Psyche
alle pijlers
Graag alleen zijn
zondag 7 juni 2015 om 19:55
Ik ben iemand die heel graag alleen is en alleen dingen onderneemt. Ik vind het heerlijk om alleen op de bank te hangen. Er zijn dagen dat ik nergens zin in heb en twee dagen alleen thuis ben zonder de deur uit te komen. Uitgaan doe ik het liefst alleen en daar kan ik erg van genieten. Alleen op vakantie: heerlijk!
Ik ben verder een spontane extraverte vrouw en maak makkelijk contact met anderen. En ik heb het geluk dat ik leuke vriendinnen heb waar ik wel eens dingen mee onderneem.
Wat is nou het probleem? Nou het probleem is dat te veel sociale contacten me benauwen. Bijvoorbeeld: meerdere sociale verplichtingen per week. Of mensen die te veel van me verwachten. Of de opmerkingen die ik krijg. Mensen vinden me soms toch best raar. Een vriendin van me is sinds kort weer single en wil nu weer van alles met me ondernemen. Ik heb haar gezegd dat ik daar niet altijd behoefte aan heb en dit werd niet echt begrepen.
Ik voel me soms toch een beetje raar... en vraag me af of ik misschien toch niet meer met anderen moet ondernemen. Omdat ik anders alleen maar nog meer een 'loner' word. En wat als ik ooit weer een relatie krijg. Kan ik ooit weer wennen om zoveel tijd met iemand anders door te brengen.
Het is op zich allemaal geen groot probleem. Maar toch voel ik me soms anders dan anderen. En zelfs egoïstisch naar vrienden toe.
hoe denken jullie hierover en is dit voor iemand herkenbaar?
Ik ben verder een spontane extraverte vrouw en maak makkelijk contact met anderen. En ik heb het geluk dat ik leuke vriendinnen heb waar ik wel eens dingen mee onderneem.
Wat is nou het probleem? Nou het probleem is dat te veel sociale contacten me benauwen. Bijvoorbeeld: meerdere sociale verplichtingen per week. Of mensen die te veel van me verwachten. Of de opmerkingen die ik krijg. Mensen vinden me soms toch best raar. Een vriendin van me is sinds kort weer single en wil nu weer van alles met me ondernemen. Ik heb haar gezegd dat ik daar niet altijd behoefte aan heb en dit werd niet echt begrepen.
Ik voel me soms toch een beetje raar... en vraag me af of ik misschien toch niet meer met anderen moet ondernemen. Omdat ik anders alleen maar nog meer een 'loner' word. En wat als ik ooit weer een relatie krijg. Kan ik ooit weer wennen om zoveel tijd met iemand anders door te brengen.
Het is op zich allemaal geen groot probleem. Maar toch voel ik me soms anders dan anderen. En zelfs egoïstisch naar vrienden toe.
hoe denken jullie hierover en is dit voor iemand herkenbaar?
maandag 8 juni 2015 om 15:05
quote:mick87 schreef op 08 juni 2015 @ 15:00:
Ik denk dat ik wel introvert ben. Hoewel ik wel echt een vrolijk en spontaan iemand ben, en best wel een flapuit. Ik ben geen grijze muis dus. Maar ik heb gewoon echt veel behoefte aan me-time.
D'r is op zich allemaal niets mis mee, maar ja 1 op de 4 is introvert (ik denk dat het er meer zijn, maar die stellen zich extravert op, omdat ze denken dat de buitenwereld dat verwacht. Een burn out is bij die types ook niet ongewoon) dus de intro's zijn de raren in maatschappij, zeker omdat extraverte kwaliteiten geprezen worden. Niets van aantrekken is het enige dat werkt.
Quiet: the power of introverts in a world that can't stop talking is wel een leuk boek hierover.
Ik denk dat ik wel introvert ben. Hoewel ik wel echt een vrolijk en spontaan iemand ben, en best wel een flapuit. Ik ben geen grijze muis dus. Maar ik heb gewoon echt veel behoefte aan me-time.
D'r is op zich allemaal niets mis mee, maar ja 1 op de 4 is introvert (ik denk dat het er meer zijn, maar die stellen zich extravert op, omdat ze denken dat de buitenwereld dat verwacht. Een burn out is bij die types ook niet ongewoon) dus de intro's zijn de raren in maatschappij, zeker omdat extraverte kwaliteiten geprezen worden. Niets van aantrekken is het enige dat werkt.
Quiet: the power of introverts in a world that can't stop talking is wel een leuk boek hierover.
maandag 8 juni 2015 om 15:19
quote:mick87 schreef op 08 juni 2015 @ 15:12:
Nou ik ben geen stereotype introvert. Ik ben welbespraakt en spontaan. Geef mijn mening ben in gezelschap vaak degene die het woord voert. Maar graag alleen, geen zin in veel sociale contacten etc.
Ik ook, vraag is alleen of de mensen ook begrijpen waar ik het in godsnaam over heb. Een van de redenen waardoor ik vooral de laatste 5 jaar introverter ben geworden, is omdat ik me niet meer zo kan spiegelen aan de "gemiddelde mens" zo zal ik het maar noemen. Ik snap vaak echt wat ze allemaal bezighoudt dan heb ik zoiets van: "Jezus, er zijn wel andere dingen om je druk over te maken". Dan zit ik liever in mijn eigen hoofd dan dat ik of over oppervlakkige zaken ga praten of, als ik in een groep sta en ze hebben het ergens over, dat ik denk, man man, je weet totaal niet waar je het over hebt, maar als ik dan mijn mening geef dan zijn ze me na 20 seconden kwijt (zegt misschien ook iets over mijn communicatiekwaliteiten). Ik verveel me dan snel en dan ben ik weg.
Klinkt dat herkenbaar?
Nou ik ben geen stereotype introvert. Ik ben welbespraakt en spontaan. Geef mijn mening ben in gezelschap vaak degene die het woord voert. Maar graag alleen, geen zin in veel sociale contacten etc.
Ik ook, vraag is alleen of de mensen ook begrijpen waar ik het in godsnaam over heb. Een van de redenen waardoor ik vooral de laatste 5 jaar introverter ben geworden, is omdat ik me niet meer zo kan spiegelen aan de "gemiddelde mens" zo zal ik het maar noemen. Ik snap vaak echt wat ze allemaal bezighoudt dan heb ik zoiets van: "Jezus, er zijn wel andere dingen om je druk over te maken". Dan zit ik liever in mijn eigen hoofd dan dat ik of over oppervlakkige zaken ga praten of, als ik in een groep sta en ze hebben het ergens over, dat ik denk, man man, je weet totaal niet waar je het over hebt, maar als ik dan mijn mening geef dan zijn ze me na 20 seconden kwijt (zegt misschien ook iets over mijn communicatiekwaliteiten). Ik verveel me dan snel en dan ben ik weg.
Klinkt dat herkenbaar?
maandag 8 juni 2015 om 15:46
quote:spell68 schreef op 08 juni 2015 @ 15:19:
[...]
Ik ook, vraag is alleen of de mensen ook begrijpen waar ik het in godsnaam over heb. Een van de redenen waardoor ik vooral de laatste 5 jaar introverter ben geworden, is omdat ik me niet meer zo kan spiegelen aan de "gemiddelde mens" zo zal ik het maar noemen. Ik snap vaak echt wat ze allemaal bezighoudt dan heb ik zoiets van: "Jezus, er zijn wel andere dingen om je druk over te maken". Dan zit ik liever in mijn eigen hoofd dan dat ik of over oppervlakkige zaken ga praten of, als ik in een groep sta en ze hebben het ergens over, dat ik denk, man man, je weet totaal niet waar je het over hebt, maar als ik dan mijn mening geef dan zijn ze me na 20 seconden kwijt (zegt misschien ook iets over mijn communicatiekwaliteiten). Ik verveel me dan snel en dan ben ik weg.
Klinkt dat herkenbaar?
Heel herkenbaar, vroeger werd daar nooit aandacht aan besteed en was ik altijd raar.
Kom uit een gezin van 5 kinderen en ik ben de middelste en ook een einzelgänger.
Mijn vader was ook zo maar werd nooit begrepen door mijn moeder en mijn andere broers en zussen.
Nu ik vijftig ben geweest en nu meer weet over introverte en extraverte mensen snap ik het veel beter.
Heb ook een hekel aan grote groepen, durf het nu wel te zeggen maar wat was ik blij toen mijn eigen bruiloft afgelopen was en nog steeds zie ik op tegen feesten, al die small talk gesprekken, het kost mijn bergen met energie.
Daar in tegen, zit ik met een paar mensen waar ik mij bij op het gemak voel dan heb ik het hoogste woord, maar het moet wel ergens over gaan.
Ik werk in een winkel dus heb wel geleerd in de loop van de jaren hoe ik mij sociaal verantwoord moet opstellen(soort van toneelstukje) maar vind het dan heerlijk om dan weer alleen thuis te zijn.
Ben dus wel getrouwd en heb kinderen maar zij zijn hetzelfde als mij, kunnen zich ook uitstekend alleen vermaken. Familie begrijpt dat niet altijd maar dat is niet ons probleem.
[...]
Ik ook, vraag is alleen of de mensen ook begrijpen waar ik het in godsnaam over heb. Een van de redenen waardoor ik vooral de laatste 5 jaar introverter ben geworden, is omdat ik me niet meer zo kan spiegelen aan de "gemiddelde mens" zo zal ik het maar noemen. Ik snap vaak echt wat ze allemaal bezighoudt dan heb ik zoiets van: "Jezus, er zijn wel andere dingen om je druk over te maken". Dan zit ik liever in mijn eigen hoofd dan dat ik of over oppervlakkige zaken ga praten of, als ik in een groep sta en ze hebben het ergens over, dat ik denk, man man, je weet totaal niet waar je het over hebt, maar als ik dan mijn mening geef dan zijn ze me na 20 seconden kwijt (zegt misschien ook iets over mijn communicatiekwaliteiten). Ik verveel me dan snel en dan ben ik weg.
Klinkt dat herkenbaar?
Heel herkenbaar, vroeger werd daar nooit aandacht aan besteed en was ik altijd raar.
Kom uit een gezin van 5 kinderen en ik ben de middelste en ook een einzelgänger.
Mijn vader was ook zo maar werd nooit begrepen door mijn moeder en mijn andere broers en zussen.
Nu ik vijftig ben geweest en nu meer weet over introverte en extraverte mensen snap ik het veel beter.
Heb ook een hekel aan grote groepen, durf het nu wel te zeggen maar wat was ik blij toen mijn eigen bruiloft afgelopen was en nog steeds zie ik op tegen feesten, al die small talk gesprekken, het kost mijn bergen met energie.
Daar in tegen, zit ik met een paar mensen waar ik mij bij op het gemak voel dan heb ik het hoogste woord, maar het moet wel ergens over gaan.
Ik werk in een winkel dus heb wel geleerd in de loop van de jaren hoe ik mij sociaal verantwoord moet opstellen(soort van toneelstukje) maar vind het dan heerlijk om dan weer alleen thuis te zijn.
Ben dus wel getrouwd en heb kinderen maar zij zijn hetzelfde als mij, kunnen zich ook uitstekend alleen vermaken. Familie begrijpt dat niet altijd maar dat is niet ons probleem.
maandag 8 juni 2015 om 15:59
Idd, een groep van zo'n 4 tot 5 man is ruim voldoende. Heb je de aandacht voor elkaar.
Ik kom meestal pas los als ik me echt op mijn gemak voel.
Ik heb bij extraverte mensen altijd het gevoel dat ik meer een object ben, zodat ze aan iedereen kunnen laten zien hoeveel mensen ze wel niet kennen, maar niet dat het om mijn persoon gaat.
Ah ja, sociaal gewenst gedrag... spreek me er niet van. Ik vertoon zelden sociaal gewenst gedrag. Als ik geen zin heb om goeiedag te zeggen dan doe ik het ook niet. En als ik er wel zin in heb dan doe ik het wel. Het interesseert me ook niet zo wat een ander er van vindt. Aan de andere kant ben ik zeer sociaal: ik parkeer nooit dubbel, houdt rekening met lawaai maken in de flat, ik laat mensen netjes invoegen in het verkeer, ik gooi geen rotzooi op straat. Maar toch wordt "sociaal zijn" afgemeten aan het sociaal gewenste gedrag. Heb ik altijd raar gevonden, maar ja ik vind heel veel dingen raar die anderen normaal vinden.
Ik kom meestal pas los als ik me echt op mijn gemak voel.
Ik heb bij extraverte mensen altijd het gevoel dat ik meer een object ben, zodat ze aan iedereen kunnen laten zien hoeveel mensen ze wel niet kennen, maar niet dat het om mijn persoon gaat.
Ah ja, sociaal gewenst gedrag... spreek me er niet van. Ik vertoon zelden sociaal gewenst gedrag. Als ik geen zin heb om goeiedag te zeggen dan doe ik het ook niet. En als ik er wel zin in heb dan doe ik het wel. Het interesseert me ook niet zo wat een ander er van vindt. Aan de andere kant ben ik zeer sociaal: ik parkeer nooit dubbel, houdt rekening met lawaai maken in de flat, ik laat mensen netjes invoegen in het verkeer, ik gooi geen rotzooi op straat. Maar toch wordt "sociaal zijn" afgemeten aan het sociaal gewenste gedrag. Heb ik altijd raar gevonden, maar ja ik vind heel veel dingen raar die anderen normaal vinden.
maandag 8 juni 2015 om 16:21
Zelfs op het werk, werk ik het liefst alleen of met z'n tweeen, zodra er meer collega's in de winkel aanwezig zijn sluit ik mij automatisch af anders word ik gek van dat gepraat wat nergens over gaat.
En zij maar denken dat ik altijd zo rustig ben en het overzicht bewaar.
Maarja ik ben dan ook erg structureel en control gericht wat voor mijn extraverte collega's weer prettig is en zo vullen we elkaar goed aan, want met alleen extraverte mensen red je het ook niet.
En zij maar denken dat ik altijd zo rustig ben en het overzicht bewaar.
Maarja ik ben dan ook erg structureel en control gericht wat voor mijn extraverte collega's weer prettig is en zo vullen we elkaar goed aan, want met alleen extraverte mensen red je het ook niet.
maandag 8 juni 2015 om 21:48
maandag 8 juni 2015 om 22:03
quote:mick87 schreef op 08 juni 2015 @ 21:53:
Herkenbaar allemaal. Ik hou ook niet van te grote groepen. En veel mensen vind ik zo saai en nietszeggend. Ik voel me echt vaak anders dan anderen
Maar die anderen voelen zich misschien ook wel anders....gewoon jezelf blijven dan word je het gelukkigst.
Maar ik weet niet hoe oud je bent maar dat heeft bij mij ook wel even geduurd dat ik gewoon mezelf mag zijn en dat straal je dan ook uit naar een ander.
Herkenbaar allemaal. Ik hou ook niet van te grote groepen. En veel mensen vind ik zo saai en nietszeggend. Ik voel me echt vaak anders dan anderen
Maar die anderen voelen zich misschien ook wel anders....gewoon jezelf blijven dan word je het gelukkigst.
Maar ik weet niet hoe oud je bent maar dat heeft bij mij ook wel even geduurd dat ik gewoon mezelf mag zijn en dat straal je dan ook uit naar een ander.
maandag 8 juni 2015 om 22:08
dinsdag 9 juni 2015 om 14:49
quote:mick87 schreef op 09 juni 2015 @ 14:47:
Oh ja, ik vind het ook vreselijk als er mensen bij me in huis zijn. Voelt echt als een inbreuk op mijn territorium. Herkenbaar?D'r is al meer dan een jaar niemand bij me binnen geweest, behalve de werkster. 1x een benedenbuurman, die heb ik na 2 minuten buitengewerkt. Ik heb dan meteen het gevoel dat ik rekening moet gaan houden met die persoon en dat ik niet kan doen wat ik wil zoals ik wil.
Oh ja, ik vind het ook vreselijk als er mensen bij me in huis zijn. Voelt echt als een inbreuk op mijn territorium. Herkenbaar?D'r is al meer dan een jaar niemand bij me binnen geweest, behalve de werkster. 1x een benedenbuurman, die heb ik na 2 minuten buitengewerkt. Ik heb dan meteen het gevoel dat ik rekening moet gaan houden met die persoon en dat ik niet kan doen wat ik wil zoals ik wil.
dinsdag 9 juni 2015 om 15:35
Ik ben ook graag alleen, maar heb het ook nodig om mensen om me heen te hebben. Ik heb de neiging om me af te zonderen en niemand meer te zien, maar dan spreek ik toch met mensen af. Als ik er eenmaal ben (bij vriendinnen of familie of iets leuks doen met elkaar) krijg ik namelijk enorm veel energie en geniet ik er enorm van. Alleen heb ik wel regelmatig een dag of weekend helemaal voor mezelf nodig.
woensdag 10 juni 2015 om 13:29
quote:mick87 schreef op 09 juni 2015 @ 14:47:
Oh ja, ik vind het ook vreselijk als er mensen bij me in huis zijn. Voelt echt als een inbreuk op mijn territorium. Herkenbaar?
Ik had dat ook bij mijn verhuizing. Maar toen had ik wel mensen nodig, want ik ben onhandig en fysiek niet sterk. Mijn familie en buren hebben geholpen en ik ben ze daar erg dankbaar voor. Maar op het moment zelf vond ik het wel vervelend dat er steeds mensen in mijn huis waren waar ik rekening mee moest houden en van eten moest voorzien. Ik kon alleen maar denken: Straks is het klaar, dan kan ik eindelijk mijn gang gaan.
Het is een huurhuis en de deuren en kozijnen worden geschilderd door een schilderbedrijf. Wel handig. Het moest 3 keer geschilderd worden. Maar voor de achterkant moest ik wel thuis zijn, want ze moesten ook stroom hebben. Toen had ik dat gevangen gevoel ook weer. Ze moesten het hele huizenblok doen, maar ze stonden wel om 08:00 uur op mijn stoep, op mijn vrije dag. Ik lag nog in bed. De rolluiken waren dicht, dus ik dacht dat ze eerst wel een ander huis zouden doen. Nee dus. Verstoring van mijn ritme, bah! Kon niet gaan douchen, stel dat ze ineens iets nodig hebben als je daar staat. Dus maar heel gauw aangekleed. Ze bleven maar tot de middag gelukkig. Dus later gedoucht, maar toch vind zulke dingen irritant.
Oh ja, ik vind het ook vreselijk als er mensen bij me in huis zijn. Voelt echt als een inbreuk op mijn territorium. Herkenbaar?
Ik had dat ook bij mijn verhuizing. Maar toen had ik wel mensen nodig, want ik ben onhandig en fysiek niet sterk. Mijn familie en buren hebben geholpen en ik ben ze daar erg dankbaar voor. Maar op het moment zelf vond ik het wel vervelend dat er steeds mensen in mijn huis waren waar ik rekening mee moest houden en van eten moest voorzien. Ik kon alleen maar denken: Straks is het klaar, dan kan ik eindelijk mijn gang gaan.
Het is een huurhuis en de deuren en kozijnen worden geschilderd door een schilderbedrijf. Wel handig. Het moest 3 keer geschilderd worden. Maar voor de achterkant moest ik wel thuis zijn, want ze moesten ook stroom hebben. Toen had ik dat gevangen gevoel ook weer. Ze moesten het hele huizenblok doen, maar ze stonden wel om 08:00 uur op mijn stoep, op mijn vrije dag. Ik lag nog in bed. De rolluiken waren dicht, dus ik dacht dat ze eerst wel een ander huis zouden doen. Nee dus. Verstoring van mijn ritme, bah! Kon niet gaan douchen, stel dat ze ineens iets nodig hebben als je daar staat. Dus maar heel gauw aangekleed. Ze bleven maar tot de middag gelukkig. Dus later gedoucht, maar toch vind zulke dingen irritant.