Psyche
alle pijlers
Graag alleen zijn
zondag 7 juni 2015 om 19:55
Ik ben iemand die heel graag alleen is en alleen dingen onderneemt. Ik vind het heerlijk om alleen op de bank te hangen. Er zijn dagen dat ik nergens zin in heb en twee dagen alleen thuis ben zonder de deur uit te komen. Uitgaan doe ik het liefst alleen en daar kan ik erg van genieten. Alleen op vakantie: heerlijk!
Ik ben verder een spontane extraverte vrouw en maak makkelijk contact met anderen. En ik heb het geluk dat ik leuke vriendinnen heb waar ik wel eens dingen mee onderneem.
Wat is nou het probleem? Nou het probleem is dat te veel sociale contacten me benauwen. Bijvoorbeeld: meerdere sociale verplichtingen per week. Of mensen die te veel van me verwachten. Of de opmerkingen die ik krijg. Mensen vinden me soms toch best raar. Een vriendin van me is sinds kort weer single en wil nu weer van alles met me ondernemen. Ik heb haar gezegd dat ik daar niet altijd behoefte aan heb en dit werd niet echt begrepen.
Ik voel me soms toch een beetje raar... en vraag me af of ik misschien toch niet meer met anderen moet ondernemen. Omdat ik anders alleen maar nog meer een 'loner' word. En wat als ik ooit weer een relatie krijg. Kan ik ooit weer wennen om zoveel tijd met iemand anders door te brengen.
Het is op zich allemaal geen groot probleem. Maar toch voel ik me soms anders dan anderen. En zelfs egoïstisch naar vrienden toe.
hoe denken jullie hierover en is dit voor iemand herkenbaar?
Ik ben verder een spontane extraverte vrouw en maak makkelijk contact met anderen. En ik heb het geluk dat ik leuke vriendinnen heb waar ik wel eens dingen mee onderneem.
Wat is nou het probleem? Nou het probleem is dat te veel sociale contacten me benauwen. Bijvoorbeeld: meerdere sociale verplichtingen per week. Of mensen die te veel van me verwachten. Of de opmerkingen die ik krijg. Mensen vinden me soms toch best raar. Een vriendin van me is sinds kort weer single en wil nu weer van alles met me ondernemen. Ik heb haar gezegd dat ik daar niet altijd behoefte aan heb en dit werd niet echt begrepen.
Ik voel me soms toch een beetje raar... en vraag me af of ik misschien toch niet meer met anderen moet ondernemen. Omdat ik anders alleen maar nog meer een 'loner' word. En wat als ik ooit weer een relatie krijg. Kan ik ooit weer wennen om zoveel tijd met iemand anders door te brengen.
Het is op zich allemaal geen groot probleem. Maar toch voel ik me soms anders dan anderen. En zelfs egoïstisch naar vrienden toe.
hoe denken jullie hierover en is dit voor iemand herkenbaar?
zondag 7 juni 2015 om 21:22
quote:Leentje_71 schreef op 07 juni 2015 @ 21:17:
Lux: ik hoop dat ik net zoals jij ooit nog eens iemand tegenkom bij wie ik helemaal mezelf kan zijn en met wie ik samen kan zijn zonder dat het je je eigen ik kost, mensen die zon relatie hebben kan ik best wel es een beetje jaloers op zijn
Het is inderdaad echt heerlijk. Al kan ik ook intens genieten van de zakenreisjes van m'n man. Maar dan ga ik wel aan zijn kant van het bed slapen (ruikt naar hem) en trek ik een t-shirt van 'm aan. Want mis 'm toch ook wel een klein beetje dan
Ik ga ook regelmatig zonder man op stap; weekendje weg en soms een hele vakantie. Ben zelfs een maand weggeweest en zou eerst nog 3 maanden naar het buitenland gaan, maar dat ging niet door (op mijn initiatief overigens, dus vind het niet erg).
Maar ik vind het heerlijk dat dat allemaal gewoon kan in onze relatie. Anders zou het me benauwen denk ik, als ik nooit meer zoiets 'mocht' ondernemen zonder m'n wederhelft.
Lux: ik hoop dat ik net zoals jij ooit nog eens iemand tegenkom bij wie ik helemaal mezelf kan zijn en met wie ik samen kan zijn zonder dat het je je eigen ik kost, mensen die zon relatie hebben kan ik best wel es een beetje jaloers op zijn
Het is inderdaad echt heerlijk. Al kan ik ook intens genieten van de zakenreisjes van m'n man. Maar dan ga ik wel aan zijn kant van het bed slapen (ruikt naar hem) en trek ik een t-shirt van 'm aan. Want mis 'm toch ook wel een klein beetje dan
Ik ga ook regelmatig zonder man op stap; weekendje weg en soms een hele vakantie. Ben zelfs een maand weggeweest en zou eerst nog 3 maanden naar het buitenland gaan, maar dat ging niet door (op mijn initiatief overigens, dus vind het niet erg).
Maar ik vind het heerlijk dat dat allemaal gewoon kan in onze relatie. Anders zou het me benauwen denk ik, als ik nooit meer zoiets 'mocht' ondernemen zonder m'n wederhelft.
zondag 7 juni 2015 om 21:24
quote:Lilith75 schreef op 07 juni 2015 @ 21:22:
[...]
Daar heb je wel een punt.
Heb een tijdje een soort van weekend relatie gehad , man man man dat was het dus ook niet.
Ik zorgde dat mijn huis aan kant was, zelf ook tip top ( anders zou ik het huishouden een dag hebben laten liggen terwijl ik al zappend op de bank in mijn huispak lag)
Had idd ook erg het gevoel van hem te moeten vermaken , was ook in deze mezelf kwijt.
Hmmm en ik maar denken dat latten de oplossing was
* vrees dat ik gewoon geen relatie materiaal ben *Woonden jullie ver uit elkaar?
[...]
Daar heb je wel een punt.
Heb een tijdje een soort van weekend relatie gehad , man man man dat was het dus ook niet.
Ik zorgde dat mijn huis aan kant was, zelf ook tip top ( anders zou ik het huishouden een dag hebben laten liggen terwijl ik al zappend op de bank in mijn huispak lag)
Had idd ook erg het gevoel van hem te moeten vermaken , was ook in deze mezelf kwijt.
Hmmm en ik maar denken dat latten de oplossing was
* vrees dat ik gewoon geen relatie materiaal ben *Woonden jullie ver uit elkaar?
zondag 7 juni 2015 om 21:26
quote:Lilith75 schreef op 07 juni 2015 @ 21:22:
[...]
Daar heb je wel een punt.
Heb een tijdje een soort van weekend relatie gehad , man man man dat was het dus ook niet.
Ik zorgde dat mijn huis aan kant was, zelf ook tip top ( anders zou ik het huishouden een dag hebben laten liggen terwijl ik al zappend op de bank in mijn huispak lag)
Had idd ook erg het gevoel van hem te moeten vermaken , was ook in deze mezelf kwijt.
Hmmm en ik maar denken dat latten de oplossing was
* vrees dat ik gewoon geen relatie materiaal ben *
Mijn man is vandaag weg, ik lig al de hele dag op de bank Disney-films te kijken via Netflix. Als bruch had ik american pancakes gemaakt en de pan en de kom laten staan, zat in m'n badjas de derde Disneyfilm te kijken toen man binnenkwam. Om half 4.
Uiteindelijk om half 6 gedoucht, man had de rommel opgeruimd (de lieverd) en ging boodschappen doen, ik gekookt, ff samen op het balkon in het zonnetje gegeten, wasje erin gegooid en weer op de bank neergezegen met een kop thee om verder films te kijken terwijl man weer de deur uit is.
Ik lig uit te puffen en hij doet waar hij zin in heeft en toch hebben we ff gezellig gegeten. Perfecte dag
[...]
Daar heb je wel een punt.
Heb een tijdje een soort van weekend relatie gehad , man man man dat was het dus ook niet.
Ik zorgde dat mijn huis aan kant was, zelf ook tip top ( anders zou ik het huishouden een dag hebben laten liggen terwijl ik al zappend op de bank in mijn huispak lag)
Had idd ook erg het gevoel van hem te moeten vermaken , was ook in deze mezelf kwijt.
Hmmm en ik maar denken dat latten de oplossing was
* vrees dat ik gewoon geen relatie materiaal ben *
Mijn man is vandaag weg, ik lig al de hele dag op de bank Disney-films te kijken via Netflix. Als bruch had ik american pancakes gemaakt en de pan en de kom laten staan, zat in m'n badjas de derde Disneyfilm te kijken toen man binnenkwam. Om half 4.
Uiteindelijk om half 6 gedoucht, man had de rommel opgeruimd (de lieverd) en ging boodschappen doen, ik gekookt, ff samen op het balkon in het zonnetje gegeten, wasje erin gegooid en weer op de bank neergezegen met een kop thee om verder films te kijken terwijl man weer de deur uit is.
Ik lig uit te puffen en hij doet waar hij zin in heeft en toch hebben we ff gezellig gegeten. Perfecte dag
zondag 7 juni 2015 om 21:29
quote:spell68 schreef op 07 juni 2015 @ 21:24:
[...]
Woonden jullie ver uit elkaar?
Half uurtje , in het begin ging ik altijd naar hem dan kon ik ook gaan wanneer ik wilde.
Ik vond van vrijdagavond tot zaterdagmiddag en soms avond meer dan genoeg , en vaak niet eens elk weekend , wilde ook weleens alleen zijn of iets met een vriendin doen.
Daarnaast was ik niet echt verliefd , dat en het graag alleen zijn hebben me doen besluiten om ermee te stoppen , hij had graag verder gegaan ook al was het op mijn " voorwaarden " , als in ook me time in het weekend .
[...]
Woonden jullie ver uit elkaar?
Half uurtje , in het begin ging ik altijd naar hem dan kon ik ook gaan wanneer ik wilde.
Ik vond van vrijdagavond tot zaterdagmiddag en soms avond meer dan genoeg , en vaak niet eens elk weekend , wilde ook weleens alleen zijn of iets met een vriendin doen.
Daarnaast was ik niet echt verliefd , dat en het graag alleen zijn hebben me doen besluiten om ermee te stoppen , hij had graag verder gegaan ook al was het op mijn " voorwaarden " , als in ook me time in het weekend .
zondag 7 juni 2015 om 21:31
quote:lux. schreef op 07 juni 2015 @ 21:26:
[...]
Mijn man is vandaag weg, ik lig al de hele dag op de bank Disney-films te kijken via Netflix. Als bruch had ik american pancakes gemaakt en de pan en de kom laten staan, zat in m'n badjas de derde Disneyfilm te kijken toen man binnenkwam. Om half 4.
Uiteindelijk om half 6 gedoucht, man had de rommel opgeruimd (de lieverd) en ging boodschappen doen, ik gekookt, ff samen op het balkon in het zonnetje gegeten, wasje erin gegooid en weer op de bank neergezegen met een kop thee om verder films te kijken terwijl man weer de deur uit is.
Ik lig uit te puffen en hij doet waar hij zin in heeft en toch hebben we ff gezellig gegeten. Perfecte dag Dat geeft deze burger weer moed!
[...]
Mijn man is vandaag weg, ik lig al de hele dag op de bank Disney-films te kijken via Netflix. Als bruch had ik american pancakes gemaakt en de pan en de kom laten staan, zat in m'n badjas de derde Disneyfilm te kijken toen man binnenkwam. Om half 4.
Uiteindelijk om half 6 gedoucht, man had de rommel opgeruimd (de lieverd) en ging boodschappen doen, ik gekookt, ff samen op het balkon in het zonnetje gegeten, wasje erin gegooid en weer op de bank neergezegen met een kop thee om verder films te kijken terwijl man weer de deur uit is.
Ik lig uit te puffen en hij doet waar hij zin in heeft en toch hebben we ff gezellig gegeten. Perfecte dag Dat geeft deze burger weer moed!
zondag 7 juni 2015 om 21:36
quote:Lilith75 schreef op 07 juni 2015 @ 21:29:
[...]
Half uurtje , in het begin ging ik altijd naar hem dan kon ik ook gaan wanneer ik wilde.
Ik vond van vrijdagavond tot zaterdagmiddag en soms avond meer dan genoeg , en vaak niet eens elk weekend , wilde ook weleens alleen zijn of iets met een vriendin doen.
Daarnaast was ik niet echt verliefd , dat en het graag alleen zijn hebben me doen besluiten om ermee te stoppen , hij had graag verder gegaan ook al was het op mijn " voorwaarden " , als in ook me time in het weekend .
Half uur is op zich best lang. Ik vraag me af hoe het zou zijn als je bijv in hetzelfde dorp zou wonen. Dat je vrij makkelijk bij elkaar binnen kunt stappen. Zou je dan minder geneigd zijn vanalles op te gaan ruimen en zo? En je je hoeft iemand niet echt te vermaken, want anders gaat ie gewoon naar huis lijkt me.
Ik ga ook altijd naar andere toe. Ik geloof dat er behalve de poets al een jaar niemand bij me geweest is. Ik word dan heel snel kriegel.
[...]
Half uurtje , in het begin ging ik altijd naar hem dan kon ik ook gaan wanneer ik wilde.
Ik vond van vrijdagavond tot zaterdagmiddag en soms avond meer dan genoeg , en vaak niet eens elk weekend , wilde ook weleens alleen zijn of iets met een vriendin doen.
Daarnaast was ik niet echt verliefd , dat en het graag alleen zijn hebben me doen besluiten om ermee te stoppen , hij had graag verder gegaan ook al was het op mijn " voorwaarden " , als in ook me time in het weekend .
Half uur is op zich best lang. Ik vraag me af hoe het zou zijn als je bijv in hetzelfde dorp zou wonen. Dat je vrij makkelijk bij elkaar binnen kunt stappen. Zou je dan minder geneigd zijn vanalles op te gaan ruimen en zo? En je je hoeft iemand niet echt te vermaken, want anders gaat ie gewoon naar huis lijkt me.
Ik ga ook altijd naar andere toe. Ik geloof dat er behalve de poets al een jaar niemand bij me geweest is. Ik word dan heel snel kriegel.
zondag 7 juni 2015 om 21:41
quote:spell68 schreef op 07 juni 2015 @ 21:36:
[...]
Half uur is op zich best lang. Ik vraag me af hoe het zou zijn als je bijv in hetzelfde dorp zou wonen. Dat je vrij makkelijk bij elkaar binnen kunt stappen. Zou je dan minder geneigd zijn vanalles op te gaan ruimen en zo? En je je hoeft iemand niet echt te vermaken, want anders gaat ie gewoon naar huis lijkt me.
Ik ga ook altijd naar andere toe. Ik geloof dat er behalve de poets al een jaar niemand bij me geweest is. Ik word dan heel snel kriegel.Ja misschien is dat het ook wel , je spreekt echt af , maar ja verliefdheid ontbrak ook , wellicht heeft dat ook meegespeeld.
[...]
Half uur is op zich best lang. Ik vraag me af hoe het zou zijn als je bijv in hetzelfde dorp zou wonen. Dat je vrij makkelijk bij elkaar binnen kunt stappen. Zou je dan minder geneigd zijn vanalles op te gaan ruimen en zo? En je je hoeft iemand niet echt te vermaken, want anders gaat ie gewoon naar huis lijkt me.
Ik ga ook altijd naar andere toe. Ik geloof dat er behalve de poets al een jaar niemand bij me geweest is. Ik word dan heel snel kriegel.Ja misschien is dat het ook wel , je spreekt echt af , maar ja verliefdheid ontbrak ook , wellicht heeft dat ook meegespeeld.
zondag 7 juni 2015 om 21:48
quote:lux. schreef op 07 juni 2015 @ 21:39:
[...]
Kijk aan, misschien ooit
Denk wel dat je echt verliefd moet zijn en het over moet gaan in echt houden van trouwens, anders ga je je enorm ergeren aan elkaar volgens mij.Dat gebeurde dus met die weekend relatie , hij hield echt rekening met me , dat ik zelfs dat irritant begon te vinden.
[...]
Kijk aan, misschien ooit
Denk wel dat je echt verliefd moet zijn en het over moet gaan in echt houden van trouwens, anders ga je je enorm ergeren aan elkaar volgens mij.Dat gebeurde dus met die weekend relatie , hij hield echt rekening met me , dat ik zelfs dat irritant begon te vinden.
zondag 7 juni 2015 om 21:56
quote:Lilith75 schreef op 07 juni 2015 @ 21:48:
[...]
Dat gebeurde dus met die weekend relatie , hij hield echt rekening met me , dat ik zelfs dat irritant begon te vinden.Ik heb dat ook gehad met een ex-vriendje. En ik was heus wel echt verliefd. Maar dat ging gewoon niet over in houden van. Ja dan wordt iemand al snel onverdraaglijk voor mij
[...]
Dat gebeurde dus met die weekend relatie , hij hield echt rekening met me , dat ik zelfs dat irritant begon te vinden.Ik heb dat ook gehad met een ex-vriendje. En ik was heus wel echt verliefd. Maar dat ging gewoon niet over in houden van. Ja dan wordt iemand al snel onverdraaglijk voor mij
zondag 7 juni 2015 om 21:59
quote:Lilith75 schreef op 07 juni 2015 @ 21:41:
[...]
Ja misschien is dat het ook wel , je spreekt echt af , maar ja verliefdheid ontbrak ook , wellicht heeft dat ook meegespeeld.Dat lijkt me nog het belangrijkste, zonder verliefdheid wordt het wel lastig, alhoewel er ook genoeg stellen zijn die het zonder ook prima redden.
[...]
Ja misschien is dat het ook wel , je spreekt echt af , maar ja verliefdheid ontbrak ook , wellicht heeft dat ook meegespeeld.Dat lijkt me nog het belangrijkste, zonder verliefdheid wordt het wel lastig, alhoewel er ook genoeg stellen zijn die het zonder ook prima redden.
zondag 7 juni 2015 om 22:38
quote:Lilith75 schreef op 07 juni 2015 @ 21:22:
[...]
Daar heb je wel een punt.
Heb een tijdje een soort van weekend relatie gehad , man man man dat was het dus ook niet.
Ik zorgde dat mijn huis aan kant was, zelf ook tip top ( anders zou ik het huishouden een dag hebben laten liggen terwijl ik al zappend op de bank in mijn huispak lag)
Had idd ook erg het gevoel van hem te moeten vermaken , was ook in deze mezelf kwijt.
Hmmm en ik maar denken dat latten de oplossing was
* vrees dat ik gewoon geen relatie materiaal ben *Ik heb hetzelfde, onlangs een relatie verbroken. Zag hem elke twee weken een weekend en zelfs dat kon ik niet aan. Als hij weg ging altijd een gevoel van opluchting. Tot nu toe bij elke relatie zo gegaan dus ligt ook echt niet aan de mannen.
[...]
Daar heb je wel een punt.
Heb een tijdje een soort van weekend relatie gehad , man man man dat was het dus ook niet.
Ik zorgde dat mijn huis aan kant was, zelf ook tip top ( anders zou ik het huishouden een dag hebben laten liggen terwijl ik al zappend op de bank in mijn huispak lag)
Had idd ook erg het gevoel van hem te moeten vermaken , was ook in deze mezelf kwijt.
Hmmm en ik maar denken dat latten de oplossing was
* vrees dat ik gewoon geen relatie materiaal ben *Ik heb hetzelfde, onlangs een relatie verbroken. Zag hem elke twee weken een weekend en zelfs dat kon ik niet aan. Als hij weg ging altijd een gevoel van opluchting. Tot nu toe bij elke relatie zo gegaan dus ligt ook echt niet aan de mannen.
Moi
zondag 7 juni 2015 om 22:49
Ik heb om deze reden denk ik bewust al dan onbewust ook weinig vrienden, maar meer wisselende contacten. Wel een relatie van zeven jaar.
Zelf vind ik het ook heerlijk om alleen te zijn. Alleen de stad in, naar strand of terras vind ik dan ook geen probleem. Ik word er zenuwachtig van als iemand dagelijkse aandacht verwacht, maar gelukkig weet mijn beste vriend dit inmiddels wel! Niet iedereen heeft dit kunnen waarderen, waardoor vriendschappen zijn beëindigd...
Zelf vind ik het ook heerlijk om alleen te zijn. Alleen de stad in, naar strand of terras vind ik dan ook geen probleem. Ik word er zenuwachtig van als iemand dagelijkse aandacht verwacht, maar gelukkig weet mijn beste vriend dit inmiddels wel! Niet iedereen heeft dit kunnen waarderen, waardoor vriendschappen zijn beëindigd...
zondag 7 juni 2015 om 23:19
Toen ik mijn man leerde kennen was ik op dat moment ook veel alleen. Heerlijk vol leventje had ik met mijn werk en af en toe een vriendin waar ik wat mee af sprak. Nu is manlief nogal sociaal en zodoende kwamen er uiteindelijk bij mij ook meer mensen over de vloer. Dit is heel vloeiend gegaan. En betrap mezelf erop dat Ik het best gezellig vind.
Vaak zijn er meerdere maten van hem bij ons een biertje aan het drinken. Hierbij hoef ik geen gesprek gaande te houden. Een heerlijk gevoel dat ik er zo bij weg kan lopen.. iets wat ik ook vaak doe.
Een gesprek gaande moeten houden 1op1 kost mij erg veel energie, ook al is het wel gezellig. Ik ben er na een avondje echt wel klaar mee.
Vaak zijn er meerdere maten van hem bij ons een biertje aan het drinken. Hierbij hoef ik geen gesprek gaande te houden. Een heerlijk gevoel dat ik er zo bij weg kan lopen.. iets wat ik ook vaak doe.
Een gesprek gaande moeten houden 1op1 kost mij erg veel energie, ook al is het wel gezellig. Ik ben er na een avondje echt wel klaar mee.
zondag 7 juni 2015 om 23:23
Ik heb altijd goed alleen kunnen zijn. Als kind kon ik al uren achter elkaar in mijn eentje spelen en had een introvert karakter. Toch had ik veel vriendinnetjes en kon ik gezelschap goed verdragen. Toen voelde dat nog niet als aanpassen. Ook logeerpartijtjes waren geen probleem.
Ik ben meer een einzelgänger geworden sinds mijn puberteit, doordat ik sociaal niet meer mee kon met leeftijdgenoten. De vriendschappen die ik nog had verwaterden. Nieuwe vriendschappen maken ging me moeilijk af en vanaf toen kon ik minder verdragen van mensen. Ik vond maar niemand met wie ik echt een klik had.
In mijn eigen huis heb ik maar 1 keer een logé gehad, dat was de jongen met wie ik een latrelatie had. We waren wel al met elkaar naar bed geweest, maar hadden nog nooit samen overnacht. Dat wilden we eens proberen. Ik heb me rot geërgerd. Om te beginnen al aan het feit dat ik voor 2 man moest zorgen, eten enz. We hadden een erg verschillend dagritme. Ik wist niet wat ik met hem aan moest, ook dat gevoel van moeten vermaken. Ik voelde me gewoon niet thuis in mijn eigen huis. Van de stress van heb ik niet kunnen slapen. Alleen al het feit dat er iemand naast je ligt, dat ben ik niet gewend. Hij wilde ook al vroeg opstaan, zeker niet mijn ding in het weekend. Maar toch gedaan. Wat was ik blij dat hij direct na het ontbijt weer vertrok en bij die keer is het gebleven. Ik wilde het niet meer. Het gevoel van steeds moeten aanpassen.
Ooit hoop ik wel een relatie te hebben waarbij dat aanpassen niet als verplichting voelt. Maar het vanzelf gaat. Die heb ik nog niet ontmoet. Ik focus me er niet op. Komt het, leuk. En zo niet, dan is het maar zo.
Nu heb ik een paar vriendinnen waar ik af en toe mee afspreek, maar daar zitten vaak weken tussen. Over laatst ben ik een dagje gaan shoppen met 2 collega's, erg gezellig.
Ik hoef niet elk weekend iets te ondernemen, maar zo af en toe vind ik wel leuk. Ik wil wel iets hebben om naar uit te kijken. Een paar jaar terug trok ik alleen met mijn moeder op, omdat ik niemand meer had. Dat was echt eenzaam, zo hoop ik niet meer te worden.
En ik houd ook niet van meerdere afspraken per week. Eén keer in de week heb ik sport en dat is het dan. Soms een uitzondering van een feestje of met een vriendin afspreken. Maar elke week, nee hoor.
Een van mijn vriendinnen heeft naast haar 32 uur werken nog 3 bezette avonden per week. Daar zou ik niet tegen kunnen. Als ik thuis kom moet ik opladen, alleen.
Ik ben meer een einzelgänger geworden sinds mijn puberteit, doordat ik sociaal niet meer mee kon met leeftijdgenoten. De vriendschappen die ik nog had verwaterden. Nieuwe vriendschappen maken ging me moeilijk af en vanaf toen kon ik minder verdragen van mensen. Ik vond maar niemand met wie ik echt een klik had.
In mijn eigen huis heb ik maar 1 keer een logé gehad, dat was de jongen met wie ik een latrelatie had. We waren wel al met elkaar naar bed geweest, maar hadden nog nooit samen overnacht. Dat wilden we eens proberen. Ik heb me rot geërgerd. Om te beginnen al aan het feit dat ik voor 2 man moest zorgen, eten enz. We hadden een erg verschillend dagritme. Ik wist niet wat ik met hem aan moest, ook dat gevoel van moeten vermaken. Ik voelde me gewoon niet thuis in mijn eigen huis. Van de stress van heb ik niet kunnen slapen. Alleen al het feit dat er iemand naast je ligt, dat ben ik niet gewend. Hij wilde ook al vroeg opstaan, zeker niet mijn ding in het weekend. Maar toch gedaan. Wat was ik blij dat hij direct na het ontbijt weer vertrok en bij die keer is het gebleven. Ik wilde het niet meer. Het gevoel van steeds moeten aanpassen.
Ooit hoop ik wel een relatie te hebben waarbij dat aanpassen niet als verplichting voelt. Maar het vanzelf gaat. Die heb ik nog niet ontmoet. Ik focus me er niet op. Komt het, leuk. En zo niet, dan is het maar zo.
Nu heb ik een paar vriendinnen waar ik af en toe mee afspreek, maar daar zitten vaak weken tussen. Over laatst ben ik een dagje gaan shoppen met 2 collega's, erg gezellig.
Ik hoef niet elk weekend iets te ondernemen, maar zo af en toe vind ik wel leuk. Ik wil wel iets hebben om naar uit te kijken. Een paar jaar terug trok ik alleen met mijn moeder op, omdat ik niemand meer had. Dat was echt eenzaam, zo hoop ik niet meer te worden.
En ik houd ook niet van meerdere afspraken per week. Eén keer in de week heb ik sport en dat is het dan. Soms een uitzondering van een feestje of met een vriendin afspreken. Maar elke week, nee hoor.
Een van mijn vriendinnen heeft naast haar 32 uur werken nog 3 bezette avonden per week. Daar zou ik niet tegen kunnen. Als ik thuis kom moet ik opladen, alleen.
maandag 8 juni 2015 om 01:03
Jawel hoor Lilith, ik ben ook gewoon getrouwd en heb een groot sociaal netwerk maar ik kan me zelf gewoon goed amuseren en ik hou gewoon van stilte. Zo extravert als ik ben, zo heerlijk vind ik he ook weer om helemaal niets te hoeven zeggen. Mijn man kan dat ook heel goed en wij vinden he ook heerlijk knus als we samen in alle stilte zitten te lezen of lekker een stuk lopen. Ik heb voornamelijk vrienden die ook een eigen leven hebben.
maandag 8 juni 2015 om 08:21
quote:hondenmens schreef op 07 juni 2015 @ 23:23:
Ik heb altijd goed alleen kunnen zijn. Als kind kon ik al uren achter elkaar in mijn eentje spelen en had een introvert karakter. Toch had ik veel vriendinnetjes en kon ik gezelschap goed verdragen. Toen voelde dat nog niet als aanpassen. Ook logeerpartijtjes waren geen probleem.
Ik ben meer een einzelgänger geworden sinds mijn puberteit, doordat ik sociaal niet meer mee kon met leeftijdgenoten. De vriendschappen die ik nog had verwaterden. Nieuwe vriendschappen maken ging me moeilijk af en vanaf toen kon ik minder verdragen van mensen. Ik vond maar niemand met wie ik echt een klik had.
In mijn eigen huis heb ik maar 1 keer een logé gehad, dat was de jongen met wie ik een latrelatie had. We waren wel al met elkaar naar bed geweest, maar hadden nog nooit samen overnacht. Dat wilden we eens proberen. Ik heb me rot geërgerd. Om te beginnen al aan het feit dat ik voor 2 man moest zorgen, eten enz. We hadden een erg verschillend dagritme. Ik wist niet wat ik met hem aan moest, ook dat gevoel van moeten vermaken. Ik voelde me gewoon niet thuis in mijn eigen huis. Van de stress van heb ik niet kunnen slapen. Alleen al het feit dat er iemand naast je ligt, dat ben ik niet gewend. Hij wilde ook al vroeg opstaan, zeker niet mijn ding in het weekend. Maar toch gedaan. Wat was ik blij dat hij direct na het ontbijt weer vertrok en bij die keer is het gebleven. Ik wilde het niet meer. Het gevoel van steeds moeten aanpassen.
Ooit hoop ik wel een relatie te hebben waarbij dat aanpassen niet als verplichting voelt. Maar het vanzelf gaat. Die heb ik nog niet ontmoet. Ik focus me er niet op. Komt het, leuk. En zo niet, dan is het maar zo.
Nu heb ik een paar vriendinnen waar ik af en toe mee afspreek, maar daar zitten vaak weken tussen. Over laatst ben ik een dagje gaan shoppen met 2 collega's, erg gezellig.
Ik hoef niet elk weekend iets te ondernemen, maar zo af en toe vind ik wel leuk. Ik wil wel iets hebben om naar uit te kijken. Een paar jaar terug trok ik alleen met mijn moeder op, omdat ik niemand meer had. Dat was echt eenzaam, zo hoop ik niet meer te worden.
En ik houd ook niet van meerdere afspraken per week. Eén keer in de week heb ik sport en dat is het dan. Soms een uitzondering van een feestje of met een vriendin afspreken. Maar elke week, nee hoor.
Een van mijn vriendinnen heeft naast haar 32 uur werken nog 3 bezette avonden per week. Daar zou ik niet tegen kunnen. Als ik thuis kom moet ik opladen, alleen.Hoe zou dat komen dat je sinds je puberteit meer een loner bent geworden? Ik herken hetzelf ook, maar dan op een latere leeftijd. Ik was vroeger ook altijd met mensen en nu ben ik ze heel snel beu.
Ik heb altijd goed alleen kunnen zijn. Als kind kon ik al uren achter elkaar in mijn eentje spelen en had een introvert karakter. Toch had ik veel vriendinnetjes en kon ik gezelschap goed verdragen. Toen voelde dat nog niet als aanpassen. Ook logeerpartijtjes waren geen probleem.
Ik ben meer een einzelgänger geworden sinds mijn puberteit, doordat ik sociaal niet meer mee kon met leeftijdgenoten. De vriendschappen die ik nog had verwaterden. Nieuwe vriendschappen maken ging me moeilijk af en vanaf toen kon ik minder verdragen van mensen. Ik vond maar niemand met wie ik echt een klik had.
In mijn eigen huis heb ik maar 1 keer een logé gehad, dat was de jongen met wie ik een latrelatie had. We waren wel al met elkaar naar bed geweest, maar hadden nog nooit samen overnacht. Dat wilden we eens proberen. Ik heb me rot geërgerd. Om te beginnen al aan het feit dat ik voor 2 man moest zorgen, eten enz. We hadden een erg verschillend dagritme. Ik wist niet wat ik met hem aan moest, ook dat gevoel van moeten vermaken. Ik voelde me gewoon niet thuis in mijn eigen huis. Van de stress van heb ik niet kunnen slapen. Alleen al het feit dat er iemand naast je ligt, dat ben ik niet gewend. Hij wilde ook al vroeg opstaan, zeker niet mijn ding in het weekend. Maar toch gedaan. Wat was ik blij dat hij direct na het ontbijt weer vertrok en bij die keer is het gebleven. Ik wilde het niet meer. Het gevoel van steeds moeten aanpassen.
Ooit hoop ik wel een relatie te hebben waarbij dat aanpassen niet als verplichting voelt. Maar het vanzelf gaat. Die heb ik nog niet ontmoet. Ik focus me er niet op. Komt het, leuk. En zo niet, dan is het maar zo.
Nu heb ik een paar vriendinnen waar ik af en toe mee afspreek, maar daar zitten vaak weken tussen. Over laatst ben ik een dagje gaan shoppen met 2 collega's, erg gezellig.
Ik hoef niet elk weekend iets te ondernemen, maar zo af en toe vind ik wel leuk. Ik wil wel iets hebben om naar uit te kijken. Een paar jaar terug trok ik alleen met mijn moeder op, omdat ik niemand meer had. Dat was echt eenzaam, zo hoop ik niet meer te worden.
En ik houd ook niet van meerdere afspraken per week. Eén keer in de week heb ik sport en dat is het dan. Soms een uitzondering van een feestje of met een vriendin afspreken. Maar elke week, nee hoor.
Een van mijn vriendinnen heeft naast haar 32 uur werken nog 3 bezette avonden per week. Daar zou ik niet tegen kunnen. Als ik thuis kom moet ik opladen, alleen.Hoe zou dat komen dat je sinds je puberteit meer een loner bent geworden? Ik herken hetzelf ook, maar dan op een latere leeftijd. Ik was vroeger ook altijd met mensen en nu ben ik ze heel snel beu.
maandag 8 juni 2015 om 12:43
quote:spell68 schreef op 08 juni 2015 @ 08:21:
[...]
Hoe zou dat komen dat je sinds je puberteit meer een loner bent geworden? Ik herken hetzelf ook, maar dan op een latere leeftijd. Ik was vroeger ook altijd met mensen en nu ben ik ze heel snel beu.Waarschijnlijk omdat ik geen interesse in uitgaan, feestjes, jongens, make-up, had. De vriendinnen die ik had kregen nieuwe vriendinnen die mij niet zagen zitten. Zij voerden samen urenlange gesprekken op de chat of IRL. Mij lukte dat niet. Als ik wat vroeg kreeg ik korte antwoorden en van hun kant kwam niks meer. Want ik stelde natuurlijk de verkeerde vragen die niet over knappe jongens gingen. Als we wel samen waren, hing ik er maar een beetje bij. Snapte vaak niet waar ze het over hadden. En ik voelde me dan weer een nitwit. Wat me ook tegenhield om nieuwe vriendschappen te maken. Want veel jonge meiden zijn met die dingen bezig. Als jouw dat dan niet boeit, vinden ze je al gauw een saaie doos.
[...]
Hoe zou dat komen dat je sinds je puberteit meer een loner bent geworden? Ik herken hetzelf ook, maar dan op een latere leeftijd. Ik was vroeger ook altijd met mensen en nu ben ik ze heel snel beu.Waarschijnlijk omdat ik geen interesse in uitgaan, feestjes, jongens, make-up, had. De vriendinnen die ik had kregen nieuwe vriendinnen die mij niet zagen zitten. Zij voerden samen urenlange gesprekken op de chat of IRL. Mij lukte dat niet. Als ik wat vroeg kreeg ik korte antwoorden en van hun kant kwam niks meer. Want ik stelde natuurlijk de verkeerde vragen die niet over knappe jongens gingen. Als we wel samen waren, hing ik er maar een beetje bij. Snapte vaak niet waar ze het over hadden. En ik voelde me dan weer een nitwit. Wat me ook tegenhield om nieuwe vriendschappen te maken. Want veel jonge meiden zijn met die dingen bezig. Als jouw dat dan niet boeit, vinden ze je al gauw een saaie doos.
maandag 8 juni 2015 om 12:49
Ik heb daar sowieso moeite mee. Ben niet goed in smalltalk. Wil best wat over mezelf vertellen, da's het probleem niet, maar geloof niet dat het die ander daadwerkelijk boeit, aangezien ik ook nirt zit te wachten op hun saaie verhalen over hun werk ofzo
Vind het wel leuk om te horen over iemand's vakantie of relatie oid, maar vaak zit ik tegenwoordig in van die gesprekjes die dan gaan over werkzaamheden, peuterpuberteit, zieke (groot-)ouders en dan krijg ik altijd zo'n gevoel van: ben ik nou de enige die dit niet zoveel boeit?
Vind het wel leuk om te horen over iemand's vakantie of relatie oid, maar vaak zit ik tegenwoordig in van die gesprekjes die dan gaan over werkzaamheden, peuterpuberteit, zieke (groot-)ouders en dan krijg ik altijd zo'n gevoel van: ben ik nou de enige die dit niet zoveel boeit?
maandag 8 juni 2015 om 14:11
quote:hondenmens schreef op 08 juni 2015 @ 12:43:
[...]
Waarschijnlijk omdat ik geen interesse in uitgaan, feestjes, jongens, make-up, had. De vriendinnen die ik had kregen nieuwe vriendinnen die mij niet zagen zitten. Zij voerden samen urenlange gesprekken op de chat of IRL. Mij lukte dat niet. Als ik wat vroeg kreeg ik korte antwoorden en van hun kant kwam niks meer. Want ik stelde natuurlijk de verkeerde vragen die niet over knappe jongens gingen. Als we wel samen waren, hing ik er maar een beetje bij. Snapte vaak niet waar ze het over hadden. En ik voelde me dan weer een nitwit. Wat me ook tegenhield om nieuwe vriendschappen te maken. Want veel jonge meiden zijn met die dingen bezig. Als jouw dat dan niet boeit, vinden ze je al gauw een saaie doos.Ik ken het ja. Small talk is ook niet een van mijn favoriete bezigheden. Ik ben liever alleen dan dat ik mezelf moet dwingen me te interesseren voor dat soort onderwerpen, dat kost me teveel energie.
[...]
Waarschijnlijk omdat ik geen interesse in uitgaan, feestjes, jongens, make-up, had. De vriendinnen die ik had kregen nieuwe vriendinnen die mij niet zagen zitten. Zij voerden samen urenlange gesprekken op de chat of IRL. Mij lukte dat niet. Als ik wat vroeg kreeg ik korte antwoorden en van hun kant kwam niks meer. Want ik stelde natuurlijk de verkeerde vragen die niet over knappe jongens gingen. Als we wel samen waren, hing ik er maar een beetje bij. Snapte vaak niet waar ze het over hadden. En ik voelde me dan weer een nitwit. Wat me ook tegenhield om nieuwe vriendschappen te maken. Want veel jonge meiden zijn met die dingen bezig. Als jouw dat dan niet boeit, vinden ze je al gauw een saaie doos.Ik ken het ja. Small talk is ook niet een van mijn favoriete bezigheden. Ik ben liever alleen dan dat ik mezelf moet dwingen me te interesseren voor dat soort onderwerpen, dat kost me teveel energie.
maandag 8 juni 2015 om 14:56
Ik ben eigenlijk altijd al erg op mezelf geweest. In de kleuterklas al speelde ik weinig met andere kinderen. Het vero.trustte leerkrachten. Op de basisschool had ik wel vriendinnetjes maar buitenschools afspreken vond ik niets. Ik spendeerde heke avonden en middagen met mijn hond en met boeken. Ik voelde geen behoefte om veel met anderen om te gaan. De middelbare school idem, ik hing overal bij en vond
dat wel prima. Wel had ik een groepje
meiden met wie ik omging van het stappen. Dit groepje is altijd gebleben, maar werd me steeds moeilijker eind tienerjaren en begin twintig. Ik merkte dat ik minder behoefte had dan hen om af te spreken. Het ging me steeds meer benauwen. Maae ik hield er maar aan vast, want dat hoorde nou eenmaal zo. Alles veranderde toen ik een hele tijd alleen naar het buitenland ging. Toen ik weer terug kwam waren al die verplichtingen nog benauwender dan voorheen. En ik besloot om echt voor mezelf te gaan. Had ik ergens geen zin in, dan deed ik het niet. Dat heeft me destijds wat gedoe bezorgd. Mijn vriendinnen zaten nog meer in een kliekje van alles altijd samen doen en ik hoefde dat niet en had meer mijn eigen leven en veel losse vriendinnen. Inmiddels weten ze hoe ik ben. En hebben ze zelf ook meer een eigen leven. De afgelopen vijf jaar had iedereen een relatie en ik was single. Dat heb ik nooit erg gevonden, ik vermaak me toch wel. Nu een van mn vriendinnen weer alleen is voel ik de druk weer toenemen. Ik hecht veel waarde aan mijn eigen leven en heb dat ook duidelijk gemaakt. Zij verwachtte toch wel wat van me. Gelukkig vatte ze het goed op. Maar we zijn inmiddels ook eind 20'ers.
Ik ben gewoon ieland die veel tijd voor zichzelf nodig heeft en graag doet waar ie zin in heeft. Sommigen vinden dat raar maar ik vind een bomvolle agenda en druk sociaal leven raar. Mijn moeder begrijpt me goed. Ze is zelf ook lang alleen geweest (en erg op zichzelf) en zegt: 'leef je leven maar op jouw manier op'
dat wel prima. Wel had ik een groepje
meiden met wie ik omging van het stappen. Dit groepje is altijd gebleben, maar werd me steeds moeilijker eind tienerjaren en begin twintig. Ik merkte dat ik minder behoefte had dan hen om af te spreken. Het ging me steeds meer benauwen. Maae ik hield er maar aan vast, want dat hoorde nou eenmaal zo. Alles veranderde toen ik een hele tijd alleen naar het buitenland ging. Toen ik weer terug kwam waren al die verplichtingen nog benauwender dan voorheen. En ik besloot om echt voor mezelf te gaan. Had ik ergens geen zin in, dan deed ik het niet. Dat heeft me destijds wat gedoe bezorgd. Mijn vriendinnen zaten nog meer in een kliekje van alles altijd samen doen en ik hoefde dat niet en had meer mijn eigen leven en veel losse vriendinnen. Inmiddels weten ze hoe ik ben. En hebben ze zelf ook meer een eigen leven. De afgelopen vijf jaar had iedereen een relatie en ik was single. Dat heb ik nooit erg gevonden, ik vermaak me toch wel. Nu een van mn vriendinnen weer alleen is voel ik de druk weer toenemen. Ik hecht veel waarde aan mijn eigen leven en heb dat ook duidelijk gemaakt. Zij verwachtte toch wel wat van me. Gelukkig vatte ze het goed op. Maar we zijn inmiddels ook eind 20'ers.
Ik ben gewoon ieland die veel tijd voor zichzelf nodig heeft en graag doet waar ie zin in heeft. Sommigen vinden dat raar maar ik vind een bomvolle agenda en druk sociaal leven raar. Mijn moeder begrijpt me goed. Ze is zelf ook lang alleen geweest (en erg op zichzelf) en zegt: 'leef je leven maar op jouw manier op'