Mijn zoon is bi

Wat naar voor hem dat hij het zo moeilijk heeft hiermee. Mijn kinderen zijn nog jong dus geen ervaring daarmee, maar wel met vrienden en het verleden. Dat “door zo’n moeilijke fase” gaan qua acceptatie van zichzelf en andere hebben zij ook wel gehad, maar dat was wel een tijdelijke periode, daarna hebben ze zichzelf volledig geaccepteerd. Ik denk dat het al een enorme stap is dat hij jou in vertrouwen heeft genomen. Ik zou hem vooral de tijd gunnen denk ik, ook om zich rot te voelen en de ruimte bieden om (uit zichzelf) te praten.
(Ik zou denk ik zelf wel de neiging hebben om te benadrukken hoe het toch allemaal niet uitmaakt en redenen waarom kind zich niet rot hoeft te voelen aan te dragen, maar dat helpt natuurlijk niet.)

Hmmm zijn schaamte en het ineens s nachts buiten lopen, maakte dat ik je toch wil waarschuwen.

Jongens die gevoelens hebben voor mannen en daar nog schaamte bij voelen, begeven zich vaak online om hun gevoelens te onderzoeken en zijn daar heel kwetsbaar voor misbruik.

Ik denk dat je dit ook met hem moet bespreken. Dat hij niet zomaar ('s nachts) mensen moet gaan opzoeken die hij op apps ontmoet.

Dat is niks voor zulke jonge jongens. Gewoon brave afspraakjes op openbare plaatsen.

En om op je vraag te antwoorden: het is ook gewoon klote. Je bent 17 en je wil niet 'anders' zijn dan gemiddeld. Zeker niet op zo'n kwetsbaar gebied.
Hij zal nu ook nog niet veel 'anders geaarden' kennen, maar dat komt vanzelf goed. Alleen voelt dat nu niet zo.

Je OP raakt me merk ik.
Wat vind ik het verdrietig dat mensen nog steeds bang zijn afgewezen worden door vrienden / bekenden omdat ze op dit vlak 'anders' zijn dan mensen zelf ingevuld hadden!
Als je nou iets heel stoms uitvreet snap ik dat mensen op je afknappen. Maar als je gewoon verliefd wordt op iemand anders dan waar een ander op gerekend had. Kom op zeg! Laten we eens normaal doen met z'n allen en dit soort dingen normaal vinden!

Fijn voor hem dat jij hem in ieder geval zonder veroordeling liefdevol opving! Want ook dat schijnt nog niet persé de norm te zijn helaas.

Een van mijn zoons is homo, mijn dochter is lesbisch.
Zoon heeft er heel veel moeite mee gehad, pas toen hij op zijn 19e uit de kast kwam vielen er puzzelstukjes op zijn plaats.
Rond de tijd dat hij uit de kast kwam kreeg hij ineens veel “vrienden”, klasgenoten van zijn vervolgopleiding zei hij. Veel weg ‘s avonds terwijl hij daarvoor altijd thuis was. Wij vonden het alleen maar fijn voor hem. Achteraf bleek dat hij Tinderafspraakjes had.
Hij belde op een gegeven moment toen hij onderweg was naar zo’n “klasgenoot” om te vertellen dat hij eigenlijk onderweg was naar een date. Met een man. En dat was zijn coming out.
Het was voor ons geen enorme schok en helemaal prima, maar ik was bepaald niet blij met die Tinderdates en heb hem op het hart gedrukt voorzichtig en op zijn hoede te zijn, niets te doen wat hij niet wilde of niet klaar voor was en vice versa. En ons te bellen als hij zich onveilig voelde en weg moest wezen als hij een niet pluis-gevoel kreeg.
Die date bleek inderdaad niet pluis, hij is er midden in de nacht vandoor gegaan. Lang leve de 360 app, hij wist niet waar hij was maar wij konden hem traceren en hebben hem opgehaald.
Daarna is hij een stuk voorzichtiger geworden.

Wat me opviel is dat er nog maar zo weinig is voor queer jongeren. In ieder geval in een ruime cirkel rond onze woonplaats. Geen COC en aanverwanten waar je drempelloos even binnen kunt stappen(hij wilde niet naar speciale avonden of praatgroepachtige dingen, dat vond hij teveel op therapie lijken), geen cafés of andere uitgaansgelegenheden. Toen wij jong waren was dat echt veel meer. Hij kon nergens terecht met vragen, of op een veilige manier in contact komen met andere queer-personen, behalve online.

Uiteindelijk heeft hij wederom via Tinder, zijn vriend ontmoet. Hij woont inmiddels samen maar op zijn werk bijvoorbeeld, weet niemand dat hij homo is. Ze waken er voor om op straat of überhaupt in het openbaar, affectie te tonen, ze voelen zich daar niet veilig genoeg voor en ik denk, helaas, dat ze daar gelijk in hebben.

Voor onze dochter was het makkelijker uit de kast komen. Haar broer was haar voorgegaan. Ze wilde niet dat we er te veel woorden aan vuil zouden maken. Ze heeft altijd heel goed met haar broer kunnen opschieten, ze hebben ongetwijfeld samen gesprekken gehad over hun geaardheid.
En verder is het zoals het is. Ik ben blij dat ze gelukkig zijn met hun respectievelijke partners, hun twee oudere broers hebben het als kennisgeving aangenomen, mijn kant van de familie ook. “Leuk dat je gelukkig bent met iemand, geniet er van”.
Alleen mijn schoonouders doen er raar over, maar daar kwamen ze toch alleen maar uit plichtsbesef dus jammer dan.

Mijn jongste is homo, of bi, of panseksueel, ik kan er geen touw meer aan vastknopen, maar ik heb er sowieso nooit een punt van gemaakt. Hooguit maak ik mij zorgen over vervelende reacties vanuit zijn omgeving, maar hij is gelukkig stoer, mondig en weerbaar en hij heeft een aardig ego.
Soms krijg ik studenten bij me die iets met met mij willen bespreken, in een aantal gevallen was dat biseksualiteit. Ik heb altijd blij/positief gereageerd, zo van: "Joh, wat fijn dat je mij dit vertelt. Ik hoop dat je er geen problemen door ondervindt, want besef dat het ook een rijkdom is he: je kunt verliefd worden op zowel mannen als vrouwen."

En wanneer het gesprek een bepaalde kant opgaat: "Ik zou best biseksueel willen zijn!"

En dat meen ik uit de grond van mijn hart. Ik heb het gevoel dat de studenten mijn reactie heel fijn vinden, vandaar dat ik dat hier vertel.

Zo te lezen heb je ontzettend fijn en empathisch gereageerd. Verder kan je weinig doen denk ik.

Och wat sneu dat hij er zo mee zit. ik had vorige week juist een heel fijn gesprek met mijn nichtje van 12. we waren samen op stap en ik vroeg of ze al verkering had, zo kwam het gesprek aan het rollen. en ze was heel open over dat ze toch wel voor de jongens ging en zelf niet het idee had dat er ook iets met meisjes was voor haar.

op een toon alsof we het over kiezen tussen aardbeien of kiwi's hadden. ik vond het zo heerlijk te merken dat het bij haar dus helemaal geen issue was. des te verdrietiger om te lezen dat het voor jouw jongen wel moeilijk is. Sterkte!

Ik snap best dat hij het lastig vindt.
Als je “gewoon” hetero bent voldoe je aan het geijkte plaatje en kun je ook gewoon doen alsof het niks voorstelt. Dat doet het dan namelijk ook helemaal niet.
Maar voor queer-personen is de maatschappij al járen steeds onvriendelijker aan het worden. Dan is vertellen dat je queer bent wél een ding voor veel mensen.

[….]

[…]

*jaline schreef: ↑

28-04-2026 13:44

Totaaal offtopic,

Als je een topic opent, wil ik er best op reageren. Maar hier vind ik het misplaatst.

[…]

[…]

Dubbel

Zoon is enorm aan het worstelen met zichzelf ( zo lees ik het tenminste).
Erken die worsteling alsjeblieft.

Als je erachter komt dat je gevoelens hebt voor hetzelfde geslacht, komt dat (vaak) als een schok voor jezelf.
Dit verandert je leven en toekomstbeeld totaal. En brengt je in een soort van crisis.
In jezelf, over jezelf.

Pas later het over hoe je het je naasten verteld enzo.
Fijn dat je zoon je in vertrouwen heeft genomen. Hij voelt zich veilig bij je.
Hij zal zijn eigen weg hierin moeten vinden, en weet dat jij er voor hem bent.
Volgens mij doe je het hartstikke goed.