eigenschappen die je nu hebt, had je nooit ontwikkeld zonder die kutjeugd. Je hebt jezelf ontwikkeld en hebt niet je ouders gekopieerd in hun gedrag, zo zie ik het, en daar mag je heel trots op zijn. Maar het verleden hoeft toch niet dood? Het is namelijk deel van wie je bent. Goed of slecht, het heeft je gemaakt tot de mens die je nu bent.
Ik denk dat je door je zwangerschap en het zien opgroeien van je kind, een natuurlijk verwerkingsproces aangaat. En dan ga je nog meer stappen vooruit maken. Hou jezelf wel goed in de gaten, van een zwangerschap kun je natuurlijk ook depressief worden. Depressie is een symptoom van ptss, ik weet niet of je daar ooit last van hebt gehad maar waarschijnlijk maak je iets meer kans erop. Maar ik denk dat je dat wel weet.
Klaar ben je als je in je graf ligt, het hele leven is een leerschool dus zeggen dat je klaar bent met het verleden, is nooit helemaal waar. Dat betekent niet dat je klaar bent met leren, bedoel ik. Het kan altijd terug komen opborrelen, de kunst is om het dan niet te zien als falen en er iets mee te doen. Maar in deze denk ik dat als je hormoonspiegel terugloopt, je je ook wat minder kwetsbaar zult voelen dus je kunt ook afwachten, ik denk dat het dan minder zal worden. Juist omdat je iets zegt waar je later niet meer achterstaat, denk ik dat hormonen de hoofdrol spelen hier.
Iig veel sterkte met je zwangerschap en chapeux voor jou, je hebt heel wat bereikt, wees er maar trots op!
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
zondag 7 juni 2015 om 11:43
quote:Elmervrouw schreef op 07 juni 2015 @ 10:21:
Klinkt als een goede relatie die je nu hebt. Juist daarin komt volgens mij je verleden dan extra naar boven, nu je je veilig voelt. Bovendien kom je ook nog eens voor een heel nieuwe situatie te staan: je wordt moeder. Een grote verandering. Heb je al ooit therapie gehad?Ik denk dat je gelijk hebt. Juist nu het veilig is en er gezinsuitbreiding komt komt alles wat scherper noor voren. Jazeker therapie, tweemaal vrij langdurig. Behalve de emdr heeft het me niet veel gebracht.
Klinkt als een goede relatie die je nu hebt. Juist daarin komt volgens mij je verleden dan extra naar boven, nu je je veilig voelt. Bovendien kom je ook nog eens voor een heel nieuwe situatie te staan: je wordt moeder. Een grote verandering. Heb je al ooit therapie gehad?Ik denk dat je gelijk hebt. Juist nu het veilig is en er gezinsuitbreiding komt komt alles wat scherper noor voren. Jazeker therapie, tweemaal vrij langdurig. Behalve de emdr heeft het me niet veel gebracht.
zondag 7 juni 2015 om 11:46
quote:ikeaverslaafde schreef op 07 juni 2015 @ 10:22:
Ik herken het zeker. Bij mij werd dat continu vragen naar bevestiging minder toen ik zover was dat ik het in mijn eentje ook wel zou redden. Liever ben ik samen met mijn vriend, maar als het tussen ons op een gegeven moment zou uitgaan, dan weet ik dat ik ook een prima leven heb zonder hem.
Ten tweede dient dat gepieker geen enkel doel. Stel je hebt 3 jaar een relatie met iemand. Aan het begin van die 3 jaar weet je natuurlijk niet hoe lang het duurt. Maar wil je je elke dag van die 3 jaar druk maken dat de ander je zal verlaten of wil je elke dag genieten van het samenzijn. Het vragen om bevestiging maakt helemaal niks leuker.
Ten derde heb je blijkbaar niks aan de bevestiging van je man dat hij zegt je lief te vinden, want jij interpreteert die bevestiging niet als zodanig. (Deed je dit wel, dan was 1x bevestigen voldoende.)
Schrijf eens voor jezelf op waaruit blijkt dat je man van je houdt. Uit welke daden van hem blijkt liefde. Houd dat in je hoofd, lees het elke ochtend o.i.d. en je hoeft geen bevestiging meer te vragen aan hem.
Verder: bedenk eens of je een ander werkelijk nodig hebt om te overleven. Wat zou je moeten regelen als je single zou worden? Ga je daar echt dood aan of is het best te doen? Mij geeft het veel rust en veel zelfvertrouwen om te weten dat ik ook in mijn eentje alles best voor elkaar zou hebben.Bedankt voor de concrete tip. Ik ga zeker op een rijtje zetten uit welke daden liefde blijkt. Ik ga een lijstje in mn tekefoon zetten zodat ik dat elke ochtend kan nalezen.
Ik herken het zeker. Bij mij werd dat continu vragen naar bevestiging minder toen ik zover was dat ik het in mijn eentje ook wel zou redden. Liever ben ik samen met mijn vriend, maar als het tussen ons op een gegeven moment zou uitgaan, dan weet ik dat ik ook een prima leven heb zonder hem.
Ten tweede dient dat gepieker geen enkel doel. Stel je hebt 3 jaar een relatie met iemand. Aan het begin van die 3 jaar weet je natuurlijk niet hoe lang het duurt. Maar wil je je elke dag van die 3 jaar druk maken dat de ander je zal verlaten of wil je elke dag genieten van het samenzijn. Het vragen om bevestiging maakt helemaal niks leuker.
Ten derde heb je blijkbaar niks aan de bevestiging van je man dat hij zegt je lief te vinden, want jij interpreteert die bevestiging niet als zodanig. (Deed je dit wel, dan was 1x bevestigen voldoende.)
Schrijf eens voor jezelf op waaruit blijkt dat je man van je houdt. Uit welke daden van hem blijkt liefde. Houd dat in je hoofd, lees het elke ochtend o.i.d. en je hoeft geen bevestiging meer te vragen aan hem.
Verder: bedenk eens of je een ander werkelijk nodig hebt om te overleven. Wat zou je moeten regelen als je single zou worden? Ga je daar echt dood aan of is het best te doen? Mij geeft het veel rust en veel zelfvertrouwen om te weten dat ik ook in mijn eentje alles best voor elkaar zou hebben.Bedankt voor de concrete tip. Ik ga zeker op een rijtje zetten uit welke daden liefde blijkt. Ik ga een lijstje in mn tekefoon zetten zodat ik dat elke ochtend kan nalezen.
zondag 7 juni 2015 om 11:50
quote:modder schreef op 07 juni 2015 @ 10:59:
Tot nu toe heb je dus geen "verstandige" reacties gehad? Wat voor tips en tools wil je waar jij het wel mee eens bent?Bedankt voor de reactie. Zo scherp als jij het stelt bedoelde ik dat niet. Ik vind het juist echt fijn dat er reacties komen waarin men meedenkt. Wat ik wel bedoel is dat uiteraard therapie een mogelijkheid is, maar waar ik hoop zijn wat concrete gedachten van anderen hierover die iets verder gaan dan ga in therapie. Gelukkig zijn er ook al dergelijke tips gekomen. Heel concreet lijkt het me fijn te merken dat er ook anderen zijn die dit herkennen, en te horen hoe zij hier in de praktijk mee zijn omgegaan.
Tot nu toe heb je dus geen "verstandige" reacties gehad? Wat voor tips en tools wil je waar jij het wel mee eens bent?Bedankt voor de reactie. Zo scherp als jij het stelt bedoelde ik dat niet. Ik vind het juist echt fijn dat er reacties komen waarin men meedenkt. Wat ik wel bedoel is dat uiteraard therapie een mogelijkheid is, maar waar ik hoop zijn wat concrete gedachten van anderen hierover die iets verder gaan dan ga in therapie. Gelukkig zijn er ook al dergelijke tips gekomen. Heel concreet lijkt het me fijn te merken dat er ook anderen zijn die dit herkennen, en te horen hoe zij hier in de praktijk mee zijn omgegaan.
zondag 7 juni 2015 om 12:21
quote:modder schreef op 07 juni 2015 @ 12:14:
Kan daar een deel van je probleem liggen? Dat je niet wil accepteren dat je ptss hebt? Het hoort bij wie jij nu bent. Accepteer je jezelf wel?Ik snap dat je dat zegt, maar het klopt niet. Ik accepteer het wel, heb daar juist ook EMDR voor gevolgd, heeft super geholpen overigens. Wat ik niet accepteer is dat ik als slachtoffer van het verleden door het leven moet gaan. Wat gebeurd is, is gebeurd. Dat dit gevolgen heeft snap ik, dat bepaalde dingen voor mij moeilijker zijn dan voor anderen ook. Alleen ik wil de gevolgen van dat alles tackelen, zo goed mogelijk mee omgaan zodat het verleden geen grotere invloed op het heden krijgt dan strikt noodzakelijk
Kan daar een deel van je probleem liggen? Dat je niet wil accepteren dat je ptss hebt? Het hoort bij wie jij nu bent. Accepteer je jezelf wel?Ik snap dat je dat zegt, maar het klopt niet. Ik accepteer het wel, heb daar juist ook EMDR voor gevolgd, heeft super geholpen overigens. Wat ik niet accepteer is dat ik als slachtoffer van het verleden door het leven moet gaan. Wat gebeurd is, is gebeurd. Dat dit gevolgen heeft snap ik, dat bepaalde dingen voor mij moeilijker zijn dan voor anderen ook. Alleen ik wil de gevolgen van dat alles tackelen, zo goed mogelijk mee omgaan zodat het verleden geen grotere invloed op het heden krijgt dan strikt noodzakelijk
zondag 7 juni 2015 om 12:25
Ik herken het beeld hierin van aantrekken en weer afstoten (conflictueus gedrag) en daar zit in een relatie een houdbaarheidsdatum op.
Het ontstaat bij een onveilige hechting vanuit de vroege jeugd wat wil zeggen dat je nooit kon rekenen op belangrijke anderen en daardoor geen basisvertrouwen in anderen hebt kunnen ontwikkelen. Dat is het uitgangspunt waarmee je aan de slag zou kunnen gaan. Lees er eens over welke methoden beschikbaar zijn en kies er een die ook bij jou past.
Het ontstaat bij een onveilige hechting vanuit de vroege jeugd wat wil zeggen dat je nooit kon rekenen op belangrijke anderen en daardoor geen basisvertrouwen in anderen hebt kunnen ontwikkelen. Dat is het uitgangspunt waarmee je aan de slag zou kunnen gaan. Lees er eens over welke methoden beschikbaar zijn en kies er een die ook bij jou past.
anoniem_642879d20cb7f wijzigde dit bericht op 07-06-2015 12:28
Reden: Schrijffout
Reden: Schrijffout
% gewijzigd
zondag 7 juni 2015 om 12:36
Mm, ik weet niet of dat wel kan hoor, weigeren te accepteren. Het is zoals het is. Ik weet dat elke ptss patient weer anders is maar omdat je het waarschijnlijk door je jeugd hebt gekregen, kom je er waarschijnlijk niet vanaf met wat therapie. Dan zit er toch een chronisch element bij. Omdat het meestal over meerdere trauma's gaat.
Ik weet wel, wilskracht is heel belangrijk en die heb je. Dus ga meer in jezelf geloven, dan weet je dat wat het leven ook opdient, dat je het aan zal kunnen. Misschien komt er nog een periode, later, waarin je weer wat meer erover na gaat denken. Dat betekent niet meteen dat je mislukt bent he. Of dat je verleden 'gewonnen' heeft.
Ik vind van mezelf dat ik ook heel ver ben gekomen. Ik ben trots op alles wat ik al bereikt heb. Maar eerder in mijn leven dacht ik dat ik alles nu wel verwerkt had en dat was toch niet helemaal waar. Zorg goed voor jezelf en blijf dat doen. Het kan zijn dat je soms wat rustiger aan moet doen, ga dan niet zeggen, nee hoor, niet aanstellen, doorgaan. Wees dan extra lief voor jezelf. Neem op tijd rust en ik zou niet terughoudend zijn met me-time opeisen.
Ik zou niet een ontkennende houding aannemen tav je verleden. Want dan kan je verleden wel in de weg gaan zitten. Ik lees tussen de regels door iets van: nu moet het een keer klaar zijn met het gezeur over het verleden. Ik was zelf ook zo. Dat kan onverstandig zijn, want bij ptss werkt het niet zo van tanden op elkaar zetten en doorgaan. Dat doe je namelijk al, maar dat lost de problemen niet op. Doorzettingsvermogen is een hele mooie eigenschap maar je kunt er ook aan ten onder gaan. Gun jezelf wel een prettig leven dus draaf niet door terwijl je van binnen voelt dat het niet goed gaat. Dan heb je een pas op de plaats nodig.
Ik zeg het omdat het in mijn ervaring zo is dat ptss patienten ontzettende doorzetters zijn en een soort Duracell konijntjes zijn. En dan raak je soms ongemerkt overprikkeld/oververmoeid. Dat gebeurt mij ook nog steeds wel eens. De reden ligt in ons brein, overleving is wat een trauma oproept in ons, en dat kunnen ptss patienten goed, overleven, doorgaan. Daar ligt dus ook een valkuil, trap er niet in.
Ik ben zelf wat ouder dan jij en ik heb vrede gesloten met mijn ptss. Ik ben het gaan zien als een deel van mezelf wat niet helemaal goed werkt. Andere mensen mankeren ook dingen, nou, dit is mijn mankement. Er zit een kapotte videorecorder in mijn hoofd die af en zomaar aangaat. Een paar klappen geven op dat apparaat en hij houdt zijn mond weer. Even heel simpel gesteld natuurlijk maar zo voel ik me er meer de baas over. Je bent iig niet je mankement, je bent veel meer dan dat.
Ik weet wel, wilskracht is heel belangrijk en die heb je. Dus ga meer in jezelf geloven, dan weet je dat wat het leven ook opdient, dat je het aan zal kunnen. Misschien komt er nog een periode, later, waarin je weer wat meer erover na gaat denken. Dat betekent niet meteen dat je mislukt bent he. Of dat je verleden 'gewonnen' heeft.
Ik vind van mezelf dat ik ook heel ver ben gekomen. Ik ben trots op alles wat ik al bereikt heb. Maar eerder in mijn leven dacht ik dat ik alles nu wel verwerkt had en dat was toch niet helemaal waar. Zorg goed voor jezelf en blijf dat doen. Het kan zijn dat je soms wat rustiger aan moet doen, ga dan niet zeggen, nee hoor, niet aanstellen, doorgaan. Wees dan extra lief voor jezelf. Neem op tijd rust en ik zou niet terughoudend zijn met me-time opeisen.
Ik zou niet een ontkennende houding aannemen tav je verleden. Want dan kan je verleden wel in de weg gaan zitten. Ik lees tussen de regels door iets van: nu moet het een keer klaar zijn met het gezeur over het verleden. Ik was zelf ook zo. Dat kan onverstandig zijn, want bij ptss werkt het niet zo van tanden op elkaar zetten en doorgaan. Dat doe je namelijk al, maar dat lost de problemen niet op. Doorzettingsvermogen is een hele mooie eigenschap maar je kunt er ook aan ten onder gaan. Gun jezelf wel een prettig leven dus draaf niet door terwijl je van binnen voelt dat het niet goed gaat. Dan heb je een pas op de plaats nodig.
Ik zeg het omdat het in mijn ervaring zo is dat ptss patienten ontzettende doorzetters zijn en een soort Duracell konijntjes zijn. En dan raak je soms ongemerkt overprikkeld/oververmoeid. Dat gebeurt mij ook nog steeds wel eens. De reden ligt in ons brein, overleving is wat een trauma oproept in ons, en dat kunnen ptss patienten goed, overleven, doorgaan. Daar ligt dus ook een valkuil, trap er niet in.
Ik ben zelf wat ouder dan jij en ik heb vrede gesloten met mijn ptss. Ik ben het gaan zien als een deel van mezelf wat niet helemaal goed werkt. Andere mensen mankeren ook dingen, nou, dit is mijn mankement. Er zit een kapotte videorecorder in mijn hoofd die af en zomaar aangaat. Een paar klappen geven op dat apparaat en hij houdt zijn mond weer. Even heel simpel gesteld natuurlijk maar zo voel ik me er meer de baas over. Je bent iig niet je mankement, je bent veel meer dan dat.
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
zondag 7 juni 2015 om 12:52
@ gladoortje
Klinkt alsof jij idd al wat verder bent dan ik.. Good for you!
Ik accepteer echt wel de gevolgen van alles, stop ook niks weg. Tweemaal intensieve therapie en ook nu kan ik goed over alles praten. Ook met mijn man.
Echter, de dagelijkse gevolgen daar wil ik zoveel als mogelijk wat aan doen. Ook al is het nooit helemaal op te lossen ik voel dat het beter kan. Daar ben ik nu dus zoekende naar. Hoe beteugel ik zoveel mogelijk dat rare gedrag van mij? Denkpatronen zouden anders moeten
Klinkt alsof jij idd al wat verder bent dan ik.. Good for you!
Ik accepteer echt wel de gevolgen van alles, stop ook niks weg. Tweemaal intensieve therapie en ook nu kan ik goed over alles praten. Ook met mijn man.
Echter, de dagelijkse gevolgen daar wil ik zoveel als mogelijk wat aan doen. Ook al is het nooit helemaal op te lossen ik voel dat het beter kan. Daar ben ik nu dus zoekende naar. Hoe beteugel ik zoveel mogelijk dat rare gedrag van mij? Denkpatronen zouden anders moeten